De A.M.A. is opgericht in 1924 en is de grootste motorracebond ter wereld. Ze hebben rond de 300.000 leden en organiseren tegen de 100 professionele races en een kleine 4000 amateurraces op jaarbasis. Om "Number One" bij het A.M.A. kampioenschap te worden, was/is een hele klus. Voor het veroveren van deze titel moest je erg veelzijdig zijn. Je moest nl. uitblinken in verschillende vormen van motorsport. De competitie omvatte wedstrijden in diverse takken, met name, dirttrack races op ¼, ½ en 1 mijlsbanen (ovaalvormige harde zandbanen, met linkse en rechtse bochten), shorttrack races, TT races (TT-Steeplechase is een (in de Verenigde Staten populaire) wedstrijd met dirttrackmotoren, die lijkt op TT Dirttrack, met linkse en rechtse bochten dus, maar ook met enkele springschansen). En dan uiteraard wegraces (in 1986 werden de wegraces afgeschaft, wat betreft de 'Numer One' titel). Er werd gestreden in 20 tot 35 evenementen, waarvan er 3 tot 7 wegraces waren. De hoofdmoot was dirttrack, was je dus in topper in de wegrace, dan wilde het niet zeggen dat je de titel pakte, want je moest ook op het zand erg goed uit de voeten kunnen. Vele van de dirttrack experts lieten vaak de wegraces zelfs voor wat het was. In elke race waren de volgende punten te verdienen: de eerste plaats was goed voor 9 punten, tweede: 7, derde: 5, vierde: 3, vijfde: 2 en de zesde plaats was nog goed voor 1 puntje. Door de jaren heen werd dit veranderd naar: 23/19/16 voor de eerste drie finishers en dan met 1 punt per positie aftellend naar 1 punt voor de nummer achttien. De kampioen van het A.M.A. kampioenschap reed overigens altijd met nummer 1 tijdens o.a. de Daytona 200. In het Amerikaanse A.M.A. kampioenschap heten de startnumers "National Numbers". De beste 99 rijders krijgen de 2-cijferige nummers, de 1-cijferige nummers zijn voorbehouden aan (voormalige) kampioenen, de #1 (A.M.A. Number One) aan de kampioen van het afgelopen jaar. De overige starters in het A.M.A. kampioenschap krijgen 3-cijferige nummers. Nieuwelingen krijgen 1, 2 of 3 cijfers gevolgd door een letter. De startnummers zijn niet afhankelijk van de positie in het seizoen. Ook hier houden veel coureurs hun favoriete nummer hun gehele carrière vast en gebruiken het zelfs als synoniem (bijvoorbeeld Number Nine was Gary Nixon). In Amerika wordt het A.M.A.-kampioenschap hoger aangeslagen dan een wereldtitel, maar ja, ze zijn nu eenmaal vreselijk chauvinistisch in the US of A. 

De Geschiedenis van de A.M.A. 

(American Motorcyclist Assocation)

De Geschiedenis van de A.M.A., opgericht in 1924, heeft zijn wortels voor een groot deel in twee organisaties die aan de bond, de ‘Federation of American Motorcyclists’ (FAM) en de ‘Motorcycle and Allied Trades Association’ (M&ATA). De F.A.M. was oorspronkelijk de ‘New York Motorcycle Club’, waarvan de leden begin 1903 de behoefte hadden aan een nationale motorrijderorganisatie. Eveneens was er een wet in de stad New York, die registratie van motorfietsen vereiste, dit was mede een impuls om de F.A.M. op te richten. Op 7 september 1903, werd de F.A.M. officieel opgericht tijdens een vergadering met 93 enthousiastelingen in een clubhuis in Brooklyn. De vergadering werd voorgezeten door George H. Perry. Een bijzondere deelnemer was George M. Hendee van de ‘Indian Motorcycle Company’, een van de twee oprichters, samen met Carl Oscar Hedström, van het motormerk Indian. Hij bracht 109 leden uit New England binnen. Tijdens het 16-jarige bestaan, bekwam de F.A.M. 8.247 leden in 1915. Door de Eerste Wereldoorlog verloor men vele leden en de organisatie stopte in 1919. De M&ATA ontstond een aantal jaren na de F.A.M., naar aanleiding van een toenemende groei en gezondheid van de Amerikaanse motorfietsindustrie. Hierdoor ontstonden er verscheidene handelsverenigingen. De eerste was de ‘Motorcycle Manufacturers Association’, in 1908, dit was een vereniging van motorfietsfabrikanten. Deze vertegenwoordigden en regelden de zaken van de motorfietsfabrikanten, de onderdelenleveranciers en de verkopers. In 1916 ontstond een gelijkwaardige organisatie, de M&ATA. Toen de ontbrekende leden uiteindelijk het einde van de F.A.M. betekenden, was de M&ATA zijn tegenhanger kwijt, die de belangen van de rijders vertegenwoordigde. Zodoende begon de M&ATA motorclubs op te richten en motorfietsactiviteiten te ondersteunen. Zo groeide de M&ATA zeer hard door de jaren heen. Vele leden vonden echter dat er een aparte vereniging moest komen voor de rijders. Uiteindelijk resulteerde dit in 1924 in de oprichting van de A.M.A. De ‘American Motorcycle Association’ werd officieel opgericht op 15 mei van dat jaar. De M&ATA ging later samen met de scooter vereniging en werd de MS&ATA. Vandaag de dag, na nogmaals te zijn samengegaan, heet het de ‘Motorcycle Industry Council’ (MIC), maar dit ter zijde. In 1920 was de M&ATA begonnen met de zgn. Gypsy Tour, diverse type races door heel Amerika. Vanaf 1925 nam de A.M.A. dit over en zorgde voor een flinke uitbreiding van de raceactiviteiten. Tijdens dat jaar, werden er 56 races georganiseerd en werden er 14 nationale kampioenschappen toegekend. De kampioenschappen betroffen races over diverse afstanden en motorfietsen van 500cc tot 1000cc, evenals zijspannen. In die vroege jaren, werd de eerste stijl van racen in de V.S. een Klasse A, een formule die fabrikanten toestond om eenmalige exotische racemachines te bouwen. Aan deze formule, spendeerden de fabrieksteams grote sommen geld voor de ontwikkeling van de motoren en huurden de beste rijders in, zoals Jim Davis en Joe Petrali, om de kampioenschappen binnen te halen. In de vroege jaren '30, werden deze dure fabrieksteams geschrapt, als resultaat van de Grote Depressie. Om deze tendens, van overheersing van de races door de grote fabrieken, met hun geld tegen te gaan, werd eind 1933 door het A.M.A. competitie Comité een klasse C gecreëerd. Deze klasse C maakte het gebruik van 750cc zijklep- en 500cc bovenklepmotoren mogelijk, gebaseerd op productiemachines. Er werden slechts kleine wijzigingen toegestaan, en de brandstof was slechts beperkt tot het gebruik van gewone benzine. Deze nieuwe klasse werd niet onmiddellijk enthousiast onthaald door de racers en hard-core toeschouwers, die gewend waren aan de klasse A.

De eerste nationale kampioenschaprace die onder de nieuwe regels van de klasse C werd verreden was op 22 februari 1934, in Jacksonville Florida. Bremen Sykes uit Savanne, Georgia, was de winnaar, hij volbracht de 200-mijls race in 3 uren, 39 minuten en 3 seconden op een Harley-Davidson. Het nationale kampioenschap verplaatste zich in 1937 naar Springfield, Illinois, waar hij zou blijven tot de oprichting van de ‘Grand National Series’ in 1954. Andere belangrijke races van deze klasse, in de eerste jaren, waren de Daytona 200, de beroemdste 200 in de V.S., en de Laconia 200 Classic in New Hampshire, die reeds een populaire jaarlijkse gebeurtenis was toen de Klasse C zijn entree maakte. Alle wedstrijden werden opgeschort tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar A.M.A. secretaris E.G. Smith zorgde, na de oorlog, er snel voor dat de wedstrijden werden voortgezet in 1946. Hij huurde een ex-motorfietsinstructeur van de marine in, Jules Horky, om het raceprogramma te verzorgen en leiden. Horky zou dit blijven doen tot zijn pensionering in 1974. De dirt-track racerij won steeds meer aan populariteit in die tijd, en zou de belangrijkste vorm van motorsport worden, voor toeschouwers en coureurs, in Amerika. Met de komst van de ‘A.M.A.‘Grand National Serie’ kwam deze vorm van de racerij op het hoogste niveau in de V.S. De serie bestond vier dirttack variaties - mijl, halve-mijl, shorttrack en TT steeplechase racen – dit kroonde samen met de wegrace de beste Grand National all-round coureur. De Grand National is één van de oudste series in de wereld, zijn 50ste verjaardag vierend in 2004. De unieke stijl van de Amerikaanse dirttrack zorgde ervoor dat de Amerikaanse coureurs op de hoogste niveaus in de wereld zouden gaan presteren tijdens de Grand Prix racerij vanaf de jaren '70 en in de jaren '80. Voorafgegaan door Steve Baker en Kenny Roberts, zouden de Amerikaanse rijders vele wereldtitels behalen, nl. 15 stuks tussen 1978 en 2006. 

Drie wereldkampioenen 500cc en winnaars van de Daytona 200: Wayne Rainey, Eddie Lawson & Kevin Schwantz

In de late jaren '70, gaf de A.M.A. een afzonderlijke kampioenschapstatus aan de wegracerij en werd de Superbike de “Koningsklasse” in de Amerikaanse wegracerij, dit is de testgrond voor machines en rijders van zes motorfietsfabrikanten met hun fabrieksteams en vele privérijders. Ook off-road rijden werd enorm populair in Amerika aan het einde van de jaren '60. De ontwikkeling van lichtgewichtmotorfietsen resulteerde in groot enthousiasme voor Enduro racen (lange-afstand) en racen in de woestijn. In 1961, keurde de A.M.A. de regels goed, voor een nieuwe vorm van de racerij, nl. motorcross. Overgewaaid uit het naoorlogs Europa, werd ook deze sport razend populair in de V.S. en dan vooral zijn Amerikaanse variant, de A.M.A. Supercross. Sindsdien is het tot de derde belangrijkste, professionele vorm van motorsportracen in de V.S. uitgegroeid en trekt verreweg het meeste aantal toeschouwers van alle snelheidssporten in Amerika. De Amerikaanse motorcrosscoureurs bewezen zich steeds meer, op wereldniveau, sinds de jaren '80. Er werd winst geboekt in de Motorcross der Naties, het wereldkampioenschap voor teammotorcross, werd vanaf 1981 tot 1993, 13 jaar achter elkaar gewonnen, en steeds meer crossers vanuit de hele wereld trokken naar Amerika om aan de A.M.A. motorcross deel te nemen. Dit werd mede mogelijk gemaakt, doordat de internationale successen in de jaren ervoor hadden gezorgd dat de A.M.A. een goede relatie had opgebouwd met de F.I.M. (Federation Internationale de Motocyclisme), oftewel de wereldmotorbond. In oktober 1970 was de A.M.A. goedgekeurd als enige V.S. representatief door de F.I.M.

Voor 1954, was de snelle Mijl van Springfield bij Fairgrounds in de Staat Illinois het summum van Amerika wat het dirttrack racen betreft. Hoewel de rijders elkaar op diverse circuits in het land beconcurreerden, bleef de Mijl van Springfield de meest prestigieuze gebeurtenis, een 25-mijls race die de winnaar van het A.M.A. ‘Grand National’ kampioenschap aanwees. In 1954, riep de A.M.A. de ‘Grand National’ serie in het leven. Een kampioenschap dat bestond uit 18 races, waarmee je punten kon behalen en waar geldprijzen mee waren te verdienen. Hoewel de ‘Grand National’ gebeurtenis hoofdzakelijk samengesteld was uit dirttrack circuits, werden er ook een aantal wegraces toegevoegd, om de veelzijdigheid van machines en rijders te tonen. Aangezien de motorsport groeide en de machines gespecialiseerder werden, erkende de A.M.A. de behoefte om deze twee disciplines te scheiden. In 1986, werden de dirttrack en de wegraces, twee verschillende kampioenschapseries in de A.M.A. racerij. De officiële 'Number One' titel bleef bij de dirttrackkant van de races.