 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|
start van de 1e groep
|
|||||
|
1980: start van de 1e groep met o.a.: Wes Cooley (34), Boet van Dulmen (327), Richard Schlachter (48), Dale Singleton (30), Patrick Pons (303), Freddie Spencer (8), Graeme Crosby (316) en Kenny Roberts (2). |
|
Daytona USA, jaren '80, hoe bonter, hoe mooier, hoe gekker, hoe beter. Dit was de trend in Amerika voor de vermaarde 200-mijlsrace. Het was in Europa niet voor te stellen, maar elke helper en monteur, die zondag tijdens de hardste motorwedstrijd ter wereld vergeet een wit pak of overall aan te trekken wordt teruggestuurd! Zondag was na het vallen van de startvlag al snel het wit niet meer te zien vanwege de olie, vet en benzine, maar men moest wel in het wit gekleed zijn bij aanvang van de race! Typisch Amerikaans, deze maatregel. De 200 mijl van Daytona is niet alleen de officieuze opening van het internationale raceseizoen, maar ook een uniek fenomeen, waar elke Amerikaanse coureur alles voor doet om een keer aan te mogen deelnemen. Anekdote: Twee motorcoureurs uit het op 7000 kilometer afstand liggende Alaska waren verliefd geworden op hetzelfde meisje, dat met hun avances geen raad wist, omdat zij eigenlijk van beide "mannen" evenveel hield. Daarom velde de tante resoluut een soort Salomon's oordeel. Wie de moed kon opbrengen deel te nemen aan de gevaarlijke wedstrijd in Daytona was een kerel en mocht met haar trouwen. Door de Amerikaanse organisator werd dit voorval dankbaar aangegrepen om het tweetal, nog boezemvrienden ook, zeer opvallend aan het publiek voor te stellen tijdens de traditionele presentatie van de debutanten. Het was te zien dat de rijders zich voor schut gezet voelden, maar dat telt niet in Amerika. Entertainment. Het hoort bij de motorsport in dit land. De show op de wedstrijddag is ook tot in de puntjes verzorgd. Alles hoort erbij: de Baptistendominee, die voor de race op het podium luid biddend God's zege afsmeekt, de zanger, die alleen en zonder begeleiding de ‘Stars en Stripes’, het volkslied zingt, “Joels Horsemen", de ruiters van de profeet Joel, die op machtige Harley's het stadion binnendenderen om in stijl het evangelie te gaan verkondigen aan de 80.000 toeschouwers. Amerikaanser kan het niet. Boet van Dulmen werd tijdens de training de schrik van zijn leven, toen hij in de kombaan werd verrast door twee hippies (ja, het waren de beginjaren 80) die voor hem plots de kombaan overstaken. Zij bleken een weddenschap te hebben afgesloten dat ze tegen de steile wand aan konden klimmen, tussen twee rijders door! De jaren '70 hadden de Daytonafans verwend met schitterende races, evenals was het een periode van ongelofelijke ontwikkelingen m.b.t. de motoren. Hoe interessant de ontwikkeling echter ook was, de race was een parade van Yamaha geworden. Terwijl enkele andere fabrikanten nog slechts een paar fabrieksrijders naar Daytona stuurden, was het startveld hoofdzakelijk samengesteld uit Yamaha's in de afgelopen jaren. In 1980 introduceerde AMA een reeks nieuwe regels om meer merken terug aan de start te krijgen. Het nieuwe formaat, dat Formule 1 genoemd werd, liet drie types van machines toe. De bestaande tweetakt 750cc konden blijven met de restrictors (begrenzers) in de carburateurs. Toegevoegd aan het veld werden de kleinere tweetakts tot 500cc zonder restrictors, en viertakts tot 1025cc. Het nieuwe formaat opende dus de deur voor twee extra types machines die in de 200-miler mee konden doen. Door de 500cc tweetakts toe te staan, zonder restrictors, konden de "exotische" machines van het Grand Prix-circus nu hier in Daytona voor het eerst deelnemen. Aan de andere kant, waren de grote viertakts die in de international Endurance (lange-afstandrijden) werden gebruikt ook legaal. Kenny Roberts was ook terug in Daytona voor de race van 1980. Volledig hersteld van de verwondingen die hij in 1979 had opgelopen, werd Roberts als een zekerheid beschouwd om zijn tweede 200-mijl overwinning te boeken. Hij kwalificeerde 'op pole" voor de race met een snelste tijd van 183.10 km/u, bijna 5 km/u sneller dan de snelste tijd van Dale Singleton in 1979. Ook verbeterde hij zijn eigen baanrecord met bijna 3 seconden. Om de onzekerheid van zijn concurrenten nog groter te maken, werd zijn Yamaha OW31 op 296 km/u geklokt op het rechte eind tijdens de kwalificatie. Het vaste team van Roberts, Kel Carruthers, Nobby Clark en Trevor Tilbury konden meer dan tevreden zijn. Nog iemand anders dook onder dat bestaande baanrecord, Freddie Spencer, die zijn zilverkleurige, door Erv Kanemoto (ex-tuner van Gary Nixon, die in 1980 gestopt was met racen), geprepareerde Yamaha slecht iets meer dan een seconde langzamer over het 6.219 meter lange circuit had gestuurd. Er hadden zich dit jaar 117 rijders gemeld, voor "the main event" de Daytona 200 en er moesten er dus 37 afvallen voor de race, aangezien er maar 80 mochten starten. Op maandag was in een zeer koud en winderig Daytona begonnen met de trainingen en donderdag en vrijdag stonden in het teken van de kwalificatie. Voor de Daytona 200 ging het uitsluitend om de tijd, terwijl er voor de andere klassen eerst de tijden geklokt werden, waarna er per klasse in twee series beslist werd wie er aan de hoofdwedstrijden mocht deelnemen. De 80 rijders in de 200 werden opgedeeld in twee groepen van dertig en één groep van twintig. De kwalificatie werd in groepen van 20 coureurs afgewerkt. Op basis van resultaten in voorgaande jaren en de officiële trainingstijden van de eerste dagen werd de sterkte van de groepen bepaald waar je je in moest kwalificeren. De rijders van ongeveer gelijke sterkte kwamen bij elkaar in een groep. Zoals bijna jaarlijks was er nu ook weer van alles mis met de tijdwaarneming in Daytona. Hierbij werden vele fouten gemaakt en waren er ook vaak felle discussies en teleurstellingen. Dat hadden die Amerikanen erg slecht voor elkaar in die tijd! Voor het eerst in de geschiedenis van de 200 mijlen van Daytona deed er een vrouw mee. Dat was Gina Bovaird die in de kwalificatie tot een tijd kwam goed genoeg voor de 42ste startplaats. Haar monteur was haar echtgenoot, Tom, die maar was gaan sleutelen, nadat Gina hem een paar keer had verslagen op het circuit. Tijdens de race ging ze helaas onderuit, met haar splinternieuwe Yamaha 500cc, en werd ze met een gebroken vinger afgevoerd.
 Toen de start van de 39e editie daar was, stond er één eenzame viertakt op de voorste rij, een Yoshimura
Suzuki die door Wes Cooley werd bereden. De Yoshimura
Suzuki hadden in de trainingen vele problemen gehad en maar liefst 7
motoren "opgeblazen". Cooley ging er als een raket
vandoor toen de vlag viel en leidde de eerste ronde. Dit was de eerste
viertakt in de geschiedenis die in Daytona een ronde leidde, sinds Phil
Read in 1972. Cooley viel later uit door een defecte koppakking.
Richard Schlachter, vierde trainingstijd, viel ook al snel uit met een
verbrande koppeling en Christian Sarron met een defecte versnellingsbak.
Aan
het einde van de eerste ronde, was één zeer belangrijke coureur er
niet meer bij: Roberts. Hij ging rechtstreeks naar de pits met vastzittende
gasschuiven. Zijn team probeerde om het probleem te verhelpen,
maar dit lukte niet en Kenny Roberts was uit de race. Dit was een
ongelofelijke gebeurtenis aangezien het gesprek van de raceweek was
geweest, "wie gaat tweede worden?" Een overwinning van Roberts
stond reeds vast was de mening van de meeste mensen. Ondertussen in de
1e ronde nam Graeme Crosby de leiding van Cooley over, maar moest, na
een ronde op kop te hebben gelegen, het gras in door een remfout die hem
ver terugwierp. Met Roberts uit de
race, nam Freddie Spencer uit Shreveport (Louisiane) de kop op een Yamaha TZ750.
Spencer reed ongelooflijk snel en bouwde weldra een 10 seconden
voorsprong op Gene Romero, de regerend Formule 750 kampioen Patrick Pons
en Skip Aksland op. Spencer bleef verschrikkelijk hard gaan en had
uiteindelijk iedereen tot de 8ste plaats op een ronde gezet, toen het
begon te regenen en te hagelen. De rode vlag ging onmiddellijk uit en de
race werd gestopt in de 10de raceronde, waarbij de 9e ronde als
finishronde zou tellen. Die finishplaats werd je nieuwe startplaats en
er werd geen rekening gehouden met de onderlinge verschillen. Na een onderbreking van 2,5 uur
hervatte men de race met Spencer direct weer op het niveau van het
moment dat de race werd afgevlagd. De winnaar van 1975, Gene Romero dook
de strobalen in, liggend op een 3e plaats, zijn voorbeeld werd een paar
ronden later gevolgd door Eddie Lawson (foto rechts), die een dag eerder de 250cc op
zijn naam had gezet.
 Diverse coureurs zouden later in de race hun
slechte voorbeeld volgen. Echter na de race werd duidelijk dat er in de
betreffende
 bocht een oliespoor lag, waar o.a. Romero, Lawson, John
Bettencourt en Neil Tuxworth de controle over hun machine zouden
verliezen. In ronde 20, had Freddie
Spencer de leiding vast in handen met 17 seconden voorsprong. Maar het
noodlot sloeg toe voor de jonge Daytona "rookie" in ronde 39.
De krukas van zijn machine brak en hij was uit de race. Zonde om dit
tijdens je eerste 200 mijlsrace mee te moeten maken. Spencer was
ongenaakbaar gebleken, maar greep naast de hoofdprijs. Tranen met tuiten
huilde de net een paar weken daarvoor 18 jaar geworden Spencer, die een
welverdiende overwinning aan zijn neus voorbij zag gaan. Hij zag ook een
derde bezoek aan "victory lane" aan zich voorbij gaan, na een
2e plaats in zowel de Superbike als in de 250cc race. Patrick Pons
uit Frankrijk kwam hierdoor aan de leiding, met een voorsprong van 10
seconden op Skip Aksland, Boet van Dulmen en de verdedigende kampioen,
Dale Singleton. Onbetwist reed Pons vanaf dat moment rechtstreeks naar de
overwinning. Grote vraag was wie het podium zouden completeren. Er
hadden uiteindelijk nog zes coureurs kans op het podium, Skip Aksland,
Dale Singleton, Graeme Crosby, Marc Fontan, Boet van Dulmen en John
Long. Dit was nog niet duidelijk, omdat iedereen twee maal moest
binnenkomen om te tanken en men niet allemaal in dezelfde ronde tankten
en de posities hierdoor nogal eens wisselden. Crosby en Long haalden
door pech uiteindelijk beiden de finish niet. Uiteindelijk was het
Singleton die zich naar de tweede plaats had
gevochten. Van Dulmen werd zeer knap derde. De eerste viertakt, Dave
Aldana, kwam als zesde over de finish, gevolgd door de kopman van het
Hondateam, Ron Pierce. Bizar: net als toen Jarno Saarinen in 1973 de Daytona 200 won en
later dat jaar om het leven kwam tijdens een race, overkwam dit ook de
winnaar van 1980. Op 12 Augustus 1980, bezweek Patrick Pons aan diverse hoofdverwondingen die
hij twee dagen eerder na een valpartij in de Britse Grand Prix had
opgelopen....... Nog niet bewust daarvan in maart 1980 was het de Marseillaise
die na de wedstrijd werd gespeeld
om de overwinnaar te kronen. Patrick Pons, houder van de wereldtitel in de
F750cc klasse. Patrick, na de race, zonder dat hij het nog kon geloven dat hij
had gewonnen zei: "Ik heb Daytona gewonnen... ik ben doodeenvoudig
fantastisch..."
1981
Kenny Roberts was belust op revanche, na de desastreus verlopen Daytona 200 van 1980. Hij stond toen na één ronde al weer aan de kant. Hij zou in 1980 slechts 1x op zijn 750cc Yamaha stappen en dat was tijdens Daytona. Zijn twee 750cc fietsen hadden bijna een jaar rust gehouden in hun stalling in het Nederlandse Uithoorn. Ze werden enige weken voor de Daytona Speedweek vanuit Amsterdam, Schiphol ingevlogen, waar ze door Carruthers, Clark en Tilbury werden geprepareerd voor de 200 miles race. De vraag was of de fabrieksviertakten het dit jaar tegen de tweetakt Yamaha van Roberts op konden nemen. De Nieuw-Zeelander Graeme Crosby geloofde daar in ieder geval heilig in. Hij had het volste vertrouwen in de Suzuki waarop hij de competitie aan zou gaan. Ook de fabriek had er vertrouwen in, want ze verboden hun GP fabriekscoureur, Randy Mamola, om met zijn tweetakt RG500 machine deel te nemen aan de Daytona 200. Ze wilden geen concurrentie vanuit eigen stal. Ze zetten al hun geld op AMA Superbikekampioen Wes Cooley en Graeme Crosby.
Freddie Spencer, die na zijn debuutjaar 1980, nu op een viertakt CB750F Honda zou starten, had er iets minder vertrouwen in. Hij verwachte dat de Honda zeker 2 of 3 seconden sneller zou zijn dan in 1980, maar dat was dan nog steeds 2 seconden langzamer als de tijden van Roberts. Eddie Lawson, de toprijder van Kawasaki, geloofde er helemaal niet in en besloot niet aan de Daytona 200 deel te nemen, maar alleen aan de 250cc en de Superbikerace. Het verschil tussen de "Formule I" viertakten en de Superbike was overigens: de Superbike machines waren rechtstreeks afgeleid van de straatmachines. Er mocht niet veel verandert worden, behalve aan de banden en de vering. Het motorblok mocht opgeboord en opgevoerd worden tot maximaal 1025cc. Aan de "Formule I" viertakten mocht zoveel gesleuteld worden als men maar wilde, maar er gold ook wel een maximaal van 1025cc. Maar een ander frame of iets dergelijks was geen enkel probleem. Verdere viertaktrijders dit jaar waren, de door Honda-GB aan de kant gezette Mick Grant, op een Yoshimura Suzuki. Verder was Moriwaki de superioriteit van Yoshimura met Suzuki meer dan zat, dus hadden ze een sterk duo ingehuurd, nl. Australiër Wayne Gardner en de Brit Roger Marshall. Saillant detail hiervan was, dat Moriwaki de schoonzoon was van (Pops) Yoshimura, ik weet niet of schoonpapa de plannen van Moriwaki echt kon waarderen. De machines van Moriwaki waren uitgerust met Kawasaki motoren. De tweetakt 750 machines zouden indertijd op sterven na dood zijn, doordat het vermogen kunstmatig geknepen werd door zgn. "restrictors" die de carburateurdoorvoer knepen, maar vele coureurs zweerden er nog bij. Om maar een paar grote namen te noemen: Dale Singleton, Harry Klinzmann, Gene Romero en Richard Schlachter. Het knijpen van het vermogen was een verplichting, maar ook de 500cc Grand Prix machines hadden zonder deze "restrictors" nog moeite genoeg om aan de tijden van de Yamaha TZ750 te komen. Dale Singleton, de winnaar van 1979 en de nummer 2 van 1980, kwam dit jaar naar Daytona met een "vers geluksbiggetje", Elmer de derde (Elmer the 3th). Verder had Kenny Roberts een team opgericht, het Kenny Roberts/Mert Lawill Racing Team, en daarbij Mike Kidd ingelijfd, een zeer ervaren dirttrackcoureur die ook goed overweg kon met een wegracer en graag van de gelegenheid gebruik wilde maken om punten te scoren voor het AMA prof kampioenschap, waar hij een gooi naar wilde doen. Hij bereed in Daytona de TZ750 van de geblesseerde Skip Aksland. "King" Kenny zou hem begeleiden, maar dat dat ook geen reden tot succes hoeft te zijn ondervond Kidd tijdens de kwalificatieronden, als hij rechtdoor gaat in de chicane en twee ruggenwervels breekt... (Voor de 250cc klasse had het Kenny Roberts/Mert Lawill Racing Team overigens ook een sterke troef in handen, nl. het 17 jarige supertalent Jim Filice). Vanuit Canada kwamen twee jonge getalenteerde rijders, waarvan men ook veel verwachtte en die zomaar naar een plek bij de eerste tien konden rijden. Ook Nederland was dit jaar erg goed vertegenwoordigd door Jack Middelburg, had de editie van 1980 door een blessure niet kunnen deelnemen en Boet van Dulmen die in 1980 derde was geworden. Beide waren zeker als kanshebbers gezien om als het een beetje mee zou zitten naar het podium te kunnen rijden. Jack zou dit kunnen doen met zijn RG500 Suzuki. Frankrijk had ook niet de minste coureurs "afgevaardigd", nl. het Sonauto Gauloises team met als rijders Christian Sarron en Endurance wereldkampioen Marc Fontan. Beide zouden op een 750cc Yamaha uitkomen, waar hun landgenoot Patrick Pons een jaar eerder de wedstrijd mee won. Of Sarron een rol van betekenis kon spelen viel nog te bezien. Daytona werd zijn eerste race sinds mei 1980, toen hij geblesseerd geraakt was tijdens de Spaanse Grand Prix. De grote vraag dit jaar was weer: "wie van de andere 79 starters zou Kenny Roberts kunnen aftroeven?".
Graeme
Crosby (#316), Dave Aldana (#40), Kevin Stafford (#35), James Adamo (#26),
Marc
Fontan (#399), Kenny Roberts
(#2), Wayne
Gardner (#310)
 dan de 500cc motoren en om ze bij te houden moest
Jack vreselijk sturen. En aangezien het om een zeer lange wedstrijd
ging, had hij geen zin om zich gelijk helemaal leeg te rijden. Normaal
deed Jack uiteraard ook mee op een 750cc "fiets", maar hij
wilde zijn nieuwe Suzuki uitproberen. De winnaar van 1980, Patrick Pons,
was in 1980 tijdens de Britse GP op Silverstone om het leven gekomen en
kon dus zijn titel niet meer verdedigen. Dale Singleton (†), die er
tijdens het 500cc GP seizoen normaal niet aan te pas kwam, won voor de
2e maal de 200 mijl wedstrijd, na 1979, voor Marc Fontan en Richard
Schlachter. Later waren er wat onduidelijkheden over Jack's
eindpositie, het werd 8e en het werd weer 9e en 12e en weer 9e. De
tijdwaarneming was erbarmelijk. Christian Sarron die crashte en daarna
door Jack werd gepasseerd, werd ook nog even voor Jack in de einduitslag
geplaatst. Het was een flink rommeltje en de wedstrijdleiding liet zien
dat ze niet bij machte waren om een race met voor velen een twee tankstopstrategie en een duur van 2 uur, goed te kunnen volgen.
Op zondag, de racedag, scheen de zon, dit in tegenstelling tot de laatste drie jaren, toen regen voor vele problemen zorgde. De zon had zich ook al de hele week tijdens de trainingen niet onbetuigd gelaten. Ondanks dit kreeg de organisatie het niet voor elkaar om de trainingen op tijd te laten beginnen. Bijna alle trainingen begonnen te laat, dit lag waarschijnlijk ook wel aan de vele races die er verreden werden in de Speedweek. Naast de bekende evenementen als de Daytona 200, de Superbikerace, de 250cc race, de Supercross en de "novicerace" (nieuwelingen), waren er dit jaar ook voor het eerst een veteranenrace en een "Battle Of The Twins", oftewel een BOTT-race, een wedstrijd waarin alleen tweecilinders mochten deelnemen. De drie Nederlandse deelnemers, Jack Middelburg, Jan Kostwinder en Boet van Dulmen, waren al vroeg in Daytona gearriveerd, zodat ze direct op maandag al aan de trainingen konden deelnemen. Tenminste, dit gold uiteindelijk niet voor Kostwinder, die nog op onderdelen voor de versnellingsbak van zijn Yamaha moest wachten. Hij was inmiddels voor de tiende keer aanwezig in Daytona, Van Dulmen voor de zevende keer en voor Jack was het pas de derde keer. De beide eerdere optredens brachten Jack dus niet veel geluk, ondanks heel goed rijden. In 1977 vloog er een steentje door zijn radiateur en in 1978 viel hij uit met een klapband. Ondanks uitgebreid testwerk van Goodyear op Daytona, bleven de banden een probleem op het circuit van Daytona. Omdat alleen Goodyear, van de bandenmerken, nog testwerk deed op Daytona, was iedereen verplicht om op Goodyear te rijden. Voor de trainingen kon men speciale trainingsbanden kopen, dit nog voor een aanzienlijk bedrag. De Nederlanders vonden dat wel best, want of je nu van de eerste of tweede startrij mocht vertrekken, dat maakt voor een 200 mijls race niet uit. De eerste plaats was toch niet haalbaar (Roberts) en een tweede trainingstijd leverde $300 op. De trainingsbanden waren veel duurder!
Kwalificatie In de vrije
trainingen van maandag en dinsdag was al gebleken dat de 500cc Suzuki van
Jack Middelburg tot de snelste motoren in Daytona behoorde. Voor hem
werden ongeveer dezelfde tijden geklokt als Boet van Dulmen op zijn 750cc
machine. Vol verwachting werd daarom uitgekeken naar de
kwalificatietraining van donderdag. De snelste twintig rijders konden zich
die dag verzekeren van een startplaats voor zondag. De eventuele snellere
tijden van anderen op vrijdag konden daarin geen verandering brengen. In
de tijdtraining van vrijdag moest worden gereden om de plaatsen 21 tot 80.
Voor
Jack Middelburg werd donderdag een grote teleurstelling, want hij kon geen
tijd zetten. Een van de bougies begaf het al meteen. Dat resulteerde in
een kapotte zuiger en een beschadigde cilinder. Dat betekende geen
tijd voor Jack en werk voor Albert Siegers, zijn monteur. Met
Boet van Dulmen ging het in de kwalificatie uitstekend. Zijn beste tijd
van 2.08,558 bleek goed te zijn voor de achtste startplaats. Vorig jaar
was Boet met dezelfde motor ruim een seconde sneller. Omdat het nogal
behoorlijk waaide kwamen de motoren minder vlot op topsnelheid. Ook
Kenny Roberts bleef meer dan een seconde boven zijn tijd van 1980, maar
z'n 2.03,998 was toch goed voor de eerste plaats. De drievoudig
wereldkampioen
zette de overige rijders op grote achterstand, want Dale Singleton
klasseerde zich als tweede met 2.06,161.
In
1981, was de toename van het aantal viertaktmotoren in de 200-miler
duidelijk merkbaar, mede doordat er drie coureurs, Wes Cooley, Freddie Spencer
en Graeme Crosby, zich met hun viertakten op de eerste rij hadden gekwalificeerd.
Roberts, echter, was de snelste trainer voor de vijfde keer in de afgelopen zeven
jaar. Zijn Yamaha 750 leek zeker in staat te zijn om hem
aan zijn tweede overwinning in Daytona te helpen. Na het spelen en massaal
meezingen, door het publiek, van het Amerikaanse volkslied kon het startsein
worden gegeven. Toen de startvlag viel,
toonden alle drie de viertaktmachines op de voorste rij hun grote sprintvermogen
en leidden de rest van het veld in de eerste ronde. De Amerikaan Gill Martin en
de Canadees Steve Gervais kwamen niet eens van start, door mechanische
problemen. Bij de eerste doorkomst,
lag Spencer, die nu voor de
Honda fabriek reed, de Suzuki's van Cooley en Crosby. In ronde twee was Roberts
al weer terug in de pits, met een vastzittend gasmechanisme, hetzelfde probleem dat
hem een jaar geleden ook al overkomen was, toen
zou het veroorzaakt zijn door zand. Nu werd de volgende reden opgegeven door
Nobby Clark: "Toen we naar de start gingen werden de motoren voor de
laatste keer door de keurmeesters van de AMA bekeken. Er werd speciaal gelet
op de restrictors in de carburateurs. De controleur draaide het gas dicht,
terwijl de schuifmaat nog in de carburateur zat. Daardoor is de gaskabel
geknikt. Als dat gebeurd is kan het gas niet opnieuw afgesloten worden".
Het is wat vreemd dat de Yamaha van Roberts daar bij de start dan geen last
van had, maar het euvel zich pas openbaarde in de tweede ronde. Toen moest
Roberts op volle snelheid een eind door het gras, omdat het gas open bleef
staan. Roberts mag zo langzamerhand wel de grootste pechvogel van Daytona
genoemd worden, want afgezien van z'n overwinning in 1978 heeft de race in
Florida hem niets anders dan teleurstellingen bezorgd. Ook in financieel
opzicht zal Roberts met weinig plezier terugdenken aan Daytona. Hij verdiende
slechts 500 dollar, de premie voor het realiseren van de snelste
trainingstijd.
Superbikerace
Direct na de start namen de Suzuki-boys Crosby en Cooley de Honda-topman Spencer in de sandwich en gedrieën liepen ze weg van Lawson, wiens Kawa duidelijk vermogen tekort kwam. Zelfs bij het uitkomen van lange bochten klommen de huilende viercilinders makkelijk in de ketting en op het bochtige binnenterrein hingen de coureurs naast hun machines met de verplicht voorgeschreven hoge sturen, die het geheel een rodeo-achtig uiterlijk gaven. Als aan een touwtje bleven de drie matadoren bij elkaar en halverwege de wedstrijd zou daar verandering in kunnen komen tijdens de tankstops of liever daarna. Spencer schoot als eerste de pitstraat in, maar hij bleef opvallend lang weg. Wat was er gebeurd? Na het tanken vloog de motor in brand en hoewel de Honda pitcrew met doeken de vuurzee tot bedaren bracht, verloor Freddie kostbare seconden. Croz en Wes brachten hun fietsen tegelijk in de pits en vertrokken zoals ze binnengekomen waren: naast elkaar. Met een duidelijke voorsprong op Spencer begon men aan de laatste fase van de race, die van de banden, motoren en coureurs het uiterste vergde. Met een ongehoord hoog snelheidsverschil vlogen Cooley en Crosby links en rechts tussen de achterblijvers door en als het even kon passeerden ze elkaar ook nog. Terwijl Lawson zijn vierde plaats met olielekkage moest prijsgeven aan Gardner, nam Cooley, met nog drie ronden te gaan, de leiding van Crosby over en in deze posities begonnen de blauwwitte Suzuki's hun laatste omloop. Met een plukje achterblijvers in de kombaan bleek de finish niet eenvoudig, doch met een verschil van minder dan een seconde ging de eer naar Wes, die zijn geluk in victory-lane niet op kon en vertelde, dat hij eigenlijk als tweede man aan de laatste ronde wou beginnen om bij de streep toe te slaan. Ach, zo ging het ook en de blonde rijder uit Santa Ana had het wedstrijdrecord met niet minder dan anderhalve minuut naar beneden gehaald.
250cc 100 mijls race De internationale 250cc race, die traditiegetrouw op
zaterdagmorgen werd verreden moest uitsluitsel brengen of de jonge Jim
Filice (die zijn vierde wegrace reed!) de protégee van Kenny Roberts en
Mert Lawwill, met zijn uiterst snelle productie-Yamaha, was opgewassen
tegen de Kawasaki's van de meer ervaren Eddie Lawson en uiteraard
wereldkampioen Toni Mang. Beide rijders uit het groene kamp traden aan
de start met een motor met aparte cilinders, zoals die vorig jaar door
Kork Ballington werd benut, ofschoon Eddie een ouder rijwielgedeelte tot
zijn beschikking had. Lawson, uiteraard gebrand op de overwinning nadat
hij in de Superbike race geen rol van betekenis had kunnen spelen, nam
bij de koppelingstart direct de leiding en sloeg een gat van meer dan
een seconde op Filice, terwijl Mang slecht weg kwam en enigszins
opgesloten raakte tussen de meute waaronder de Amerikaanse top en een
driemansteam uit Engeland op Armstrong machines (een Rotax blok in een
CCMframe) met Jeff Sayle, Steve Tonkin en Clive Horton, die deze
fietsen dit jaar ook in de GP's gaan inzetten. Lawson, die vorig jaar
zowel Mang als Spencer pas op de streep middels een foto-finish had
verslagen, wist een kleine voorsprong op de blauwgrijze Yamaha van
Filice vast te houden, terwijl Mang doorstootte naar de derde plaats
maar wel tegen een flinke achterstand aankeek. Achter de Duitser knokte
een groep van maar liefst acht rijders en het was een magnifiek gezicht
hoe zij als vliegen tegen de kombaan plakten en uit elkaars slipstream
schoten om een mannetje te pakken alvorens het binnencircuit op te gaan.
In de vijftiende van de in totaal 26 ronden had de kleine
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
©opyright 2007 Gerard van der Pot. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Door de jaren heen was al het
moois in Daytona niet alleen op de baan te zien, maar ook op het strand
en 
Dus Roberts was uit de race, voor
het tweede jaar op een rij. Voor de beste motorfiets, en coureur, duurde
de race wederom niet meer dan zestien kilometer. Voor de start was al
opgemerkt dat de Daytona 200 best een leuke race zou kunnen worden na het
uitvallen van Roberts. Die verwachting kwam geheel uit, want de race was het
aankijken beslist waard. Koploper was nu dus "Fast" Freddie Spencer.
Hij werd gevolgd door het Yoshimura-Suzuki duo Wes Cooley en Graeme Crosby.
Drie viertakten op kop. Zou er dan voor het eerst sinds 1971 (Dick Mann op BSA)
een viertakt kunnen winnen? Van dit trio verdween Graeme Crosby al na zes
ronden in de pits. Het schakelmechanisme van de Suzuki liet het afweten. Er
werd een nieuw schakelpedaal gemonteerd, maar na een ronde rijden gaf Crosby
op. De fout lag bij de versnellingsbak en niet bij het schakelpedaal. Na vier
ronden kwam Van Dulmen binnen met een te warme motor. Bij inspectie bleek een
plug niet helemaal goed aangedraald te zijn, waardoor er water uit het
koelsysteem kon verdwijnen. Er werd water bijgevuld en met een verlies van
twee ronden ging Boet weer op pad. Na nog eens vier ronden te hebben gereden
stopte hij definitief met een nog steeds erg warme motor. Jack Middelburg was
slecht gestart en zijn motor liep in de eerste ronden ronduit slecht, wat hem
vele plaatsen terugwierp in de race. Na verloop van tijd begon hij veel
snellere ronden te draaien en op te klimmen in het veld. Freddie Spencer
volgde een verschrikkelijk hoog tempo. Hij liep weg van de snellere tweetakten.
In de zesde ronde had Freddie Spencer
een voorsprong van
10 seconden op Wes Cooley en Richard Schlachter, uit Connecticut, die zich
naar de tweede plaats had geknokt, nadat hij door problemen bij de start,
slecht was weggekomen. Met Roberts uit de race, was Schlachter nu de
belangrijkste Yamaha troef in de race en hij probeerde om de hoop van de
fabriek op tien race-overwinningen, op rij, levend te houden. Wes Cooley spaarde zijn
motor enigszins door Spencer niet te volgen en enige tweetakten voor te laten
gaan. Terwijl Spencer
aan de leiding bleef, op zijn viertakt Honda, kreeg de
Yoshimura-Suzuki van Wes Cooley problemen en hij viel verder terug. De tweetakt
Yamaha's van Schlachter en 1979 winnaar Dale Singleton bleven jagen op de
koppositie van Spencer, maar konden
niet op tegen de jonge koploper uit Louisiane. Dan, helaas, voor het tweede jaar
op rij, viel Freddie Spencer uit met een opgeblazen motor. Bij het ingaan van de
16e ronde (de race duurde 52 ronden), brak er een drijfstang van zijn Honda RS 1000 en Spencer reed langzaam terug naar de
pits en parkeerde zijn
motorfiets. Een
ronde eerder hadden de problemen zich al aangekondigd. Na een tankstop
(Spencer tankte eerder dan de tweetakten) wilde de Honda moeilijk aanslaan en
kwam langzaam op toeren. 
Dat was het begin van het einde voor Spencer, die een jaar geleden dus ook
al in leidende positie moest opgeven.
Door het wegvallen van Spencer kwam Schlachter op kop. Het verschil met Singleton
was gering, maar liep op doordat Singleton bij zijn eerste tankstop doorreed,
omdat er in de pits naast die van hem erg veel benzine was gemorst (bij Cory
Ruppelt). "Ik
ben maar doorgereden", vertelde Dale. "Een gemakkelijke ronde was het niet, want ik had niet precies gezien waar geknoeid was met benzine,
Het had best gebeurd kunnen zijn bij mijn pits. Mijn concentratie was
behoorlijk weg. Gelukkig merkte ik een ronde later dat bij mijn helpers alles
dik in orde was en ik haalde de pits net met mijn laatste restje
benzine". Op dat punt had Richard Schlachter een flinke voorsprong op
Dale Singleton en Marc Fontan uit Frankrijk,
alle drie bereden zij overigens een Yamaha. Schlachter,
ondanks dat hij bijna onderuit ging halverwege de race, bouwde een
voorsprong op en leidde de volgende 20 ronden, tot hij toch door Dale Singleton werd
gepasseerd. Richard Schlachter had wel een hele mooie race gereden
De wereldkampioen Endurance van 1980 en opvolger van
Patrick Pons In het Sonauto-Gauloises team miste bij het tanken zijn pits. Hij reed zeker
twintig meter te ver en zwaaide toen, moest nog stoppen voor een aankomende
rijder en verspeelde zeker twintig seconden. Datzelfde kwam hij op de finish
tekort ten opzichte van Singleton. Zonder dit tijdverlies zou Fontan, die in
1980 vijfde werd, mogelijk voor een tweede Franse overwinning gezorgd kunnen
hebben in de Daytona 200. Met nog een tien ronden te gaan probeerde Fontan wel
het gat te dichten, maar realiseerde zich dat het ondoenlijk was en stelde
zich tevreden met de tweede plaats. Singleton en Fontan waren nu de twee
voorste coureurs op het circuit. Schlachter wist toch nog zijn derde
plaats vast te houden. Zij passeerden de finishlijn zodoende als volgt;
Singleton, Fontan en Schlachter. Zo gaf privécoureur Dale Singleton Yamaha
zijn tiende overwinning op een rij en een achtste maal de 1-2-3 in Daytona.
Een race van 200 mijl duurt uiteraard erg lang en je hebt dus ook de tijd een
slechte start goed te maken. Dit gold uiteraard Jack Middelburg, die steeds
sneller rondkoerste en het niet kon laten om Dale Singleton er twee keer uit
te remmen, toen die hem een lap achterstand bezorgde ("ik moest even laten
zien dat ik er nog was"), waarna de Nederlander op korte afstand van
Singleton de race als negende beëindigde. 
Jimmy het gat met Lawson gedicht en kon hij zelfs de leiding overnemen,
met de groene Kawa letterlijk in het kielzog. De race naderde nu het
beslissende stadium, want nadat de koppositie nog een keer van eigenaar
wisselde ging het duo eendrachtig aan de laatste twee ronden beginnen.
Terwijl het hele veld van achterblijvers nog een belangrijke rol kon
gaan spelen. Bovendien was het maar de vraag of de benzinevoorraad
toereikend was voor de kritieke afstand van 161 km. 
