 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
1974 - 1979: De Yamaha periode
In 1974, na zijn overstap van MV-Augusta naar het team Yamaha, won Giacomo Agostini Daytona. Het is ook vanaf Daytona 1974 dat de slickband zijn intrede doet in de racerij. Goodyear komt als eerste met een slick op de markt. Een slick is een profielloze band voor wedstrijden met motorfietsen en auto's. Een slick kan alleen worden gebruikt tijdens droog weer, omdat er geen waterafvoer mogelijk is. In de Verenigde Staten wordt vrijwel nooit tijdens regen geracet, waardoor vrijwel altijd slicks gebruikt worden. Onder natte omstandigheden worden intermediates (half glad/half profiel) of regenbanden gebruikt.
Ook in Nederland gingen laaiend enthousiaste verhalen over de Daytona Speedweek door een enkeling die er geweest was. Reisbureau Neckermann Vliegreizen en chartermaatschappij Transavia, werden in 1974 geconfronteerd met bijna 200 aanvragen voor een motorsportvakantie in Daytona. De grote animators achter de horde motorfanaten waren medewerkers van Moto '73 en Telesport. In een bijzonder moeilijke periode (energiecrisis) besloten de directieleden van Moto '73 en Telesport om gezamenlijk een motorsportreis te organiseren naar Daytona. Via Neckermann werd de reis verder geregeld en eind februari 1974 stapten ruim 180 racefans in het vliegtuig, dat hen naar motormekka Daytona vervoerde. Onder de passagiers: het Moto '73/Telesport Daytona team, bestaande uit Wil Hartog met een 350cc Yamaha, Jan Kostwinder met een gloednieuwe Yamaha TZ 700 viercilinder, en voor Rob Bron (1943 - † 5 oktober 2009) stond zo'n zelfde machine op hem te wachten in Amerika, waar hij hem had besteld aangezien ze daar veel goedkoper waren. Voor het eerst in de geschiedenis van de Nederlandse motorsport zetten bijna tweehonderd Nederlandse supporters voet op Amerikaanse bodem en daar keek men zelfs in Amerika op zijn zachtst gezegd vreemd van op, want men kan zich maar slecht voorstellen dat die drie sportlieden zo'n schare supporters meesleepten over de oceaan.
In Amerika stelt men dat het de "vliegende" Fin Jarno Saarinen is geweest, die de 200 Mijl in Europa een enorme populariteit heeft gegeven met zijn overwinning van 1973. Ook zegt men dat het Jarno was, die de deur voor de Europeanen uitnodigend heeft open gezet. Misschien heeft men nog gelijk ook, want in 1973 stonden er 109 rijders aan de start, waarvan er 25 een niet-Amerikaans paspoort hadden, tegen 38 in 1974. In '73 kwamen de deelnemers uit negen landen, terwijl in '74 coureurs naar Florida kwamen uit 13 landen. De organisatie was er terecht trots op dat zoveel rijders van overzee naar Daytona waren gekomen en dat hun wedstrijd zo'n grote belangstelling trok, vooral in Europa. Met uitzondering van Jan Kostwinder (hij reed al eerder in Daytona) hadden de Nederlandse jongens nogal wat moeite met de baan. Rob Bron vertelde o.a. dat vooral de kombaan voor hem (de eerste keren dat hij erin ging) een ware hel was. "Plat op de tank slinger je die kom in en waar je ook kijkt, overal zie je asfalt. Onder je, boven je, opzij waar je ook ziet, alles is zwart". Eenmaal in de race deed ons team het echter geweldig. Ook Giacomo Agostini, 29
jaar, dertienvoudig wereldkampioen was voor het eerst in Daytona aanwezig.
Uiteraard was de naam Agostini bekend in Amerikaanse motorsportkringen
en misschien kon hij ook wel leuk motorrijden, maar tegen de grote
Amerikanen zou hij het toch wel af moeten leggen. Yamaha huurde
voor een paar dagen de baan af om de nieuwe aanwinsten - Ago en de
viercilinder TZ 700 - te testen. Toen men tijdens die training de
Italiaan aan het werk zag, kregen de Amerikanen het toch wel een beetje
benauwd. Na Jarno Saarinen kon Agostini wel weer eens roet in het Amerikaanse motoreten
gooien.
Ondanks twee opeenvolgende 1-2-3 victories in de 200 mijlrace, zag Yamaha Motor Company wel in dat het slechts een kwestie van tijd was vóór Suzuki en Kawasaki met hun zware 750cc machines de races naar hun hand zouden gaan zetten. De mensen van Yamaha wisten dat er snel iets gedaan moest worden, vandaar dat ze al in het seizoen 1973 aan de ontwikkeling van een zware machine begonnen waren. De motor was een 700cc viercilinder, waarvoor er eerst twee 350cc's naast elkaar waren gezet voor de ontwikkeling van één zware motor. In 1974, verscheen een menigte van 60.000 toeschouwers in Daytona om de aangekondigde slag tussen Yamaha, Suzuki en Kawasaki te zien. Alle drie de merken brachten ware toppers in het zadel van hun machines. Yamaha, dat Jarno Saarinen in 1973 had verloren, bracht 13-voudig wereldkampioen Giacomo Agostini voor het eerst aan de start in Daytona. Zij hadden, tevens de nieuwe A.M.A. kampioen, Kenny Roberts tot hun beschikking, evenals Hideo Kanaya uit Japan. Verder hadden ze nog een team van andere topcoureurs op de nieuwe 700'ccs geplaatst. Suzuki zette hier niemand minder dan de Grand Prix topper Barry Sheene tegenover, die samen met Gary Nixon, Paul Smart, Cliff Carr en de Japanner Ken Araoka voor een tegenwicht moest zorgen ten opzichte van de Yamahasterren.
Kawasaki ging met slechts drie coureurs het gevecht aan, maar niet de minsten, Yvon Duhamel, Art Baumann en Californiër Hurley Wilvert. Na de training was Paul Smart met zijn Suzuki de snelste man, gevolgd door Hideo Kanaya en op de derde plaats stond niemand minder dan het Amerikaanse motoridool Kenny Roberts voor de gevreesde Agostini, die op 0,11 seconden gevolgd werd door de tweede Amerikaan Gary Nixon op Suzuki. Volgens de Amerikanen moest het toch gek gaan, als Roberts en Nixon - Daytonakenners bij uitstek - niet in staat waren Ago/Yamaha te verslaan. Maar er waren nog meer redenen, waarom de Amerikanen in het voordeel waren t.o.v. Ago. De superkampioen had nl. nog nimmer een race op een tweetaktmachine gereden. Wel was hij 13-voudig wereldkampioen, maar deze kampioenschappen verdiende hij uitsluitend op de MV Agusta machines en dat waren viertakten. Agostini was net dat jaar (1974) overgestapt naar Yamaha. De reden hiervoor was dat Ago graag ook wedstrijden in Amerika wilde rijden en MV Augusta daar geen bruikbare machine voor had. Echter ook de wat mindere resultaten de laatste jaren speelden een grote rol. Hij benaderde zelf Yamaha en nadat die eerst ongelovig hadden gereageerd, maar toen eenmaal doorhadden dat het hem ernst was, was de deal snel rond. De Amerikanen zetten hun geld echter bijna allemaal op Kenny Roberts. Maar de ontgoocheling voor Kenny's supporters zou groot worden.
Tijdens de kwalificatieronden (men rijdt in Daytona een opwarmronde met een snelle ronde er achteraan en die laatste geldt dan voor de startpositie) was het Paul Smart die een tijd zette van 2.08,06 (bijna 174 km/h). Met deze tijd was hij de snelste uit de kwalificatie, hetgeen hem en zijn monteur elk 500 Dollar opleverde. Ga hard in de States en je verdient altijd geld. In vroegere jaren waren het steeds de machines met de grote cilinderinhouden geweest, die de race wonnen. Totdat Don Emde en Jarno Saarinen respectievelijk. in '72 en '73 de zaak aanveegden met 350cc machines. In '74 leek ook dat tijdperk weer voorbij te zijn. Alleen al het Japanse merk Yamaha was vertegenwoordigd met maar liefst 55 TZ 700-machines. En dan te bedenken, dat zo'n fiets in Europa altijd nog meer dan 20.000 gulden (9.000 euro) kostte. In Amerika echter was hij al te koop voor $4000 (indertijd ongeveer 4000 euro), vandaar het grote aantal. Op de eerste twee startrijen (totaal 10 starters) stonden maar liefst vijf TZ's 700; Suzuki volgde met vier en Kawasaki met slechts één machine. De mannen van die eerste rij waren: Smart, Kanaya, Roberts, Sheene en Ago, met achter hen de rest van het veld van 80 man. In dit veld ook onze jongens op plaats 40 (Wil Hartog), 64 (Rob Bron) en plaats 80 (Jan Kostwinder). Het veld van 80 rijders werd in drie groepen verdeeld, welke met tussenpozen van 10 seconden werden gestart. De Nederlanders zaten in groep drie. Ook Wil Hartog was er, met zijn 350cc Yamaha, achtergekomen dat het tijdperk van deze machine, waarop in 1972 en 1973 nog gewonnen werd, niet meer mee kon tegen het grote geweld van de zware Formule-750 motoren. Hartog draaide met zijn, door Karel Zegers perfect geprepareerde Yamaha, tijden die net zo snel of sneller waren dan de tijden van Jarno Saarinen, de winnaar van vorig jaar, op dezelfde machine. Toch moest hij elke ronde, tijdens de race, 8 á 9 seconden toegeven op de 750cc kanonnen uit de kopgroep, die vooral door hun enorme acceleratie, zoveel sneller waren.
De rijders van ons nationale team, Kostwinder en
Bron, waren bepaald niet de gelukkigste coureurs van de 80 gestarte. Ze
hadden zich wel alle drie weten te plaatsen tussen de 116 coureurs die
aan de trainingen deel hadden genomen. Rob Bron had de training gebruikt
om aan zijn nieuwe machine te wennen. Na tien ronden in de race ging hij
Wil Hartog voorbij om de positie van beste Nederlander in te nemen. En tot zeven ronden
voor het einde had Rob nog een bijzonder goed
uitzicht, om zich bij de eerste 20 aankomenden te klasseren. Toen sloeg in
de 40e ronde de bekende pechduivel toe. Een zwakke schakel in de
ketting kon de rukken van de 130 pk niet langer weerstaan en brak. Rob
later hierover: "Zo'n rotschakeltje van een knaak moet zonodig
kapot gaan en de race van je leven, waar zoveel mensen zich voor hebben
ingespannen in één klap naar de knoppen helpen. Voor hen vind ik het nog het
ergste!" Ook Jan Kostwinder zat het bepaald tegen. Nadat in de
training regelmatig de expansie-uitlaten van zijn TZ 700 scheurden,
moest hij in de race de fiets met een lekke achterband aan de kant
zetten.
`
Enige bekende coureurs die de finish niet haalden (waren er totaal 34): Barry Sheene, Yvon Duhamel, Don Castro, Patrick Pons, Christian Leon, Walter Villa, Chas Mortimer en Mick Grant.
1975
Daytona
is HET circuit voor problemen met de banden. Nergens is het zo moeilijk om het
juiste schoeisel voor motoren te vinden. De kracht, snelheid en druk
veroorzaken vooral in de kombaan heel veel slijtage aan het rubber en met de
lengte van de race, tellen al deze factoren mee om tot de zwaarste race voor de
banden te komen. Terwijl men in de fabrieken met de motoren de meest zware en
intensieve proeven tracht na te bootsen, blijft het in de praktijk zeer
moeilijk. Bij Goodyear geloofde men dat ze zowel het juiste rubber als de goede
maat van de band hadden gevonden. Kenny Roberts met Yamaha had in februari in
Ontario en Daytona uitvoerig getest om een juiste keuze te maken. Een
bevredigende uitslag was het resultaat. Men dacht bij Yamaha klaar te zijn voor
de klassieker onder de klassiekers. Ook Dunlop had lange tests uitgevoerd in Ontario en
Daytona met Barry Sheene (1950-2003), Dave Aldana en Teuvo Länsivuori in
december 1974. Net als Goodyear, heeft de Britse fabrikant uitvoerige duurtests
op zijn band uitgevoerd in Olivier Chevallier De specialisten van alle bandenfabrikanten reisden dan ook met een tevreden gevoel af naar Daytona. Maar aldaar bleek maar weer dat Daytona zijn eigen ideeën er op na houdt en daar was Dunlop het slachtoffer van en uiteraard de coureurs die voor dit merk hadden gekozen. Het begint op de vrijdag voor de officiële trainingen: tijdens een open training valt Barry Sheene op "het rechte stuk" van de baan, tevens het snelste stuk. Met 280 km/h. komt Sheene na vijf ronden ritme te hebben opgedaan, de finishlijn voorbij, wanneer zijn achterwiel blokkeert. Hij probeert alles om de Suzuki onder controle te krijgen maar dit was onbegonnen werk. Barry kwam 200 meter verder op het asfalt pas tot stilstand. Hij hield daar enige zeer zware blessures aan over, o.a. een dijbeenbreuk, zware schaafwonden en kwetsuren aan 7 ruggenwervels. De eerste gedachte na het ongeval gaat uit naar een vastloper. Maar na het demonteren en uit elkaar halen van het motorblok blijkt hier niets mee aan de hand te zijn. Na alles onderzocht te hebben en geen mankementen te hebben ontdekt komt men uiteindelijk bij de banden uit. Uiteindelijk gaat men ervan uit dat het rubber zich heeft uitgezet en dat de band is klem gelopen. Helemaal 100% is dit echter niet hard te maken. Dit zal later echter het eerste incident blijken te zijn wat zich voordoet met de Dunlop band en wanneer Yvon Duhamel, de Hollander Henk Klaassen en Jim Evans tijdens de eerste officiële trainingen van maandag, hetzelfde overkomen, denkt men meteen aan de banden. Uiteindelijk besluit Dunlop zich terug te trekken en moeten de coureurs die voor dit merk hadden gekozen op zoek naar een andere leverancier en dat valt niet mee enige dagen voor de grote race. Er waren in de trainingsweek ook verder nog vele problemen om op te lossen. Agostini had het ene na het andere probleem met zijn Yamaha, men kon vooral niet genoeg snelheid "vinden", maar ook met de remmen en carburatie waren er volop problemen. Kawasaki had volop problemen met het uitlaatsysteem en met de carburatie. Yvon Duhamel dacht er zelfs aan om met het model '74 te gaan rijden om te zien of dat niet beter zou gaan. Suzuki had het probleem dat hun "aas" Barry Sheene letterlijk en figuurlijk was weggevallen. De contracten van Paul Smart en Chris Carr waren niet verlengd en met het verdwijnen van Sheene waren enkel nog Teuvo Länsivuori, Gary Nixon, Dave Aldana en Hurley Wilvert met het nieuwe fabrieksmodel van 1975 uitgerust. Pat Hennen beholp zich met een 1974 model, evenals Stan Woods. Een Nederlandse stal beschikte eveneens over Suzuki: Marcel Ankoné had een model 1975, Van Dulmen en Bron het oude 1974 model. Het verwonderlijkst na afloop van de officiële trainingen was het feit dat de privé-coureurs zich konden mengen tussen de rijders van de diverse fabrieken, hetgeen de afgelopen jaren niet het geval was. De jonge coureurs Johnny Cecotto en Steve Baker waren de verrassing van de eerste sessies en bevestigden dat door zich van een plaats op de eerste startrij te veroveren. Cecotto en Baker hadden wel de beschikking over echte 750cc Yamaha’s, geleverd door de importeurs van Venezuela en Canada. Ook de bezitters van 700 Yamaha’s verrasten, Ron Pierce en Steve MacLaughlin waren ook erg snel geweest. Pierce zijn motor was erg goed geprepareerd door Kevin Cameron, de vroegere monteur van Cliff Carr bij Kawasaki en Suzuki, een topper op dit gebied.
Yamaha had de capaciteit van de viercilindermotor naar
de maximumgrens van 750cc geüpdate. De race voor de overwinning zou een
strijd worden tussen
Steve McLaughlin, Californië, kwam nu aan de leiding en bouwde een voorsprong op van ongeveer 12 seconden. Komende van de vierde plaats, begon Gene Romero zich naar voren te begeven, tegen het middelpunt van de race. Na het voorbijgaan aan zowel Agostini als Baker, begon Romero zijn achterstand op de eerste plaats zienderogen te verkleinen, tot hij verschil had teruggebracht tot ongeveer drie seconden. Halverwege de race was de stand nu aan kop: Steve McCaughlin, Gene Romero, Ago, Steve Baker en Johnny Cecotto. McLaughlin die, nu de druk begon te voelen van Romero, probeerde om het tempo te verhogen en dit werd hem fataal, toen hij in de 30ste ronde onderuitging. Hij kon de race wel weer hervatten en zijn machine op een 6e plek aan de finish brengen. Gene Romero nam nu de kop over en moest deze alleen nog een keer afstaan tijdens een tankstop aan Baker. Hierna nam hij de leiding weer over en werd de verrassende winnaar van de 1975 editie van Daytona. Helemaal verassend was het eigenlijk nu ook weer niet, want Romero was al 2x op het podium geëindigd, twee maal werd hij tweede achter Dick Mann, nl. in 1970 en 1971. Gene zou in totaal 14x deelnemen aan de Daytona 200 tussen 1967 en 1980, hij zou daarbij negen maal in de top-10 eindigen. Steve Baker pakte achter Gene de 2e plaats, terwijl een paar ronden voor het einde Johnny Cecotto, Ago van het podium verdreef, waarna de laatste nog verder terug zou vallen tot een 9e plek. Marcel Ankoné behaalde een prima 20e plaats.
Diverse 1975 Daytona
"De Claimregel" Het was in Amerika de gewoonte dat de winnende motor van een race, na de wedstrijd verkocht moest worden aan een andere deelnemer aan de race. Deze regel was vele jaren eerder door de A.M.A. ingevoerd om ook de privécoureurs aan onderdelen, techniek e.d. te kunnen laten komen, waar ze normaal geen toegang tot hadden. De fabrieken waren hier uiteraard nooit erg blij mee, maar de "gewone jongens" wel. Zij konden vaak voor niet te veel, tussen de $1500 á $3500, een prachtig stuk techniek kopen. Daar Yamaha in 1975, vier splinternieuw ontwikkelde OW31 machines naar Daytona bracht en die niet aan een ieder zomaar wilde meegeven, maakten zij nogal wat problemen m.b.t. de claimregel. Buiten de techniek, die de fabriek niet op straat wilde gooien, kostten deze machientjes ook maar even $40.000. De fabriek hadden met deze Yamaha's een flinke voorsprong genomen op de andere fabrieken, maar waren uiteraard ook in de Grand Prix e.d. ver in het voordeel t.o.v. de vele privérijders dat komende seizoen. Na veel geharrewar besloot de organisatie, de claimregel in 1975 te schrappen. Hij zou echter niet alleen geschrapt worden, maar ook nooit meer worden ingevoerd. Dit maakte het voor alle fabrieken mogelijk om met de meest speciale racemachines in het vervolg naar Daytona, de start van het wegraceseizoen, te komen.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
©opyright 2006 Gerard van der Pot. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Yamahatoppers
Kenny Roberts en Gene Romero
voor Pat
Hennen (#80).
Het 1975 wegraceseizoen werd dus weer geopend met de
spectaculaire races op Daytona Beach in Amerika. In totaal werden er 8
verschillende klassen verreden en 2 motorcrossraces. Kenny Roberts had op
zaterdag al de 100 miles race voor junioren op zijn naam gebracht en was
samen met de winnaar van 1974 de hoogst genoteerde bij de bookmakers,
maar het zou allemaal anders lopen. Vrijdag kwam Barry Sheene met een
snelheid van ongeveer 280 km/u hard ten val en kwam 200 meter verder op
het asfalt pas tot stilstand. Hij hield daar enige zeer
zware blessures aan over, o.a. een dijbeenbreuk, zware schaafwonden en
kwetsuren aan 7 ruggenwervels. Het bizarre was dat Barry in zijn
microfoon een microfoontje had, waarmee de Engelse TV een
live-uitzending van zijn training deed! Vele Britten maakten dus live
het ongeluk mee via de TV. De
Nederlander Henk Klaassens (Texas-Henkie genoemd), geen topper, kwam op dezelfde plek en manier ten val, maar
bracht het er een stuk beter van af. Bij beide liep overigens het
loopvlak van hun Dunlop-band eraf... Dit deed Dunlop besluiten om zich
terug te trekken en toen moesten alle Dunlop-rijders dus
plotseling bij Goodyear en Michelin gaan bedelen voor een set
banden. Het Nederlandse Daytona-team, bestond dit jaar uit: Wil
Hartog, Rob Bron, Marcel Ankoné en Boet van Dulmen, trokken zeer veel bekijks in hun goudkleurige overalls. Verder
dus de genoemde Henk Klaasens en de volslanke Jan Kostwinder. Wil
Hartog had zeer snel getraind (25e, 1e startgroep), maar in de laatste
training voor de race liep zijn motor vast. Als een speer werden er
nieuwe zuigers en cilinders gemonteerd, maar in de 2e ronde van de race
gebeurde helaas hetzelfde. Marcel Ankoné, trainde prima, maar was één
van de Dunlop coureurs, dus even voor nieuwe banden zorgen. Met zijn 31e
tijd stond hij net buiten de 1e startgroep. Rob Bron had een training
vol ellende en er moest o.a. even een krukas vervangen worden. Hij zou
samen met Kostwinder en Van Dulmen vanuit de 3e startgroep moeten
vertrekken. Uiteindelijk viel hij al snel uit met gescheurde uitlaten.
Kenny Roberts ging van pole van start, voor Teuvo Länsivuori, het super
aankomend talent uit Venezuela, Johnny Cecotto, Gene Romero (USA) en nog
een aanstormend talent Steve Baker (USA). Degene die de show zou gaan
stelen was de zeer jonge Johnny Cecotto. Bij het begin van de 200 nam een groep Yamaha rijders plaats aan de kop van het
veld. Teuvo Länsivuori uit Finland, Steve Baker, verdedigend kampioen Giacomo
Agostini uit Italië, en de Amerikanen Gene Romero, Steve McLaughlin en Kenny
Roberts. Degene die de kopgroep had gemist was Johnny Cecotto uit Venezuela. Na
zich op de eerste rij gekwalificeerd te hebben, als derde om precies te zijn,
ontdekte hij vlak voor de start een radiateurlekkage en zijn motor sloeg af. Zijn team kreeg de waterlekkage wel
gerepareerd, maar Johnny moest wel achteraan het veld beginnen. Volgens de reglementen moest hij de startlijn
verlaten en na reparatie achterin de 3e groep van start gaan. In
ronde vier bewoog, de snelste in de training Kenny Roberts, zich voorbij de
andere concurrenten en nam de leiding alleen in handen. In een paar ronden tijd
bouwde Roberts daarna een 15 seconden voorsprong op naar de man in tweede
positie, Länsivuori. Ongelooflijk, maar Johnny Cecotto was op dat moment in de
race al op een 10e plaats aangekomen, na dus pas als 80e, in de derde groep van
start te zijn gegaan, echter wel een minuut achter Roberts. Teuvo Länsivuori reed op
dat moment samen met Kenny Roberts op kop, gevolgd door Agostini. Deze
werd weer gevolgd door o.a. Steve McLaughlin, Steve Baker en Gene Romero. In
ronde 12 kreeg Kenny Roberts een koppelingsprobleem en moest, een paar ronden
later, voor reparatie naar de pits. Länsivuori was nu opnieuw de leider, na
zijn kopstart, van de race. Hij werd door McLaughlin, Agostini, Baker en Romero
gevolgd. Roberts liet ondertussen
tijdens zijn gedwongen stop zijn motor afslaan en kreeg hem helaas niet meer
aan de praat, waardoor Teuvo alleen aan de leiding kwam te liggen. Deze
had echter de pech dat een ronde na zijn tankstop zijn ketting vreemde
kuren begon te vertonen en hij weer de pits op moest zoeken. Na een
reparatie van 2 minuten begon hij een inhaalrace, die hem een
valpartij opleverde, waarna zijn hoop op een Finse overwinning ten einde was.
Johnny Cecotto had er ondertussen nog
steeds flink de gang in en in de 15e ronde had hij zich al
van een 80e plaats naar de 6e toegestreden!
Gene
Romero 
Gene Romero
Steve Baker
Skip
Aksland,
toekomstig topper in Amerika, hier in 1975 tijdens de 100 mijls
juniorenrace, op weg naar een vierde plaats.
Dave Aldana
Winnaar Gene Romero was geboren op 22-05-1947
in Martinez op de grens tussen Mexico en Californië. Als
16-jarige deed hij voor het eerst mee aan amateur
crosswedstrijden. Zijn successen waren in dat jaar al zodanig dat
hij een jaar later, in 1964, al prof werd. In 1966 veroverde
"Burrito", zoals zijn bijnaam in de Amerikaanse
motorsportwereld luide, voldoende punten om tot de
"experts" toe te treden, tevens kreeg hij dat naam de
titel 'Rookie of the year' oftewel de beste nieuweling van dat
jaar. Het was zo in Amerika, je werd eerst "novice"
(nieuweling), als je dan in je eerste jaar genoeg punten scoorde, werd je
"expert". Lukte dit niet, dan moest je het jaar erop het dubbele
aantal punten behalen om te promoveren. Gene was geen natuurtalent, maar door hard werken en goed
luisteren wist hij snel hogerop te komen. Het contract dat hij van
Yamaha kreeg was ook een fantastisch geschenk. Vooral Kel
Carruthers was voor Gene van grote betekenis, hij bracht hem erg
veel bij in het wegracegebeuren. Hierdoor werden zijn wegraceresultaten stukken beter, want Romero was voor Carruthers hem ging
begeleiden, beter thuis op het dirttrackcircuit. Het hoogtepunt
was uiteraard de overwinning in de Daytona 200 race dit jaar. Hij
deed al mee vanaf 1967 met deze befaamde race en was al twee keer
als 2e over de finish gekomen. Ook was Gene in 1970 al een keer
"Number One" geweest, oftewel de winnaar van het
Amerikaanse kampioenschap, waarin hij elk jaar wel in de top tien
was terug te vinden. Met de overwinning in 1975 kon Gene $17.485
bijschrijven op zijn rekening. Steve Baker met zijn tweede plaats
$8.745 en Johnny Cecotto $5.775. De als dertigste gefinishte, Mike
Trimby, uit Engeland ontving het laatste prijzengeld, nl. $200. Degene
die in de eerste ronde op kop doorkwam ontving in 1975, 5000 dollar,
nummer twee, $3000, nummer drie, 1.300 en zo aftellend. Dit was
eveneens in de tweede ronde het geval. Daarna lag er aan de finish
voor de winnaar $15.000, tweede: $9.000, derde: 5.500 en aftellend.
Het totale prijzengeld, voor de 200, want elke race had prijzengeld,
dit jaar was $65.000.
