 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Daytona 200 1956 - 1963
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Brad
Andres reed de snelste tijd met 203.30 km/u, voor Joe Leonard. Deze tijd
van Andres zou op het strand
nooit meer verbeterd worden. Met 15.000 toeschouwers langs de kant van
het parcours ging de wedstrijd van start op zondag 11 maart. Vanaf de start ging Brad
Andres er voluit vandoor, met in zijn kielzog Al Gunter op een BSA en de
Harley-Davidson van Joe Leonard. De laatste moest het duel in de 9e
ronde staken en zijn plaats achter de twee overgebleven koplopers werd
ingenomen door Paul Goldsmith. Andres en Gunter moesten in de 14e ronde
het slechte voorbeeld van Leonard volgen en zo waren alle drie de
koplopers, met mechanische problemen, naar de kant. Paul Goldsmith had
nu de leiding in het gezelschap van Dick Mann. Ze bleven samen tot in de
36e doorkomst, toen Mann, door een defecte clutch, evenzeer de race aan
zich voorbij moest laten gaan. Nu leek Paul Goldsmith rechtstreeks naar
zijn tweede overwinning, na die in 1953, toe te rijden, maar niets was
minder waar. Twee ronden voor het einde sloeg ook voor hem het noodlot
toe. Zo waren er die dag vijf koplopers geweest en die waren nu allen
uit de race. Johnny Gibson, derde in 1955, erfde nu de vacante
koppositie en pakte de overwinning in 2 uur, 6 minuten en 21.51
seconden, voor meervoudig winnaar Dick
Klamfoth*, die op 22 seconden binnenkwam. Het duurde overigens wel even
eer Gibson zelf ook wist dat hij had gewonnen, want hij had er geen idee
van! Dick Klamfoth zijn 2e plaats betekende dat hij in acht deelnames,
drie maal tweede en drie maal eerste was geworden!
De Harley-Davidson Dealers Assocation had in Daytona dit jaar een tentoonstelling ingericht. Duizenden toeschouwers bezochten dit gebeuren en keken hun ogen uit bij de nieuwe modellen voor 1956 en de vele toekomstmodellen, antieke modellen en opgetuigde speciale motoren. Ook was er op zaterdagavond weer een groot Harley-Davidson dealers diner, waar honderden mensen (dealers en fabriekspersoneel) voor uitgenodigd werden. Zoals elk jaar waren er dit jaar ook diverse verkiezingen, zoals "The Populair Girl" verkiezing. Ook de uitreiking van de bokaal van de verkiezing van populairste coureur vond weer plaats in Daytona. De winnaar van het jaar 1965 was Everett Brashear uit Beaumont, Texas, met 7040 stemmen uit het hele land. De rest van de uitslag van de top-10 was als volgt: Brad Andres (6780), Joe Leonard (4060), Al Gunter (4000), George Roeder (3970), Don Rees (3880), Ed Kretz Jr. (3860), Al Bergquist (3840), Sal Scripo (3820) en tiende Paul Goldsmith met 3710 stemmen.
De Daytona Speedweek begon in 1957 met diverse 'drag races' (sprintraces) series op dinsdag 26 februari.
De volgende dag nam het aantal motorsportactiviteiten flink toe, te beginnen met de 'hillclimb' wedstrijden. Door zachte zand een steile berg, van dertien meter hoog opracen. Roger Reiman (toekomstig 200 winnaar) had deze vorm van motorsport al twee keer gewonnen in Daytona op zijn Harley. Hij bedwong de top in 1.95 seconde. Er werd gestreden in diverse klassen (Light Heavyweight/Medium Weight/Bantam weight, etc.). De allersnelste van de dag was Everett Wright met 1.78 seconde. Ook werden die dag de 'Scrambles Races' gehouden, ook hierbij diverse klassen en series. Races over vier en zes ronden. Eerst werden er diverse series verreden en de winnaars kwamen tegen elkaar uit in de finale. Op donderdag werd de "Reliability Run" gehouden, een uithoudingstestrace door bossen, rivieren en over wegen. Er stonden 117 coureurs aan de start van deze 100 mijls race, die werd gewonnen door Leroy Winters. Donderdagnacht werden er in het Municipal Stadium allerlei motorspelen gehouden. Vrijdagavond de traditionele uitreiking van alle awards van het jaar ervoor. Kampioenschappen, verkiezingen, etc. Op zaterdag dan de 100 mijls race voor amateurs en op zondag de race waar alles om draaide, de Daytona 200!
Bill Scott, een 20-jarige monteur uit Kewanee, Illinois, deed voor het eerst mee aan de 100 mijls race voor amateurs, over 25 ronden, en dit werd direct een daverend succes voor de jongeling. Halverwege de race nam hij de leiding en zou die niet meer uit handen geven. Een harde en koude noordoosten wind zorgde op de racezaterdag ervoor dat het geen recordwinnende race werd, maar daar zal Scott maling aan hebben gehad. Er gingen 56 rijders van start, waarvan er zeven bij de eerste doorkomst al niet meer in de race waren. In de eerste bocht had zich een massale valpartij voorgedaan, zonder noemenswaardige blessures. Ralph Tysor, de trainingssnelste, nam de leiding in de race, flink op de huid gezeten door Billy Holcomb. In de tiende ronde nam Scott, als derde getraind, de tweede plaats over van Holcomb en in de twaalfde doorkomst lag hij ook voor Tysor. Hij zou vanaf dat punt de leiding dus niet meer uit handen geven.
1959 betekende wel bijna het einde voor de befaamde en geliefde 200 mijls race, 'The Central Labor Union', die in 1954 de organisatie van Bill France Sr. had overgenomen, had financieel grote verliezen geleden en trok zich terug als promotor. Een kleine groep van moteleigenaars probeerde om redding te brengen. Dit leek een verloren zaak, aangezien ze totaal geen verstand van zaken hadden, maar ze wilden de race levend zien houden, tot aan het moment dat de races naar het nieuwe circuit zouden verhuizen. Dit circuit was op dat moment in aanbouw. Samen met diverse officials van de A.M.A. kregen ze het uiteindelijk voor elkaar om een prachtig raceprogramma, met totaal 1059 deelnemers, in elkaar te draaien, dat acht dagen zou duren. De groep moteleigenaars zou zich na een jaar al weer terugtrekken, omdat de kosten al waren opgelopen tot $54.000. De sanitaire zaken, verzekeringen, controle, kosten en andere problemen, maakten het voor deze mensen een onmogelijke zaak om de races te organiseren. Nu was het de promotor van een ander circuit, Ascot Park, die de nieuwe promotor werd. Dit was J.C. Agajanian. In 1961 zou de race onder de A.M.A. vlag worden verreden en op het nieuwe circuit van Bill France.
Het jaar 1960 is zeker voor de geschiedenis van Daytona erg belangrijk. De wedloop trekt dat jaar niet veeltoeschouwers en deelnemers meer. Het zand/asfalt traject is niet snel genoeg meer en de problemen met de oprukkende huizenbouw stapelen zich ook verder op. Vierentwintig jaar had de strandbaan haar diensten bewezen en honderdduizenden mensen zeer enerverende races voorgeschoteld. William "Big Bill" Henry Getty France Sr. (1909-1992), de grote ondernemer van de stad, had zijn vermogen opgebouwd door, persoonlijk, een groot deel van deze stad te bouwen. Geboren in Washington, "vluchtte" France in 1934, vanwege de Grote Depressie, met 100 dollar in zijn zak, met zijn familie naar Miami. Doordat zijn auto stuk ging in Daytona Beach en hij het een leuk stadje vond, besloot hij daar te blijven. Zelf deed hij ook veel aan stockcar racen. In 1953, bewust van de problemen van de races, besluit hij om te investeren en lanceert, bijna alleen, een groot plan. Jaren later kan hij zijn droom werkelijkheid maken. Hij maakt de keus om bijna tweehonderd hectaren moeras op te kopen, droog te leggen en begint een gigantische klus een paar mijl ten westen van het oude circuit en het strand. Hij bouwt een "speedway" die waanzinnige werkzaamheden met zich meebrengt en een totaal aan kosten, voor die tijd erg veel geld, van 3 miljoen dollar. Meer dan een miljoen meters grond worden verplaatst, honderden met beton gevulde vrachtwagens worden aangevoerd. Aan het einde van de klus vereist er een buitengewoon traject van 3,2 kilometers, met prachtige kombaanbochten, waar meer dan 60.000 toeschouwers op de tribunes kunnen plaatsnemen. En behalve een parkeerterrein voor 75.000 auto's - het is Amerika, alles groot, groter, grootst! - alles wat noodzakelijk is om 75.000 andere toeschouwers binnen het traject te ontvangen. Maar het belangrijkste idee is voortaan races op twee en vier wielen te verenigen. Buiten de autoraces in de stijl van stockcars (NASCAR), kon Daytona nu een nieuwe start aan zijn traditionele 200 mijlen (321.6 kilometer) geven. France was tevens de oprichter van de "Association for Stock Car Automobile Racing (NASCAR)" in februari 1948. Binnen 10 jaar bouwde France nog vele andere super speedways in Atlanta, Charlotte, Dover, Michigan, Pocono, Rockingham en in Talla. In 1959 organiseert France al de eerste stockcarrace en een jaar later de NASCAR autorace op het nieuwe circuit. De Daytona motorrace wordt, in 1960, nog op het oude circuit verreden, het zal de laatste zijn. Brad Andres de titelverdediger pakte de snelste trainingstijd, maar hij wist dat het een moeilijke race zou worden, want er reden maar liefst 84 andere coureurs op het type Harley zoals hij. Tweede in de training was Roger Reiman, voor Roy Durham, Jim Koplinski en Everett Brashear. Na een vijf minuten "countdown" procedure, viel de startvlag en 94 motoren gingen met een gigantisch gebrul van start. Andres en Reiman maakten hun snelle trainingstijden waar en lagen direct aan de leiding. Carroll Resweber (14e in de training), Joe Leonard (12e) en Larry Schafer (15e) hadden een goede start, eveneens vanuit de eerste groep, en volgden de twee koplopers. Ook George Roeder* sloot zich vanaf de tweede startrij bij de kop aan. Uiteindelijk ontstond er een gevecht om de leiding van de race tussen Brad Andres, Roger Reiman en de nationale kampioen, de Texaan Carroll Resweber. Het drietal gaf elkaar niets toe en constant pakte een ander de kop in de eerste helft van de race. De leiding veranderde zo vaak dat het niet bij te houden was. Reiman reed op een "raket", Resweber was onklopbaar in de bochten en Andres zat op de machine die twee jaar achter elkaar de snelste in de training was gebleken. Deze combinaties betekenden een zeer felle strijd. Vlak achter dit trio zat nog een drietal dat in hun duel niet onder deed voor de leiders in de wedstrijd. Joe Leonard, Larry Schafer en George Roeder maakten elkaar het leven zuur voor de vierde plaats. Ook achter deze groep was er volop actie te beleven, terwijl de betere rijders door het veld manoeuvreerden. De stand bij de tiende doorkomst was als volgt: Reiman, Andres, Resweber, Leonard, Schafer, Roeder, Neil Keen, Jim Koplinski, Bart Markel en John Gibson. Dick Mann en Bates Molyneaux, twee Daytonaveteranen waren al uit de race. De volgende tien ronden gebeurde er weer van alles, zoals de volgorde na twintig ronden laat zien: Andres, Resweber, Reiman, Leonard, Roeder, Tony Murquia, Gibson, Schafer, Tom Clark en Gary Emmick. Koplinski en Brashear waren uitgevallen en Neil Keen was onderuit gegaan, maar reed weer. Tegen het midden van de race begonnen de pitcrews in beweging te komen. Het team van Resweber had een transistorradio op zijn lichaam geplakt en zonden hem zo signalen toe! Na ongeveer 100 mijl ging het mis in de kopgroep voor Roger Reiman, zijn tank begon serieus te lekken en hij moest naar de pits om zijn tank te laten vervangen. Dit duurde 3 ronden, maar uiteindelijk wist hij nog knap op een 18e plaats te eindigen. In de 30e ronde hadden alle coureurs hun pitsstop gemaakt en ondertussen was de strijd aan de kop onverminderd verder gegaan. Helaas was de race voor Resweber een paar ronden later ook ten einde toen zijn koppeling het begaf. Andres had een minuut voorsprong op Roeder op dat punt en zag dit niet meer in gevaar komen. Zo won Brad Andres, voor het tweede jaar op rij, wederom de race, en dus de laatste op het strand, voor George Roeder*(1936-2003) en Joe Leonard. Andres evenaarde met zijn winst het record van de drie overwinningen van Dick Klamfoth. De eerste 14 plaatsen aan de finish waren voor een Harley-Davidson berijder, een record wat nog altijd staat. De eerste coureur die geen Harley bereed, en dus vijftiende werd, was Pat McHenry op een BMW. Deze BMW had een flinke tank en daar reed hij bijna de hele afstand van 200 mijl mee, zonder te tanken. Echter een ronde voor het einde was dan toch zijn tank leeg. Hij had het geluk op precies voor de pits stil/droog te vallen. Van een concurrerende pitsbemanning kreeg hij benzine en zo kon hij toch nog over de finish komen als eerste niet-Harley. De eerste 20 rijders, waarvan 17 op een Harley, kregen prijzengeld. Slechts 35 rijders haalden de finish dit jaar. Er was tijdens deze editie van 1960, een toeschouwer te betreuren, die aangereden werd en kwam te overlijden.
Don Burnett (foto links) uit Danvers, Massachusetts, op een Triumph, wint de wedstrijd in 1962, na een van de meest spannende races aller tijden in Florida. Carroll Resweber pakt de snelste trainingstijd en in de eerste 21 ronden lijkt het er op dat hij de pech, die hem vaak parten speelde, de baas te zijn. Op dat moment in de race heeft hij 15 sec. voorsprong op 2e man Joe Leonard. Echter dan slaat "de wet van Murphy" weer toe voor hem in Daytona. Zijn motor begeeft het en weer is er een kans op de felbegeerde trofee voorbij voor de man uit Cedarburg, Wisconsin. Het zal ook later zijn laatste kans blijken te zijn, als hij ernstig gewond raakt tijdens een dirttrackrace later dat seizoen en zijn carrière over is. Leonard lijkt dan op weg om de derde coureur te worden die de race drie keer wint, in navolging van Brad Andres en Dick Klamforth. In doorkomst 28 echter blijkt dat een aanrijding, voor de race die morgen, schade aan zijn kettingbevestiging heeft veroorzaakt. In de paraderonde was er een "con-collega" tegen hem aangereden en de toen niet geconstateerde schade deed hem nu het veld moeten verlaten. Nu kwamen Dick Mann en de nummer twee van vorig jaar, Don Burnett, samen aan de leiding. Mann zijn machine is sneller dan die van Burnett, maar tijdens een tankstop slaat zijn motor af en dit levert hem een 30 seconden achterstand op. Dit gebeurde echter pas halverwege de race en Mann zet de achtervolging in. Hij loopt zienderogen zijn achterstand op Burnett in en met nog 10 ronden te gaan is het gat tussen de twee kemphanen teruggebracht tot 10 seconden. Met het gegeven dat Mann elke ronde een seconde sneller is moest het wel een zeer spannende finale worden. En dat wordt het ook, het verschil in de laatste ronde is nog maar een paar machinelengtes. Het publiek gaat helemaal uit zijn dak en het verschil op de finish is slechts een fractie van een seconde, in het voordeel van Don Burnett op zijn Triumph. Ralph White wordt derde en de winnaar van de laatste editie, Roger Reiman wordt vierde. Deze diende op dat moment in het leger(169e Air Force Fighter Squadron) en had de toestemming van "Uncle Sam" gekregen om toch aan deze editie te mogen deelnemen.
Ralph White, een universiteit student uit San Diego, brengt de trofee op 31 maart 1963 weer in de Harleystal terug. Dit is het jaar dat de A.M.A. voor het eerst, de in Europa gebruikte, stroomlijnen toestaat. Hierdoor krijgen de motoren een heel ander uiterlijk. Het zal blijken dat de snelheid hierdoor toe zal nemen. Voor de start was Dick Mann, de nummer twee van 1962, het middelpunt van een flinke rel. Hij had de tweede plaats in '62 behaald op een hele snelle Matchless motor. Deze bracht hij nu ook aan de start, maar het motorframe werd door de organisatie niet goedgekeurd. De controverse werd niet opgelost voor dat de race begon en Dick Mann moest de race vanaf de zijlijn bekijken. Kanshebber Dick Hammer (1939-2003) bleef staan bij het vallen van de vlag. Zijn monteur had problemen bij het vervangen van de "warmup" bougies voor de racebougies. Het kostte Hammer en zijn Harley een 37 seconden achterstand op de rest van het veld. Na verloop van tijd, op een kwart van de race, nestelden zich vijf Harley's op kop van het veld: Roger Reiman, Tony Murguia, George Roeder, Ralph White en de prima teruggekomen Dick Hammer. Na 100 mijl, op de helft van de race, was de leiding inmiddels in handen van een trio, Ralph White de snelste uit de training, Roger Reiman de winnaar van 1961 en lokaal favoriet Tony Murguia. In ronde 24 was White onderuit gegaan, kon de race wel weer snel hervatten op een vijfde plek en zat dus nu nog steeds in de top 3. Reiman kreeg problemen met zijn koppeling en moest twee maal naar de pits voor reparatie. Einde podiumplaats, maar hij werd nog wel knap 12e. Murquia kreeg nu de kop in de schoot geworpen en dit zou tot ronde 70 zo blijven, toen hij uitviel met een lekke band. Dick Hammer, had inmiddels zijn slechte start meer dan goed gemaakt, en pakte de leiding. Ongelofelijk, maar vier ronden later was door een uitgelopen lager ook zijn race ten einde (hij wist overigens dit jaar wel de 250cc race te winnen). Hierdoor kwam White dus weer terug op kop, dit door de pech van anderen. Hij eindigde uiteindelijk maar liefst 1,5 ronde voor tweede man, Larry Williamson op een Triumph, in een tijd van 2 uur, 34 minuten en 29.17 seconden.
(Special thanks to Don Emde, winner of the 1972 Daytona 200, for using photographs from his book, The Daytona 200 1st edition untill 1991. He also made a 2nd edition up to 2003 and is currently working on the 3rd edition, which should be out in mid-2008) (also many thanks to "Motorcycle Hall of Fame Museum" for using some of there pics)
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
©opyright 2006 Gerard van der Pot. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Een
nieuw jaar, een nieuwe Daytona 200 en een nieuwe Harley-Davidson
winnaar! 1956
zou een zeer zware race worden en vele
coureurs zouden deze dag de finish niet halen. 
De
250cc amateur-race werd een prooi voor Bates Molyneaux, uit Corpus
Christi, Texas, in 1 uur, 4 minuten en 6.72 seconden. Bates nam in het
begin de koppositie in de race, op zijn Harley-Davidson type K, en
leidde in de meeste van de 24 ronden. De overwinning bracht eer en
glorie aan het Amerikaanse leger, want Bates diende bij de marine. Bates
had zich het afgelopen jaar goed verbeterd, aangezien hij in 1955 nog
tiende werd. Jack Schlaman werd tweede voor Roger Armstrong. 
en alle zaken die met motorfietsen
te maken hadden. Hij was ook de stuwende kracht achter het project, om
een monument (in 2002) op het strand te plaatsen, om de jaren van de
Daytona strandrace te herdenken. Dick begon te racen, rond het
landbouwbedrijf waar hij tijdens de vroege jaren '40 opgroeide, toen hij
14 jaar oud was. Na wat lokale races, ging hij in 1948 naar Daytona, om
daar mee te doen aan de amateur-race. Hij pakte daar direct een tweede
plaats en besloot, nadat hij een jaar later zijn “nationale plaat”
kreeg, om aan het echte werk mee te doen. Tijdens deze eerste poging, in
1949, op de zeer jonge leeftijd van 20, wist Dick al de fameuze 200 te
winnen. Om dat opnieuw te doen, in 1951 en 1952, daardoor zal Klamfoth
voor altijd met de Daytona geassocieerd
worden. Hij was ook de eerste de drie maal winnaar van deze race werd.
Dick maakte na zijn racecarrière de overgang naar een dealerschap voor
Honda. Buiten drie keer winnaar in de Daytona 200 ('49, '51, '52) won hij
ook - Laconia 1949, 1951, 1952; Heidelberg 1958, 1959; Richmond, 1951,
1954; Shreveport 1951; Ohio State Champ vijf
keer; en was de populairste Amerikaanse coureur in 1962. Dit waren
alleen
de nationale en regionale kampioenschappen en ook daarbuiten pakte hij nog
vele overwinningen. Klamfoth trok zich in 1962 terug en eindigde in al
zijn racejaren, op twee keer na, bij de top 10 in het eindklassement.
Hij boekte in zijn carrière totaal 12 nationale A.M.A. overwinningen en
één internationale (Canada) winst. Dick verdiende respect op de
circuits als rijder, monteur en sportman, en toonde ook zijn
capaciteiten door de grootste Honda motorfietshandelaar van de V.S. te
worden in de midden jaren ‘60.
1956: Dick
Mann (#23) vocht 80 mijl lang een harde strijd met Paul Goldsmith
(#3) om de leiding, totdat de koppeling van zijn BSA het begaf.
Mann kwam elk jaar terug naar Florida en in zijn 14e optreden, in
1970, won hij de 200 mijler, om dat een jaar later nogmaals te
evenaren.
Tijdens
de speedweek van 1957, ging de aandacht voornamelijk uit naar Al Gunter
en Joe Leonard. Beide rijders hadden vaak aan de kop van een Daytona 200
gereden, maar door mechanische problemen nooit de overwinning gepakt. Ze
waren beiden in topvorm naar Daytona gekomen. Gunter vertegenwoordigde
BSA en Leonard droeg de kleuren van Harley-Davidson. Leonard bereed dit
jaar de winnende Harley (1955) van Brad Andres. Brad was ernstig gewond geraakt tijdens een valpartij in het naseizoen van 1956. Hij zou
het volledige seizoen van 1957 moeten missen. 
NASA-lanceerbasis voor o.a. de maanlandingen en vandaag de dag voor de
lancering van de Space Shuttles. De stad Orlando met de Universal Studios, Sea
World en het Walt Disney World Resort (vanaf 1971) met al hun pretparken. De
Florida Keys, een reeks van ongeveer 1700 kleine eilandjes. Nationaal park de
Everglades, een gigantisch natuurpark. 
opgesloten
en hadden het aan BSA-manager, Ted Hodgdon, te danken dat ze toch aan de
race konden deelnemen. Hij betaalde hun borgtocht van $1000. Ook voor
Hunter, die juist dat jaar, na vele jaren bij BSA in dienst te zijn
geweest, was overgestapt naar Harley. Een jaar later zat hij weer terug
bij BSA.... Het prijzengeld ($1500) dat Dick Mann met zijn 2e plaats
won, ging dus grotendeels naar de regering. Niet alleen was Joe Leonard
het snelste op het circuit, maar hij was ook het snelst in de pits. Met
behulp van een nieuw ontwerp snelvulsysteem, kon hij 22 liter benzine in vijf seconden tanken! Dit was zeer snel voor
die tijd. Op de finish bedroeg het verschil met nummer twee, Dick Mann,
ook op een Harley, maar liefst 4,5 minuut. Het gerucht ging na de race,
dat het wel eens de laatste Daytona 200 geweest kon zijn. Conflicten met projectontwikkelaars en
huizenbouw in het gebied konden wel eens het einde betekenen van
de racerij op het beroemde strand van Daytona Beach.
* 
Waarschijnlijk
was Mann’s grootste en mooiste overwinning de Daytona 200
In 1959 waren de conflicten met de gemeenschap gelukkig voor het
grootste deel opgelost. De 200 ging weer
door en wel op 8 maart! Terwijl 1958 een race
zonder veel spanning was, maakte de race van 1959 dat meer dan goed.
De 250cc100 mijls race
voor amateurs in 1960 (op de foto de start) werd gewonnen door de
jonge Tommy Segraves, die vooraf ook een van de favorieten was. Hij had
zich als zesde geplaatst voor de race achter John Persson, Len McGuire,
Larry Palmgren, John Melniczuc en John Berlin. Op het moment dat de tachtig amateurs
van start gingen nam Tommy Segraves direct de leiding, verloor deze nog
even aan Eddie Warren, maar kwam weer terug aan de kop van het veld. Hij
zou de rest van de race niet meer in gevaar komen en reed met een nieuw
record over de finish. Persson en Warren moesten nog even uitmaken wie
er twee en drie zou worden, maar nadat Warren dit gevecht in zijn
voordeel had beslist, reden ook zij zonder verdere problemen naar de
finish. Zij waren uiteindelijk de enige twee die niet door Tommy
Segraves op een ronde achterstand werden gereden. 
1961, de inwijding van het
nieuwe circuit (voor de motoren), kent een nieuwe overwinning van de fabriek
Harley-Davidson.
Roger Reiman uit Kewanee, Illinois, wint, voor de Triumph van Don Burnett de wedstrijd met meer dan
honderdenelf km gemiddeld, maar zonder daarvoor de grote kombaanbochten te
gebruiken die juist het bijzondere van dit circuit eer aandoen: A.M.A., die
eventuele ongevallen vreest, verbied nl. het gebruik ervan. Het is dus op de
binnenste baan dat de motoren, die altijd met grote fietssturen
"koeienhoorns" worden uitgerust, meer verwanten van dirt track
blijven dan van de wegracewedstrijden. De meeste coureurs kwamen met hun
dirttrackracers aan de start. Niemand had er bij stilgestaan dat je op de
betonnen baan met echte wegracers van start moest gaan. Die waren in Amerika
nog niet zo bekend, maar in Europa reed men er al enige jaren wedstrijden mee.
Roger Reiman, 
Op
16 September 1962, hard op weg om het vijfde achtereenvolgende
kampioenschap in de wacht te slepen, beëindigde de carrière
van Resweber plotseling. Tijdens een training in Lincoln, Illinois, viel
Resweber samen met drie andere coureurs, Jack Gholson, een oude
racevriend die het ongeval niet overleefde, Dick Klamforth en Babe
Robertson. Gholson was onderuit gegaan, maar door de stofwolken hadden
de andere drie rijders dit te laat in de gaten. De verwondingen van
Resweber, een hersenbeschadiging, een
gebroken nek, een gebroken borstbeen en zes breuken aan het rechterbeen,
plaatsten hem voor negen maanden in een 'gipskostuum'. Het duurde
verscheidene jaren voor Carroll redelijk hersteld was, en hoewel vele
fans geloofden dat Resweber zou terugkomen als racer, deed hij dit
nooit, omdat hij het psychisch niet aan kon. Zijn toewijding aan
Harley-Davidson was gebleven en hij ging voor de Harley-Davidson Motor
Company werken, en maakte speciale delen voor racemachines, totdat hij
in 1992 met pensioen ging. Als men het in Amerika over de beste
dirttrack racers heeft, komt altijd de naam van Resweber bovendrijven.
Hij zou ook zonder het ongeluk nog jaren aan de top hebben meegedraaid,
aangezien hij slechts 26 jaar oud was tijdens het ongeluk. 
Vanaf 1963 werd er ook een 250cc race
voor profs verreden over de halve afstand van de Daytona 200 race, over 100 mijl
dus. Men had deze race al een paar keer georganiseerd voor amateurracers,
maar nu werd het dus ook een race voor profs. De eerste winnaar van deze ook prachtige race,
in een tijd van 1 uur, 23 minuten en 55.64 seconden, was Dick (Richard
Hammer). Het was Tom Clark uit Knoxville die de eerste zes ronden het
veld aanvoerde, daarna nam Ralph White op een Sprint (de winnaar van de
200) de leiding over. Roger Reiman (snelste in de training) en Dick
Hammer gingen White samen in de negende ronde voorbij. Reiman viel uit
en liet Hammer alleen over op kop, maar die kreeg daarna gezelschap van
Buddy Elmore van El Paso, Texas en het werd een wiel aan wiel gevecht
tot twee ronden voor het einde, toen de motor van Elmore het begaf en
Hammer zijn victorie greep. Dit jaar werden de volgende races verreden:
De 200, 250cc 100 mijl, nieuwelingen 76 mijl, 250cc 100 mijl voor
amateurs, shorttrack en een lichtgewicht Sportsman race.
