|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
1978 1978 was het jaar dat Jack "voorzichtig" de 1e stappen tijdens de Grand Prix zou gaan zetten en wel in de 350cc en 500cc, tevens was het het jaar van de a.s. "King" Kenny Roberts.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Ook dit seizoen werd dus weer geopend met de spectaculaire 200 miles races op Daytona Beach in Amerika. Het Nederlandse Daytona-team bestond dit jaar uit: Jack Middelburg, Rob Bron en Boet van Dulmen. Marcel Ankoné was inmiddels, teleurgesteld in zijn afgelopen seizoen, gestopt met de wegracerij. Tijdens de trainingen liep het loopvlak van Jack zijn achterwiel eraf en dit gebeurde precies op het moment dat hij in de beroemde kombaan, deze had een hellingspercentage van 31%, hing. In de volgende training trokken zijn voorremschijven krom, dit door de enorme warmteontwikkeling bij het afremmen. Dit gebeurde ook met een 2e stel schijven. Al met al geen prettig idee als je met die enorme snelheden je rondjes zit te rijden. Het tijdrijden werd over 2 dagen verspreid. Jack reed de 1e dag naar een keurige 13e plaats. De 2e dag stond er in tegenstelling tot de 1e vrijwel geen wind en 5 coureurs doken onder de tijd van Jack, die die dag niet meer mocht rijden. Hij mocht echter met zijn 18e tijd wel in de 1e startgroep vertrekken. Tijdens de race reed Jack gestaag naar voren en in de 10e ronde had hij de 10e plaats te pakken. Tot hij bij het uitkomen van de kombaan voor een klapband kreeg, en dit met een snelheid van dik 250 km/p.u.! Wonder boven wonder kwam hij daarbij niet ten val, maar een zekere plaats bij de eerste 10 was helaas verloren gegaan. Ook dit jaar bracht Daytona hem dus geen geluk. De race werd nu eindelijk gewonnen door Kenny Roberts die hier al enige jaren zijn zinnen op had gezet. Johnny Cecotto werd 2e op Daytona Beach voor Skip Aksland.
Tijdens de 2e F750 GP van het jaar op Imola, na Daytona, pakte Jack een prachtige 11e plaats in het zeer sterke deelnemersveld. Normaal had het een 10e plek en 1 punt geweest, maar men besloot in Italië een ander soort puntentelling toe te passen, i.p.v. de gebruikelijke puntenklassement (Jack werd 14e en 10e) werd er nu een tijdklassement van gemaakt. Jammer, maar het was toch een prachtig resultaat. Christian Sarron won de 1e en Kenny Roberts de 2e manche.
De F750 van Assen in september zou een verrassende winnaar krijgen. Jack had 2 weken daarvoor tijdens de Duitse GP zijn kniebanden gescheurd, maar een prachtige 13e plek was zijn deel. Dit was erg goed, zeker gezien het feit dat Jack buiten de problemen met zijn knie, in de 1e manche nogal wat machineproblemen had en maar liefst 2x de pits in moest! Eénmaal om bougies te vervangen en éénmaal om de bobine te vervangen. Dit bracht hem in die 1e manche niet verder dan een 22e plaats op 5 ronden achterstand, met ook nog een lekke band. De 2e manche was de motor ook nog niet optimaal, want hij liep zo nu en dan op 3 cilinders, maar ondanks dit probleem eindigde hij toch als 9e en dus 13e overall. Het was geen best weer in Nederland en vele toppers wisten zich niet voor de race te kwalificeren door de sterk wisselende weersomstandigheden, onder hen: Dave Aldena, de Amerikaan, waar de organisatie veel geld voor had neergeteld, Michel Rougerie, Hubert Rigal, Philippe Coulon, Jeff Sayle en Christian Huguet. Voorwaar geen kinderachtige namen. Johnny Cecotto, de koploper in de tussenstand, kwam hard ten val tijdens de training en zou daar in de race veel last van ondervinden, maar reed wel naar een keurige 4e en 3e plaats. Van zijn koppelingshand waren enige knokkels tot op het bot afgeschaafd! Kenny Roberts zou met pech uitvallen. De 1e manche werd gewonnen door Gregg Hansford voor Gianfranco Bonera en Katayama. De 2e manche ging de aan de leiding liggende Hansford in de laatste ronde onderuit. Deze stommiteit, want hij had voldoende voorsprong, kostte hem dus de totaaloverwinning. Nu won Takazumi Katayama de race voor Gianfranco Bonera. De laatste werd dus de verrassende winnaar met 2x een 2e plaats. Katayama werd totaal 2e, voor Cecotto, Christian Estrosi, Dave Potter, Patrick Pons en Steve Parrish. Jack dus 13e.
Johnny Cecotto zou met een 5e plaats in het Canadese Mosport in de laatste F750 van het seizoen zijn titel veiligstellen. De race werd gewonnen door Mike Baldwin, voor Kenny Roberts en Yvon Duhamel. Steve Baker's valpartij hier kostte een Amerikaan, Avram Guldolski, het leven. Deze coureur kon de gevallen Baker niet meer ontwijken...
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Ook dit jaar werden wedstrijden verreden tussen Engelse en Amerikaanse teams. De
TRANSATLANTIC (Anglo-American Match-series) races. Dit jaar vonden deze wedstrijden voor de
8e maal in successie plaats en ook weer op de circuits van
Brands Hatch, Mallory Park en Oulton Park tijdens het Paas-weekend. Dit
jaar wonnen de Britten weer nadat in 1977 de overwinning naar Amerika
was gegaan (435-379). Vooral door het gemiddelde van de Britse rijders
pakten zij de winst, niet door de betere toprijders, want die reden aan
Amerikaanse kant. De Amerikanen wisten nl. 5 van de 6 manches te
winnen. Uiteindelijk werd Pat Hennen evenals in 1977 individueel
winnaar, toen echter zonder manche-overwinning (92 pnt., 3/1/2/1/2/1),
nu won hij er echter 3. Kenny Roberts werd 2e (79 pnt. 2/-/1/2/1/2) 3e
Dave Potter (74 pnt., 6/7/4/3/3/5) en Barry Sheene "slechts"
5e (65 pnt., 1/2/3/-/13/3).
Team GB: Barry Sheene, Dave Potter, Mick Grant, Steve Parrish, Roger Marshall, Barry Ditchburn, Steve Manship, John Williams, Ron Haslam. Team USA: Kenny Roberts, Pat Hennen, Gene Romero, Dave Aldana, Dave Emde, Skip Aksland, Dale Singleton, Mike Baldwin.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
GP-seizoen
Barry Sheene ging het Grand Prix seizoen in Venezuela perfect van start. De wereldkampioen van 1976 en 1977 won de race moeiteloos, vooral nadat Roberts en Cecotto, met machineproblemen de pits hadden opgezocht en Takazumi Katayama, in leidende positie voor Sheene, onderuit ging. Kenny Roberts wist in de 250cc klasse als 2e achter Franco Uncini over de streep te komen. Dit was extra moeilijk voor Roberts, want in de hitte van Venezuela, was de 250cc vlak voor de 500cc gepland en hij moest dus voorzichtig met zijn krachten omspringen.
Tijdens de 3e GP in Oostenrijk was het dan zover, Kenny Roberts won zijn 1e GP voor Cecotto en Sheene. Tevens de 1e overwinning van Yamaha dit seizoen en Kenny was los! Dit was tevens Jack's 1e GP op vreemde bodem. Hij lag op een fantastische 8e plek, maar trok helaas zijn motor onderuit, zonder verdere gevolgen, maar het was wel doodzonde! Roberts deed het winnende kunstje ook weer in Frankrijk op Paul Ricard, dit maal voor Pat Hennen en Barry Sheene. Het bracht hem aan de leiding in de stand voor het WK, 1 punt voor Sheene. Ook de leiding in de 250cc klasse was inmiddels in zijn bezit voor de 2 Kawasaki's van Hansford en Ballington. In Italië (Mugello) maakte Roberts zijn trilogie compleet door eenzaam naar de finish te rijden, op ruime achterstand gevolgd door Hennen en Lucchinelli, terwijl Wil Hartog een verdienstelijke 6e plaats pakte, die hem inmiddels op een 7e plek in de tussenstand bracht.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
De TT van Assen trof het ook dit jaar weer niet met het weer, vreselijk veel regen en wind teisterden het circuit. In de 250cc wist Roberts, de Kawasaki's van Ballington en Hansford achter zich te houden, maar verder was er geen spanning in deze race. De spanning kwam deze TT van de 500cc klasse. Wil Hartog nam op zijn nieuwe Heron-fabrieks Suzuki (de fabrieksfiets van de geblesseerde Pat Hennen) na de start direct de leiding en er vormde zich een hele mooie kopgroep, bestaande uit: Wil, Barry Sheene, Johnny Cecotto, Kenny Roberts en Takazumi Katayama. Nadat Hartog 2x rechtdoor was gegaan ontspon zich een fantastisch gevecht tussen de overige 4 toppers. Qua spanning en racen, zeker wel een van de mooiste TT 500 races die ik life gezien heb. Alle 4 kwamen ze om beurten op kop langs, totdat Katayama, in de 11e van de 16 ronden, de 1e was die het niet meer kon volhouden, i.v.m. een flinke olielekkage, de 2e was Barry, die het een paar ronden voor het einde gezien moest houden. Johnny Cecotto bleek de langste adem te hebben en hield Roberts van zijn 4e overwinning op rij af door 0.1 sec. over te houden op de streep. Johnny zou de enige dit jaar zijn, die Roberts in een rechtstreeks duel zou verslaan. Jack eindigde als 15e en was daar al lang blij mee, aangezien hij een week eerder een aantal flinke blessures had opgelopen, na een valpartij op het stratencircuit van Woudrichem. Na de races gingen Tom Herron en Jon Ekerold nog even het centrum van Assen in en toen Herron een autodeur tegen zijn Ierse heetgebakerde neus aankreeg en verhaal ging halen, bleek het een politie-auto te zijn, waarna er enig rake klappen zouden zijn gevallen, tussen de politie en de 2 topcoureurs. Zij mochten vervolgens de nacht gratis in een Nederlandse cel doorbrengen. Hartog had zich vanaf de TT ook in de kijker bij Roberts gereden, die hem nog niet echt was opgevallen tot dan toe. Roberts noemde Wil voor het gemak maar 'hot dog', klonk als je het snel uitsprak achter elkaar bijna hetzelfde.
De Belgische GP van 1978 bracht de Nederlanders in extase, Wil Hartog won zijn 2e GP, na de TT van Assen in 1977. Dit keer deed hij het op een echte fabrieksmachine. Ook Michel Rougerie had deze GP de beschikking over een echte fabrieksmachine, hij had toestemming gekregen om de reserve 'fiets' van Barry Sheene te berijden en zette daarmee direct de 2e trainingstijd neer achter Cecotto. Hij zou echter, omdat de baan in Francorchamps vlak voor de start nat was, de verkeerde bandenkeuze maken, hij startte op slicks en tijdens de race zouden diverse regenbuien naar benden komen. Hij pakte ondanks dat nog een hele mooie 4e plek. Hartog's opdracht was om Barry Sheene zoveel mogelijk te helpen tegen, vooral Roberts. Zij reden met z'n drieën aan de leiding en Hartog liet zich diverse malen terugzakken om Sheene te steunen, maar Roberts was niet af te schudden en 3 ronden voor het einde kreeg Wil uit de pits het sein 'go', ten einde voor zijn eigen kansen te gaan rijden. Dit was niet tegen dovemansoren gezegd en met 16 seconden voorsprong zou hij de race winnen. Roberts werd 2e gevolgd door Sheene. Rougerie dus 4e met achter zich aan: Länsivuori, Katayama, Lucchinelli, Alex George, Tom Herron en de Nieuw-Zeelander Dennis Ireland. Hartog had zijn nieuwe werkgever niet teleurgesteld en zou de rest van het seizoen en de komende seizoenen de fabrieksmotoren mogen behouden. Pat Hennen, die normaal de fietsen van Hartog bereed, was begin juni tijdens races op het beruchte Eiland Man, ten val gekomen, liep een schedelbreuk op en zou 3 maanden lang in een soort halfcoma in een ziekenhuis in Liverpool doorbrengen. Eind september zou hij pas weer rustig met wat oefeningen beginnen om te zien of hij weer de oude kon worden. Pat zou nooit meer deelnemen aan een GP motorrace, weet eigenlijk niet of hij ooit nog op een motor in Amerika is gestapt of helemaal genezen is. Sheene zag het helpen van Hartog na de race overigens een beetje anders. Hij vond juist dat Wil een gat achter hem dichtgereden had en zo juist Roberts en (toen nog) Cecotto bij hem had gebracht. De regerend wereldkampioen was gewoon een beetje teleurgesteld, dat hij zijn titel aan het kwijt raken was aan Roberts, die overigens de titelstrijd in de 250cc aan de beide Kawasaki-coureurs Ballington en Hansford over liet voor de rest van het seizoen. Hij zou zich vanaf België alleen nog op de 500cc gaan richten.
Wil Hartog had zeker de GP op het circuit van Karlskoga kunnen winnen, ware het niet dat hij bij de finish zijn kopman Barry Sheene voor moest laten gaan, dit ging nog bijna mis, toen Barry een beetje erg vroeg de gaskraan dicht draaide en het verschil op de streep maar 0.05 van een seconde was! Roberts en Cecotto waren beiden geblesseerd uit de training gekomen, na een valpartij, en konden geen rol van betekenis spelen in deze race. Ze eindigden als 7e en 6e. In Finland op Imatra had Hartog geen probleem meer met stalorders, nadat Sheene was uitgevallen. Ook Roberts viel uit en Hartog reed op magistrale wijze naar de overwinning voor Takazumi Katayama, Johnny Cecotto, Teuvo Länsivuori en Steve Parrish. Door deze zege nam Wil de 3e plaats in het WK in. Silverstone, Engeland, bracht veel regen tijdens de 500cc en zou een zeer rommelig vervolg hebben. Vele coureurs stopten aan de pits om banden te wisselen en gingen weer door. Sommigen met 1 of meerdere ronden achterstand. De tijdwaarneming was een zooitje. Kenny Roberts werd uiteindelijk als winnaar afgevlagd, maar ook Marco Lucchinelli claimde de overwinning, maar werd slechts als 4e geklasseerd. Er werden aan alle kanten protesten ingediend, die tot niets zouden leiden. Steve Manship werd 2e en Barry Sheene 3e, Barry die overigens nooit zijn thuis Grand Prix heeft weten te winnen, mede door het feit dat deze ook vaak op het door Sheene geboycotte Eiland of Man verreden werd. Hartog viel uit en Jack pakte een hele nette 14e plaats in zijn 4e GP van het seizoen. Toni Mang won zijn 1e Grand Prix ooit, de 250cc voor Tom Herron en Raymond Roche. Mang zou er nog vele gaan winnen in de jaren die gingen komen in de 250cc en 350cc, ook wereldtitels. Korky Ballington pakte de zege in de 350cc en tevens de wereldtitel.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pole-positie 1978
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
"Vervolg
de Grand Prix jaren 1973 - 1978, nu soms met de BRIET" 
.jpg)
.jpg)
