Gregg Hansford (#302), Richard Chambers (#76), Gary Nixon (#9), John Long (#36), Randy Mamola (#26)   Gregg Hansford aan de start

Mi(ke)chael Baldwin

Daytona 1978 start met Dale Singleton (#30), John Long (#36), Steve Baker (#32),  Kenny Roberts (#2) vlak voor Skip Aksland, Gary Nixon (#9).

Daytona 1978, Jack Middelburg (369) voor Boet van Dulmen (327) en Steve Eklund (11)

Start Daytona 200, met o.a. Steve Baker (#32), Steve McCaughlin (#83), Ron Pierce (#97), Sadao Asami (#359), Jack Middelburg (#369), Johnny Cecotto (#305) en Kenny Roberts (#2).

Eindelijk lukte het hem in Daytona, Kenny Roberts, hij had alles al gewonnen wat er te winnen viel in Amerika, behalve het belangrijkste wegrace-evenement, de Daytona 200. Pech of een andere topper (Agostini in 1974, Baker in 1977) waren hem net elke keer de baas en dat zes jaar op rij. De 250cc, 100 mijlsrace had hij wel al gewonnen, maar dat was niet waar het echt om ging in Daytona. Nu lukte het dan wel en hij liet zijn extra klasse zien door iedereen, inclusief nummer twee, Johnny Cecotto, op één ronde achterstand of meer te rijden. Even was er nog Steve Baker, de winnaar van vorig jaar geweest. Deze zette vanaf de 45e ronde een enorme eindspurt in en pakte elke ronde 2 seconden terug op Kenny, maar vier ronden voor het einde, toen het verschil nog vrij klein was tussen de twee Amerikanen, gaf de Yamaha van Steve er de brui aan. Terug naar de training: op de eerste trainingsdag toonden alle Hollanders zich zeer optimistisch. Rob Bron, Jack Middelburg en Boet van Dulmen draaiden hun trainingsronden zonder problemen. Tenminste, tot de laatste training, want toen werd Jack onaangenaam verrast door een achterband die er de brui aan gaf. Dit gebeurde midden in de kombaan, oftewel op het snelste deel van de baan. Nadat hij gestopt was, na heel wat geslinger, bleek het loopvlak gedeeltelijk weg te zijn, de halve band was weg! Bandenproblemen zouden die week nog meermalen de kop opsteken. Degene die hier het grootste slachtoffer van werd, was de Canadees Malcolm McPherson. Hier lag het niet aan de band, maar aan zijn monteur, deze had het voorspatbord vervangen en hiervoor klinknagels gebruikt. Deze waren echter zolang dat ze de band raakten, door de snelheid zet de band nl. op. Malcolm kwam tijdens de training op dinsdag hierdoor zwaar ten val en werd zwaar gewond naar het ziekenhuis afgevoerd. Officieus liet Boet een trainingstijd van 2.14 noteren en Jack was nog sneller met 2.13.5, maar had veel meer problemen. Door de enorme warmte-ontwikkeling bij het afremmen, van de hoge snelheden die in Daytona bereikt worden, trokken de beide voorschijven van Jack's Yamaha krom. Een van de schijven vertoonde zelfs een scheur. Ook een tweede set schijven vertoonden na een paar snelle ronden dezelfde problemen. Rob Bron, die in het verleden meerdere malen heeft laten zien dat hij weet hoe je een Yamaha op moet voeren, draaide met een officieuze tijd van 2.12 de snelste ronde in het Nederlandse kamp. Boze tongen fluisterden, dat Rob zijn motor niet had voorzien van de vermogenbeperkende restrictors en de besnorde Mokummer reageerde: "Natuurlijk heb ik die dingen er niet inzitten. Da's nergens goed voor!" Boet reageerde eveneens: "Nee hoor, die Bron heeft er niets ingestopt. Hij komt iedere hoek uit met het voorwiel in de lucht en dat doet zo'n ding echt niet met restrictors". Beide heren lieten echter duidelijk merken, dat ze wel een verslaggever in de maling wilden nemen, maar niet de AMA-officials. Met andere woorden: Bron's machine voldeed wel aan de eisen, maar was gewoon erg snel gemaakt. Met restrictors! Maar kennelijk was Rob's aandacht voor het motorblok ten koste gegaan van de preparatie van het rijwielgedeelte, want tijdens de laatste training op dinsdag brak één van de zelf gemaakte clip-ons bij het stuur af. Een val was het onvermijdelijk gevolg, maar gelukkig was de schade beperkt en na de vrije woensdag, waarop geen trainingen plaats vonden, was Bron donderdagmorgen weer van de partij. Hij had echter niet zo hard hoeven te werken, want  van rijden kwam er die dag niets. Het water viel met bakken uit de hemel. Op vrijdag, de dag waarop de kwalificatieritten voor de startopstelling zouden plaats vinden, was het gelukkig droog, maar een harde wind bezorgde de rijders nogal wat problemen. Niet alleen werden de topsnelheden door de tegenwind in de kombaan gedrukt, maar ook het stuurwerk werd er niet gemakkelijker door. Kenny Roberts, die zoals gewoonlijk in een perfecte stijl rondcirkelde, toonde zich met een tijd van 2.05,21 de snelste, op bijna een volle seconde gevolgd door tweede man, Johnny Cecotto, die 2.06,15 op de klokken bracht. Snelste Nederlander was Jack Middelburg, die met 2.13,29 de dertiende plaats bezette, terwijl Boet en Rob met respectievelijk 2.15,25 en 2.15,40 achttiende en negentiende waren. Dat veranderde echter toen degenen, die vrijdag geen kwalificatie hadden kunnen rijden, op zaterdag alsnog gelegenheid kregen. De wind was nu geheel afwezig en dat leverde ruw geschat een seconde winst op. Door de betere tijden van de zaterdagrijders vond er een verschuiving in de posities plaats. Een vijftal renners wist zich alsnog voor Jack Middelburg te plaatsen, zodat die van de dertiende naar de achttiende plaats verhuisde. "Jammer dat ik ook niet vandaag nog een keer kon tijdrijden", aldus Jack, "maar ja, dan was ik waarschijnlijk weer dertiende geworden en ik vind het helemaal niet jammer, dat ik die plaats kwijt ben. Dertien vind ik zo'n raar getal. Ik ben echt niet bijgelovig, maar dat zag ik toch niet zitten!" Boet verhuisde van de 18e naar de 28e plaats. Zowel Boet als Jack hadden in de trainingen ook veel last van de aluminium kopbouten, die afbraken als luciferhoutjes. De bandenstrijd (zoals altijd in Daytona) was een grote teleurstelling voor Dunlop, geen van de toppers zou op het Britse merk starten, terwijl ze nog wel zoveel geld in de ontwikkeling had gestoken de afgelopen winter. Gary Nixon en Dale Singleton hadden ook divers testwerk voor de fabriek uit Birmingham gedaan, maar Nixon koos zelf voor Michelin. Evenals Jack, Boet en Johnny Cecotto, de rest van de toppers stond op Goodyearbanden.

Johnny Cecotto voor Skip Aksland	Gregg Hansford voor Sadao Asami en Gene Romero	250cc: Randy Mamola voor Toni Mang	Johnny Cecotto, Ron Pierce & Gary Nixon

Sleutelbeen

Rob Bron zal deze zaterdag waarschijnlijk zo vlug mogelijk willen vergeten. Hij vertrok 's morgens vroeg voor een paar trainingsronden, maar ter hoogte van de chicane liep de motor plotseling vast. Rob kwam ten val toen de snelheid nog maar een kilometer of tien bedroeg, maar hij kwam zo ongelukkig terecht, dat hij zijn sleutelbeen op niet minder dan 3 plaatsen brak. In plaats van met de 200 mijlsrace, maakte Rob kennis met het ziekenhuis van Daytona. Niet helemaal wat hij er van verwacht had dus. Rob vloog maandag na de race direct terug naar België, waar hij zich meldde bij dr. Derweduwen.

Vierde startrij voor Jack

Sadao Asami (#359) en Steve Eklund.

Pitsstop Skip Aksland.

Bij de start stond Jack Middelburg op de vierde startrij, waar ook Gregg Hansford vertoefde. Twee rijen verder naar achteren, op de 6e startrij dus, stond Boet van Dulmen. Beiden dus in de eerste startgroep van 30 man van de totaal drie startgroepen van 80 coureurs. Na het vallen van de startvlag bleek Kenny Roberts het snelst in de spurt naar bocht nummer één, richting binnencircuit. Bij de eerste doorkomst luidde de volgorde: Kenny Roberts, Steve Baker, Skip Aksland, Johnny Cecotto en Ron Pierce. Jack en Boet volgden met een groepje andere rijders op niet al te grote afstand. Het was jammer voor de toeschouwers, maar hierin zou de eerste twintig ronden geen verandering meer komen. Het publiek kwam echter op een andere manier aan haar trekken, want in de tweede ronde zorgde Jessie Byars voor vuurwerk toen hij op de hairpin in het binnenste deel van het circuit kwam aanstuiven met vlammetjes die om zijn zitvlak waaierden. Jessie parkeerde zijn machine tegen de strobalen en maakte dat hij wegkwam. Dat was maar goed ook, want enkele seconden later explodeerde de benzinetank, en ging de fiets in vlammen op en uiteraard ook de strobalen. Het duurde maar liefst 9 minuten eer de eerste brandblusser op het vuur werd gericht. Tussen haakjes, Jessies rijnummer was 13… Al na drie ronden begon Kenny Roberts de eerste achterblijvers te lappen, waardoor het wedstrijdverloop er niet bepaald overzichtelijker op werd. Jack Middelburg bezette op dat moment de tiende plaats en Boet volgde in Jack's kielzog. Aan deze veelbelovende situatie kwam echter in de 11e ronde een abrupt einde toen Jack een klapper kreeg van zijn voorband. "Een ronde eerder voelde ik al dat het voorwiel onbalans vertoonde. Ik dacht eigenlijk dat het balanceerlood weg was, maar in werkelijkheid was ik een halve meter loopvlak kwijt", aldus Jack. Dat bleek dan ook wel toen de voorband een ronde later ineens plat ging, juist bij het uitkomen van de kombaan. Wonder boven wonder kwam Jack daarbij niet ten val! Hij had het aan zijn koelbloedigheid en stuurmanskunsten te danken dat hij er zo vanaf was gekomen, vooral gezien de snelheid op dat punt van meer dan 250 km/u. Ook mocht hij de vijf coureurs die achter hem zaten dankbaar zijn, dat ze hem wisten te ontwijken. De Nederlandse afvaardiging had dus bepaald geen gebrek aan pech. Na Rob Bron's sleutelbeenbreuk en Jack's twee uit elkaar geklapte banden, bleef alleen Boet nog over om de eer te redden en gelukkig bleef Van Dulmen gevrijwaard van de problemen, waardoor Jack en Rob voortijdig werden uitgeschakeld. Toen Boet in de 14e ronde na zijn eerste, slechts 6 seconden durende tankstop weer in de baan kwam, bezette hij nog altijd de elfde plaats. De volgorde in de race op dat moment was: 1. Roberts, 2. Baker, 3. Aksland, 4. Cecotto, 5. Pierce, 6. Hansford, 7. Asami, 8. Romero, 9. Cone, 10. Cooley en 11. Van Dulmen. 

Gene Romero (#3), winnaar van 1975, in 1979 op weg naar een 8e plaats, gevolgd door John Long (20e).

Boet worstelde zich langzaam, maar zeker naar voren en na de tweede tankstop, die uitliep tot 10 seconden omdat een nerveuze Michelin-man nog niet klaar was met het inspecteren van de voorband, draaide Boet als achtste vlak achter Gene Romero de baan weer op. Romero's motor verloor echter vermogen, zodat Boet gemakkelijk kon opklimmen naar de zevende plaats achter Gregg Hansford, zo'n beetje de enige niet Yamaharijder. Het zag er evenwel niet naar uit, dat er nog meer winst zou kunnen worden behaald, want de mannen voor Den Boet draaiden met de regelmaat van een klok hun rondjes en de tussenafstanden waren enorm. Er was echter één uitzondering. Steve Baker had al die tijd kans gezien om Kenny Roberts in het oog te houden en na zijn tweede pitstop zette Stevie alles op alles. Omstreeks de 45e ronde had hij de slag goed te pakken en hij liep niet minder dan 2 seconden per ronde in op de duidelijk op safe rijdende Roberts. Baker vergde echter te veel van zijn Yamaha en in de 48e ronde begaf een krukaslager het. Roberts kwam hierdoor helemaal vrij te rijden, tenminste in theorie. Want op de baan reed hij pal achter Cecotto, die op zijn beurt weer Gregg Hansford voor zich had. Met nog twee ronden te gaan zette Roberts de aanval op Cecotto in en hoewel deze er absoluut niets voor voelde om gelapt te worden, had hij tegen Kenny's meesterschap geen verweer. Kenny Roberts, de man die nog nooit de 200 Mijler had gewonnen, ging over de finish met een voorsprong van een hele ronde plus 5 seconden op Johnny Cecotto. Ook Skip Aksland en Ron Pierce, die als derde en vierde over de streep kwamen, voltooiden evenals Cecotto 51 van de in totaal 52 ronden. De rest van het veld werd op twee of meer ronden achterstand gereden door Roberts. Gregg Hansford werd vijfde en de zesde plaats was voor Boet van Dulmen, die zijn zeer regelmatig gereden wedstrijd niet alleen beloond zag met de hoogste klassering die ooit door een Nederlander op Daytona werd behaald, maar die tevens als eerste privé-rijder finishte achter de fabrieksmachines van Roberts, Cecotto en Hansford en de semi-fabrieksmachines van Aksland (Carruthers Yamaha) en Pierce (Bob Work Yamaha). Na afloop van de race diende Gene Romero, die achter Boet en de Japanner Asami de achtste positie had toe bedeeld gekregen, een protest in omdat hij meende recht te hebben op Boet's zesde plaats. Boet wist na de twee uur durende uitputtingsslag zelf niet precies te zeggen of Romero's protest terecht of ten onrechte was. Hij meende weliswaar Romero achter zich te hebben gelaten, maar door de tankstops was de rangorde enigszins onoverzichtelijk geworden. De wedstrijdleiding wist het echter wel: twee uur na het vallen van de finishvlag  maakte zij bekend "de zesde plaats is voor Mister Van Dulmen". Zonde voor "onze" Jack, want hij had laten zien dat hij zeker bij de eerste vijf had kunnen eindigen!

Uitslag Daytona 200; 1. Kenny Roberts, USA, Yamaha, 1.51.24,7 = 174 km/uur (nieuw record);. 2. Johnny Cecotto, VZ, Yamaha, op 1 ronde; 3. Skip Aksland, USA, Yamaha; 4. Ron Pierce, CAN, Yamaha; 5. Gregg Hansford, AUS, Kawasaki, op 2 ronden; 6. Boet van Dulmen, NL, Yamaha; 7. Sadao Asami, JAP, Yamaha; 8. Gene Romero, USA, Yamaha; 9. Gary Scott, USA, Yamaha; 10. Dave Aldana, USA, Yamaha; 11. Robert Wakefield, USA, Yamaha, op 3 ronden; 12. Bruce Lind, USA, Yamaha; 13. Richard Chambers, USA, Yamaha; 14. Phil McDonald, USA, Yamaha; 15. Hap Eaton, USA, Yamaha; 16. Richard Schlachter, Yamaha; 17. James Gervais, Yamaha; 18. Harry Klinzmann, Yamaha; 19. Conrad Urbanowski, Yamaha; 20. John long, Yamaha.

Prijzengeld: Kenny Roberts, $ 14.020; 2. Johnny Cecotto, $ 8200,-; 3. Skip Aksland, $ 5575,-; 4. Pierce, $ 4625,-; 5. Gregg Hansford, $ 3890,-; 6. Boet van Dulmen, $ 3150,-; 7. Sadao Asami, $ 2885,-; 8. Gene Romero, $ 2545,-; 9. Gary Scott, $ 2280,-; 10. Dave Aldana, $ 2080,-.

Top tuner en ex-topcoureur  Kel Carruthers en zijn pupil Kenny Roberts

Kel Carruthers tuner van Roberts hier nog zorgelijk kijkend.	Jack Middelburg	Boet van Dulmen

Een jonge Amerikaanse coureur met een bleek, ingevallen smoeltje en korte, achterovergekamde haren merkte op: '"Agostini heeft niet gewonnen; hij is alleen maar eerste geworden. En dat heeft hij niet te danken aan zijn kwaliteiten, maar aan mijn pech!". Het knulletje dat zich met deze uitermate verwaande uitspraak de woede van vrijwel elke Europeaan op de hals haalde, heette Kenny Roberts. Goed, die knaap van Roberts scheen inderdaad redelijk goed te kunnen motorrijden, maar wie was hij om zichzelf beter te achten dan ons aller Ago? We weten het nu. Sedert die eigenwijze opmerking in 1974 heeft Kenny getoond dat hij niet alleen met de mond, maar ook met het gashandle uitstekend overweg kan. Een Daytona-overwinning zat er echter nooit in; na Agostini werden ook Gene Romero, Johnny Cecotto en Steve Baker eerste "dankzij de pech van Roberts". En toen, op 12 maart 1978, kwam er een eind aan die pech. Kenny Roberts, die na zijn twee Amerikaanse "Grand National"-kampioenschappen een begrip is en dan ook kortweg "KR" genoemd wordt, nam direkt bij de start van de 37e Daytonarace de kop in handen en reed moeiteloos naar de overwinning. Steve Baker, die vorig jaar deze wedstrijd won en die algemeen wordt beschouwd als de beste USA-coureur na Roberts, bezette 47 van de 52 ronden de tweede plaats maar blies zijn motor op in zijn poging om dichterbij Roberts te komen. Door Stevie's uitvallen kwam de tweede plaats in handen van Johnny Cecotto, de winnaar van 1976. Maar hoewel over het algemeen de tweede man in een race de koploper achtervolgt, was het ditmaal juist andersom. In de één na laatste ronde werd Cecotto gelapt, misschien wel voor de eerste keer in zijn carrière. En in de slotronde voegde KR aan zijn volle ronde voorsprong nog eens 5 seconden toe. Slechts éénmaal eerder in de 37-jarige historie van de Daytona 200 presteerde een rijder het, al zijn mededingers te lappen. Bovendien vestigde Roberts een nieuw wedstrijdrecord door 52 ronden lang met een gemiddelde (!) snelheid van 174 km per uur rond te cirkelen.  

                                               

Totaaluitslag en trainingsposities DAYTONA 200 1978
Kenny Roberts voor Steve Baker
	Start	Rijder	Land	Merk			Start	Rijder	Land	Merk
1.	1e	Kenny Roberts	USA	Yamaha		35.	61e	Steve Pears	Canada	Yamaha
2.	2e	Johnny Cecotto	Venezuela	Yamaha		36.	67e	Bruce Maus	USA	Yamaha
3.	4e	Skip Aksland	USA	Yamaha		37.	66e	Gregg Bonelli	USA	Yamaha
4.	8e	Ron Pierce	USA	Yamaha		38.	21e	Bruce Hammer	USA	Yamaha
5.	16e	Gregg Hansford	Australië	Kawasaki		39.	55e	Steve Michel	België	Yamaha
6.	27e	Boet van Dulmen	Nederland	Yamaha		40.	52e	John Samways	USA	Yamaha
7.	13e	Sadao Asami	Japan	Yamaha		41.	37e	Henry DeGouw	USA	Yamaha
8.	11e	Gene Romero	USA	Yamaha		42.	75e	Torello Tacchi	USA	Suzuki
9.	24e	Gary Scott	USA	Yamaha		43.	23e	Steve Eklund	USA	Yamaha
10.	7e	Dave Aldana	USA	Yamaha		44.	9e	Dave Emde	USA	Yamaha
11.	45e	Robert Wakefield	USA	Yamaha		45.	17e	Erik Buell	USA	Yamaha
12.	35e	Bruce Lind	USA	Yamaha		46.	14e	Wes Cooley	USA	Yamaha
13.	46e	Richard Chambers	USA	Yamaha		47.	40e	Joey Dunlop	Noord-Ierland	Yamaha
14.	34e	Phil McDonald	USA	Yamaha		48.	20e	Alan Barbic	USA	Yamaha
15.	72e	Hap Eaton	USA	Yamaha		49.	43e	Gill Martin	USA	Yamaha
16.	32e	Richard Schlachter	USA	Yamaha		50.	69e	John Eastveld	Canada	Ducati
17.	51e	James Servais	Canada	Yamaha		51.	26e	Harry Cone	USA	Yamaha
18.	50e	Harry Klinzmann	USA	Yamaha		52.	65e	Sandy Cowan	Canada	Yamaha
19.	56e	Conrad Urbanowski	USA	Yamaha		53.	44e	Roberto Pietri	USA	Yamaha
20.	10e	John Long	USA	Yamaha		54.	62e	Hal Coleman	USA	Yamaha
21.	58e	Mike Duncan	Canada	Yamaha		55.	77e	Burns Moore	USA	Yamaha
22.	3e	Steve Baker	USA	Yamaha		56.	33e	John Clark	USA	Yamaha
23.	42e	Michel Frutschi	Zwitserland	Yamaha		57.	6e	Mike Baldwin	USA	Yamaha
24.	59e	Barry Woodland	USA	Yamaha		58.	18e	Jack Middelburg	Nederland	Yamaha
25.	64e	Gerhard Vogt	Duitsland	Yamaha		59.	49e	Avrum Gudelsky	USA	Yamaha
26.	73e	Kurt Liebmann	USA	Yamaha		60.	22e	Randy Mamola	USA	Yamaha
27.	71e	Mike Baeder	USA	Yamaha		61.	30e	Kevin Stafford	USA	Yamaha
28.	38e	Ted Henter	USA	Yamaha		62.	63e	Frits v/d Veen	Canada	Yamaha
29.	39e	John Fuchs	USA	Honda		63.	47e	Dwight Lyon	USA	Yamaha
30.	53e	Michael Trimby	Engeland	Yamaha		64.	41e	Gary Blackman	USA	Yamaha
31.	19e	Steve Morehead	USA	Yamaha		65.	15e	Gary Nixon	USA	Yamaha
32.	5e	Dale Singleton	USA	Yamaha		66	25e	Steve McLaughlin	USA	Yamaha
33.	68e	William Betz	USA	??		67.	48e	Frank Mrazek	Canada	Yamaha
34.	74e	Rudy Galindo	USA	Yamaha		68.	12e	James Allen	Canada	Yamaha

 

Boet van Dulmen	Johnny Cecotto voor Gary Scott
Kevin Stafford voor Randy Mamola
Kenny Roberts en Ron Pierce

,En die restrictors dan?", vraagt u. Tja. Het doel van de carburateur-restrictors, die dit jaar voor het eerst verplicht waren, was niet op de eerste plaats het drukken van de snelheden, al zou KR zonder die dingen ongetwijfeld nog sneller hebben gereden (of opnieuw met pech zijn uitgevallen), maar het heel houden van de banden. En in die opzet is men inderdaad geslaagd, al zal Jack Middelburg het daar beslist niet mee eens zijn. Een feit is in elk geval, dat de achterbanden van Roberts' en Cecotto's Yamaha's het best nog een paar ronden langer hadden kunnen volhouden. Dat bij Jack al op de eerste trainingsdag, toen er nog helemaal niet hard werd gereden, al na een ronde of tien het halve loopvlak van de achterband vloog, en dat op de wedstrijddag in de 11e ronde de voorband sneuvelde, kan dan ook geen gevolg zijn van teveel motorvermogen, maar stomweg van een productiefout. Overigens: hebt u wel eens eerder gehoord van een coureur die in een wedstrijd een klapband vóór kreeg en toch het zaakje overeind hield? "Als je maar niet gaat remmen, dan lukt het wel", vertelde Jack na afloop. Niet alleen Jack Middelburg, maar ook Boet van Dulmen, die het tijdens de eerste trainingsdagen rustig aan deed alvorens hij in de race zeer regelmatig als eerste Europeaan en beste privérijder de zesde plaats veroverde, maakte zich kopzorgen over zijn banden. "Die jongens van Goodyear zijn hier de hele winter hun nieuwe slicks aan het testen geweest", vertelde Boet's monteur vlak voor de start. "Hun banden zijn helemaal afgestemd op deze omstandigheden en deze baan. Als wij ook Goodyears hadden laten monteren, waren onze trainingstijden vast en zeker beter geweest dan ze nu zijn. Maar ja, deze race is 'n éénmalig gebeuren; hij telt niet meer mee voor het wereldkampioenschap. Het hele verdere seizoen moeten we het hebben van de Michelin-service. We moeten die mensen dus niet op hun tenen gaan staan; daarom rijdt Boet hier ook maar met Michelins." Jack reed overigens ook op de Michelins! De restrictors zorgden ook voor veel problemen. Veel pech was er voor Dave Aldana, evenals Kevin Stafford, gesponsord door Paul Dahmen, een Nederlander die 17 jaar geleden naar Amerika emigreerde en die nu in het Californische San Diego een motorzaak heeft naast die van Don Vesco. Paul, die tussen haakjes beter Nederlands spreekt dan sommige mensen die nauwelijks een week in de Verenigde Staten hebben doorgebracht, toonde zich zeer hulpvaardig en steunde de Nederlandse rijders met waardevolle afsteladviezen. Tegelijk met de GoodYear-testritten van de afgelopen winter vonden ook de restrictortests plaats. De AMA stelde in samenwerking met testrijder Kenny Roberts en tuner Kel Carruthers vast in welke mate de inlaatkanalen van de viercilinder Yamaha's geknepen moesten worden om het vermogen zover te beperken, dat de bandenproblemen van voorgaande jaren achterwege zouden blijven (weet u nog dat Cecotto in '76 won op een achterband die tot op het canvas was versleten, nadat KR met een lekke band was uitgevallen?). Het resultaat van die wintertests was niet alleen dat nu de banden heel bleven, maar ook dat Carruthers (en enkele anderen) hun motoren optimaal aan die restrictors hadden kunnen aanpassen. Conclusie: dat de restrictorbepaling een misgreep is geweest. Goed, de banden zijn dit jaar heel gebleven, maar het aantal vastlopers door afstellingsproblemen was formidabel.

100 Miler sensationeel

Start van de 250cc Gregg Hansford, voor o.a. Gary Nixon en Ron Pierce

 

                                   

Deelnemers met startnummer DAYTONA 100 mile expert 250cc 1978
Startnr:		Rijder	Startnr:		Rijder	Startnr:		Rijder
1		Jay Springsteen	98		Frits van der Veen	207		Miles Baldwin
9		Gary Nixon	99		Dan Warren	208		James Gervais
13		Jessie Byars	101		Hal Coleman	212		Francisco Fuentes
17		Hugh Humble	102		Clifton NG-A-Kien	216		John Bettencourt
18		Conrad Urbanowski	103		Jim Arnold	217		Pierre Beullac
19		David Garoutte	104		Ron Stefanko	224		William Labrie
25		Phil McDonald	112		Mark Jones	233		Bruce Sass
26		Randy Mamola	113		Jerry Wood	241		Gary Collins
36		John Long	115		Bernie McHugh	258		William Brown
39		Van Salt	116		Waldemar Karpynec	270		Larry Legarra
56		David Emde	119		Eddie Lawson	302		Gregg Hansford
57		John Gleason	128		Errol Tenpow	309		Christian Dubuisson
64		Avrum Gudelsky	140		John Gidney	313		Joey Dunlop
65		Rudy Galindo	146		Bruce Lind	323		Barry Woodland
66		Edgar Ingram	149		Ken Stephens	340		Anton Mang
74		Ted Henter	169		Vincent Kutis	345		Mauro Corradini
76		Richard Chambers	182		Frank McTaggert	350		Heiner Kocher
89		Mike Beader	185		James Woolsey	375		Walter Hoffman
91		Graig Morris	189		William Hornblower	382		Mike Duncan
95		Scott Pearson	192		David Schlosser	391		Eduardo Aleman
97		Ron Pierce	197		Burns Moore	??		Pat Hennen

250cc: Mark Jones voor Randy Mamola

Met Ron Pierce, Randy Mamola, Gary Nixon, Gregg Hansford, Anton Mang en Mike Baldwin op de voorste plaatsen in het startveld, beloofde de 250cc 100 mijlsrace al bij voorbaat spannend te worden. En spannend werd het! De "pole-position" werd ingenomen door de Canadees Ron Pierce op de Bob Work Yamaha, waarmee Steve Baker vorig jaar de kwartliterrace in Daytona won. Tweede in de training was de piepjonge Randy Mamola, de 17-jarige pupil van Kenny Roberts, die niet alleen beschikt over een machine en rijstijl die identiek zijn aan die van Kenny, maar tevens gezegend is met een enorme hoeveelheid talent. Naast Randy stond tot ieders verbazing de veteraan Gary Nixon, die zich kennelijk niet al te veel van zijn valpartij in een der kwalificatieraces had aangetrokken op het moment dat hij de leiding overnam van Hansford en Pierce in een bocht waar zojuist een lading regen was gevallen. Verrassend was ook de vijfde startplaats van de West-Duitse Kawasaki-rijder Anton Mang, die voor Kawasaki Duitsland op de gifgroene tandemtwins rijdt. Bij de start was Pierce het snelst weg, op de voet gevolgd door Randy Mamola. Pierce vergaloppeerde zich echter al dadelijk in het binnencircuit en keerde als derde terug uit de eerste ronde, voorafgegaan door Hansford en Nixon. Nixon bleek ernstige moeilijkheden aan boord te hebben en zette direct na het passeren van start en finish zijn machine aan de kant. Pierce had vervolgens nog twee ronden nodig om de aansluiting met Hansford te herstellen, maar daarna werd er door het Canadees-Australische duo fantastisch geknokt om de kop. Achter de koplopers speelde zich een al even enerverende strijd af om de derde plaats. De vechtjassen waren Anton Mang, Randy Mamola, Mike Baldwin, John Long en Ted Henter. Nadat Pierce en Hansford ronden lang stuivertje hadden gewisseld, wist de Australiër zich in een negende ronde iets los te rijden, maar twee ronden later was Pierce weer present, pal aan Hansford's achterwiel. Het tweetal werd op inmiddels aanzienlijke afstand gevolgd door Randy Mamola, die kans gezien had zijn belagers te lossen. Anton Mang, die vierde lag, had het aan de stok met Mike Baldwin, die op zijn beurt door Long en Henter werd belaagd.

Mang wist dankzij de superieure acceleratie van zijn Kawasaki in te lopen op Mamola, die het verschil in vermogen tussen de Kawasaki tandemtwin en zijn eigen, toch ook niet langzame Carruthers Yamaha trachtte te compenseren door snel stuurwerk op het binnencircuit. Op kop duurde de strijd onverminderd voort. Met nog twee ronden voor de boeg was het nog steeds niet duidelijk wie als eerste over de finish zou gaan. Hansford en Pierce reden vrijwel constant naast elkaar, maar met nog een ronde te gaan was Pierce ineens zoek. Zodoende ging Hansford met niet minder dan 34 seconden voorsprong over de streep, gevolgd door een fotofinish van Randy Mamola en Anton Mang, die het keer op keer probeerde, maar het op de streep met minimaal verschil moest afleggen tegen de stuurmanskunsten van de 17-jarige Mamola. Op grote afstand hierachter finishten Ted Henter en John Long eveneens vrijwel naast elkaar, terwijl Amerika's 'Number One', Jay Springsteen, op zijn niet al te snelle Harley Davidson, keurig zesde werd, ondanks het feit, dat deze dirttracktroef zich op het asfalt duidelijk minder op zijn gemak voelt dan op de spekgladde dirttracks. Winnaar Gregg Hansford keerde van zijn ereronde terug met een duopassagier: de onfortuinlijke Ron Pierce, die samen met Hansford voor een fantastische race had gezorgd, maar in de laatste ronde stil viel met een lege tank.

Ron Pierce nog voor Gregg Hansford in de 250cc

 

UITSLAG en trainingsposities DAYTONA 100 mile expert 250cc 1978
	Start	Rijder	Land	Merk		Start	Rijder	Land	Merk
1.	4e	Gregg Hansford	Australië	Kawasaki	32.	48e	Clifton NG-A-Kien	Canada	Yamaha
2.	2e	Randy Mamola	USA	Yamaha	33.	44e	Ron Stefanko	USA	Yamaha
3.	5e	Anton Mang	Duitsland	Kawasaki	34.	57e	Christian Dubuisson	Frankrijk	Yamaha
4.	7e	Pat Hennen	USA	Yamaha	35.	47e	Heiner Kocher	Duitsland	Yamaha
5.	9e	John Long	USA	Yamaha	36.	31e	Walter Hoffman	Duitsland	Yamaha
6.	12e	Jay Springsteen	USA	H-D	37.	43e	Frits van der Veen	Canada	Yamaha
7.	40e	Bruce Sass	USA	Yamaha	38.	61e	Bernie McHugh	USA	Yamaha
8.	19e	Joey Dunlop	Ierland	Yamaha	39.	15e	Mike Beader	USA	Yamaha
9.	50e	Hal Coleman	USA	Yamaha	40.	22e	Bruce Lind	USA	Yamaha
10.	60e	Frank McTaggert	USA	Yamaha	41.	33e	John Gleason	USA	Yamaha
11.	24e	Scott Pearson	USA	Yamaha	42.	52e	Vincent Kutis	USA	H-D
12.	6e	Miles Baldwin	Canada	Yamaha	43.	23e	Dan Warren	USA	Yamaha
13.	21e	Hugh Humble	USA	Yamaha	44.	41e	Pierre Beullac	Canada	Yamaha
14.	17e	Eddie Lawson	Canada	Yamaha	45.	45e	Ken Stephens	USA	Yamaha
15.	56e	Jessie Byars	USA	Yamaha	46.	42e	John Gidney	USA	Yamaha
16.	8e	Mark Jones	USA	Yamaha	47.	58e	Rudy Galindo	USA	Yamaha
17.	16e	Van Salt	USA	Yamaha	48.	46e	Edgar Ingram	USA	H-D
18.	30e	Eduardo Aleman	Venezuela	Yamaha	49.	27e	James Woolsey	USA	Yamaha
19.	28e	Larry Legarra	USA	Yamaha	50.	11e	Conrad Urbanowski	USA	Urban
20.	14e	David Garoutte	USA	Yamaha	51.	35e	John Bettencourt	USA	Yamaha
21.	20e	Graig Morris	USA	Yamaha	52.	39e	David Schlosser	USA	Yamaha
22.	13e	David Emde	USA	Yamaha	53.	29e	Burns Moore	USA	Yamaha
23.	25e	William Hornblower	Canada	Yamaha	54.	18e	Barry Woodland	Engeland	Yamaha
24.	32e	Mike Duncan	Canada	Yamaha	55.	36e	Jerry Wood	USA	Yamaha
25.	53e	Waldemar Karpynec	USA	Yamaha	56.	10e	Richard Chambers	USA	Yamaha
26.	26e	Jim Arnold	Canada	Yamaha	57.	3e	Gary Nixon	USA	Yamaha
27.	1e	Ron Pierce	USA	Yamaha	58.	62e	William Labrie	USA	H-B
28.	54e	Phil McDonald	USA	Yamaha	59.	34e	Mauro Corradini	Columbia	Yamaha
29.	37e	James Gervais	Canada	Yamaha	60.	49e	Avrum Gudelsky	USA	Yamaha
30.	38e	Gary Collins	Canada	Yamaha	61.	55e	Francisco Fuentes	USA	Yamaha
31.	51e	Errol Tenpow	Canada	Yamaha	62.	59e	William Brown	USA	Yamaha

 

               

UITSLAG DAYTONA Superbike Productierace 1978, eerste tien.
Wes Cooley voor Steve McCaughlin en .....                          McCaughlin (Suzuki 1000) voor Cooley (Kawasaki 1000)
	Startpos.	Rijder	Land	Merk
1.	34e	Steve McCaughlin	USA	Suzuki
2.	2e	Reg Pridmore	USA	Kawasaki
3.	3e	John Long	USA	BMW
4.	41e	Mike Baldwin	USA	Moto Guzzi
5.	6e	William Addington	USA	Kawasaki
6.	8e	David Emde	USA	Suzuki
7.	15e	Kurt Liebmann	USA	Moto Guzzi
8.	13e	Freddie Spencer	USA	Suzuki
9.	18e	Richard Chambers	USA	Moto Guzzi
10.	16e	Kurt Lenz	USA	Ducati

  

 

Nog wat foto's van de 200 mijlen van 1978:

Kenny Roberts op weg naar victory

Steve Baker voor Skip Aksland en Johnny Cecotto

   

Kenny Roberts met zijn protégee en bewonderaar, Jay Springsteen, die hier een T-shirt voor zijn "Meester" heeft laten maken m.b.t. de A.M.A. titel die Kenny had verloren.	Steve Baker
Sadao Asami (7e)	Valpartij Gary Nixon, na maar liefst 9 vastlopers in de trainingen

 

UITSLAG DAYTONA Novice 76-miler 1978, eerste tien van de 78 deelnemers
	Startpos.	Rijder	Land	Merk
1.	1e	Freddie Spencer	USA	Yamaha
2.	4e	Dan Chivington	USA	Yamaha
3.	3e	Alton Sharp jr.	USA	Yamaha
4.	17e	Scott Shinn	USA	Yamaha
5.	9e	Glen Shopper	USA	Yamaha
6.	5e	Don Bailey	USA	Yamaha
7.	15e	Mike Callahan	USA	Yamaha
8.	2e	Steve Biganski	USA	Yamaha
9.	74e	Mark Homchick	USA	Yamaha
10.	11e	John Wincewica	USA	Yamaha

 

Mike Kidd Wes  Cooley Steve Eklund Dave Aldana Gary Scott Jack Middelburg Tom Herron     1979   Deelnemers, met startnummer, 38th Daytona 200.  3 Gene Romero (USA) 51 Steve Mallonee (USA) 113 Jerry Wood (USA) 302 Gregg Hansford (AUS)             5 Gary Scott (USA) 52 Bruce Hammer (USA) 123 Stan Friduss (USA) 303 Patrick Pons (F) 7 Gill Martin (USA) 55 Hap Eaton (USA) 133 Dan Sorensen (CAN) 305 Johnny Cecotto (Ven) 10 Dave Aldana (USA) 61 Robert Wakefield (USA) 137 Darrell Lee (USA) 307 Mick Grant (GB) 12 Ted Boody (USA) 63 Erik Buell (USA) 141 John Samways (USA) 309 Ernie Coats (N-Ier) 15 Kurt Liebmann (USA) 65 Rudy Galindo (USA) 148 Bob Gutschow (USA) 312 Gerhard Vogt (D) 17 Hugh Humble (USA) 68 Al Philips (USA) 158 Bruce Maus (USA) 313 Joey Dunlop (N-Ier) 18 Conrad Urbanowski (USA) 75 Kevin Stafford (USA) 161 Will Harding (USA) 318 Gérard Melly (CH) 19 David Garoutte (USA) 76 Richard Chambers (USA) 163 Reg Pridmore (USA) 321 Jan Kostwinder 22 Tommy Byars jr. (USA) 78 Bruce Lind (USA) 168 William Betz (USA) 323 Barry Woodland (GB) 25 Phil McDonald (USA) 79 Henry DeGouw (USA) 175 Jim Dunn (USA) 327 Boet van Dulmen 27 Skip Aksland (USA) 80 Ken Botham (CAN) 178 Richard Williamson (USA) 330 Jackie Hughes (N-Ier) 30 Dale Singleton (USA) 82 Frank McTaggart (USA) 185 James Woolsey (USA) 331 Fernando Cammaert (Col) 31 Harry Klinzmann (USA) 83 Steve McLaughlin (USA) 192 David Schlosser (USA) 333 Alex George (GB) 33 James Gervais (CAN) 86 Torello Tacchi (USA) 207 Miles Baldwin (CAN) 335 Michel Frutschi (CH) 34 Wes Cooley (USA) 87 John Fuchs (USA) 216 John Bettencourt (USA) 342 John Eastveld (CAN) 36 John Long (USA) 88 Roberto Pietri (USA) 217 Pierre Beullac (CAN) 348 Christian Sarron (F) 39 Randy Mamola (USA) 89 Mike Baeder (USA) 232 Louis Hearty  (USA) 355 Michael Trimby (GB) 40 Ron Mass (USA) 97 Ron Pierce (USA) 235 Bruce Paterson (USA) 368 Bernard Fau (F) 41 Kurt Lenz (USA) 98 Frits v/d Veen (CAN) 236 Dwight Lyon jr. (USA) 382 Mike Duncan (CAN) 43 Mike Baldwin (USA) 101 Hal Coleman (USA) 239 Sandy Cowan (CAN) 384 Oldrich Schuttermeier jr. (CAN) 47 Harry Cone (USA) 105 John Clark (USA) 241 Gary Collins (CAN) 385 Oldrich Schuttermeier sr. (CAN) 48 Richard Schlachter (USA) 112 Mark Jones (USA) 258 William Brown (USA) 388 William Hornblower (CAN)   Start van de Daytona 200 in 1979: Ricahrd Schlachter (#48), Harry Cone (#47), achter Cone half verscholen, Randy Mamola, Boet van Dulmen (#327), Patrick Pons (#303), Dave Aldana (#10), Gene Romero (#3), Skip Aksland (#27), Dale Singleton (#30), Gary Scott (#5), Wes Cooley (#34), Mike Baldwin (#207), Christian Sarron (#348) en James Gervais (#33).   1979, Kenny Roberts in zijn corset Onder normale omstandigheden, moet de winnaar van de Daytona 200 van het vorige jaar zijn kampioenschap het jaar daarop verdedigen. In 1979, was dit niet het geval. Kenny Roberts, die in zijn zevende poging in 1978 de 200 eindelijk had gewonnen, raakte vrij ernstig gewond, tijdens een test voor Yamaha in Japan. Hij was tijdens die testritten, op het Yamaha circuit in Iwata met 160 km/u in de vangrail gevlogen, toen hij zijn voorwiel onderuit trok. Hij had daar o.a. een ernstige rugblessure (gescheurde rugwervel) aan over gehouden. Verder nog wat “kleinere” verwondingen zoals verstuikte enkel en een gescheurde milt. Op het moment dat hij weer vervoerd mocht worden, vloog hij z.s.m. naar Amerika terug, dit was uiteraard geen pretje voor de geheel in een gipscorset verpakte wereldkampioen. Eerst moest hij zes uur per ambulance, voor hij de negen uur durende vliegreis kon aanvangen. Thuis aangekomen kreeg Kenny een open steuncorset aangemeten en begon direct met zijn revalidatie. Daytona kwam dus veel te vroeg voor hem en hij hoopte (en dat zou lukken) weer redelijk hersteld te zijn als het GP seizoen begon, om zijn wereldtitel in de halveliterklasse te kunnen verdedigen (zou ook lukken). Aangezien Jack Middelburg in Daytona de laatste twee jaar alleen maar pech had gehad, besloot hij deze race aan zich voorbij te laten gaan. Erg jammer, want er waren dit jaar zeker kansen op een podiumplaats geweest, zeker gezien het verloop van de race. De enige Nederlandse deelnemers dit jaar, waren Boet van Dulmen en Jan Kostwinder. Voormalige winnaars Steve Baker (geblesseerd aan zijn pols) en Johnny Cecotto (startgeld gevraagd, ondanks dat hij wist dat men dat in Daytona aan niemand gaf) waren eveneens niet aanwezig. Evenals Gregg Hansford, met een vierde en vijfde plaats en winst in de 250cc, ook geen kleine jongen op het circuit van Daytona. Hij vond dat Kawasaki geen competitieve machine voor hem had.  1979, Patrick Pons aan de leiding in Daytona met o.a. Gene Romero (3), Dave Aldana (10), Harry Cone (47) en de latere winnaar, Dale Singleton (30) in de achtervolging De Daytona International Speedweek (dankzij shorttrack, shorttrack, motocross, junior en expert 100- en 200 mijlswegrace, productierace en betrouwbaarheidsritten, ook wel de Olympische Spelen van de motorsport genoemd) zou ook dit jaar, ondanks de absentie van diverse Europeaanse toppers en de winnaar van 1978, weer een mooie 200 te zien geven. Ook dit jaar waren er weer volop bandenproblemen. Het circuit was opnieuw geasfalteerd en diverse bandenproeven op het stroeve, vlakke wegdek, hadden uitgewezen dat de bandentemperatuur wel heel erg hoog opliep. Michelin had zelfs ervaren dat hun nieuwe brede slick totaal niet geschikt was voor de baan en had zich teruggetrokken. Dit betekende dat er alleen met Goodyearbanden gereden mocht worden en alle coureurs die met Michelins onder hun machine naar Florida waren gekomen, deze moesten demonteren. Dit gold ook voor Boet van Dulmen, die de maandagtraining verspeelde door zijn banden op zijn Yamaha TZ750 en de ex-Wil Hartog Suzuki RG500, te wisselen. De dinsdagtraining ging daarna door regen verloren. Tijdens de woensdagtraining liep de motor van zijn Yamaha vast, doordat ze verkeerde bougies hadden gemonteerd. Na een dag en een nacht sleutelen liep deze dan op donderdag wel als een speer. Vrijdagmorgen, om het verhaal compleet te maken, spatte er een steentje op van de baan, die in zijn carburateur werd gezogen. Zuiger en cilinder kapot en weer een flinke poos sleutelen...  Skip Aksland, die als derde, achter Roberts en Cecotto, was geëindigd in 1978, werd door Yamaha verkozen om de motorfiets van Kenny in de wedstrijd van 1979 te berijden. Skip was een vriend en beschermengel van Kenny. Tijdens de kwalificatie, was er een jonge rijder uit Dalton, Georgia, die zijn naam toevoegde aan het kleine aantal potentiële winnaars van de Daytona 200. Deze rijder was Dale Singleton en hij bereed een zeer snelle privé Yamaha TZ750. Singleton, die drie keer had deelgenomen aan de 200, maar nooit hoger dan vijftiende was geëindigd, bracht heel wat kleur aan de race. Aangezien hij overal vertelde dat hij zijn “privéleven”  doorbracht als varkensfokker (wat overigens niet zo was, zie elders op de site), had Singleton en de rest van het rennerskwartier heel wat pret met zijn varkens, die hij als huisdieren bij zich had en al de komische varkenstekeningen die op alles in zijn kamp geplakt waren. Terwijl hij buiten de baan veel lol trapte, deed Singleton dit niet toen het tijd was om zich te kwalificeren. Hij reed een ronde van 177.43 km/u, die hem de pole-positie opleverde, nog voor de fabrieks Yamaha, die door Skip Aksland werd bereden. De kwalificatie was overigens een grote aanfluiting. De tijdwaarneming, ja word eentonig, was weer eens een zooitje. In eerste instantie werd de Engelse TT-specialist Mick Grant op de pole geplaatst, met een snellere rondetijd op zijn 500cc machine, dan Kenny Roberts in 1976 had gereden, op zijn 750cc Yamaha, toen nog zonder snelheidsbegrenzer. Tweede, eveneens op een Suzuki RG500, stond de Nieuw-Zeelander Dennis Ireland. De vreugde voor beiden was echter van korte duur, toen de A.M.A. officials met een herziene lijst kwamen, waar Singleton voor Aksland op de plaatsen één en twee stonden. Mick Grant kwam nu op een 16e plaats en Ireland zelfs op een 58e startplaats te staan! De kwalificatie liep overigens voor het eerst meer via het Europese systeem. In het verleden mochten de coureurs ieder één rondje voluit gaan en dat was dan je kwalificatietijd. Elk klein foutje werd dan dus onverbiddelijk afgestraft. Nu kregen de coureurs, verdeeld in drie groepen, ieder een half uur om snelle ronden te rijden en je snelste ronde bepaalde dan je startopstelling.  Start van de Daytona 200 in 1979: Dale Singleton (#30), Patrick Pons (#303), Dave Aldana (#10), Skip Aksland (#27), Boet van Dulmen (#327), Gene Romero (#3), Harry Cone (#47), Kevin Stafford (#75), achter Stafford half verscholen, Ron Pierce (#97), Randy Mamola (#39) en Gary Scott (#5). Zondagmorgen zag het er nog even erg somber uit, nadat het de hele nacht had geregend, maar uiteindelijk werd het toch droog en kon de Daytona 200 zonder problemen van start gaan, weliswaar met een vertraging van twee uur, na een extra ingelaste training. Skip Aksland was achteraf niet (of juist wel) gelukkig met deze training, omdat zijn motor, tijdens het warmdraaien vastliep. Kel Carruthers moest toen nog even snel een ander motorblok monteren. Ook in de ander trainingen had Aksland over pech niet te klagen. Een gevallen rijder maaide hem onderuit en dit had tot gevolg dat zijn beste machine (eigenlijk van Roberts) volledig de vernieling in ging. Toen de race van start ging, was het Dale Singleton nog steeds pure ernst om te winnen, gezien hij direct de leiding nam. Hij werd gevolgd door Skip Aksland, “veteraan” Dave Aldana, de Fransman Patrick Pons, Ron Pierce en Boet Van Dulmen. Aksland, topfavoriet, moest al in de tweede ronde zijn Yamaha aan de kant zetten i.v.m. een defecte motor, die dus net daarvoor in een noodtempo was gemonteerd. Ex-Daytonawinnaar (1975) Gene Romero, kwam in de vijfde ronde in de pits met een gebroken krukas en "superstar in wording" Randy Mamola deed in de tiende ronde hetzelfde met een defecte versnellingsbak, terwijl hij net aan de kop van het veld lag. Wes Cooley verspeelde zijn kansen, door in de achtste ronde, van zijn motorfiets af te vallen. Zijn slechte voorbeeld werd later gevolgd door Kevin Stafford en Henry DeGouw. Intussen was Mike Baldwin vanaf de 80e startpositie, in de twaalfde ronde al opgerukt naar de achtste plaats. Boet van Dulmen moest na ongeveer 75 mijl de race verlaten door ontstekingsproblemen. Het duel voor de leiding ging uiteindelijk tussen twee coureurs, Singleton en Aldana. Ronde na ronde kwamen zij afwisselend aan de leiding voorbij start-finish, elk proberend uit te vinden hoe toe te slaan, als de laatste ronde daar was. Duidelijk was dat geen van beide coureurs zich los kon rijden van de ander, tenzij er iets zou gebeuren met één van de motorfietsen. Dan plotseling, bij het 170 mijlpunt in de race, gebeurde er iets. Dave Aldana, deelnemer aan zes eerdere 200's, viel uit met een opgeblazen motor. De grote strijd, die men verwachtte, tot aan de finish was helaas over, en de “varkensfokker” uit Georgia reed rustig op een overwinning af, met een waarde van $15.000. Dale was hiermee pas de tweede privécoureur (sinds Don Emde in 1972) die de overwinning pakte. Ron Pierce, reed zijn eerste 200 mijler in 1969. Hij reed toen lang aan de leiding, totdat hij onderuit ging door een plas benzine, die vlak voor hem door een andere valpartij was veroorzaakt. Nu, in 1979, reed hij een vlotte race om als tweede, zijn beste prestatie in 10 Daytona pogingen, te eindigen. Patrick Pons uit Frankrijk werd derde en Mike Baldwin vierde, van de laatste was dit een uitzonderlijke prestatie. Zijnde op voorhand één van de favorieten, maar hij was in de training zwaar ten val gekomen en had daardoor niet het noodzakelijke aantal kwalificatieronden kunnen rijden. Hij moest zodoende achteraan het startveld vertrekken, in de derde startgroep. De combinatie van de slechte startpositie en zijn pijnlijke fysieke problemen maakte dat de vierde plek van Baldwin een superprestatie was. Er kwam nog bij dat hij op een oude driecilinder Kawasaki reed, nota bene had Gregg Hansford afgezien van deelname, omdat hij geen vertrouwen in deze machine had. Zo beëindigde het jaren ’70 decennium, een periode van enorme technische ontwikkeling in de motorsport. De Yamaha Motor Company, had nauwelijks een verleden in Daytona toen het decennium begon, en had aan het einde acht overwinningen op rij.   Daytona 200 in 1979: Patrick Pons (#303), Freddie Spencer (#8) voor Skip Aksland (verscholen), Dale Singleton (#30), Boet van Dulmen (#327), Graeme Crosby (#316) en John Long (#36).   Mike Baldwin, ondanks een sleutelbeenbreuk van de achterste naar de 4e plaats in de race van 1979 1979 Daytona: Randy Mamola Christian Sarron (5e plaats)   Amerikaanse topcoureurs 1978, tijdens de Transatlantic Races (Engelse-Amerikaanse Matchraces). Achterste rij v.l.n.r. Mike Baldwin, Dale Singleton, Skip Aksland, Kenny Roberts, Bruce Hammer (reserve) en voorste rij:  David Emde*, Pat Hennen, David Aldana en Gene Romero. 24 maart - Brands Hatch 26 maart - Mallory Park 27 maart - Oulton Park 1e Manche 2e Manche  1e Manche 2e Manche  1e Manche 2e Manche  01- Barry Sheene 02- Kenny Roberts 03- Pat Hennen 04- Barry Ditchburn  05- Ron Haslam        06- Dave Potter       07- Mick Grant         08- Skip Aksland       09- John Williams     10- Dave Aldana       11- Steve Manship    12- Roger Marshall   13- Gene Romero    14- David Emde       15- Dale Singleton   16- Mike Baldwin 01- Pat Hennen 02- Barry Sheene 03- Barry Ditchburn 04- Mick Grant        05- Skip Aksland       06- John Williams    07- Dave Potter       08- Ron Haslam       09- Roger Marshall 10- Gene Romero    11- Dale Singleton    12- Mike Baldwin     13- David Emde       14- Dave Aldana      15- Kenny Roberts   16- Steve Manship 01- Kenny Roberts 02- Pat Hennen 03- Barry Sheene 04- Dave Potter            05- Mick Grant             06- Roger Marshall       07- Ron Haslam           08- Gene Romero         09- Barry Ditchburn      10- Mike Baldwin         11- Dave Aldana          12- Steve Manship       13- Skip Aksland           14- John Williams          15- Dale Singleton        16- David Emde  01- Pat Hennen 02- Kenny Roberts 03- Dave Potter         04- Barry Ditchburn  05- Gene Romero     06- Dave Aldana      07- Mike Baldwin      08- Mick Grant         09- Roger Marshall   10- John Williams     11- Skip Aksland       12- Dale Singleton    13- David Emde        14- Steve Manship   15- Barry Sheene      16- Ron Haslam  01- Kenny Roberts 02- Pat Hennen          03- Dave Potter          04- Barry Ditchburn    05- Roger Marshall    06- Skip Aksland         07- Dave Aldana         08- Mike Baldwin        09- Ron Haslam          10- Steve Manship      11- John Williams        12- Dale Singleton       13- Barry Sheene        14- Mick Grant            15- David Emde           16- Gene Romero 01- Pat Hennen 02- Kenny Roberts 03- Barry Sheene    04- Dave Aldana        05- Dave Potter        06- Roger Marshall    07- Mick Grant            08- Barry Ditchburn    09- John Williams     10- Mike Baldwin       11- Ron Haslam         12- Dale Singleton     13- Steve Manship    14- Gene Romero      15- David Emde        16- Skip Aksland    USA-Engeland uitslag 435 tegen 379. * David Emde (1958-2003) was de zoon van Floyd (winnaar van de 200 in 1948) en de broer van Don (winnaar van de 200 in 1972). Hij was de 1977 wegracekampioen bij de AMA in de 250cc en overleed op zondagochtend 14 september 2003, nabij San Diego, toen hij met vrienden in de bergen aan het motorrijden was en van de weg afraakte. Hij overleefde de valpartij niet. Na zijn het racecarrière, werkte David in de motorfietshandel en hij reed nog met veel plezier motor in de weekenden. Hij had van 1977 t/m 1982, zes keer deelgenomen aan de Daytona 200, maar niet het succes van zijn broer en vader kunnen evenaren. Zijn beste resultaat was een 19e plaats in 1982. Hij reed ook altijd de 250cc 100 mijls race en diverse malen de Superbikerace. David liet een zoontje, Bryan Floyd Emde, achter...    1977 250cc GRAND PRIX Datum Circuit Winnaar   12 maart Daytona Beach, Florida Steve Baker, Bellingham, Washington   19 maart Harrisburg, North Carolina Kenny Roberts, Modesto, California   18 juni Loudon, New Hampshire Gary Nixon, Cockeysville, Maryland   16 juli Sonoma, California Skip Aksland, Manteca, California   20 Augustus Mt. Pocono, Pennsylvania David Emde, National City, California   10 september Monterey, California Gregg Hansord, Australië   1 oktober Riverside, California David Emde, National City, California           1977 250cc GRAND PRIX einduitslag Positie Naam, Plaats Punten   1 David Emde, National City, California 79   2 Randy Mamola, Santa Clara, California 56   3 Gary Nixon, Cockeysville, Maryland 52   4 Richard Schlachter, Old Lyme, Connecticut 46   5 Mike Baldwin, Darien, Connecticut 45   6 Wes Cooley, Mission Viejo, California 39   7 John Long, Miami, Florida 30   8 David Schlosser, Pittsburgh, Pennsylvania 27   9 Jim Allen, Racine, QU, Canada 23   10 Steve Eklund, San Jose, California 22         De eerste drie van de Superbike race in Daytona 1977. David Emde (2e), Cook Neilson (1e) en Wes Cooley (3e) © Motorcycle Hall of Fame Museum Beste resultaten David Emde in de A.M.A. kampioenschappen 1976 250cc (4 races) geen winst 4e in kampioenschap, Kenny Roberts winnaar 1977 250cc (7 races) 2x winst 1e in kampioenschap voor Randy Mamola & Gary Nixon 1978 250cc (6 races) 1x winst 3e in kampioenschap achter Randy Mamola & John Long 1978 Formule I (6 races) geen winst 6e in kampioenschap, Mike Baldwin winnaar 1979 Formule I (4 races) geen winst 7e in kampioenschap, Richard Schlachter winnaar 1979 Superbike (4 races) geen winst 8e in kampioenschap, Wes Cooley winnaar 1982 250cc (11 races) 2x winst 6e in kampioenschap, Gary MacDonald winnaar 1983 250cc (14 races) 3x winst 2e in kampioenschap achter Randy Renfrow 1983 BOTT (11 races) geen winst 8e in kampioenschap, James Adamo winnaar                                 In 1979 waren de bezoekersaantallen van de Daytona 200 teruggelopen naar 20.000 voor de wedstrijd, tegen 60.000 enkele jaren eerder. Het weer had hier ook wel zijn invloed op, maar in 1978 waren de aantallen ook al teruggelopen. Daytona zelf vaarde er nog wel bij, maar de bezoekers paradeerden meer over het strand, Volusia Avenue en door de stad, als dat ze de fameuze 200 bezochten. De Amerikanen lieten zich nog wel zien bij de motorcross (35.000) en de shorttrackraces, waar ze meer affiniteit mee hadden in die tijd. Dit had ook te maken met het feit dat vele wereldcoryfeeën ontbraken, hetzij door blessures, maar vooral ook doordat Daytonabaas Bill France Jr. bleef weigeren om startgeld te betalen. De 200 werd daardoor niet echt meer gezien als de grote openingsklassieker van het seizoen, maar France leek daar niet wakker van te liggen. hij maakte zich niet zo druk. omdat de grote succesformule van de Speedweek, de grote diversiteit aan races en shows was en dan het vakantiesfeertje er omheen. Kwamen de mensen niet voor het een dan wel voor het ander. Mensen kwamen er toch wel. Verder lag France zijn hart toch meer bij de autoraces (trokken nog wel veel toeschouwers) als bij de motorraces. Ondanks dit besloot de organisatie toch de opzet richting 1980 te gaan veranderen. Men besloot de grote 1000cc viertaktmotoren, de Superbike productieracers, die tot nu toe in een aparte klasse reden, toe te gaan voegen aan de Daytona 200, om het op te nemen tegen de 750cc Yamaha's. Dat was de enige manier om de overige fabrieken weer te interesseren voor de 200. Een zege in de Daytona 200 werd nog altijd gezien als een verkoopmagneet voor de productiemachines, dus zouden Honda, Kawasaki en Suzuki zich ook weer tot het uiterste inspannen om een competitieve motor aan de start te brengen. Ook veel rijders geloofden in deze superklasse, die nu beheerst werd door 'Pops' Yoshimura-Suzuki's (zie beneden). Deze viertakten gingen inmiddels al bijna net zo hard het circuit rond als de 750cc machines en dat geluid van die viertakten! Prachtig! Yoshimura verkocht in die tijd, aan iedereen die $5000 op tafel legde een blok, met voor in die tijd heel veel, 130 pk. Het gewicht van deze productieracers was nog wel een probleem, men mocht uitsluitend andere banden (slicks) monteren en de vering veranderen. het rijwielgedeelte moest verder helemaal standaard blijven. Verder dacht men er aan om onkostenvergoedingen aan de coureurs te gaan betalen. Het credo bleef echter: nooit startgelden, men moest maar werken voor de grote prijzenpot.    Dale Singleton Dale Singleton geeft zijn mascotte de fles Skip Aksland Kevin Stafford (#75) en Henry DeGouw (#79), gaan samen de strobalen in.   Dale Singleton (27-08-1955 - † 01-09-1985) uit Dalton in Georgia, de winnaar van de Daytona 200 in 1979, zou in 1980 voor het eerst gaan deelnemen aan de Grand Prix. Hij had een nieuwe Yamaha 500TZ productieracer besteld en deze direct door laten sturen naar Frankrijk, waar hij zijn "uitvalshoek" voor het Grand Prix seizoen zou maken. Hij werd door een collega de "Flying Pig Farmer" genoemd. Hierdoor en door het feit dat hij na een overwinning een big mee het podium opnam, werd er door de media het verhaal gebracht en doorverteld dat Singleton en varkensfokker was. De familie van zijn vriendin hadden wel een fokkerij. Het biggetje, Elmer, die hij bij zich had op het podium in Daytona versterkte het varkensfokkerverhaal. Het was echter een mythe verzonnen door de media en in leven gehouden door de media en Singleton zelf. Als coureur was hij ook nationaal nog geen grootheid, maar de overwinning in 1979 veranderde dat plots en was hij iemand waar men rekening mee moest houden. Hij was er van overtuigd geraakt, door de overwinning in Florida, dat hij wereldkampioen kon worden en daarom gaf hij zogenaamd zijn varkensfokkerijbestaan op om zich fulltime met het racen te gaan bezighouden. Big Elmer zou er in Europa niet bij zijn, want deze was inmiddels niet meer te tillen en/of waarschijnlijk al ergens op een bord beland. Zijn plaats was ingenomen door Elmer II, maar die zou Dale in Europa niet een podium op hoeven te tillen, daar kwam hij nooit op terecht. De in 1980, 26 jarige, Singleton zou er in het Grand Prix racen niet aan te pas komen, wel zou hij een ook zeer bewonderenswaardige 2e plaats pakken in de Daytona 200. Hij zou ook vele internationale races in Nederland rijden. Wel zou hij in 1981 het Amerikaanse kampioenschap op zijn naam brengen en nogmaals als privé-coureur Daytona winnen. Twee maal de grote fabrieken verslaan was zeker geen kinderachtige daad. Zeker niet gezien het feit dat hij zelf zijn machines prepareerde en opbouwde en perfect kon aanpassen aan het Daytonacircuit. Na het seizoen 1982 stopte Dale met de wegrace om zich op het NASCAR autoracen te storten. De carrière van Singleton kwam plotseling tot een eind, toen hij tijdens een privé-vliegtuigongeluk, terugkomend van een stockcarrace, in 1985 het leven verloor. Hij werd slechts 29 jaar oud.  UITSLAG DAYTONA 200 1979  Dale Singleton met mascotte, het biggetje Elmer, viert zijn overwinning in 1979.   Grid Rijder Land Merk Aantal ronden 1 1e Dale Singleton USA Yamaha 52 2 7e Ron Pierce USA Yamaha 52 3 8e Patrick Pons Frankrijk Yamaha 52 4   Mike Baldwin USA Kawasaki 52 5 Christian Sarron Frankrijk Yamaha 52 6 John Long USA Yamaha 51 7 Bob Wakefield USA Yamaha 51 8 14e Bruce Patterson USA Yamaha 51 9 16e Mick Grant Engeland Suzuki 51 10   Ron Mass USA Yamaha 51 11 18e Phil McDonald USA Yamaha 51 12   Bruce Lind USA Yamaha 50 13 Mark Jones USA Yamaha 50 14 20e Corey Ruppel USA Yamaha 50 15 13e Gary Scott USA Yamaha 50 16 10e Harry Cone Jr. USA Yamaha 50 17   Dave Schlosser USA Yamaha 49 18 Gerhard Vogt West-Duitsland Yamaha 49 19 Gary Collins Canada Yamaha 49 20 Kurt Liebmann USA Yamaha 49 21 15e Richard Schlachter USA Yamaha 22   Hap Eaton USA Yamaha 23 Ted Boody USA Yamaha 24 Michel Trimby Engeland Yamaha 25 Barry Woodland Engeland Yamaha Ron Pierce, Dale Singleton en Patrick Pons 1979.   Dave Aldana met Dale Singleton in de training. Onderstaande foto's beiden in de race. Randy Mamola in 1979 aan de leiding van de Daytona 200 en met pech langs de kant.   © Don Emde Productions (onderste twee foto's)   Dale Singleton   Patrick Pons, winnaar 1980 Michel Rougerie Christian Sarron  John Dodds     250cc, 100 Miler prachtig gevecht Deelnemers, met startnummer, 250cc.  7 Gil Martin (USA) 76 Richard Chambers (USA) 148 Bob Gutschow (USA) 258 William Brown (USA) 8 Freddie Spencer (USA) 78 Bruce Lind (USA) 149 Ken Stephens (USA) 302 Gregg Hansford (AUS) 17 Hugh Humble (USA) 80 Ken Botham (CAN) 154 William Addington (USA) 309 Ernie Coats (N-Ier) 18 Conrad Urbanowski (USA) 82 Frank McTaggart (USA) 155 Peter Chancey (CAN) 311 Peter Balaz (Tjech) 19 David Garoutte (USA) 89 Mike Baeder (USA) 158 Bruce Maus (USA) 312 Gerhard Vogt (D) 21 Eddie Lawson (USA) 91 Craig Morris (USA) 161 Will Harding (USA) 313 Joey Dunlop (N-Ier) 22 Tommy Byars jr. (USA) 97 Ron Pierce (USA) 175 Jim Dunn (USA) 321 Jan Kostwinder 27 Skip Aksland (USA) 99 Dan Warren (USA) 185 Mark Woolsey (USA) 323 Barry Woodland (GB) 28 Dan Chivington (USA) 101 Hal Coleman (USA) 199 Ronald Hollmeier (USA) 330 Jackie Hughes (N-Ier) 31 Harry Klinzmann (USA) 102 Clifton NG-A-Kien 207 Miles Baldwin (CAN) 333 Alex George (GB) 36 John Long (USA) 103 Jim Arnold (CAN) 212 Francisco Fuentes (USA) 337 Harald Merkl (D) 39 Randy Mamola (USA) 107 Scott Settino (USA) 216 John Bettencourt (USA) 340 Anton Mang (D) 42 Steve Morehead (USA) 109 Gary Horton (USA) 217 Pierre Beullac (CAN) 345 Mauro Corradini (Col) 43 Mike Baldwin (USA) 112 Mark Jones (USA) 225 Larry Bishop (USA) 382 Mike Duncan (CAN) 48 Richard Schlachter (USA) 113 Jerry Wood (USA) 226 Jack Robaczewski (CAN) 384 Oldrich Schuttermeier jr. (CAN) 53 Nicky Richichi (USA) 123 Stan Friduss (USA) 228 Robert Genereux (CAN) 387 Oldrich Schuttermeier sr. (CAN) 55 Hap Eaton (USA) 125 Keith Code (USA) 230 Frank Steinhausen (CAN) 388 William Hornblower (CAN) 60 Steve Epstein (USA) 128 Errol Tenpow (CAN) 236 Dwight Lyon jr. (USA) 391 Eduardo Aleman (VEN) 62 James Adamo (USA) 137 Darrell Lee (USA) 237 Robb Cooper (CAN) 393 Brendan McKenna (GB) 65 Rudy Galindo (USA) 141 John Samways (USA) 238 Art Coker (CAN) 394 Hartmut Topehlen (D) 66 Ed Ingram (USA) 144 Glen Shopper (USA) 239 Sandy Cowan (CAN) 395 Hans Müller (CH) 69 Gennady Liumbimsky (USA) 146 David Roper (USA) 240 Robert Sutherland (CAN) 396 Roland Kopf (D) 72 Rusty Sharp (USA) 147 Steven Biganski (USA) 241 Gary Collins (CAN) 398 Tony Wood (CAN)   250cc, de 17-jarige Freddie Spencer voor Skip Aksland en Randy Mamola (#39)   Skip Aksland 250cc, Randy Mamola voor Skip Aksland en Freddie Spencer.  Randy Mamola   De 250cc race, over 100 mijl, werd beheerst door het prachtige duel tussen Randy Mamola, Skip Aksland en "Rookie of the year 1978" Freddie Spencer (als junior verloor hij in 1978 geen enkele race). In het begin van het duel reed het trio wiel aan wiel over het circuit, waarbij de leiding telkens aan een ander overging. Mamola moest helaas op een derde van de race afhaken, met voorremproblemen aan zijn Bimota-Yamaha (waar hij ook dit jaar zijn eerste Grand Prix in Europa mee reed). Desondanks bleef hij zo hard gaan dat de vierde man, Toni Mang (foto rechts tijdens de Daytona race in '79) op een fabrieks-Kawa niet in zijn buurt kon komen. Mang werd wel de meest succesvolle Kawasaki-rijder, want zowel Kork Ballington als Mike Baldwin, moesten in een vroeg stadium al de race verlaten. Uiteindelijk werd de race en prooi voor Aksland voor Spencer. De laatste had net wat meer last van de achterblijvers in het slot van de race, zal ook wel een gebrek aan ervaring zijn geweest.   UITSLAG DAYTONA 100 mile expert 250cc 1979  1979, Skip Aksland (#27) en Freddie Spencer (#8) in de 100 mijls race     Rijder Land 1 Skip Aksland USA 2 Freddie Spencer USA 3 Randy Mamola USA 4 Anton Mang West-Duitsland 5 Gennady Liubimsky USA 6 Rusty Sharp USA 7 Eddie Lawson USA 8 Hal Coleman USA 9 Tommy Byars USA 10 Barry Woodland Engeland   Superbike-productierace  Harry Klinzmann (#31) voor Reg Pridmore  Wes Cooley Deze race werd gewonnen door Ron Pierce op zijn Yoshimura-Suzuki, met ruime voorsprong op Wes Cooley en Dave Emde, beiden op een zelfde Suzuki. Deze waren allen geprepareerd door Pops Yoshimura, de expert op dat gebied. Cooley en Pierce hadden samen lang om de leiding gevochten, totdat Cooley problemen met zijn remmen kreeg en daar zelfs nog even voor naar de pits moest. Later in de wedstrijd zou Pierce bijna crashen, nadat hij met zijn knie hard met het asfalt in aanraking kwam. Hij kon zijn machine echter nog net in bedwang houden. Dave Emde (broer van Don) werd uiteindelijk derde. Freddie Spencer in de Superbikeklasse   Pops Yoshimura Yoshimura in 1979 Hideo "Pops" Yoshimura (7 Oktober 1922 - † 29 Maart 1995) was een motorfietstuner, eigenaar van een wegraceteam en een fabrikant van speciale motoraccessoires. Van het tunen van motoren was indertijd nog niet veel bekend en hij deed dit veelal met zijn inspiratie en kennis in techniek. Hij was een van de grondleggers van het Superbike racen en tuner van het Amerikaanse Suzuki fabrieksteam. 'Pops' was geboren in Fukuoka City in Japan. Yoshimura werd in de Tweede Wereldoorlog in het Japanse leger tot vliegtuigenwerktuigkundige opgeleid, nadat hij was opgeroepen in het leger en een parachute-ongeluk had gehad. Het opleidingsongeval zal waarschijnlijk een van de beste dingen geweest zijn die hem in zijn leven is overkomen. Na de oorlog, begon hij motorfietsen te tunen voor Amerikaanse militairen die in Japan werden geplaatst en in 1954, opende hij zijn eerste winkel, in een kleine garage vlakbij het centrum van Tokyo, samen met zijn vrouw, Naoe, en kinderen (zoon Fujio en dochter Namiko) die hem hielpen. Hij kreeg al spoedig een bijnaam en die luidde: "God Hand". In 1971, verhuisde hij zijn zaken naar Los Angeles aan het begin van het vier cilinder Superbike tijdperk, de naam van zijn bedrijf; Yoshimura R&D of America. En het bedrijf in Japan: Yoshimura Japan Co. Ltd. Hij kreeg een hele goede reputatie als uitstekende bekend staande motorfietstuner. De jarenlange ervaring maakten de naam "Yoshimura" beroemd, deze stond voor kwaliteit en prestaties. In 1976 introduceerde de A.M.A. een raceklasse voor productiemachines en Yoshimura vestigde naam door snelle betrouwbare Kawasaki racers te tunen. In 1978 schakelde hij over op Suzuki en begon races te winnen. Steve McLaughlin won de Superbike race van Daytona in 1978, terwijl Wes Cooley en Mike Baldwin de prestigieuze Suzuka 8 Uurs race in Japan wonnen.   Met Wes Cooley als coureur, won Yoshimura het nationale kampioenschap van de A.M.A. Superbikes in 1979 en 1980. Yoshimura had een perfecte relatie met Suzuki en uiteindelijk werd zijn team het officiële Suzuki fabrieksteam in de Verenigde Staten. Naast het winnen van talrijke A.M.A. titels in de Superbike, heeft het team ook diverse kampioenschappen in de Japanse Kampioenschappen Superbike gewonnen en in het wereldkampioenschap Superbike. 'Pops' bedrijf was zeer succesvol als één van werelds grootste fabrikanten van frames, uitlaten en veel andere snelle onderdelen voor sportmotoren, en van tijd tot tijd brengt men ook eigen modellen uit, die wel gebaseerd zijn op Japanse sportmotoren. Dit was ook mede te danken aan Pops zoon, die hetzelfde zakelijke instinct van zijn vader had geërfd. Pops keerde later terug naar Japan om daar de zaken te regelen. Hij liet de boel in Amerika aan zijn zoon over. Uiteraard vloog hij regelmatig nog even naar een race heen en weer. 'Pops' Yoshimura stierf in 1995 aan kanker. Zijn zoon, Fujio, is nu (2007) directeur van het bedrijf, dat nu nog veel succes in de Superbike klasse van de A.M.A. heeft met rijder Mat Mladin, die zes kampioenschappen in zeven jaar wint en drie keer de Daytona 200. Suehiro "Nabe" Watanabe is nu hoofd van Yoshimura R&D of America en Don Sakakura werd manager van het raceteam. Enkele van de coureurs die mede door "Pops" vele successen hebben behaald en die andersom ook voor succes voor hem zorgden: Dave Aldana, Wes Cooley, Steve Crevier, Graeme Crosby, Miguel Duhamel, Yvon Duhamel, Dave Emde, Scott Gray, Jamie Hacking, Steve Mcglaughlin, Fred Merkel, Mat Mladin, Pascal Picotte, Ron Pierce, Doug Polen, Jason Pridmore, Steve Rapp, Scott Russell, Dave Sadowski, Kevin Schwantz, Rodney Smith, Ben Spies, Jay Springsteen, Thomas Stevens, Aaron Yates, Tommy Hayden.           Linkse foto : 1975 Winnaar Gene Romero 2e foto: winnaar 1978, 1983 & 1984, Kenny Roberts 3e foto: winnaar 1979 & 1981, Dale Singleton   A.M.A. Pro rijders van 1979: Jay Springsteen (#1), Gene Romero (#3), Gary Scott (#5), Erik Buell (#6), Gill Martin (#7), Gary Nixon (#9), Steve Eklund (#11) en Dave Aldana (#10). Deel 9, Daytona 1980-1981 HOME

©opyright 2007 Gerard van der Pot.