Hel Amerikaanse kampioenschap werd bevochten in 5 verschillende takken van motorsport met 5 verschillende machines. Kampioenskandidaten moesten hun veel­zijdigheid bewijzen in wegraces (waaronder de beroemde Daytona 200), 3 soorten dirttrack races op 1-mijls-, ½-mijls- en ¼-mijlsbanen, en tenslotte in zogenaamde TT­dirttrack races op kronkelende banen met linkse en rechtse bochten en spectaculaire springbulten. Jay Springsteen, met zijn 19 jaar nooit eerder kampioen, Gary Scott, titelverdediger, en ex ‘Number One’ Kenny Roberts, toonden het gehele seizoen een verbijsterende veelzijdigheid. Met nog slechts drie races voor de boeg, hadden zij aan het eind van het seizoen alle drie nog kans op de Nummer Een plaat. Lijstaanvoerder na 25 felbevochten races was Jay Springsteen. Jay won vijf kampioensraces ("nationals" geheten in Amerika), waarvan drie op een 1-mijl baan en twee op een ½-mijl baan. Slechts 19 jaar oud, was hij dit jaar teamcaptain van de Harley Davidson fabrieksploeg. De 24-jarige Gary Scott, een meer voorzichtige rijder dan Springsteen, had tot dusver slechts 2 dirttracks gewonnen, maar daarnaast talrijke tweede, vierde en vijfde plaatsen gescoord. In 1975 maakte hij deel uit van de Harley-Davidson fabrieksploeg, maar dit jaar reed hij op privé-basis H-D's in dirttracks en Yamaha's in wegraces. Scott's ambitie was dit jaar, nadat Harley Davidson eind vorig jaar zijn financiële eisen niet kon of wilde honoreren, de eerste privérijder te worden, die zonder fabriekssteun het Amerikaanse kampioenschap veroverde. De derde kampioenskandidaat was tenslotte Kenny Roberts, ongetwijfeld nog steeds 's-werelds snelste dirt- en wegracer. Evenals vorig jaar had hij echter ook dit seizoen veel mechanische tegenslag met zijn fabrieks-Yamaha's. In 7 maanden tijd wist Kenny slechts 3 races te winnen van de tot dusver verreden 25. In het Amerikaanse kampioenschap, van 1976, leveren de eerste 14 plaatsen kampioenspunten op en wel volgens het schema: 20-16-13-11-10-9-8-7-6-5-4-3-2-1. Na 25 verreden wedstrijden moest het kampioenschap uiteindelijk beslist worden in de resterende drie, allen wedstrijden in het zonnige Californië. De eerste van de drie beslissende races was op 26 september in San Jose bij Los Angeles, een bijna legendarische 1-mijl dirttrack­race, welke tweemaal per jaar gehouden werd en evenveel prestige had als de Daytona 200. Die middag stond alles in San Jose in het teken van snelheid, snelheid en nog meer snelheid. Goodyear verstrekte talrijke exemplaren van haar nieuwe, 60 dollar kostende, band, breder en meer grip biedend dan elke andere dirttrack band voordien, en alle bestaande San Jose baanrecords werden die middag verpulverd. Jay Springsteen werd die middag "chefexecuteur". Hij begon zijn optreden met een nieuw, duizelingwekkend kwalificatierecord van 96.904 mijl/uur. Vervolgens verpulverde hij in zijn heatrace het oude racerecord over 10 ronden met maar liefst 16 seconden. En na afloop bleek hij zo fris als een hoentje! Terwijl Springsteen in San Jose zo snel was, zaten Scott en Roberts elkaar in de haren in hun kwalificatieheat om de derde en vierde plaats, waarbij geen van beiden erg snel was. Roberts, die naar San Jose gekomen was in de wetenschap "Ik moet hier winnen!", was na afloop zo onzeker, dat hij maar liefst 5 monteurs aan het werk zette om snel een nieuw blok in zijn fabrieks Yamaha te bouwen. Scott daarentegen, leek even onaangedaan als altijd. 

In San Jose zorgde Scott voor een zeer bijzondere teamgenoot. Hij stelde zijn reservefiets ter beschikking aan de eerste vrouwelijke expert, Diane Cox. De 19-jarige brunette slaagde er evenwel niet in zich te klasseren voor de finale over 25 mijl. Diane vergooide die kans in de Trophy finale over 12 ronden, waarin zij hevig duelleerde met koploper Pee Wee Gleason. In de laatste bocht ging zij echter over de schreef en crashte zonder nare gevolgen. Zij had winnaar Gleason echter zo opgejaagd. dat hij een nieuw racerecord vestigde over 12 ronden. In de 25 mijl lange finale moest Scott het dus zonder steun stellen van de 19-jarige Diane. 

1976,  start heatrace in San Jose, met teangenote van Gary Scott, Diane Cox, aan de start naast Steve Eklund.

De finale werd een klapper: 18 van Amerika's beste dirttrackers stormden in gesloten formatie en met donderend geweld over de ovaalvormige piste met Springsteen op kop, Scott als tweede en Kenny Roberts "begraven in het spitsuurverkeer". In een lange, ademstokkende spurt spoot Kenny uit de meute naar voren naar de derde plaats. Er volgde een adembenemende race, zelfs volgens de hoge kwaliteitsstandaard van San Jose. De kop bestond uit Jay Springsteen, Rex Beauchamp (beiden op Harley), Alex Jorgensen (op zijn fameuze 14 jaar oude Norton), Kenny Roberts (Yamaha), Gary Scott (Harley), Steve Eklund (Harley), Ted Boody (Harley) en een buitengewoon vechtlustige Gene Romero. Maar de 29-jarige veteraan (voor Amerikaanse begrippen) en vroeger eveneens drager van de nummer één plaat kwam uiteindelijk in het heetst van de strijd ten val. Romero's val had bijna fatale gevolgen voor Springsteen. Diens fiets raakte het voorwiel van Romero's machine en Jay's Harley steigerde vervaarlijk omhoog. De teenager moest twee versnellingen omlaag voordat hij zijn fiets weer onder controle kreeg. Die controle behield hij ook over zich zelf, ijskoud herstelde hij de aansluiting, terwijl de race langzaam tekening begon te krijgen. Jorgensen viel weg met een lekke koppakking, Beauchamp kon het tempo niet bijbenen en viel terug, Boody maakte te veel snelheidsvretende schuivers en de Yamaha van Kenny Roberts kreeg bandenproblemen, waardoor Kenny gas terug moest nemen. Hierdoor bleef Springsteen over als koploper met achter zich Scott en Eklund, die met elkaar in de slag gingen om de tweede plaats. In de gladde, laatste bocht bleek Scott de snelste en pakte hij met gering verschil de tweede plaats. Springsteen's verdiende zege leverde hem 20 kampioenspunten op en een totaal van 281 punten. Scott volgde op de ranglijst met 16 punten achterstand, maar Kenny Roberts, die slechts als vijfde finishte, keek tegen een achterstand aan van 39 punten. "Dat gooit Kenny uit de titelstrijd, is het niet?" vroeg Scott. Het antwoord was nee, niet helemaal, al was zijn kans minimaal. Scott had zich echter beter zorgen kunnen maken over Springsteen, die in San Jose zijn derde achtereenvolgende kampioensrace won, daarmee zijn totaal op zes brengend. 

1976, San Jose, Jay Springsteen (#25) voor o.a. Kenny Roberts (#2)

De volgende race, een wegwedstrijd op Riverside, bekeek Jay Springsteen op een comfortabele plaats op de tribune. Het toekijken ging niet van harte bij de 19-jarige Jay, die echter als dirttrackspecialist geen startvergunning heeft voor wegraces; afgezien hiervan zou Harley-Davidson hem trouwens ook geen geschikte machine ter beschikking hebben kunnen stellen, want zo onverslaanbaar als de Harley V-twins waren op de dirttrackbanen, zo slecht konden zij mee komen op de wegrace­circuits. De toekijkende Springsteen liet zich niet uit over wat hij zag op het wegracecircuit, maar wat er gebeurde was in elk geval niet schadelijk voor zijn positie op de ranglijst. Kenny Roberts won de weinig interessante race van Japanner Takazumi Katayama met een racegemiddelde van 101 mijl/uur. Zijn voorsprong van 6 seconden was hardbevochten, want Kenny moest na enige tijd gas terugnemen om zijn oververhitte banden af te laten koelen. Aan het eind van de 75 mijl lange race zorgde Randy Cleek voor enige spanning toen hij Ron Pierce te grazen nam en van de vierde plaats verdrong. Pat Evans greep een onbedreigde derde plaats. Gary Scott had in Riverside bepaald niet zijn dag. Hij maakte een tactische blunder door niet tijdig gereed te zijn voor de start van de heatrace, liep daardoor tegen een protest aan wat betreft zijn 11e plaats en raakte tenslotte bijna in een knokpartij verwikkeld met Kel Carruthers van het Yamaha team, nadat hij Kenny's winnende motorblok ( met ontsteking en carburateurs, zonder uitlaten) geclaimd had voor $ 4000. De tactische blunder was, dat Scott's monteurs diens fiets niet tijdig gereed hadden voor de start van de kwalificatierace. Toen de startvlag viel, was men nog steeds bezig een band te verwisselen. Voordat hij door de technische keuring was, hadden zijn concurrenten bijna een ronde voltooid. Scott reed enkele ronden en stopte toen in de pits; in de race moest hij hierdoor vanaf de laatste rij vertrekken. Vanuit 37e positie haalde Scott in de 75 mijl lange race 26 rijders in en finishte als 11e, waarmee hij slechts 4 punten voor het kampioenschap verdiende. Vervolgens diende Roberts teamgenoot Skip Aksland een protest in tegen Scott's elfde plaats, waarbij aangevoerd werd, dat Scott in het geheel niet had mogen starten aangezien hij de heatrace gemist had. Scott nam wraak door Kenny's motorblok te claimen (elke deelnemer kan de motor van de eerste drie aankomende machines volgens het AMA-reglement), hetgeen voor $ 4000 een koopje betekende. Aksland's protest werd afgewezen, waarop het Yamaha-team appèl aantekende tegen de gehele gang van zaken, welk beroep behandeld werd op de dag voordat de 28e en laatste kampioensrace op Ascot plaats vond. Een 6 man sterke jury besloot dat Scott recht had op de motor en op zijn 4 verdiende kampioenspunten en dat was dat! 

1976, Kenny Roberts wint wegrace in Riversite, voor Pat Evans & Takazumi Katayama. Tellend voor de A.M.A. Number One titel.	Riversite, titelverdediger Gary Scott in actie.

Dit meevallertje voor Scott veranderde echter niets aan diens achterstand op Jay Springsteen, die de ranglijst aanvoerde met 281 punten tegen 269 voor Scott. Een bijna onmogelijke achterstand voor Scott, die indien hij zijn nummer Een plaat wilde behouden in ieder geval moest winnen, terwijl Springsteen in dat geval niet bij de eerste zeven mocht finishen. Kenny Roberts positie was nog hopelozer. Hoewel Kenny 20 punten gescoord had in Riverside, keek hij nog altijd tegen een achterstand aan van 19 punten. Dat betekende, dat Springsteen zich slechts voor de finale hoefde te kwalificeren om Roberts voorgoed buiten spel te zetten. Voor Springsteen had Ascot dus een makkelijke wedstrijd moeten worden, maar aangezien hij het gehele seizoen nog niets voor niets gekregen had, moest hij ook in Ascot vechten voor wat hij waard was. De ene tegenslag volgde op de ander. Het begon met het oplopen van een verkoudheid, hetgeen zijn ademhaling bemoeilijkte, vooral met een integraalhelm op. De favoriet geachte troonopvolger liep in elk geval zaterdag flink te snuiven, toen hij zijn teamgenoot Rex Beauchamp naar de baan volgde voor het rijden van enkele trainingsronden. Plotseling begon Beauchamp's Harley onverwacht te glijden toen hij een glad stuk van de baan raakte. Het achterwiel van Beauchamp's Harley veegde het voorwiel van Springsteen's fiets onder hem vandaan en neer ging de aanstaande kampioen met een snelheid van bijna 160 km/uur! Met zijn uitgestrekte rechterhand probeerde Jay de klap op te vangen, maar daarbij blesseerde hij zich zodanig, dat hij meende een vinger gebroken te hebben. Zijn eerste monteur, de oude rot in het vak, Bill Werner, dacht daar gelukkig heel anders over en met een flinke ruk aan de vinger, zette hij deze weer in de kom. Terwijl Springsteen met een ijszak op zijn hand de pijn wat trachtte te verzachten, zette Bill Werner een reservefiets in elkaar. Hij was daar echter pas mee klaar toen de training afgelopen was en Springsteen kon zich met deze fiets niet hoger plaatsen dan achtste. Daarmee leek de titelstrijd weer volkomen open. Scott, die een snellere kwalificatietijd gemaakt had dan Springsteen, barstte weer van zelfvertrouwen. Roberts probeerde de gewonde Springsteen moed in te spreken, maar…. diep in zijn hart moet ook hij weer een sprankje hoop gevoeld hebben. Met slechts de snelste drie uit de vier heatraces over naar de finale van 20 ronden, had Springsteen ook nog de pech tegen Gary Scott uit te moeten komen in zijn heat. Zowel de titelverdediger, Scott, als diens troonopvolger, Springsteen, hadden een geweldige start. Springsteen nam direct het initiatief, maar bij het ingaan van de tweede bocht leek Scott snel op hem in te lopen. Scott raakte echter in een vervaarlijke schuiver en hij besloot niet verder aan te dringen. Springsteen won niet alleen een plaats in de finale, maar zette hiermee tevens Kenny Roberts buitenspel voor het kampioenschap. Later klasseerde Roberts zich slechts als twaalfde voor de finale. Hij en Yamaha mikten op een comeback in 1977, hoewel Yamaha wel de merkentitel veroverde dit seizoen. Hoewel Scott en Roberts hem niet leken te kunnen verslaan, vormde de ontembare vechtlust van Springsteen zelf de grootste bedreiging. In de slechts 10 ronden durende heatrace zag hij kans om de achterband volledig aan gort te rijden. Hoe zou hij in vredesnaam 20 ronden met een band kunnen doen? Dat was de angstige vraag, die het H-D team bezig hield. Werner's advies aan Jay om het rustig aan te doen in de 20 ronden durende finale, was bij voorbaat aan dovemansoren gezegd, want Jay heeft met zijn 19 jaar nog nooit een andere stand op de gashandel kunnen ontdekken dan: helemaal open! Dus vloog Springsteen bij de start direct naar de kop. Niemand leek in staat om hem te passeren en zo leek zijn zege op Ascot de makkelijkste te worden van het gehele seizoen. Maar in het tweede deel van de race kroop de overjarige, moer feilloos geprepareerde Norton van "thuisrijder" Alex Jorgensen dichter bij en in de 15e ronde lukte het Jorgensen een riskante passeerpoging succesvol af te ronden. Geen paniek in de Harley-pits, immers "Springer", zoals de bijnaam van Springsteen luidde, zou ook met een tweede plaats royaal kampioen worden. Maar Jay dacht daar zelf heel anders over. In een laatste, alles of niets poging en de pijn in zijn gewonde rechter (gasgeef) hand vergetend, dacht Jay nog maar aan één ding: die vent voor hem te grazen nemen. Jay leek alles vergeten: zijn vinger, zijn vervaarlijk slijtende achterband en zijn kansen op de Nummer Een plaat. Alles wat hij op dat moment wilde was: winnen! Drie ronden voor het eind waagde hij de aanval. Bill Werner sloeg vertwijfeld de handen voor zijn ogen: "Jongen, wat doe je nou!" kreunde hij. Pas toen hij het brullende applaus van het dankbare publiek hoorde wist hij: Jay heeft het gefikst, 'Springer' was de nieuwe 'Number One'! Dat Gary Scott na een prachtige race vierde werd, ontging het 10.637 man sterke publiek. Het publiek houdt nu eenmaal meer van winnaars dan van verliezers. Toch was Scott geen werkelijke verliezer. Hij werkte dit seizoen ongelooflijk hard en zijn inzet was zo groot, dat hij daarvoor soms zelfs zijn populariteit bij rijders en publiek op het spel wilde zetten. Bijna bewees hij wal hij wilde, nl. dat fabrieksteams ook door privé-rijders verslagen kunnen worden. Evenals Roberts zou hij in 1977 weer van de partij zijn. Springsteen straalde! Op het erepodium gooide hij de champagne van pure vreugde over zijn wilde haren. "In de hitte van het gevecht, vergat ik mijn gewonde hand!" riep hij telkens weer. Met 301 punten werd hij Amerika's jongste nationale kampioen!