| |
"Vervolg
de Grand Prix jaren 1973 - 1978 nog zonder de BRIET"

|
|
1977
Steve Baker was in
1977, de volgende Amerikaan, na Pat Hennen, die de oversteek naar Europa
maakte, om deel te gaan nemen aan het Grand-Prix seizoen. Hij kreeg een
fabriekscontract bij Yamaha-Japan en zou zijn succesvolle opwachting
gaan maken in de 500cc en 750cc. Zijn teamgenoot bij Yamaha werd Johnny
Cecotto. Baker zou tijdens het raceseizoen zijn domicilie houden in
Amsterdam, als uitvalbases voor de races. Barry Sheene en Pat Hennen
zouden de fabrieks-Suzuki's gaan besturen en Giacomo Agostini had ook de
beschikking over dezelfde fiets als Baker/Cecotto.


Het seizoen werd dus
weer geopend met de
spectaculaire races op Daytona Beach in Amerika. Het Nederlandse Daytona-team bestond dit jaar uit: Jack Middelburg (Jawel, trad toe tot
de elite), Wil Hartog, Rob Bron, Marcel Ankoné en Henk van Kessel (100
miles-race). Jack was
dolgelukkig met de uitnodiging, maar had gezegd eerst de kat eens uit de
boom te gaan kijken. Dit was dus de gesponsorde, door Moto73, de
telegraaf en Neckermann, ploeg en verder deden er nog een 9-tal
Nederlandse rijders mee dit jaar. Tenminste deze probeerden zich te kwalificeren.
Vlak voor de kwalificatieronden brak
er een krukas in
de machine van Jack. Na intensief sleutelen van Adri vd Broecke en Hans Valstar
kregen ze de motor vlak voor de kwalificatie waarin Jack van start moest
nog in orde. Ondanks deze druk wist Jack zich nog als 51e te
kwalificeren, wat een plaats in de 2e groep opleverde. Helaas viel Jack uit,
tijdens deze
race in 1977, met motorpech. In de 15e ronde vloog er een steen door
zijn radiateur en de Yamaha verloor zijn water. Jack had zich in die 15
ronden op schitterende wijze al van een 51e naar een 28e plek in de race
geknokt. De race met vele tijdwaarnemingfouten werd uiteindelijk
glansrijk gewonnen door Steve Baker voor Kenny Roberts. De race werd dit
jaar, door de vele bandenproblemen van 1976, voor het eerst in 2 manches
verreden, maar men zou daar in 1978 weer op terugkomen.



|
200 mijlen van
Daytona 1977 |
|
|

De 2e F750cc race was na Daytona in Italië
op het circuit van Imola. Hier liet Kenny Roberts zijn grote klasse
zien, ziek van het feit dat hij Daytona weer niet had kunnen winnen,
ging hij als een razende te keer en wist beide manches op zijn naam te
schrijven. Steve Baker werd in beide races 2e, terwijl Christian Sarron en
Giacomo Agostine beiden een derde plaats pakten. Totaal pakte Ago net
voor Sarron de 3e plaats. De 1e manche stond in het teken van vele
valpartijen (o.a. Barry Ditchburn, Warren Willing, Victor Palomo, John
Williams, Patrick Pons, Virginio Ferrari, Alex George, Pat Evans en
Michel Rougerie) en uitvallen (o.a. Johnny Cecotto, Mick Grant, Stu
Avant, Marcel Ankoné, John Dodds en Randy Cleek). Teuvo Länsivuori
kwam ook ten val, terwijl hem dat in de trainingen ook al 2x was
overkomen. Van de 40 gestarte
coureurs haalden er slechts 24 de finish. Van de 40 coureurs zouden er
tijdens de 2 manches 20 onderuit gaan! Wil Hartog had zich met een 44e
trainingstijd niet eens geplaatst en zou in de 'consulations cup', de
race voor niet geplaatsten, uitvallen met een vastloper. De races werden
overschaduwd door 2 dodelijke ongevallen van de jonge Amerikanen Pat
Evans en Randy Cleek. De 22 jarige Evans was een van de grote
Amerikaanse beloften in de zwaarste klasse en zou enige dagen na zijn
val in de 14e ronde, aan zijn verwondingen aan de schedel overlijden. De
slechts 21 jarige Randy Cleek kwam in de nacht na de race om het leven,
samen met 2 vrienden, tijdens een kettingbotsing op weg naar zijn
hotel..

Tijdens het F750
wereldkampioenschap werd ook vaak een 250 cc 100 miles race verreden.
Hier zou HET Amerikaanse wonderkind Randy Mamola voor het eerst aan de
start gaan verschijnen. Echter niets bleek minder waar, de FIM had de
regel ingevoerd, dat je 18 moest wezen om aan de Grand Prix deel te
mogen nemen en Randy was op dat moment pas 17 jaar! Hij was wel
aanwezig, maar kreeg ter plekke te horen dat er geen race voor hem in
zat. De race op Imola werd overigens gewonnen door degene die in de
komende jaren het 250 en 350cc wereldje naar zijn hand zou gaan zetten:
Kork Ballington uit Zuid-Afrika. Baker en Roberts deden o.a. ook mee aan
deze race, maar vielen uit met motorproblemen. Beiden lagen op dat
moment aan de leiding van de race.
Kenny Roberts, die dus
furore maakte in de 250cc en 750cc, had inmiddels aangekondigd om in
1978 ook in de belangrijkste klasse, de 500cc, te gaan uitkomen. En dat
zouden ze weten ook! Dit jaar wilde hij eerst nog een poging doen om
het, in 1973 en 1974 gewonnen Amerikaanse AMA-kampioenschap te
heroveren. In 1975 was hij verslagen door Gary Nixon en in 1976 door Jay
Springsteen. Hij reed tot nu toe in Europa alleen elk jaar de Imola 200
F750 race en de
TRANSATLANTIC (Anglo-American Match-series) races in Engeland. De enige
keer dat hij aan een Grand Prix had deelgenomen, was in 1974 in de 250cc
klasse, waar hij na een valpartij, alsnog 3e werd.
Er waren dit jaar 11 races in het F750 circus,
het zou dit jaar voor het eerst een officieel wereldkampioenschap
zijn.
|
Frankrijk
(Paul Ricard) F750 |
Spanje
F750 |
Frankrijk
(Dijon) F750 |
Engeland
F750 |
België
F750 |
| 1 |
Steve Baker |
1 |
Steve Baker |
1 |
Christian Estrosi |
1 |
Steve Baker |
1 |
Steve Baker |
| 2 |
Kenny Roberts |
2 |
Christian Sarron |
2 |
Steve Baker |
2 |
Ron Haslam |
2 |
Marco Lucchinelli |
| 3 |
Philippe Coulon |
3 |
Hubert Rigal |
3 |
Philippe Coulon |
3 |
John Newbold |
3 |
Takazumi Katayama |
| 250cc |
|
| 1 |
Kenny Roberts |
| 2 |
Gregg Hanford |
| 3 |
Kork Ballington |
In Spanje (4e race)
kwamen slechts 14 rijders! aan de start, dit vanwege de slechte
startgelden.
In september was Assen
weer aan de beurt. De 1e manche werd gewonnen door Steve Baker,
2e werd Marco Lucchinelli. Jack werd met een defecte koppeling en een
lekkende waterslang toch nog afgevlagd, ook al was dit pas als 16e. In
de 2e manche zou het er heel anders aan toegaan. Jack klom na een mooie
race op naar de 7e plek. Baker lag weer aan de leiding met Lucchinelli
en Giacomo Agostini
achter zich aan. Toen begon het tankspel. Terwijl Steve Baker in de pits
stond te tanken vloog Lucchinelli hem op de baan voorbij. Deze laatste
ging niet tanken en nam de leiding over. Dezelfde gok nam Jack en hij
pakte een prachtige 4e plek in de 2e manche achter Baker, Lucchinelli en
Agostini. Over 2 manches werd Jack uiteindelijk toch nog knap 10e.
Steve Baker zou uiteindelijk met
overmacht het kampioenschap in de F750 naar zich toe trekken en tevens
een mooie 2e plek in de eindstand van de 500cc, achter Sheene, behalen.
Yamaha vond dit echter niet genoeg en mede hierdoor en door blessures zou Steve Baker niet
vaak meer te bewonderen zijn op de Europese
circuits.
|
Eindstand
750cc 1977 |
winst |
| 1e |
Steve Baker |
5x |
| 2e |
Christian Sarron |
|
| 3e |
Giacomo Agostini |
1x |
| 4e |
Marco Lucchinelli |
1x |
| 5e |
Takazumi Katayama |
|
| 6e |
Hubert Rigal |
|
| 7e |
Gregg Hanford |
1x |
| 8e |
Boet van Dulmen |
|
| 9e |
Kenny Roberts |
1x |
| 10e |
Philippe Coulon |
|
| 12e |
Skip Aksland |
1x |
| |
Christian Estrosi |
1x |
|
|
Ook dit jaar werden wedstrijden verreden tussen Engelse en Amerikaanse teams. De
TRANSATLANTIC (Anglo-American Match-series) races. Dit jaar vonden deze wedstrijden voor de
7e maal in successie plaats en ook weer op de circuits van
Brands Hatch, Mallory Park en Oulton Park tijdens het Paas-weekend. De
op Imola, een week eerder, tijdens de F750 omgekomen jonge Amerikanen Pat
Evans en Randy Cleek zouden deel hebben uitgemaakt van het Amerikaanse
team en zij werden nog snel vervangen door Ron Pierce en Skip Aksland
om de 8 coureurs te verkrijgen. Kenny Roberts was dit jaar de grote man, hij won 4 van de 6 manches, terwijl
Barry Sheene en Steve Baker er beiden 1 wonnen. Roberts viel 1x uit met
materiaalpech en eenmaal viel hij van zijn Yamaha. De races waren ook de
come-back van Phil Read, die toch nog graag aan deze races wilde
meedoen, ondanks het feit dat hij gestopt was met de actieve wegracerij.
Kenny wist ook beide manches in de stortende regen op Mallory Park te
winnen, terwijl men in Amerika, als het regende, de race altijd direct
afvlagden. Uiteindelijk brachten de Amerikanen Groot-Brittannië een
flinke nederlaag toe (410-379 punten), en het was pas de 2e overwinning
van Amerika in de 7 edities. Pat Hennen werd individueel
winnaar (83 pnt., 4/4/3/2/3/3), voornamelijk dus dat hij 6x over de
finish kwam. Steve Baker werd 2e (82 pnt. 3/5/5/4/2/1) en Barry Sheene
3e (73 pnt., 2/2/4/3/1/-). Kenny Roberts werd 5e individueel (64 pnt.,
1/1/1/1/-/-).
|
|
Het echte Grand-Prix circus ging van
start in Venezuela op het circuit van San Carlos. In 1976 hadden hier de
750 machines hun debuut gemaakt en nu was het de beurt aan de andere
klassen. Ook nu was er een week na Daytona een hittegolf in het
Zuid-Amerikaanse thuisland van Johnny Cecotto. Zoals ook vorig jaar
waren er vele problemen, zoals je, zeker in die tijd, in zulke corrupte
landen kon verwachten. De motoren van de buitenlanders waren op de 1e
trainingsdag nog zoek en Henk van Kessel ontving uiteindelijk alleen
zijn 125cc machine en de 250cc + alle reserve-onderdelen pas weer toen
hij naar huis ging. Henk leende van een Chileen wat mengsmering voor
zijn 125cc en prompt sneuvelde de krukas. Navraag deed uitkomen dat de
Chileen was vergeten olie in de smering te mengen, dus hij had alleen
pure brandstof gebruikt als smering........ Weg Grand Prix voor onze
landgenoot! Johnny Cecotto zette de snelste trainingstijd neer zowel in
de 350cc als in de 500cc klasse. Er was echter niet zoveel publiek op af
gekomen als in 1976. Dit waarschijnlijk door de hitte, maar ook doordat
Johnny toen in de 2e manche door oververhittingverschijnselen was
uitgevallen. Cecotto zou met overmacht de 350cc klasse winnen voor
Victor Palomo en Patrick Fernandez, ook in de 500cc zou hij lang aan de
leiding liggen, maar moest uiteindelijk regerend wereldkampioen Barry
Sheene, Steve Baker en Pat Hennen voor zich laten. Barry was het seizoen
dus erg goed begonnen. Dit seizoen was gelukkig het belachelijke
aftrekken van je slechte resultaten afgeschaft. Het totaal aantal punten
aan het eind van het seizoen was je uitslag.
In Oostenrijk werd er door vele
toppers gestaakt en kwamen er uiteindelijk maar 14 rijders in de 500cc
klasse aan de start. Dit allemaal vanwege het feit, dat er na een
valpartij tijdens de 350cc klasse, een zeer gebrekkige en minimale
medische dienst aanwezig bleek te zijn. Tevens waren er geen
bochtencommisarissen op het stuk aanwezig waar het ongeluk plaats vond.
Franco Uncini kwam ten val en Johnny Cecotto, Dieter Braun en Patrick
Fernandez vielen over hem heen. Een hele poos later kwam Hans Stadelmann,
die de plek waar het ongeval gebeurd was niet kon overzien, en dit
kostte hem het leven. Wil Hartog was ooggetuige van het ongeluk en sprak
er schande over. De race werd niet eens afgevlagd en het duurde erg lang
voor hulp ter plaatse was, daarna moesten de gewonden honderden meters,
tegen een berg op, vervoerd worden, sommigen zonder brancard, naar
een ambulance. Het duurde daarna nog erg lang voor men in het ziekenhuis
was, waar men Dieter Braun, met gebroken nekwervels, een hele poos op de
gang liet liggen, omdat er geen geschikte arts aanwezig was! Patrick
Fernandez had een ernstig bloedende open rugwond en daar was geen bloed voor
beschikbaar! Johnny Cecotto verbrijzelde zijn arm en zou tot het eind
van het seizoen uit 'de running' zijn. Wil Hartog besloot dus uiteraard ook na dit nieuws niet
meer te rijden, het zou overigens Wil's eerste volledige Grand-Prix
seizoen worden, de voorgaande jaren had hij wel vele GP's gereden, maar
had het ook druk met werkzaamheden in de grasdrogerij van zijn ouders. De gedevalueerde 500cc race werd uiteindelijk gewonnen
door Jack Findlay voor Max Wiener en Alex George. Boet van Dulmen was
ook een van de 14 starters, maar moest na 1 ronde met een vastloper aan
de kant. Marco Lucchinelli was op de fiets aan de start verschenen, dus
eigenlijk waren er 15 starters
Uiteindelijk reden slechts 6 coureurs de race uit en die werden niet
vrolijk begroet door hun collega's.
 |
|
Hockenheim 1977 Ago voor Katayama |
De volgende race op het circuit van
Hockenheim in Duitsland werd weer door Barry Sheene gewonnen, voor Pat
Hennen en Steve Baker. Wil Hartog reed zich naar een hele mooie 6e plek
en Christian Sarron won zijn allereerste GP in de 250cc klasse.
Op Imola in Italië deed Sheene hetzelfde, nu winnen voor Virginio
Ferrari en de onbekende Italiaan Armando Torraca, die een
wereldprestatie neerzette op zijn thuiscircuit. De weer opgelapte
Franco Uncini, wist hier zijn 1e Grand Prix overwinning in de 250cc
binnen te halen. Ditzelfde deed de Zuid-Afrikaan Alan North in de 350cc
klasse, en hier werd het Wilhelmus gespeeld, aangezien North met een
Nederlandse inschrijving aan het GP seizoen deelnam! Alan had overigens
ook een Nederlandse sponsor. Zo gebeurde het dat toen Takazumi Katayama
de Spaanse 250cc wedstrijd won er geen Japans volkslied in huis was en
de Japanse (ook popzanger) coureur zelf maar het volkslied zong! Ook
Frankrijk werd door Barry Sheene aan zijn zegekar vastgeknoopt, daar
konden ook Giacomo Agostini (2e) en Steve Baker (3e) niets aan
veranderen.

 |
|
Hockenheim, start 250cc: 9. Olivier Chevallier, 40. Hans Müller, 5. Tom
Herron, 35. John Weeden, 14. John Dodds, 59. Kork Ballington,
53. Barry Ditchburn en 62. Christian Sarron. |

 |
 |
|
500cc:
boven: Parrish, Hartog, Van Dulmen, Ferrari, Sheene,
Hennen, Rougerie en Baker.
onder
Philippe Coulon, Steve Parrish en Gianfranco Bonera. |
 |
|
Hockenheim, podium 350cc: v.l.n.r. Olivier Chevallier (3e), Takazumi
Katayama (1e) en Giacomo Agostini (2e). |
 |
|
350cc:
Olivier Chevallier achter Giacomo Agostini. |
 |
|
Hockenheim
zijspannen: de Italianen Amedeo Zini
& Andrea Fornaro rennen achter hun zijspan aan die voor
zichzelf is begonnen. |
Tijdens de GP van Joegoslavië, waar
geen 500cc werd verreden, kwam de Zwitserse 50cc topper, Ulrich Graf om
het leven, Graf die in 1976, 3e was geworden in het WK 50cc werd 31
jaar. Ook de 250cc coureur Giovanni Zigiotto, pas 23, kwam hier aan het
einde van zijn leven...

|
|
De TT van Assen was al weer de 6e GP van
het seizoen voor de 500cc op een zeiknat Assen-circuit. Zo warm als het
in 1976 was, zo nat was het nu. Dit werd dus de 1e TT voor Jack en
uiteraard ook de allereerste GP uit zijn carrière, hiervoor had hij
alleen een paar races gereden om het F750 kampioenschap. Het zou echter
de TT worden van 'De Witte Reus' uit Abbekerk, Wil Hartog, maar toch ook
een beetje de race van onze debutant, 'de Briet'. Verslag 500cc
Wat
een race! Wat een spanning! Wat een vreugde! Wil Hartog schreef
geschiedenis door als eerste Nederlander de 500 cc TT te winnen. We
moeten er maar niet aan denken wat er gebeurd zou zijn
als ook "Jumping Jack" Middelburg op de natte baan direct van
start had kunnen gaan. In de heksenketel voor de start, waarin de slicks
door natweerbanden vervangen werden, vergat men de bouten van het
kettingwiel vast te zetten. Na de opwarmronde ontdekte men dit
mankement. Koortsachtig sleutelen had tot resultaat dat Jack alsnog kon
vertrekken, maar toen waren alle rijders al door de S-bocht richting
Bedeldijk verdwenen. Jack vocht zich terug naar een fantastische elfde
plaats, maar wat zou er gebeurd zijn als natweer specialist Jack
Middelburg zijn HMC-Suzuki direct naar de kop had kunnen jagen? Laten we
er maar niet aan denken, maar dat Jack mannen als Barry Sheene, Pat Hennen,
Philippe Coulon, Steve Baker, Teuvo Länsivuori en Marco Lucchinelli graag eens even had laten zien hoe' je
in de regen moet rijden, nou, dat kunt u gerust van me aannemen!
Dick Alblas en Willem Zoet zagen beiden hun goede rijden niet bekroond.
Alblas had zich na een matige start opgewerkt naar de 16e plaats, totdat
motorische problemen in de zevende ronde een eind aan zijn verwachtingen
maakten. Willem Zoet wist 10 ronden lang in het zadel te blijven, toen
viel hij er af. Weg 17e plaats. Eraf viel ook Gianfranco Bonera, een knaap die
anders aardig op een natte baan uit de voeten kan. Het verhaal van
de race is verder gauw verteld. De omstandigheden leken aanvankelijk
tegen Wil Hartog te zijn, maar nadat de Witte Reus zijn eerste wankele
passen gezet had, viel alles van hem af. Als een speedboat spoot Wil
vanal de derde startrij naar de kop en wist hij direct een deprimerend
gat te slaan. Niet deprimerend genoeg voor de Franse teenager Christian
Estrosi, die zich langzaam naar Hartog toe worstelde, in de vijfde ronde
aansluiting kreeg en in de zesde ronde als kopman doorkwam. Hartog
verhoogde het tempo en wist de Fransman, die vier ronden de kop had,
goed te volgen. Vlak voor het ingaan van de tiende ronde ging Estrosi in
de Timmerbocht echter iets te plat en dat was dat! Het publiek, dat na
de kopwisseling van Estrosi en Hartog ingezakt was als een plumpudding,
veerde weer op. Werd het dan toch nog een Nederlandse zege? Hoeden,
petten, alles ging de lucht in om de Nederlandse
publiekslieveling aan te moedigen. Achter de rug van Hartog had zich
vanaf het begin een aaneengesloten veld van wereldsterren gevormd, dat
gezien de natte baan een afwachtende houding aannam. Barry Sheene wenste
duidelijk geen risico's te nemen gezien zijn comfortabele voorsprong in
het wereldkampioenschap. In de vijfde ronde maakte Estrosi zich los uit
dit veld, dat vanaf de zesde tot de twaalfde ronde aangevoerd werd door
Teuvo Länsivuori, die op een gladde baan ook aardig uit de voeten kan
gezien zijn vroegere ervaring met ijsracen. Achter Teuvo volgden Pat
Hennen, Philippe
Coulon, Barry Sheene, Lucchinelli
en Baker. Vier ronden voor het eind verhoogde Coulon het tempo op
de steeds sneller opdrogende baan. Twee ronden lag hij op de tweede
plaats, toen perste Barry Sheene er nog een paar snelle slotronden uit
waarin hij oprukte naar de tweede plaats en veel van zijn achterstand op
Wil Hartog goed maakte. Deze nam echter geen risico's meer en reed de
laatste ronden geconcentreerd naar de finish met het uitzinnig dansende
en zingende publiek. De "zilvervloot" was binnen! Michel
Rougerie en Giovanni Rolando verdeelden in een onderling duel de
resterende kampioenspunten, waarbij Rougerie 8e werd, Rolando 9e en Ferrari op ruime achterstand achter dit tweetal als tiende finishte
en 1 punt rijker werd. Jack Middelburg, natweer specialist bij uitstek,
maakte ook in de Dutch TT zijn faam waar door ondanks zijn handicapstart
toch als elfde te
finishen. Achter hem finishte John Newbold, die wel goed weg gekomen was
en in de vijfde ronde zelfs derde lag. John ging op de natte baan echter
een keer rechtdoor en dat kostte hem ongetwijfeld een ereplaats in de 47e
Dutch TT.

Verslag 350cc
Slechts
twee Nederlandse coureurs mochten voor de aanvang van de 350
cc-wedstrijd hun plaats in het startveld innemen. Van de vijf
inschrijvers hadden Kees v.d. Kruijs en Piet van de Wal geen kans gezien
zich bij de 30 snelsten in de training te scharen, terwijl Marcel
Ankoné
zichzelf door zijn valpartij voor de derde maal had uitgeschakeld voor
deelname aan de Dutch TT. De vaderlandse eer moest zodoende verdedigd
worden door Jack Middelburg en Rob Bron. Naaldwijkse Jack was met zijn
21e plaats de snelste van de twee, maar het had niet veel gescheeld of
hij had er alleen voor gestaan. Inbrekers hadden zich 'namelijk over Bron's
machines ontfermd, zodat de hele TT voor de Amsterdammer in het water
dreigde te vallen. Rob was echter niet voor een gat te vangen. Van her
en der geleende onderdelen werd via enkele dagen en nachten verwoed
sleutelwerk een racemotor uit de grond gestampt, waarmee Rob zich op het
nippertje wist te klasseren bij de snelste 30 rijders van de 350 cc
klasse. De gunstigste startplaats werd ingenomen door Patrick Fernandez,
die zich wonderbaarlijk snel had hersteld van de ernstige verwondingen
die hij opliep bij het massale ongeval op de Salzburgring in Oostenrijk. Mario Lega,
de Italiaanse telefoonmonteur die de 350 cc Morbidelli bemande,
was echter even snel geweest in de training. Opvallend was dat de
winnaar van vorig jaar, Giacomo Agostini, er in de training weinig van
terecht had gebracht. Hij was ruim 5 seconden langzamer geweest dan
Fernandez en Lega, en bezette een voor zijn doen ongewone 25e
startpositie. Toen na de opwarmronde het startlicht op groen sprong,
reageerde Tom Herron het vlugst. Ook het Zuid-Afrikaanse koppel Kork Ballington en
Jon Ekerold ging snel op pad, terwijl Fernandez, die toch nog
wel enige kracht tekort kwam, iets aarzelender vertrok. Beroerder
verliepen de zaken voor Alan North. Onze Wierdense Zuid-Afrikaan had bij een val in de
kwartlitertraining een enkelblessure opgelopen,
die het aanduwen van zijn machine tot een schier onmogelijke taak
maakte. Alan vertrok dan ook als allerlaatste. Mario Lega had er in die
eerste ronde flink de sokken ingezet, want toen de kopgroep terugkeerde,
zat hij ondanks een niet zo geweldige start voorin. Hij moest wel op het
randje van het onmogelijke gereden hebben, en dat bleek dan
ook toen Mario in de remmen ging voor de vernieuwde kniebocht. Het
asfalt op deze plaats heeft een iets andere structuur dan de rest van
het circuit, zoals een flink aantal coureurs tijdens de trainingen aan
den lijve had ondervonden. De heer Lega creëerde een fraaie schuiver met
bijbehorende stofwolk en kon de rest van de race toekijken. De kop was
bij de eerste doorkomst in handen van Tom Herron, met Kork Ballington en
Jon Ekerold in zijn kielzog. Het drietal werd gevolgd door Patrick
Fernandez, John Newbold, Pennti Korhonen, Vic Soussan, Michel Rougerie en de rest van het peloton. Jack
Middel burg bezette de 12e plaats; Rob Bron kwam als allerlaatste
aanrijden en maakte een pitstop om een afgebroken accudraad vast te
zetten, waarna hij in kansloze positie weer vertrok. Bij de volgende
passage waren de rollen aan de kop omgedraaid. Ballington was Herron
gepasseerd, maar de ler gaf zich nog niet gewonnen en bleef in Korkies
slipstream hangen. Op enige afstand van dit tweetal werd hevig geknokt
door Rougerie, Korhonen en Soussan. Mooi om te zien was
ook hoe Alan North zich ondanks
zijn pijnlijke verwonding naar voren vocht vanaf zijn 22e plaats. Nog
harder ging Franco Uncini die in een ronde van de 17e naar de 10e plaats
kwam. Te hard ging de Fransman Bernard Fau die het voorbeeld van Lega
nauwgezet volgde en een stofwolk veroorzaakte in de kniebocht. Hij klom
echter weer op z'n Yamaha en reed onder het waarderend gejuich van de
toeschouwers naar de pits om van een welverdiende rust te gaan genieten.
Aan de kop begon de situatie zich te stabiliseren. Ballington had zich
in de 3e ronde losgereden van Herron. Om de derde plaats werd gevochten
door Rougerie en Soussan, terwijl de ietwat afgezakte Korhonen het
moeilijk kreeg door een opdringerige Katayama. Middelburg viel iets
terug toen Olivier Chevallier voorbij kwam. Maar Jack wist in elk geval
knapen als Jon Ekerold en wereldkampioen Walter Villa nog even achter
zich te houden. Teleurstellend was het rijden van Agostini, die van zijn
20e plaats in de eerste ronde tijdelijk twee plaatsen naar voren was
gekomen, maar inmiddels weer naar zijn uitgangspositie was teruggevallen.
Ago stopte aan de pits, liet zijn bougies controleren en deelde
vervolgens mee dat de carburatie niet goed was en dat hij er mee
kapte. Koploper Ballington ging intussen langzaam weg van tweede man Tom
Herron, die op zijn beurt een behoorlijke voorsprong op Rougerie had.
Katayama had zich opgewerkt tot de 4e positie, maar moest daarna met een
kapotte versnellingsbak de strijd staken. Tot de 9e ronde vonden er in
de strijd om de voorste posities geen wijzigingen plaats. Maar toen
begon Herron langzaam maar zeker zijn achterstand op Ballington te
verkleinen. In de 12e ronde was Tom de koploper gevaarlijk dicht
genaderd, maar ook Rougerie die door Fernandez werd opgejaagd, was sterk
naar voren gekomen. Twee ronden later had Ballington weer enige afstand
genomen, maar Herron had het knap moeilijk. Bij het passeren van start
en finish schoot Rougerie hem vanuit de slipstream voorbij. Herron
heroverde direkt daarop zijn tweede plaats, maar werd prompt weer
gepasseerd! Rougerie die nu de ruimte had, ontketende een geweldig tempo
en liep snel in op Ballington, terwijl de aangeslagen Herron ook nog
verschalkt werd door Fernandez. Het viertal ging in deze volgorde voor
de laatste maal over de finish, terwijl de vijfde plaats bezet werd door
de knap opgeklommen Uncini. Jon Ekerold, Olivier Chevallier en WaIter
Villa eindigden als 6e, 7e en 8e; Alan North wist ondanks zijn
blessure de 9e plaats te bemachtigen en achter Patrick Pons zag Jack
Middelburg kans, zich bij het eerste elftal te plaatsen in zijn eerste
Grand Prix. Hekkensluiter was Rob Bron, die na zijn pitstop met twee ronden achterstand over de
eindstreep ging.
| Uitslagen
TT van Assen 25-06-1977 |
| |
50cc |
125cc |
250cc |
350cc |
500cc |
| 1e |
Angel Nieto
(Sp) |
Angel Nieto
(Sp) |
Mick
Grant (GB)
|
Kork
Ballington (Zaf) |
Wil Hartog
(Ned) |
| 2e |
Ricardo Tormo (I)
†
|
Harold
Bartol (Oos) |
Franco Uncini
(I) |
Michel
Rougerie (Fr) |
Barry Sheene
(GB)† |
| 3e |
Herbert
Rittberger(D) |
Gert Bender (D) |
Barry
Ditchburn (GB) |
Patrick
Fernandez (Fr) |
Pat Hennen
(USA) |
| 4e |
Eugenio
Lazzarini (I) |
Anton Mang (D) |
Walter Villa
(I) † |
Tom Herron (N-Ierl)
†
|
Philippe
Coulon (Zwi) |
| 5e |
Stefan
Dörflinger(Zwi) |
Jean
Guignabodet (Fr) |
Mario Lega (I) |
Franco
Uncini (I) |
Steve Baker
(USA)
|
De Belgische GP van 1977
bracht weer een overwinning voor Barry Sheene, in de 1e ronde nog
voorbijgegaan door bliksemstarter Wil Hartog, die uiteindelijk met een
keurige 7e plek genoegen moest nemen. Sheene had het in de race wel heel
zwaar met Michel Rougerie en als die niet uitgevallen was met een olie
lekkende motor, zou de einduitslag waarschijnlijk in het voordeel van
Rougerie zijn geweest. De in de 1e ronde nog op een 17e plaats liggende
Steve Baker, kwam nog heel dicht in de buurt van Sheene, maar kon het
net niet redden. Agostini werd 'slechts' 8e en zijn dagen leken
geteld.

| Uitslagen
GP België Francorchamps 03-07-1977 |
| |
50cc |
125cc |
250cc |
500cc |
| 1e |
Eugenio
Lazzarini (I) |
Pier-Paolo
Bianchi (I) |
Walter Villa (I)
† |
Barry Sheene
(GB)† |
| 2e |
Herbert
Rittberger(D) |
Angel Nieto
(Sp) |
Takazumi
Katayama(Jp) |
Steve Baker
(USA) |
| 3e |
Angel Nieto
(Sp) |
Anton Mang (D) |
Mario Lega (I) |
Pat Hennen
(USA) |
| 4e |
Ricardo Tormo (I)
† |
Eugenio
Lazzarini (I) |
Masahiro Wada
(Jp) |
Teuvo
Länsivuori(Fin) |
| 5e |
Julien v
Zeebroeck (B) |
Pierluigi
Conforti (I) |
Victor Soussan
(Aus) |
Steve Parrish
(GB) |

|
|
250cc
Francorchamps 1977: Mario Lega (8), Vic Soussan (35), Mick Grant
(5)
|
In Tsjecho-Slowakije, waar voor de verandering alleen de 3 zwaarste
klassen op het programma stonden, i.p.v. de lichtere klassen, won Johnny
Cecotto eindelijk weer eens, en wel 2x, zowel in de 350cc als in de
500cc. Mario Lega, de Italiaanse outsider in de 250cc werd 3e, maar werd
wel wereldkampioen. De geblesseerde Sheene was niet aanwezig, maar de
wereldtitel kon hem al niet meer ontgaan. Giacomo Agostini beklom zowaar
weer eens het erepodium, en wel als 2e.
|
Uitslagen
GP Tsjecho-Slowakije Brno, 07-08-1977
|
| |
250cc |
350cc |
500cc
|
| 1e |
Franco Uncini (I)
|
Johnny
Cecotto(Ven) |
Johnny
Cecotto(Ven) |
| 2e |
Walter Villa (I)
†
|
Tom Herron (N-Ierl)
|
Giacomo
Agostini (I)
|
| 3e |
Mario Lega (I)
|
Christian
Sarron (Fr) |
Michel
Rougerie (Fr) |
| 4e |
Kork
Ballington (Zaf)
|
Pennti
Korhonen(Fin) |
Pat Hennen
(USA)
|
| 5e |
Tom Herron (N-Ierl)
|
Victor Palomo
(Sp)† |
Gianfranco
Bonera (I) |
Tsjecho-Slowakije
|
|
Naam
|
Land |
Machine
|
Pnt. |
Ven. |
Dui. |
It. |
Sp. |
Fr. |
Joe. |
Ned. |
Bel. |
Zw. |
Fi. |
Tsj. |
GB |
|
Eindstand eerste
10 250cc
|
|
1
|
Mario Lega
|
I |
Yamaha/Morbidelli
|
85
|
2 |
- |
12 |
6 |
8 |
15 |
6 |
10 |
12 |
4 |
10 |
- |
|
2
|
Franco Uncini
|
I |
Harley Davidson
|
72
|
- |
10 |
15 |
- |
- |
- |
12 |
4 |
- |
8 |
15 |
8 |
|
3
|
Walter Villa
|
I |
Harley Davidson
|
67
|
15 |
- |
- |
- |
- |
- |
8 |
15 |
- |
15 |
12 |
2 |
|
4
|
Takazumi Katayama
|
Jap |
Yamaha
|
58
|
- |
- |
3 |
15 |
3 |
12 |
5 |
12 |
8 |
- |
- |
- |
|
5
|
Tom Herron
|
N.Ierl |
Yamaha
|
54
|
5 |
4 |
8 |
4 |
4 |
10 |
1 |
2 |
4 |
6 |
6 |
- |
|
6
|
Kork Ballington
|
Z-A |
Yamaha
|
49
|
6 |
5 |
- |
- |
- |
- |
- |
5 |
- |
10 |
8 |
15 |
|
7
|
Alan North
|
Z-A |
Yamaha
|
43
|
- |
2 |
6 |
12 |
12 |
- |
- |
- |
6 |
- |
5 |
- |
|
8
|
Mick Grant
|
GB |
Kawasaki
|
42
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
15 |
- |
15 |
12 |
- |
- |
|
9
|
Jon Ekerold
|
Z-A |
Yamaha
|
42
|
- |
- |
5 |
- |
15 |
3 |
4 |
1 |
10 |
- |
4 |
- |
|
10
|
Patrick Fernandez
|
Fr |
Yamaha
|
28
|
12 |
- |
- |
- |
- |
5 |
- |
3 |
- |
5 |
3 |
- |
|
|
Naam
|
Land |
Machine
|
Pnt. |
Ven. |
Dui. |
It. |
Sp. |
Fr. |
Joe. |
Ned. |
Zw. |
Fi. |
Tsj. |
GB |
|
Eindstand 350cc
|
|
1
|
Takazumi
Katayama
|
Jap |
Yamaha
|
95
|
-
|
15
|
10
|
10
|
15
|
15
|
- |
15
|
15
|
- |
- |
|
2
|
Tom Herron
|
N.Ierl |
Yamaha
|
56
|
6 |
5 |
- |
- |
4 |
8 |
8 |
5 |
8 |
12 |
- |
|
3
|
Jon Ekerold
|
Z-A |
Yamaha
|
54
|
- |
- |
- |
5 |
12 |
12 |
5 |
8 |
10 |
2 |
- |
|
4
|
Michel Rougerie
|
Fr |
Yamaha
|
50
|
- |
2 |
8 |
15 |
- |
10 |
12 |
- |
- |
3 |
- |
|
5
|
Kork Ballington
|
Z-A |
Yamaha
|
46
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
15 |
12 |
- |
4 |
15 |
|
6
|
Olivier Chevallier
|
Fr |
Yamaha
|
39
|
- |
10 |
- |
- |
3 |
5 |
4 |
- |
5 |
- |
12 |
|
7
|
Christian Sarron
|
Fr |
Yamaha
|
38
|
- |
3 |
- |
12 |
- |
- |
- |
1 |
12 |
10 |
- |
|
8
|
Patrick Fernandez
|
Fr |
Yamaha
|
34
|
10 |
- |
- |
- |
- |
4 |
10 |
10 |
- |
- |
- |
|
9
|
Johnny Cecotto
|
Ven |
Yamaha
|
30
|
15 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
15 |
- |
|
10
|
Alan North
|
Z-A |
Yamaha
|
30
|
5 |
8 |
15 |
- |
- |
- |
2 |
- |
- |
- |
- |
|
11
|
Bruno Kneubühler
|
Zwi |
Yamaha
|
24
|
- |
- |
6 |
8 |
10 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
12
|
Vic Soussan
|
Aus |
Yamaha
|
21
|
- |
- |
- |
2 |
8 |
- |
- |
6 |
- |
5 |
- |
|
13
|
Pentti Korhonen
|
Fin |
Yamaha
|
20
|
8 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
4 |
- |
8 |
- |
|
14
|
Víctor Palomo
|
Sp |
Yamaha
|
18
|
12 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
6 |
- |
|
15
|
Pekka Nurmi
|
Fin |
Yamaha
|
18
|
- |
1 |
- |
4 |
2 |
3 |
- |
3 |
- |
- |
5 |
|
16
|
Patrick Pons
|
Fr |
Yamaha
|
15
|
- |
- |
- |
6 |
- |
- |
1 |
2 |
6 |
- |
- |
|
17
|
Walter Villa
|
I |
Harley Davidson
|
14
|
- |
4 |
4 |
- |
- |
- |
3 |
- |
3 |
- |
- |
|
18
|
Giacomo Agostini
|
I |
Yamaha 3
|
13
|
- |
12 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
1 |
- |
|
19
|
Mario Lega
|
I |
Morbidelli
|
12
|
- |
- |
12 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
20
|
Franco Uncini
|
I |
Harley Davidson
|
11
|
- |
- |
5 |
- |
- |
- |
6 |
- |
- |
- |
- |
|
-
|
Johnny Dodds
|
Aus |
Yamaha
|
11
|
- |
- |
- |
- |
5 |
6 |
- |
- |
- |
- |
- |
|
22
|
John Williams
|
GB |
Yamaha
|
10
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
10 |
|
23
|
Eero Hyvärinen
|
Fin |
Yamaha
|
10
|
- |
- |
- |
- |
6 |
- |
- |
- |
2 |
- |
2 |
|
24
|
Eddie Roberts
|
GB |
Yamaha
|
8
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
8 |
|
25
|
Philippe Bouzanne
|
Fr |
Yamaha
|
6
|
- |
6 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
-
|
Alan Stewart
|
GB |
Yamaha
|
6
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
6 |
|
27
|
Pedro Mezerhane
|
Ven |
Yamaha
|
4
|
4 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
-
|
Seppo Rossi
|
Fin |
Yamaha
|
4
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
4 |
- |
- |
|
-
|
Michel Frutschi
|
Zwi |
Yamaha
|
4
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
4 |
|
30
|
Helmut Kassner
|
D |
Yamaha
|
4
|
- |
- |
- |
- |
- |
1 |
- |
- |
- |
- |
3 |
|
31
|
Carlos Bellón
|
Ven |
Yamaha
|
3
|
3 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
-
|
Felice Agostini
|
I |
Yamaha
|
3
|
- |
- |
3 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
-
|
Tapio Virtanen
|
Fin |
Yamaha
|
3
|
- |
- |
- |
3 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
34
|
Jean-Claude Hogrel
|
Fr |
Yamaha
|
3
|
- |
- |
- |
1 |
- |
2 |
- |
- |
- |
- |
- |
|
35
|
Edoardo Alemán
|
Ven |
Yamaha
|
2
|
2 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
-
|
Denis Boulom
|
Fr |
Yamaha
|
2
|
- |
- |
2 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
37
|
Raúl Tausani
|
Ven |
Yamaha
|
1
|
1 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
-
|
Chas Mortimer
|
GB |
Yamaha
|
1
|
- |
- |
1 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
-
|
John Newbold
|
GB |
Yamaha
|
1
|
- |
- |
- |
- |
1 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
-
|
Karl Auer
|
Oos |
Yamaha
|
1
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
1 |
- |
- |

|
|
Naam
|
Land |
Machine
|
Pnt. |
Ven. |
Oos |
Dui. |
It. |
Fr. |
Ned. |
Bel. |
Zwe |
Fin |
Ts |
GB |
|
Eindstand
500cc
|
|
1
|
Barry Sheene
|
GB |
Suzuki
|
107
|
15 |
- |
15 |
15 |
15 |
12 |
15 |
15 |
5 |
- |
- |
|
2
|
Steve Baker
|
USA |
Yamaha
|
80
|
12 |
- |
10 |
8 |
10 |
6 |
12 |
10 |
- |
- |
12 |
|
3
|
Pat Hennen
|
USA |
Suzuki
|
67
|
10 |
- |
12 |
- |
1 |
10 |
10 |
1 |
- |
8 |
15 |
|
4
|
Johnny Cecotto
|
Ven |
Yamaha
|
50
|
8 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
12 |
15 |
15 |
- |
|
5
|
Steve Parrish
|
GB |
Suzuki
|
39
|
2 |
- |
8 |
- |
5 |
- |
6 |
8 |
6 |
4 |
- |
|
6
|
Giacomo Agostini
|
I |
Yamaha
|
37
|
- |
- |
- |
6 |
12 |
- |
3 |
2 |
- |
12 |
2 |
|
-
|
Gianfranco Bonera
|
I |
Suzuki
|
37
|
- |
- |
- |
- |
8 |
- |
- |
5 |
10 |
6 |
8 |
|
8
|
Philippe Coulon
|
Zwi |
Suzuki
|
36
|
6 |
- |
6 |
5 |
6 |
8 |
5 |
- |
- |
- |
- |
|
9
|
Teuvo Länsivuori
|
Fin |
Suzuki
|
35
|
- |
- |
- |
- |
4 |
4 |
8 |
- |
4 |
5 |
10 |
|
10
|
Wil Hartog
|
NL |
Suzuki
|
30
|
- |
- |
5 |
- |
- |
15 |
4 |
6 |
- |
- |
- |
|
11
|
Marco Lucchinelli
|
I |
Suzuki
|
25
|
4 |
- |
4 |
- |
- |
5 |
- |
- |
12 |
- |
- |
|
12
|
Virginio Ferrari
|
I |
Suzuki
|
21
|
5 |
- |
- |
12 |
3 |
1 |
- |
- |
- |
- |
- |
|
13
|
Michel Rougerie
|
Fr |
Suzuki
|
21
|
- |
- |
- |
- |
- |
3 |
- |
- |
8 |
10 |
- |
|
14
|
Armando Toracca
|
I |
Suzuki
|
21
|
- |
- |
- |
10 |
2 |
2 |
- |
4 |
3 |
- |
- |
|
15
|
Max Wiener
|
Oos |
Suzuki
|
20
|
- |
12 |
2 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
3 |
3 |
|
16
|
Jack Findlay
|
Aus |
Suzuki
|
17
|
- |
15 |
- |
- |
- |
- |
2 |
- |
- |
- |
- |
|
17
|
Alex George
|
GB |
Suzuki
|
15
|
- |
10 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
5 |
|
18
|
Helmut Kassner
|
D |
Suzuki
|
9
|
- |
8 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
1 |
- |
|
19
|
Franz Heller
|
D |
Suzuki
|
6
|
- |
6 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
-
|
Steve Wright
|
GB |
Suzuki
|
6
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
6 |
|
21
|
Christian Estrosi
|
Fe |
Suzuki
|
6
|
3 |
- |
- |
3 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
22
|
Michael Schmid
|
Oos |
Suzuki
|
5
|
- |
5 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
23
|
John Newbold
|
GB |
Suzuki
|
4
|
- |
- |
- |
4 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
-
|
Derek Chatterton
|
GB |
Suzuki
|
4
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
4 |
|
25
|
Anton Mang
|
D |
Suzuki
|
4
|
- |
- |
3 |
1 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
-
|
John Williams
|
GB |
Suzuki
|
4
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
1 |
3 |
- |
- |
- |
|
27
|
Boet van Dulmen
|
NL |
Suzuki
|
3
|
- |
- |
1 |
2 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
28
|
Jean-Philippe Orban
|
Bel |
Suzuki
|
2
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
2 |
- |
- |
|
-
|
Franz Rau
|
D |
Suzuki
|
2
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
2 |
- |
|
30
|
Alan North
|
Z-A |
Suzuki
|
1
|
1 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|
-
|
Karl Auer
|
Oos |
Yamaha
|
1
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
1 |
- |
- |
|
-
|
Kevin Wrettom
|
GB |
Suzuki
|
1
|
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
1 |

|
| Wereldkampioen
50cc 1977 |
Angel
Nieto (Spanje)
|
| Wereldkampioen 125cc
1977 |
Pier-Paolo
Bianchi (Italië) |
| Wereldkampioen 250cc
1977 |
Mario Lega (Italië) |
| Wereldkampioen 350cc
1977 |
Takazumi
Katayama (Japan) |
| Wereldkampioen 500cc
1977 |
Barry Sheene
†
(GB) |
Pole-positie 1977
|
|
50cc
|
125cc
|
250cc
|
350cc
|
500cc
|
|
Venezuela |
--
|
Angel Nieto
|
Franco Uncini
|
Johnny
Cecotto |
Johnny Cecotto
|
|
Oostenrijk |
--
|
Angel Nieto
|
--
|
Alan
North |
Barry
Sheene |
|
Duitsland |
Angel Nieto
|
Eugenio Lazzarini
|
Akihiko
Kiyohara |
Alan North
|
Barry Sheene
|
|
Italië |
Eugenio Lazzarini
|
Pier-Paolo
Bianchi
|
Franco Uncini
|
Alan North
|
Barry Sheene
|
|
Spanje |
Angel Nieto
|
Pier-Paolo
Bianchi
|
Nemoto
|
Alan North
|
--
|
|
Frankrijk |
--
|
Pier-Paolo
Bianchi
|
Barry Ditchburn
|
Jon Ekerold
|
Steve Baker
|
|
Joegoslavië |
Angel Nieto
|
Pier-Paolo
Bianchi
|
Michel Rougerie
|
John Dodds
|
--
|
|
Nederland |
Eugenio Lazzarini
|
Pier-Paolo
Bianchi
|
Alan North
|
Patrick Fernandez
|
Barry Sheene & Philippe
Coulon
|
|
België |
Angel Nieto
|
Pier-Paolo
Bianchi
|
Walter Villa
|
--
|
Philippe Coulon
|
|
Zweden |
Eugenio Lazzarini
|
Pier-Paolo
Bianchi
|
Mick Grant
|
Patrick Fernandez
|
Barry Sheene
|
|
Finland |
--
|
Pier-Paolo
Bianchi
|
Alan North
|
Johnny Cecotto
|
Barry Sheene
|
|
Tsjecho-Slowakije |
--
|
--
|
Franco Uncini
|
Johnny Cecotto
|
Johnny Cecotto
|
|
Engeland |
--
|
Pierluigi
Conforti |
Takazumi Katayama
|
Kork Ballington
|
Barry Sheene
|
|
|
1978
©opyright 2007 Gerard van der Pot.
|