|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
1975
Het seizoen werd weer geopend met de
spectaculaire races op Daytona Beach in Amerika. Kenny Roberts had op
zaterdag al de 100 miles race voor junioren op zijn naam gebracht en was
samen met de winnaar van 1974 de hoogst genoteerde bij de bookmakers,
maar het zou allemaal anders lopen.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Johnny Alberto Cecotto was dus de revalidatie van het seizoen, hij begon ook aan het Grand-Prix seizoen en deed iedereen versteld staan door in zijn 1e GP in Frankrijk op Paul Ricard direct de 250cc en 350cc op zijn naam te brengen. Een week later verscheen hij ook aan de start van de 1e F750 GP op het circuit van Imola. Teuvo Länsivuori nam na de start de leiding en achter hem vocht een grote groep voor de 2e plek, Cecotto, Roberts, Hideo Kanaya, Mick Grant, Agostini en Patrick Pons. Door een handblessure, een week eerder opgelopen, moest Kenny Roberts de strijd staken, de 2e uitvaller was Kanaya, die dwars door de strobalen ging. Teuvo trok zijn machine onderuit, maar kon wel de strijd hervatten, maar kon, na het uitvallen van Ago, niet verder komen dan een 2e plaats achter, jawel, Johnny Cecotto. De 2e manche nam Cecotto de koppositie in na de start en stond deze niet meer af, mede door het niet van start gaan van Roberts en Ago, maar toch heel erg knap. De einduitslag was: 1. Cecotto, 2. Patrick Pons, 3. Steve Baker, 4. Dave Potter en 5. Jack Findlay. Teuvo wist de finish niet te bereiken in de 2e manche.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
De Finse topcoureur Teuvo "Tepi" Länsivuori, van 09-12-1945, was in 1975 overgestapt van de Yamaha-fabriek naar die van Suzuki. Hij zou alleen nog in de zwaarste klassen, de 500cc en F750cc, uitkomen. Samen met Barry Sheene moest hij de Suzuki eer hooghouden. Deze was echter door zijn val in Daytona lange tijd uitgeschakeld. Teuvo's eigenlijke beroep was begrafenisondernemer en voor hij in de wegracerij terecht kwam, was hij Fins kampioen geweest in het ijsracen. In 1972 werd hij 5e in het 250cc WK, in 1973, tweede in de 250cc en 350cc, in 1974 maakte hij de overstap naar de Koningsklasse en eindigde daar als 4e in de eindstand.
* Teuvo had 3 punten meer dan Agostini in de eindstand, maar door de achterlijke regel van het aftrekken van slechtste resultaten werd Ago wereldkampioen en werd Teuvo een titel ontstolen! |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
De TT van Assen was al weer de 6e GP van
het seizoen voor de 500cc en de tussenstand in het WK 500cc was niet
heel spannend. Alleen Ago en Phil Read voerden samen de tussenstand aan
op ruime afstand gevolgd door Hideo Kanaya en Teuvo Länsivuori. De 1e
GP in Frankrijk was gewonnen door Giacomo
Agostini, in Spanje, de 2e GP, werd geen 500cc klasse verreden, de 2e
500cc wedstrijd vond plaats in Oostenrijk en werd verrassend gewonnen
door Hideo Kanaya,
de 3e in Hockenheim (D) was weer voor Agostini, terwijl hij die
overwinning ook pakte in zijn thuisland op Imola. In 1975 behoorde ook
de TT op het eiland Man nog tot het wereldkampioenschap, het was toen nl.
de Engelse Grand Prix. Hier deden, vanwege het gevaar, vele toprijders niet aan mee.
De race hier werd gewonnen door
Mick Grant. Johnny Cecotto ging, na 3 overwinningen, tegen 1 voor Ago,
ruim voor de Italiaan aan de leiding. In de kwartliterklasse op Assen
kwam de West-Duitser Rolf Thiele om het leven, hij was het 6e dodelijke
slachtoffer tijdens de TT-wedstrijden ooit en volgens mij ook de
laatste. Barry Sheene's 1e 500cc GP, was door het ongeluk op Daytona,
tijdens de Oostenrijkse GP, de 2e van het seizoen. Hier gooide echter de jury roet in het eten,
door de pin in zijn been mocht hij ondanks een goede trainingstijd niet
van start gaan. In Duitsland op Hockenheim viel hij uit en zijn thuis-GP
liet ook hij vanwege het gevaar aan zich voorbij gaan. Volgens Barry kon
je tijdens de TT op Man op het ene moment in prachtig weer rijden en het
volgende moment, als je een bocht indook, in een plensbui terecht komen,
waardoor de baan blank stond.
Ook dit jaar vielen er tijdens de TT
weer 2 doden te betreuren (Peter
McKinley en Phil Gurner). De 1e GP die Barry dit seizoen uitreed,
tijdens de TT van Assen, wist hij met een
banddikte verschil op de streep, voor Agostini te winnen.
Tijdens de GP van België vielen zowel Barry Sheene en Ago beiden met machinepech uit, dus ging Phil Read na zijn 1e overwinning (en twee tweede en drie derde plaatsen) ver aan de leiding in de tussenstand.
De GP van Zweden werd weer door Barry Sheene gewonnen, Ago pakte Finland en met zijn overwinning in de laatste GP van Tsjecho-Slowakije kon Phil Read niet verhinderen dat Agostini de titel voor de laatste keer in zijn carrière zou pakken. Er waren in deze jaren de vreemde toestanden, dat je je slechtste resultaten mocht aftrekken. Degene met de meeste punten, was nog niet automatisch ook wereldkampioen. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Prachtig waren de races weer in de F750
klasse, maar groot was de verslagenheid onder de toeschouwers toen
tijdens de F750 op Assen, in de laatste ronde, vlak voor de finish in de
toenmalige Kniebocht (nu de Geert-Timmerbocht, vaak scherprechter in
diverse races), Nico van der Zanden
onderuit ging en op slag door een gebroken nek de dood vond. Nico was
Nederlands kampioen in 1973 in de 250cc klasse en in 1974 in de 350cc.
De Brabander werd slechts 29 jaar. Beide manches werden overigens
gewonnen door de Canadees Yvon Duhamel. Het was Jack's debuut in het
Grand Prix wereldje en hij eindigde in de 1e manche op een 34e plaats en
in de 2e op een 18e en werd 20e totaal.
Barry Sheene viel in beide manches, terwijl hij aan de leiding lag, uit met machinepech. Hierdoor naderde de oude rot Jack Findlay (40 jaar) hem op korte afstand in het tussenklassement. Er was nog 1 GP te rijden op het circuit van Hockenheim. Een week voor deze race vroeg iemand aan Sheene om voor de gein even een 'wheelie' te maken op een motor van een stuntrijder. Dit kwam Barry duur te staan, hij trok de motor onderuit, sprong eraf en brak zijn kniegewricht bij het neerkomen. Waarschijnlijk was overigens de breuk een week eerder ontstaan, toen hij tijdens een ereronde op Mallory-park, met zijn been in een bocht tussen zijn machine en de baan knel kwam. Door de sprong van de stuntmotor brak de al aanwezige breuk. Weg prolongatie van de titel, want Jack Findlay had nog maar 6 punten nodig om de F750 titel in de wacht te slepen en hij had daar 2 manches voor. Patrick Pons won beide manches op Hockenheim en Findlay werd 3e en 4e en pakte de titel. Na aftrek van de slechtste resultaten was dit de eindstand van het F750 klassement:
Pole-positie 1975
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
"Vervolg
de Grand Prix jaren 1973 - 1978 nog zonder de BRIET"
