Silverstone 1980 start 125cc, #29 winnaar Loris Reggiani, #9 Bruno Kneubühler, #4 Pier-Paolo Bianchi, #1 Angel Nieto, #6 Guy Bertin, #2 Hans Müller, #8 Harold Bartol.

De Zwitser, Bruno Kneubühler, geboren op 03-02-1946, is één van de weinige coureurs die in alle klassen actief is geweest en óók punten heeft gescoord. Hij heeft vele jaren meegedraaid in de Grand Prix wereld. Raakte op 31 jarige leeftijd in Raalte 1977, vrij ernstig geblesseerd en was daarom bijna 2 jaar uitgeschakeld, maar stapte op 33 jarige leeftijd toch weer op een racemachine. Voor zijn racecarrière was Bruno een zeer verdienstelijk tuner, maar moest daar i.v.m. rugproblemen!! mee stoppen en ging toen zelf maar racen! Ook hij was ook heel vaak tijdens internationale wedstrijden in Nederland te bewonderen. Bruno was al 26 toen hij zijn eerste volledige GP seizoen reed en zou tot aan zijn 43e doorgaan. Hij wist in zijn 1e jaar direct al een GP (Barcelona) te winnen in de 350cc en nog wel voor de legendarische veel te vroeg overleden, Renzo Pasolini. In de 500cc klasse wist hij een derde plaats in de eindstand te pakken, achter de MV-Augusta fabriekscoureurs Giacomo Agostini en Alberto Pagani. Het jaar daarop komt "Kneubi" uit in vier klassen, 50cc, 250cc, 350cc en 500cc, en wordt direct al vice-wereldkampioen achter "onze" Jan de Vries in de "borrelklasse", beiden rijdend op een Kreidler-Van Veen. Bruno wint de race op het Assense circuit en wordt nog vier keer tweede achter de ongenaakbare Hollander. In de 250cc klasse pakt hij één tweede plaats in de laatste GP op het Spaanse circuit van Jarama. Het is het jaar van de tragedie op Monza, waarbij de supercoureurs Jarno Saarinen en Renzo Pasolini om het leven komen in deze klasse. Saarinen die de eerste drie GP's op zijn naam had gebracht en ook de regerend wereldkampioen was. In de 1e ronde van de race, glijdt de Harley van Pasolini uit op een plas olie in een bocht en komt via de vangrail terug in het aanstormende peloton. Acht coureurs komen ten val en Jarno Saarinen en Renzo Pasolini komen daarbij om het leven. In 1974 weet Bruno wederom vice-wereldkampioen te worden, en wel nu in de 125cc klasse, achter de Zweed Kent Andersson, ook nu weet hij de TT van Assen te winnen. Bijna tien jaar later, in 1983, doet hij dit (tweede in het WK) nogmaals, achter Angel Nieto. Hij wint nog 2 GP's in Zweden en Joegoslavië, nadat hij 9 jaar gewacht heeft op een overwinning. In 1987 besluit hij op 40 jarige! leeftijd nog een overstap te maken naar de 500cc klasse. Hij behaald dat jaar op een privé-Honda geen enkel punt. In 1988 en 1989 doet hij dat wel, buiten de top 10, maar inmiddels krijgen de eerste 15 gefinishte rijders punten. Na een loopbaan van 18 jaar in de grandprix racerij besluit hij dan te stoppen. Vandaag de dag (2008) doet hij nog steeds mee aan veteranenraces en laat menige jongere rijder nog achter zich!