Mike Baldwin in de 200 mijls race (l) en de Superbike race (binnendoor bij Vincent Hill)
© Motorcycle Hall of Fame Museum

De 41e Daytona 200 mijlsrace, die aangekondigd werd als de eerste grote krachtmeting van 1982 tussen de grote Japanse merken, zou uiteindelijk op een teleurstelling uitlopen voor Yamaha (Roberts) en Suzuki (Mamola). Ook de Kawasaki KR500 van Eddie Lawson haalde de eindstreep niet, terwijl de Honda NS500 driecilinder uitblonk door afwezigheid, evenals wereldkampioen Marco Lucchinelli. Toch werd Honda de grote winnaar in Daytona. Ze reed in de 100 mijls superbikeversie, van de CB750 Supersport, naar een 1-2-3 zege voor Honda, terwijl ditzelfde drietal met de nieuwe V-4 in de Daytona 200 de tweede, derde en vierde plaats opeiste achter de verrassende winnaar, de Nieuw-Zeelander Graeme Crosby. Crosby, die een drie jaar oude Yamaha TZ750 fabrieksfiets van Kenny Roberts bereed, verdrong halfweg de race Eddie Lawson van de leiding toen deze problemen kreeg met zijn versnellingsbak. Crosby zorgde aldus voor de elfde achtereenvolgende overwinning voor Yamaha. Spencer en Baldwin zouden wellicht de speciaal voor Daytona gebouwde 1024 cc FSR V­4 Honda racers naar een eerste plaats hebben kunnen racen, als ze met de 165 kilogram zware en150 pk sterke monsters geen bandenproblemen gekregen zouden hebben, waardoor ze beiden tweemaal de pits in moesten voor een bandenwissel. Suzuki was de grote verliezer in Daytona. Randy Mamola kwam al in de eerste bocht na de start ten val, nadat hij eerder in de week tijdens de kwalificatie ook al een 1982 fabrieks-500 tot schroot gereden had. Met rondetijden van 2.04 tijdens de vrije trainingen leek niet alleen een kwalificatie in de hoogste regionen, maar tevens een goed uitzicht op eremetaal voor Jack Middelburg in het verschiet te liggen. Helaas mocht het niet zo zijn. Tijdens de uitgestelde kwalificatie voor de eerste twintig startplaatsen (de regen was toen al spelbreker, trok de Ergon-coureur zijn Suzuki onderuit bij het uitkomen van het infield en werd hij van zijn machine geslingerd. Aanvankelijk leek een voetblessure niet zo ernstig, maar later in de avond ging Jack zekerheidshalve naar het ziekenhuis, waar men een gescheurd middenvoetsbeentje constateerde. De zwelling in zijn voet nam af en Jack, dacht erover om toch weer mee te rijden. Hij had echter slechts drie ronden gereden en de overige tijdtrainingen gemist, waardoor hij buitenspel stond. Pogingen van teammanager Martin Ogborne, vonden geen weerklank bij de onverbiddelijke A.M.A.-officials en de Nederlander kon zijn biezen pakken. 'Erg jammer dat het zo gelopen is. Ik had die fout niet moeten maken. De motor liep niet zo goed als de dag ervoor en ik probeerde nu in de bochten veel goed te maken', aldus Jack die inderdaad zo’n zes seconden langzamer werd geklokt dan een dag eerder. Zonder enig risico had ik een rondje van 2.03 kunnen draaien', constateerde Middenburg, die vorig jaar in Daytona door een vastloper een plaats bij de eerste twintig aan zijn neus voorbij zag gaan. Een trieste affaire, die helaas weer beklemtoont hoe hard, competitief en zakelijk de wegracewereld is. Een klein foutje kan een hele operatie, waar ook ter wereld, de grond inboren. Kenny Roberts, die via een nieuw ronderecord van 2.01,8 in de kwalificatie de pole­position (voor de 3e keer op rij) opeiste, moest in de tiende ronde met een krukasdefect opgeven. Daytona bracht King Kenny weinig geluk. Tot dusver wist hij slechts driemaal de zege te grijpen: de 200 Miler in 1978 en de 250cc 100 mijlsraces in 1975 en 1976. Kenny moest het in Florida overigens zonder twee verdienstelijke medewerkers doen. Kel Carruthers vertrok overhaast naar Australië, vanwege droevige familie-omstandigheden, zijn vader was overleden. En Trevor Tilbury sleutelde vanaf 1982 bij het Marlboro-Agostini Team. De winnaar van de laatste editie, Dale Singleton, was uiteraard ook weer aanwezig, hij was overigens een rechtszaak begonnen tegen Yamaha. Deze hadden na zijn overwinningen in Daytona van 1979 en 1981 een poster uitgebracht met Singleton erop. Deze had daar geen toestemming voor gegeven en was een privérijder, die zijn onderdelen bij Yamaha gewoon moest betalen. Hij eiste, op de Amerikaanse manier, dan ook vele miljoenen dollars van de fabriek.

Begin van de 1982 race, Daytonakombaan met Freddie Spencer, Mike Baldwin, Kenny Roberts, Roberto Pietri en Eddie Lawson.

De slijtage aan Randy Mamola's overall nam in Daytona bedenkelijke vormen aan. In de race kwam de Suzuki-fabrieksrijder dus al na 300 meter ten val. De schuldvraag kreeg zijn vroegere teamgenoot Graeme Crosby in de schoenen geschoven. "Als Randy al in de eerste bocht de race wil winnen, kan ik hem niet van dienst zijn" gaf Crosby als commentaar, die met een drie jaar oude fabrieks-Yamaha TZ750 de Daytona 200 op zijn naam schreef. Florida, de "State of sunshine", deed zondag 7 maart 1982, deze reputatie weinig eer aan. Wegens hevige regenval en stormachtige wind moest de start van de Daytona 200 bijna vier uur uitgesteld worden. Daarvoor had het al heftige discussies gegeven over de vraag of de race naar maandag verschoven moest worden omdat het motorsportreglement van de AMA racen op natte banen verbiedt. Kenny Roberts: "Op kombanen zoals Daytona kun je niet met regenbanden rijden. De kombaan is snel droog, terwijl de binnenbaan nat blijft. De regenbanden zouden in de kombaan zo heet worden, dat er stukken rubber van het loopvlak zouden vliegen". De bandenfirma's Goodyear, Dunlop en Michelin hadden daarom geen regenbanden bij zich. Toen de baan rond drie uur op begon te drogen, pleitte Mike Baldwin voor een zo spoedig mogelijke start van de Daytona 200. "Je moet weliswaar een paar rondjes rustig aan doen" meende hij, "maar met 80 fietsen in de baan is de ideale lijn zo droog gereden". Kenny Roberts - voor de tiende maal in Daytona - was meer bevreesd voor de sterke rukwinden dan voor de regen. "Met deze erg lichte Grand Prix vijfhonderds kan een rukwind in de kombaan zo het voorwiel onderuit halen. De hemel sta je bij als je met 290 km/uur onderuit gaat!". Zijn nieuwe fabrieks Yamaha OW60 zorgde nog voor andere kopzorgen voor de 3-voudige ex-wereldkampioen. "De 500 GP-fiets heeft een te zwakke koppeling voor Daytona" verklapte Roberts. "In de GP's heb je de koppeling nauwelijks nodig. Hier in Daytona moet-ie bestand zijn tegen een koppelingsstart en twee tankstops. Ik zal erg voorzichtig moeten zijn".

1982, Marc Fontan	Marc Fontan en landgenoot Christian Sarron (348)

Spencer, Pietri en Lawson.	Jim Filice.

 

2-voudig Daytona winnaar Dale Singleton (5e in 1982)		Pitsstop Eddie Lawson
Eddie Lawson
Pietri, Spencer, Lawson, Baldwin en Roberts	Crosby	Wes Cooley, Eddie Lawson & Graeme Crosby

David Schlosser & Gregg Smrz

Eddie Lawson kreeg met totaal andere problemen te maken. "Mijn KR500 is nog van '81. De waanzinnig lange wielbasis veroorzaakte in de kombaan een zo hoge temperatuur van de achterband, dat ik er na 20 ronden een eitje op kon bakken". Zowel Roberts als Lawson voerden de race korte tijd aan, doch beiden moesten voortijdig opgeven. Roberts streed met de beide Honda-rijders Spencer en Baldwin hardnekkig en verbeten om de leiding, eer hij in de tiende ronde met een kapotte krukas op moest geven. "Het was helemaal niet zo gemakkelijk om in de slipstream van de beide Honda's te blijven" verzekerde King Kenny na afloop. "Mijn 500 had heel wat meer last van de tegenwind dan de 1024 cc Honda's, die een stamp vermogen hebben. Maar met remmen kon ik elke keer veel goed maken, want mijn fiets is minstens 40 kilo lichter dan de FSR". Toen Roberts na 15 ronden vanuit de pits zijn merkgenoot Graeme Crosby op zijn oude TZ750 langs zag jagen, merkte hij verwonderd op: "Crosby weet niet wat hem overkomt, want langer dan 15 ronden heeft dat ding het in Daytona nog nooit vol gehouden." In de voorgaande jaren gaf de fiets - tweemaal met Kenny Roberts en éénmaal met Skip Aksland - al na drie ronden de geest. Aangezien Baldwin in de tiende en Spencer in de dertiende ronde voor een bandenwissel in de pits kwamen, schoof de aanvankelijk vierde liggende Eddie Lawson naar de kop. Maar ook voor hem bleek de zege (nog) niet weggelegd. Halfweg de race gaf de vierde versnelling niet meer thuis, terwijl bovendien de ketting over de tanden sprong. Rond deze tijd stond Randy Mamola al in gewone kleding naar de race te kijken. Hij had het klaargespeeld om de 200 mijls­race al na 300 meter te beëindigen, uitgerekend in de bocht waar hij drie dagen eerder ook al onderuit gegaan was. "Verdomme! Ik heb binnen een week twee overalls versleten" gromde de vice-wereldkampioen. "Deze val heb ik aan Crosby te danken, de zak. 'Hij zat aan de buitenkant naast me en raakte mij. Ik moest de machine gewoon plat leggen. Terwijl ik het gras inschoof zag ik dat hij zich omdraaide en als ik me niet vergis, zag ik hem ook nog vol leedvermaak grijnzen!" Wat Ed Mamola, Randy's vader, na dit voorval te melden had aan het adres van Crosby, kan niet aan papier toevertrouwd worden. De meeste verwensingen waren kompleet nieuw. "Ik breng dat stuk ongeluk om.", hij kan mijn jongen alleen verslaan door hem van zijn fiets te rijden. Dat heeft verdomme toch niets meer met sport te maken!" Crosby moest er na afloop meesmuilend om lachen. "Het was Randy's eigen schuld. Ik heb alleen een klap gevoeld en pas in de tweede ronde gezien wie daarvan de oorzaak was. Dit zijn dezelfde verhalen als na Silverstone vorig jaar. Mamola zal toch echt aan moeten nemen dat ik niet vanuit Nieuw-Zeeland de halve wereld rond vlieg om hier in de eerste bocht al een botsing te riskeren". Bij de overwinning van Graeme Crosby zijn de volgende kanttekeningen te plaatsen. Het was Crosby's allereerste race op een 750cc Yamaha, de vijfde overwinning voor een niet Amerikaan in de Daytona 200, de elfde achtereenvolgende overwinning voor Yamaha en de eerste zege voor het splinternieuwe Marlboro-Agostini team. Giacomo Agostini, die in 1974 zelf de Daytona 200 won, schonk het volledige prijzengeld aan Crosby. "Ik ben zelf lang genoeg coureur geweest om te weten dat het prijzengeld aan de coureur toekomt en niet aan het team. Natuurlijk was ik in 1974 gelukkiger met mijn overwinning, maar als teamchef vind ik de zege van Crosby even belangrijk".

Benny Del Monico	Steve Eklund	Ron Pierce	Hap Eaton	Randy Mamola	Kurt Liebman	Nicholas Richichi	Kenny Roberts

Freddie Spencer	Kenny Roberts voor Mike Baldwin

 

Roberto Pietri een prachtige derde plaats

Mike Baldwin, die achter Pietri de vierde plaats pakte (de schatrijke Venezolaan Pietri reed overigens geen V-4), kon na afloop zijn teleurstelling nauwelijks verbergen. "Ik kon het zelfs nauwelijks geloven toen ik al in de achtste ronde in de kombaan bijna onderuit ging. Dat overkwam me nog tweemaal en toen ik me omdraaide zag ik op meerdere plaatsen het witte karkas al door het rubber van de band steken." Baldwin reed ontgoocheld de pitstraat binnen, stond hoofdschuddend in de Honda-pits, maar werd door een heel regiment Japanse monteurs al weer na een halve minuut met een nieuwe Michelin achterband de baan opgestuurd. Het iets hardere rubbermengsel hield het ditmaal 17 ronden uit, maar opnieuw moest Baldwin naar de pits om een nieuw achterwiel te laten steken. "Ik kreeg elke keer een iets harder rubbermengsel. Met de laatste band had ik wel een 24 uursrace kunnen rijden. Voor een zo foutieve bandenkeus zijn er geen excuses!" Baldwin mocht overigens blij zijn dat zijn V-4 de eindstreep haalde, want twee ronden voor het eind begon de motor afschuwelijk over te slaan en hield er in de laatste ronde zelfs helemaal mee op. Met afgeslagen motor wist Baldwin de eindstreep nog net te halen. Na de race staken de Hondatechnici de hoofden bij elkaar, terwijl de Michelin bandentechnici als geslagen honden rondliepen. Het zou niet verbazen als het rood-wit-blauwe team weer op Dunlop overgaat, op welk bandenmerk dit jaar ook Kenny Roberts vertrouwt. Spencer hield zich met zijn commentaar op de vlakte. "Wellicht heeft men niet verwacht dat wij zulke snelle rondetijden zouden draaien. Op de racedag was het bovendien wat kouder, zodat het verantwoord leek met wat zachtere rubbermengsels te experimenteren" zei "Fast Freddie". Volledigheidshalve moet nog opgemerkt worden dat Richard Schlachter, die in de 35e ronde de tweede plaats bezette achter Crosby, het veld moest ruimen  door een vastloper, dat Wes Cooley in de tiende ronde zijn vierde Suzuki-blok opblies binnen een week tijd, dat Martin Wimmer motorproblemen kreeg en dat het complete Gauloises Team al binnen vijf ronden uit de race was. Marc Fontan bleef in de tweede ronde steken door zand in de carburateurs, terwijl Christian Sarron door een kapotte krukas de strijd moest staken. Ook voor Hubert Rigal duurde de race slechts kort: in de negende ronde stopte hij met een vastzittende achterrem.

In de slotfase van de race liep Freddie Spencer overigens nog flink in op koploper Crosby, maar diens voorsprong van circa 20 seconden in de 42e ronde was voldoende om tot en met de 52e ronde uit handen van de jagende Honda-coureur te blijven. Commentaar van Crosby na afloop: "Als de Honda's geen bandenproblemen gehad zouden hebben, was ik hoogstens tweede of derde geworden". Crosby zou overigens niet aan de Superbike race mee doen, aangezien Yamaha geen type machine voor deze races had. 

Suzuki Randy Mamola	Marc Fontan	Yamaha Christian Sarron
Stefan Pejer (#306) uit Zweden (donateur diverse foto's op mijn site).	Stefan Pejer (#306) en Donald McAuliffe	Start 200, Crosby, Lawson, Spencer, Baldwin, Roberts
© Stefan Pejer www.pejer.com

 

Daytona 200, niet de race van Randy Mamola...	en ook niet van Kenny

Eddie Lawson op zijn Kawasaki	Graeme Crosby voor Roberto Pietri en Dave Schlösser

Graeme Crosby winnaar 200 mijls race 1982
Champagnedoop van Crosby van Pietri en Spencer (rechts)
Roberto Pietri, Graeme Crosby & Freddie Spencer in Victory Lane.

UITSLAG DAYTONA 200 1982
	Rijder	Land	Merk	Aantal ronden	Trainingsplaats
1	Graeme Crosby	Nieuw-Zeeland	Yamaha	52	5e
2	Freddie Spencer	USA	Honda	52	3e
3	Roberto Pietri	Venezuela	Honda	52	9e
4	Mike Baldwin	USA	Yamaha	52	2e
5	Dale Singleton	USA	Yamaha	51	10e
6	Steve Gervais	Canada	Yamaha	51	15e
7	Steve Wise	USA	Honda	51	21e
8	Thad Wolff	USA	Suzuki	51	11e
9	Jimmy Filice	USA	Yamaha	51	13e
10	Nicki Richichi	USA	Yamaha	51	16e
11	Bruce Hammer	USA	Suzuki	51	32e
12	Greg Smrz	USA	Yamaha	51	41e
13	David Cheek	USA	Yamaha	51	59e
14	Dave Schloser	USA	Yamaha	51	27e
15	Kurt Liebmann	USA	Yamaha	50	44e
16	Jim Young	USA	Yamaha	51	62e
17	Jeff Heino	USA	Suzuki	47	34e
18	James Adamo	USA	Ducati	47	57e
19	David Emde	USA	Yamaha	47	64e
20	Wayne Canale	USA	Yamaha	47	69e
21	Hap Eaton	USA	Yamaha	46	23e
22	Malcolm Tunstall	USA	Ducati	46	67e
23	James Elbon, jr.	Engeland	Honda	46	reserve
24	Lang Hindle	Canada	Kawasaki	45	53e
25	Dieter Guttner	USA	Yamaha	45	reserve
26	Ken Stephens	USA	Ducati	45	78e
27	Bernd Koegler	USA	Honda	44	63e
28	Joel Samick	USA	Suzuki	44	65e
29	Uri Bergbaum	USA	Suzuki	41	20e
30	Martin Morrison	USA	Yamaha	41	72e
31	Jeff Umrysz	USA	Yamaha	39	40e
32	Harry Cone	USA	Yamaha	37	28e
33	Omer Norton III	USA	Suzuki	36	60e

UITSLAG DAYTONA 200 1982
	Rijder	Land	Merk	Aantal ronden	Trainings plaats
34	Richard Schlachter	USA	Yamaha	34	17e
35	Doug Brauneck	USA	Yamaha	34	14e
36	Ronald Miller	USA	Suzuki	33	80e
37	Norm Murphy	Canada	Suzuki	33	49e
38	Joe Patton	USA	Honda	31	50e
39	Harry Klinzmann	USA	Yamaha	30	31e
40	Eddie Lawson	USA	Kawasaki	29	4e
41	Frank McTaggert	USA	Yamaha	29	19e
42	Leland Hancock	USA	Yamaha	26	68e
43	Marty Roth	Canada	Kawasaki	21	71e
44	R.J. Gamble jr.	USA	Kawasaki	16	reserve
45	Russell Bigley	USA	Yamaha	15	reserve
46	George Morin	Canada	Suzuki	14	58e
47	Wes Cooley	USA	Suzuki	13	8e
48	Patrick O'Leary	USA	Yamaha	12	54e
49	Benny Del Monico	USA	Yamaha	12	70e
50	Stefan Pejer	Zweden	Yamaha	12	55e
51	Rusty Sharp	USA	Yamaha	11	47e
52	Kenny Roberts	USA	Yamaha	8	1e
53	Dave Aldana	USA	Yamaha	8	25e
54	Richard Chambers	USA	Yamaha	8	36e
55	Donald McAuliffe	USA	Yamaha	8	75e
56	Alan Ward	USA	Yamaha	6	33e
57	Doug Lantz	USA	Ducati	6	74e
58	Gina Bovaird	USA	Suzuki	5	39e
59	Arther Kowitz	USA	Kawasaki	5	51e
60	Dan Chivington	USA	Yamaha	4	12e
61	Christian Sarron	Frankrijk	Yamaha	4	42e
62	Hubert Rigal	Frankrijk	Yamaha	4	48e
63	Rueben McMurter	Canada	Kawasaki	4	56e
64	Kurt Lenz	USA	Yamaha	3	43e
65	John Bettencourt	USA	Yamaha	3	26e
66	Hal Coleman	USA	Harley	2	reserve
67	R.V. Brockie	USA	Suzuki	2	reserve
68	David Hoyle	USA	Kawasaki	2	reserve
69	Mark Honchick	USA	Yamaha	1	22e
70	Miles Baldwin	USA	Yamaha	1	29e
71	Michael Casey	USA	Kawasaki	1	76e
72	Martin Wimmer	Duitsland	Yamaha	1	38e
73	Hugh Humble	USA	Yamaha	1	46e
74	Randy Mamola	USA	Suzuki	1	6e
75	Steve Baron	USA	Yamaha	1	18e
76	David Roper	USA	Yamaha	1	reserve
77	Joseph Osowski	USA	Suzuki	1	79e
78	Larry Shorts	USA	Honda	1	reserve
79	Stephen Simmons	Canada	Yamaha	1	30e
80	Marc Fontan	Frankrijk	Yamaha	1	7e