 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
Daytona was een rustige zeebadplaats van Florida (The Sunshine State), met een mooi strand van wit zand van 37 kilometer lang, die een tempel van de motorsport werd. Geschiedenis Florida: Florida werd in 1513 door Juan Ponce de Leon ontdekt. Daarna reisden andere ontdekkingsreizigers naar het gebied. Dat waren in 1528 Narvaéz daarna de Soto tussen 1539 en 1542 en daarna nog vele anderen. Toen werd er in 1565 door Pedro Mendendéz St-Augustine gesticht. Hij moordde daarvoor eerst een Franse stam uit. In 1586 ging Francis Drake naar Florida en verwoeste St-Augustine. In 1607 vestigde de Engelsen zich in Virginia. Daardoor werden de Spanjaarden naar het zuid-oosten “geduwd” Daarna trokken de Engelsen verder naar het zuiden en moesten de Spanjaarden het opgeven in 1763. De Engelsen verdeelden Florida in oost- en west Florida. In 1783 kregen de Spanjaarden het weer in handen. Maar in 1819 werden de Spanjaarden door het Adams-Onis-verdrag gedwongen Florida aan de V.S. te geven. Dat kwam omdat Andrew Jackson in 1818 Florida was binnen gevallen. Toen kwamen er veel blanken in Florida wonen en die kregen ruzie met de Indianen. Daardoor begon de Seminolenoorlog die van 1835 tot 1842 duurde. In 1845 werd Florida de 27ste staat van de V.S. Tijdens de burgeroorlog hoorde Florida bij het zuiden. Daarna werd Florida een welvarend land/staat. In de tweede helft van de 19e eeuw kwamen er zeer veel rijke Amerikanen uit het Noorden naar het zuiden, omdat zij in Florida veel toekomst voor investeringen zagen. Een van deze investeerders was Matthias Day, de oprichter van wat toen Daytona werd genoemd. Hij bouwde het eerste hotel, in 1874, het Huis Palmetto. Deze tendens zette zich voort met andere ondernemers, die een stad van vooral handel poogden te bouwen, wat ook lukte. Daytona Beach, is vandaag de dag een vakantieplaats, met het "Beroemdste Strand van de Wereld", die erom bekend staat populair te zijn voor de (seksuele) uitspattingen van jongeren tijdens hun voorjaarsvakantie (spring break) en natuurlijk de Daytona 200 (motorraces) en Daytona 500 (autoraces). De Daytona International Speedway, één van 's-werelds beroemdste racebanen, ligt zuidelijk van Daytona Beach, ongeveer acht kilometer vanaf de Atlantische Oceaan. Vanaf de buitenkant lijkt de kombaan een uit grijs beton opgetrokken bolwerk, een bolwerk van de snelheid. Daytona is echter ook een trekpleister voor ouderen, studenten, toeristen, scholieren, die elk jaar, vanuit heel Amerika naar "The world's most famous beach" trekken. Het strand is breed, vlak en spierwit. Tweemaal per etmaal wordt het overspoeld door de vloed, welke het strand effent tot een perfecte gladde zandbaan, waarop auto's en motoren zonder problemen kunnen rijden, zij het met een gelimiteerde snelheid van 10 mijl per uur, waar zeer streng op wordt gecontroleerd..
De grondslag van de Daytona Speedweek lag eigenlijk in Savannah, Georgia (The Peach State). In 1932, was er een groep genaamd 'Southeastern Dealers Association', die hier de 200 mijls race oprichtte. Het moest een A.M.A. 'klasse c' race worden, dit hield in dat men met standaardmotoren diende te rijden, waarvan de uitlaat en koplampen waren verwijderd. Men reed eerst in Savannah om de Vanderbilt Cup (bekend om de autoraces), maar in 1933 werd de race al verplaatst, omdat de organisatie veel geld verloor doordat de race van 1932, i.v.m. een erge storm bijna geen bezoekers trok. De race ging in 1933 naar een circuit in Camp Foster nabij Jacksonville (Florida), hier kwamen 35 rijders aan de start en dit werd wel een succes. In 1935 was het aantal deelnemers al uitgegroeid tot 68 stuks en trok men een aanzienlijk aantal motorsportliefhebbers naar Jacksonville. De 200 bekwam een nationale status. De vijfde editie van de 200, gewonnen door Ed Kretz Sr., was weer terug verhuisd naar Savannah. De race was een groeiend succes en de race trok dat jaar al deelnemers uit 35 van de 50 Staten van Amerika en er deden 120 coureurs mee aan de race. Ze moesten per twintig coureurs starten en dan na tien seconden de volgende groep. Bij de derde groep aangekomen, besloot iedereen van start te gaan, anders werden degene die in de laatste groep moesten starten al op een ronde gezet door de eerste groep! De latere winnaar Ed Kretz had startnummer 120 getrokken (kwalificatie ging in die tijd via loting), dus moest vanaf de laatste startrij vertrekken. Het circuit bestond voor het grootste deel uit zand en vooral de bochten werden door de 120 coureurs flink omgeploegd en er ontstond een flinke geul in het rulle zand en de enige manier om daar na een paar ronden door heen te komen, was snelheid en Kretz kon dit als de beste. In 1937 verhuisde de 200 mijl terug naar Florida en wel naar Daytona Beach, waar het zou uitgroeien tot het grootste motorevenement ter wereld. De historie van Daytona is eigenlijk net zo oud als de motorsport zelf. In 1903 werden al de
eerste (klein opgezette) autoraces gehouden op het strand van Daytona.
Ook motoren kwamen dat jaar voor het eerst in actie. De Zweed Carl Oscar Hedström,
een van de oprichters van het merk 'Indian', reed een snelheidsrecord op
het strand. In 1904, hetzelfde jaar dat de F.I.M. (Federation
Internationale de Motocyclisme) werd opgericht, werd een poging gedaan
door een 26 jarige durfal, de ex-wielrenner en motorfiets- en
motorenontwerper Glenn Hammond Curtiss, die op een van alle overbodige
onderdelen ontdane motorfiets een snelheidsrecord vestigde over de mijl
van 60 mijl (96 km.) per uur. Deze snelheid betekende een record, maar
Curtiss was er niet tevreden over en hij beloofde om terug te komen om
een echt record neer te zetten. Zijn voorbereidingen duurden twee jaar
en toen kwam hij terug naar Daytona met een motorfiets, waarin hij een
vliegtuigmotor, een achtcilinder V-motor van 4300 cc, geknutseld had.
Het "ding" haalde een ongehoorde snelheid van 137 mijl (221
km.) per uur.
Ed "Iron Man" Kretz Sr.(1911-1996)*, wordt de eerste overwinnaar, op 24 januari 1937, en maakte goede reclame voor de motorfabriek die het hem mogelijk maakte om te winnen: Indian**. Hij nam in de 2e ronde de leiding over van de Canadees, Miller, op een Norton, om die niet meer uit handen te geven in de rest van de race. Sterker nog, hij zou het hele veld van 86 rijders, uit 28 staten en Canada, (meer mochten er niet starten) op minimaal één ronde zetten. Hij had tijdens de race nog wel een hachelijk moment, toen hij met veel moeite een hond moest ontwijken, die de weg overstak! De tweede plaats ging naar Clark Trumbull op een Norton, met Ellis Pearce derde op een Harley-Davidson. Een menigte van ongeveer 15.000 toeschouwers was er getuige van om Kretz de eerste Daytona 200 te zien winnen. De overwinning leverde Kretz $300 op, de eerste acht plaatsen wonnen een geldbedrag. Elk jaar werden er weer weddenschappen op Kretz afgesloten, maar hij zou de race nooit meer winnen, ondanks het feit dat hij diverse keren aan de leiding van het veld zou liggen. Mechanische problemen maakten altijd weer een einde aan zijn illusie. Het enige probleem van het nieuwe circuit waren de continu veranderende getijden. De race van '37 begon met laagwater, maar naarmate de wedstrijd vorderde werd het hoogwater, zodat de coureurs, of ver van de zee, in het diepe zand moesten gaan rijden of net door de branding. Eb en vloed speelden dus een grote rol tijdens deze eerste Daytona 200. In 1938 werd dit probleem opgelost door de race met de kentering van vloed naar eb te beginnen. Op deze manier had de race zes uren de tijd om verreden te worden, zonder een getijdenprobleem. Dit was slechts drie uur in 1937. De organisatoren van deze eerste 200 mijler hadden er geen notie van dat ze de basis hadden gelegd voor het grootste motorfietsenfestijn ter wereld en waarschijnlijk aller tijden. Het zijn veelal de Amerikaanse motoren waarop in het eerste jaar wordt deelgenomen: vijf Indian's en twee Harley-Davidson's bij de acht eersten van Daytona, tijdens zijn eerste versie. Harley-Davidson, de beroemdste van de Amerikaanse merken, schrijft de volgende jaren drie overwinningen op zijn naam. Ben Campanale (1914-2003) won in 1938 en 1939 en de winnaar in 1940 was, Babe Tancrede (1906-1995). Daarna krijgen ook de Europeaanse motormerken zin in het spektakel en komen direct succesvol voor de dag op de kusten van Florida: de Canadees Billy Matthews († 1980) , in 1941, behaalt de eerste niet- Amerikaanse overwinning door aan het stuur van een Britse Norton als eerste te eindigen. In 1942 werd de Daytona-race niet gehouden, dit alles in verband met de Tweede Wereldoorlog. Door de oorlog kwamen ook de rantsoeneringen op banden, motoronderdelen en vooral benzine.
©
Motorcycle
Hall of Fame Museum
Ook *, Tommy Hayes en Indian rijder Lester Hillbish. Op een zeker moment, dwong Hillbish Campanale van het circuit. Dit maakte Ben, op de in groene en witte kleuren gespoten Harley, razend en hij reed als een gek achter Hillbish aan. Hij haalde hem weer in, ging naast hem rijden en schopte tegen het voorwiel van Hillbish. Deze schrok daar heel erg van, en Campanale reed bij hem weg om met één minuut voorsprong op Hillbish, te winnen, Hayes werd op afstand derde. Na de race, kwamen Hillbish en een groep van zijn vrienden langs, om tegen het ruwe rijden van ‘Campy’ te protesteren. Gelukkig voor Campanale, had A.M.A. official, starter en vroegere racegrootheid, Jim Davis*, zien gebeuren dat Hillbish, Campanale van de baan af reed en het protest werd niet aangenomen. Om te winnen, had Campanale met 116 concurrenten af moeten rekenen. Om dit mogelijk te maken, voltooide hij de 200 mijlen in een nieuwe recordtijd van 2 uur, 42 minuten en 10 seconden. In deze tijd werd de Daytona 200 ook wel, door lokale schrijvers, de “Handlebar Derby” genoemd. Dit betekende vrij vertaald zoveel als 'derby van het stuur'.
De race van 1940 zou een strijd tussen de coureurs van Rhode Island en van Californië worden. Voor de verdedigende kampioen Ben Campanale van Providence, Rhode Island stond er een hoop op het spel bij deze gebeurtenis. Een derde Daytona 200 overwinning zou Ben permanent in het bezit brengen van de "City of Daytona trophy". Hij had het geluk om van de eerste rij te vertrekken (er werd geloot voor de startposities) en greep de leiding direct in de openingsronde. In de tweede draai van de tweede ronde gleed Campanale onderuit, stond snel weer op en kon de race vervolgen met slechts een paar posities verlies. Op dit moment kwam Californiër Ed Kretz Sr. aan de leiding, die deze tot ronde 32, van de totaal 63, in handen zou houden. Door mechanische problemen kwam er aan zijn race een eind. Campanale had inmiddels zijn achterstand, opgelopen na zijn valpartij, weer goedgemaakt en nam nu wederom de kop van de wedstrijd over. Echter het geluk was ook niet aan de kant van Campanale die dag, zijn Harley begaf het in de 38ste doorkomst, daarmee vervloog ook zijn hoop op het mogen behouden van de Daytona trofee. Sam Arena, die in 1939 in winnende positie onderuit ging erfde de leiding met het uitvallen van Kretz en Campanale. Jammer genoeg voor de rijder uit Californië, in de 43ste ronde moest ook hij naar de kant met een motorprobleem. Op dit punt pakte Babe Tancrede uit Woonsocket, Rhode Island, de eerste plaats op zijn Harley-Davidson WLDR. Tancrede reed erg goed, maar hij moest met nog een andere rijder uit Californië, Jimmy Kelly afrekenen, op een Indian Scout. Deze passeerde Tancrede in de 57ste raceronde. Het duel was kortstondig, omdat twee rondes later Kelly's Indian het af liet weten. Tancrede had nu de race onder controle en hij eiste de overwinning voor zich op. Zijn winnende tijd bedroeg 2 uren, 39 minuten en 45 seconden, een gemiddelde van 120.88 km/u. De race van 1940 werd slechts met 15 van de 77 gestarte coureurs beëindigd! Het was een race geweest die heel veel van mensen en machines had gevergd.
1942 - 1945 de
oorlogsjaren: minder dan tien maanden na de Daytona 200 van 1941 raakten
de Verenigde Staten betrokken bij de Tweede Wereldoorlog, na de aanval
van Japan op Pearl Harbor op 7 december 1941. Terwijl men
hoopte en dacht dat de onderbreking kort zou zijn, zouden de races niet
eerder dan in 1947 weer plaatsvinden. De motorfietsliefhebbers hadden
zich uiteindelijk, na de oorlog, verheugt op het hervatten van de
Daytona 200 race in 1946. Zij waren teleurgesteld toen ze ontdekten dat
er geen race zou zijn. De motorfietsfabrikanten waren van mening dat de
nieuwe machines nog niet in voldoende aantallen beschikbaar waren om een
nationale gebeurtenis van het niveau van Daytona te houden.
In 1951, haalt Norton's racechef
Francis Beart in Engeland een serie 500cc Norton Manx machines. Na twee
overwinningen op rij wilde Beart ook drie op een rij. De verdedigende
kampioen Billy Mathews kon in 1951 niet meedoen wegens
immigratieproblemen, zodoende kreeg Dick Klamfoth teamversterking van
Bobby Hill, Bill Tuman en Dick Curtner. Er waren in 1951 weer wat meer
toeschouwers op de races afgekomen, nl. 15.000. Zij zagen de Ohio jongens,
Klamfoth en Hill vanaf de start ver van de rest van het veld wegrijden.
Uiteindelijk, versloeg Klamfoth Hill op de finishlijn en pakte zijn tweede
overwinning in de Daytona 200 en gaf Beart zijn derde victorie op een rij.
De uitslag was zeer slecht dat jaar voor de Amerikaanse machines. Slechts
44 Harleys deden mee aan de race tegen 78 in 1948. De beste uitslag voor
een Harley-Davidson in de wedstrijd van 1951 was een achtste plaats. De
Indian Scout rijders waren bijna helemaal uit het beeld. In 1951 kocht de
'Birmingham Small Arms Company’ (BSA) het eveneens Britse Triumph, en
maakte van dit merk de grootste producent van motorfietsen ter wereld in
de jaren 50. Oorspronkelijk begon BSA als
fabriek voor wapentuig ten tijde van de Krimoorlog, in 1861. Na deze
oorlog bleef het bedrijf bestaan, men verlegde echter de productie naar
fietsen (1880) en later dus naar motorfietsen (1903). In de jaren vijftig was BSA de grootste motorfietsenproducent
ter wereld, met een productie van 75.000 stuks per jaar. In 1960 werd
Daimler (in 1909 aangekocht voor de motoren van auto's) verkocht aan
Jaguar, en begon BSA de pijn te voelen van Duitse en Japanse concurrentie.
Ruim tien jaar later had BSA het zo moeilijk dat het bedrijf werd
overgenomen door Manganese Bronze Ltd., in het kader van een reddingsplan.
Een bijzonder tintje aan de race van 1951 was, dat de winnaar van de eerste editie, Ed Kretz Sr. (6e) en zijn zoon Ed Kretz Jr. (57e) beiden in deze race uitkwamen. Dit zouden ze tot 1959 doen, het laatste jaar dat senior en junior meededen.
In 1952 speelde het weer een grote rol van betekenis in Daytona speedweek. De zware regen, de harde winden en de lage temperaturen, de ochtend van het race, zorgden ervoor dat de 200-miler werd uitgesteld. Door de weersomstandigheden bleven ook de toeschouwers ver achter, slechts 6.000 zouden deze editie bezoeken. De race werd verplaatst naar de volgende dag, maar ook toen lag het circuit er zeer slecht bij. Beide keerpunten stonden volledig onder water. De organisatie was 24 uur in de weer om de baan in bruikbare conditie te krijgen. De eerste helft van de race hield de baan het redelijk, de laatste 100 mijl echter werden de keerpunten zeer diep en ruw en vele rijders vielen hier letterlijk en figuurlijk uit de race. Na bijna het begin van de race te hebben gemist reed Dick Klamfoth een vlotte race en reed onbedreigd naar de overwinning.
Een communicatiestoornis kostte Dick Klamforth bijna zijn 3e overwinning. Hij had begrepen dat de race niet één maar twee dagen was uitgesteld. Het parcours zou twee dagen nodig hebben om genoeg te kunnen drogen. Aangezien hij dus dacht een dag vrij te hebben besloot hij op maandag te gaan vissen. Hij stond vroeg op en toog naar de kust ten westen van het circuit. Hij had zijn vissersboot klaargemaakt en besloot in een restaurant nog wat broodjes te gaan halen. Een klant van het restaurant herkende hem en wenste hem succes met de race vandaag. Nee zei Dick die is morgen. De klant liet hem de ochtendkrant zien en Klamforth schrok zich "te barsten". Hij stapte in zijn auto en reed zo snel als hij kon naar de Norton garage in de stad. Teanchef Francis Beart en de andere rijders van het team waren echter al naar het circuit vertrokken en rekenden niet meer op de heersende kampioen. Het team had de truck meegenomen, dus kleedde Dick zich om en reed op zijn racemotor naar het circuit, waar hij nog net op tijd aankwam om aan de race te kunnen deelnemen! Dick was nu de enige die drie keer winnaar van de Daytona 200 was geworden en kwam permanent in bezit van de prestigieuze "City of Daytona trophy". De mensen van Norton hadden ook goede reden om hun vierde winst op rij te vieren. Ook de andere twee belangrijke Britse merken, Triumph en BSA, kwamen goed voor de dag. Californiërs Al Gunter (BSA) werd vijfde en Jimmy Phillips (Trumph) derde. Norton pakte met Clifford Farwell (2e) en Bobby Michale (4e) de rest van de top 5 plaatsen. De BSA van Gunter werd geklokt op 212.40 km/u op het rechte eind. Maar liefst de eerste 14 plaatsen werden door Britse motoren ingenomen. Harley-Davidson WR, eens een onverslaanbare machine in Amerika, was nu zwaar verouderd. Klamforth, de winnaar van ook de race van 1949, gaf dus twee keer een vervolg voor Norton aan deze overwinning door ook te winnen in '51 en '52.
Door de vier superieure overwinningen op rij, besluit de organisatie, met het doel om het Amerikaanse product te bevorderen, het volgende jaar om bepaalde kenmerken te verbieden: De A.M.A. (Amerikaanse motorbond) verbood bovenliggende nokkenassen. Voor de Engelsen, betekende deze maatregel "einde oefening". Hun motoren waren allemaal voorzien van deze bovenliggende nokkenassen. De Nortonfabriek, overwinnaar van de afgelopen vier jaren, verlaat woedend Florida. Niemand zal nu nog de ambities van Harley tegenwerken die, gedurende vele jaren, de overwinningen voor zich opeist. De enige spelbreker, zal in deze lange reeks van successen in 1954 de overwinning van Bobby Hill, aan het stuur van een Britse BSA zijn. De winnaar van 1953, Paul Goldsmith zou ook in 1958 op Daytona Beach een autorace (stockcar) winnen. Hij is de enige die dit in de lange historie van Daytona races gepresteerd heeft.
1955: In 1949 wist Dick Klamfoth, als "rookie" de race te winnen en in 1955 gebeurde het wederom dat een "rookie" de hoog aangeschreven race op het strand van Daytona wist te winnen. Zijn naam: Brad Andres*, een negentienjarige rijder uit San Diego op een Harley geprepareerd door zijn vader. Hij deed dit in wederom een nieuw record, het tweede in de laatste drie jaar, door een Harley-Davidson rijder. Zijn tijd, op 13 maart 1955, voor de 49 ronden: 2 uur, 5 minuten en 46.54 seconden. Brad reed een regelmatige race en vorderde gestaag naar voren in het klassement op zijn Harley-Davidson type K. Aan het einde van de 20ste ronde, lag hij vijfde achter '53 winnaar Paul Goldsmith (de oude recordhouder), Jimmy Phillips, Al Gunter en Johnny Gibson. Bij het ingaan van de dertigste ronde, was hij tweede achter Goldsmith, die een 12 seconden voorsprong op dat moment had opgebouwd.
In ronde 31, toen Goldsmith het strand opgedraaid kwam, spoot er plots olie uit zijn motor. Dit was een ernstig probleem, omdat het op zijn motorbril spoot. Tijdelijk verblind, ging Goldsmith te wijd door de bocht en reed met hoge snelheid in het water. Hij werd door een golf van zijn motor gesleurd, raakte daarbij niet gewond, maar de race was wel over voor hem. Het zal wel een zeer spectaculair gezicht zijn geweest voor de toeschouwers! Brad Andres nam nu de leiding over in de race en zou die tot aan de finish behouden. Een menigte van ongeveer 12.000 toeschouwers zag hoe Harley-Davidson, voor het eerst in de geschiedenis, de eerste drie posities in de Daytona 200 voor zich opeiste. De tweede plaats ging naar Jimmy Phillips, die door Johnny Gibson uit Duarte, Californië werd gevolgd. De rijders van het Harley-fabrieksteam, Joe Leonard, Everett Brashear en Goldsmith slaagden er geen van drieën in om de race te finishen. 1955 was ook het jaar dat de dirt track racen aan het programma werden toegevoegd. Deze werden verreden in het Daytona Beach's Memorial Stadium. In 1989 werd dit stadion afgebroken i.v.m. de noodzaak voor meer parkeergelegenheid. Het dirt track racen werd verplaatst naar het Daytona Beach's Municipal Stadium, waar 10.000 toeschouwers de diverse en vele races tijdens de Daytona Speedweek konden volgen.
Er waren 28 Staten van Amerika vertegenwoordigt in deze 200 mijls race. Een week voor het begin van de Speedweek zag de bevolking van Daytona al motoren met kentekenplaten vanuit het hele land, het stadje in komen rijden. Deze mensen namen de mogelijkheid te baat, om voor de races h.e.e.a. in de omgeving van Daytona te bezoeken.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
(bronnen: Motor, Moto 73, Moto Journal, Moto Revue, "Daytona 1973" door Wim Ramkema & Jan Heese en véél véél meer) (Special thanks to Don Emde, winner of the 1972 Daytona 200, for using photographs from his book, The Daytona 200 1st edition untill 1991. He also made a 2nd edition up to 2003 and is currently working on the 3rd edition, which should be out in mid-2008)
(Special thanks to Manfred Mothes Motorcycle Racing Heroes of the Past, for using photographs from the years 1983 untill 1996) (also many thanks to "Motorcycle Hall of Fame Museum" for using some of there pics)
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
©opyright 2006 Gerard van der Pot. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Geschiedenis
van de '200 miles races' van Daytona 
In Florida, de zuidelijkste staat op
het vasteland van de VS, wonen ongeveer 14 miljoen mensen. Het
schiereiland scheidt de Atlantische Oceaan van de Golf van Mexico en
strekt zich uit in de richting van het Caribische gebied. Van de
noordgrens tot de zuidpunt is Florida zo'n 690 km lang. De staat heeft
een oppervlak van 151.714 km2 en is daarmee vrijwel even
groot als Engeland. De hoofdstad van Florida is Tallahassee, een
relatief kleine stad in de Panhandle, de smalle reep land die langs de
kust van de Golf van Mexico naar het westen loopt. Florida's
belangrijkste steden zijn echter Miami en Orlando. Orlando is bekend om
zijn pretparken (o.a. Walt Disney World Resort). De historie van de motorsport in
Florida begint in 1937... "Daytona week", de
week van Daytona, is wanneer ontstaan? Waar? En waarom? Wat is er gebeurt dat een kleine wedloop op het strand
later de krankzinnigste motorweek van de wereld werd? Ormond Beach,
Daytona Beach... in dit prachtige deel van Florida, alle namen lopen met "beach"
af: het strand, enorm, dat van het zuiden van Florida doorloopt. Florida heeft een subtropisch
klimaat en de naam is afgeleid van La Florida
(Spaans voor De Bloemrijke). Florida werd veelal bevolkt door gepensioneerden en
wat vakantiegangers. Aan de andere kant van de
Atlantische Oceaan, bevond/bevindt zich het uitgebreidere equivalent van de Côte
d'Azur.
Besloten werd, i.v.m. de rustige toestand en daarmee samenhangende lage
inkomsten, door de plaatselijke
autoriteiten, nu (2007) zeventig jaar geleden om er enige nieuw vertier te creëren.
Een week per jaar, voor het begin van de lente in Florida, wordt Daytona Beach voor enkele dagen
een heksenketel... Er werd op een ovaal circuit van 4,8
kilometers gereden en de races zullen de kleine stad bekend maken. Voor
de race gebruikt de wedloop van Daytona één van de wezenlijke
kenmerken van deze zeebadplaats: het strand. Door een klein traject van minder
dan vijf kilometers, gebruiken de organisatoren de
plaatselijke mogelijkheden: het strand, met een lang "recht einde",
twee kilometers hard zand die de motoren vol gas nemen alvorens te draaien
op een plek waar het zand was opgehoogd om
het in omgekeerde richting nogmaals te doen, maar dan via de smalle verharde
weg, de boulevard, die deze naam in die tijd nog niet verdiende. Ook hier was aan het einde een verhoging van zand gemaakt waar de
coureurs weer het strand opgingen. Het traject voerde de
coureurs dwars door de duinen. De machines uit die tijd waren speciaal
uitgerust voor dit zandbaanparcours en hadden i.p.v. de grote
voetplanken, kleinere steuntjes, brede sturen en verende zadels. Ook de
vering, motor en het remsysteem waren aangepast. Voor deze eerste race,
vroeg in 1937, hadden zich 98 deelnemers ingeschreven, onder wie Bill Cummings, de
regerend kampioen van de wereldbefaamde autorace, de Indianapolis 500.
Hij werd uiteindelijk 27e in de 200 mijls race, later zou Cummings de
eerste stock-car race op het strand van Daytona winnen. Het
prijzengeld, 870 dollar, is nog niet
fantastisch te noemen maar dat maakt niets uit, het gaat om het idee. Een deel van het parcours verandert in een echte modderpoel.
Uitputtend voor de deelnemers evenals voor de machines. De machines
bestonden dat jaar uit: Harley-Davidson's, Indians, Nortons, een Rudge,
een Vincent, een BMW en een Ariel. Duizenden toeschouwers stroomden van
heinde en ver naar het strand voor de grote race, ze nestelden zich
rijen dicht aan de binnen- en buitenzijde van het parcours en gaven
niets om het stuivende zand, dat door de spinnende wielen werd
opgeworpen. Er waren slechts
20 rijders die deze eerste zeer zware 200 mijlsrace uit zouden rijden.
De meeste waren wel zo slim geweest om een soort provisorisch
luchtfilter te maken, maar het opgeworpen zand was als fijn poeder en
vele moesten uitvallen door zand in hun motorblok. Ook veel rijders
smoorden in het zand, in de vele kraters die ontstonden in de zanderige
bochten en als men vanaf het asfalt het zand inreed en niet goed
uitkwam, stond de motor vaak wel erg snel stil, terwijl de berijder
nog met een gangetje doorging... Ook de strandweg c.q.
"boulevard" veroorzaakte vele problemen en ongelukken. Het
asfalt was gewoon over het zand gestort, dus dan heb je wel een idee hoe
"strak" dit parcours erbij lag. Op sommige hobbels vlogen de motoren
meters door de lucht. De meeste coureurs vonden het
"asfaltstuk" beangstigender dan het strand. De snelle jongens
waren bang voor de achterblijvers en de achterblijvers waren bang voor
de snelle jongens, om niet van de sokken gereden te worden. Het was
uiteraard heel erg moeilijk om een strakke lijn aan te houden op deze
baan. Ook een overstekende toeschouwer was een grote angst voor de
racers. Het stuk asfalt kreeg al snel de naam het meest schrikwekkende
stukje asfalt in de racerij te zijn. Toch uitte men weinig kritiek op
het circuit, iedereen vond het een fascinerende uitdaging en alleen het
uitrijden van deze race was al een prestatie op zich. En voor de
fabrikanten gold dat, mocht een motor de race uitrijden, zonder motor-
of versnellingsbakproblemen, dit automatisch wel een goed merk moest
zijn, dus goed voor de verkoopcijfers. 
*
In
de jaren vijftig kwam zijn zoon, Ed Kretz Jr., hem gezelschap
houden tijdens de races, toen deze in de voetsporen van zijn
vader trad. Hij was ook wel succesvol, maar nooit zo als zijn
vader. In 1950, reed Junior de 250cc race voor amateurs, in
Daytona, op de Indian waarmee zijn vader in 1937 de 200 won. Tot
een halve mijl voor de finish leidde Kretz de race, helaas kreeg
hij toen mechanische problemen, waardoor hij slechts twaalfde
werd. Junior reed, ter ere van zijn vader, in zijn amateurtijd,
ook altijd met nummer 38. Senior trok zich in 1952 gedeeltelijk
terug uit de actieve wegracerij, maar toen hij, in 1954 in
Duitsland hoorde over een 100 mijls race in Ascot, kon hij
daar niet aan weerstaan. Hij won in Ascot alles wat er te winnen
viel en hield $1.100 over aan die
dag en dat was veel meer dan hij ooit voorheen had gewonnen,
zelfs niet in een Nationale race. Joe Leonard was op dat moment
de “Number One” en Kretz gaf zelfs hem een ronde achterstand
aan zijn broek. Op de leeftijd van 44, kwam Kretz nogmaals terug
voor een race, de ’Pacific Coast TT Championship’ een race
over 100 ronden, in 1954, en ook deze won hij vrij gemakkelijk,
hierbij vele jonge, snelle rijders verslaand. Hij zou ook tot
1959 elk jaar in de Daytona 200 uit blijven komen, maar hem in
zijn 15 optredens, nooit meer winnen, ondanks dat hij heel vaak
aan de leiding zou gaan. Vele mechanische problemen deden hem
nooit meer dat prachtige gevoel van 1937 herbeleven. 
Hendee
en Carl Oscar Hedström (The Great Medicine Man genoemd)
Indian
Scout 1932
Indian
Scout 1932
Het was Bennie Campanale uit
Providence, Rhode Island, die de 200 mijls ‘National
Championship Road Racing’ kroon in 1938 zou dragen, 30 januari
was de grote dag voor Bennie toen hij zijn Harley-Davidson WLDR over de
finishlijn in Daytona Beach stuurde, een ‘cheers’ van 15.000
enthousiaste toeschouwers begeleiden hem erbij. Zijn winnende tijd was 2
uren, 42 minuten, en 10 seconden, één minuut en 27 seconden sneller dan
de race van 1937 en de snelste tijd ooit, in de zeven jaar
oude gebeurtenis van de 200 mijl race in de Verenigde Staten. De
consistentie en het uithoudingsvermogen van de paardekrachten van de
Harley-Davidson werden steeds meer benadrukt in deze grote
winterklassieker van het Zuiden, aangezien zes van de eerste acht
finishers op een H-D WLDR model reden. Vanaf meer dan een week vóór de
grote race, waren de motorfietsen en hun berijders, 117 in totaal, in
Daytona aangekomen. Deze “gelukszoekers” kwamen om hun kansen in de
200-mijl te pakken, wat hun bekendheid, goud, en kampioenschapseer zou
kunnen brengen. Terwijl de dag van de race naderde, trokken duizenden
toeschouwers, met inbegrip van honderden motorrijders vanuit alle hoeken
van de Verenigde Staten, naar Daytona Beach. Opwinding liep op naar
koortshoogte. De inschrijflijst betrof een recordaantal deelnemers en
beloofde een prachtig gevecht voor de belangrijkste plaatsen te worden.
De nacht voor de race, belegde secretaris E.C. Smith een A.M.A. (American
Motorcycle Association) vergadering
voor alle deelnemers en hun pitbemanningen. De officiële
“scheidsrechter”, Jim Davis (1896-2000), veteraan in vele snelheidswedstrijden, lag zorgvuldig al de regels uit aan alle
aanwezigen. De officiële starter
"Smokey" Joe Petrali beschreef daarna het gebruik van het
gekleurde vlaggensysteem, waarna de pitsmanager "Fats"
McCullough de regels die in de pits van kracht zouden zijn
besprak. 
Zondagmorgen vroeg begonnen de
toeschouwers bijeen te komen rond het circuit, enthousiast zoekend, om de
beste posities langs het parcours te vinden. De
hele morgen lang kwamen er vele motorgeluiden vanuit de lange rij in de
pitstraat, op het zuideinde van het circuit. De meest in smetteloos wit
geklede monteurs en andere teamleden krioelden door elkaar om eventuele
“last minute” aanpassingen te maken. Diverse leden van de
organisatie liepen er ook tussendoor om te kijken of alles goed en
volgens de regels verliep, en de 117 coureurs, zenuwachtig aan de
gashandels draaiend, wachtend op hetgeen er komen ging. De start was
gepland om 12 uur, en ver voor dat uur, werd het strand ontruimd door
de efficiënte strandpatrouille van de motorfietspolitie. Op een gegeven
ogenblik werd er dan omgeroepen dat de rijders zich klaar moesten maken
en zich moesten melden in de volgorde van de startnummers die ze hadden
getrokken. De rijders met nummers
1 t/m 20 bezetten zo de eerste rij enz, enz. Elke rij werd onderverdeeld
in groepen van vijf en elke groep mocht starten als het zijn beurt was.
Precies om 12 uur, liet starter Joe Petrali, houder van het sprintrecord van de A.M.A.,
op ditzelfde strand, de vlag vallen voor de eerste groep en weg brulden
de coureurs. Elke rij wuifde Petrali zo weg, met een vijf seconden
interval, tot 117 brullende motoren de lucht, met een machtig gezoem
vulden. DE STRIJD WAS LOS! Spoedig vlamde de parade van zoevende motoren
voorbij de tribune van de jury. Zelfs in de eerste ronden, betekenden
kettingproblemen, sputterende motoren en valpartijen voor velen al een
gedwongen opgave. De menigte koos snel hun eigen favorieten en
schreeuwden luid als zij voorbij kwamen. Onder de
leiders waren Tancrede, Campanale, Kretz, Anthony, Hillbish, Miller,
Hays, Kathcart, Johnston, Reiber, en nog verscheidene anderen. 
In tegenstelling tot het grote
startveld, 117 coureurs, van 1938 kwamen er in 1939 slechts 47 aan de
start. De verwachte krachtmeting was die tussen de winnaars van de
eerste twee Daytona 200 mijlsraces. Kretz, de winnaar van '37 was terug
om revanche te nemen voor zijn rampzalige verlies in 1938, Campanale,
wilde de titel behouden die hij een jaar daarvoor had gewonnen. De
strijd was extra pikant, omdat Kretz een Indian bereed, terwijl
Campanale een Harley coureur was. In het begin, schoot Kretz direct naar
de leiding en probeerde om in de eerste vier/vijf rondes een flink gat
te slaan. Buiten de eerste tien plaatsen in het begin van de race,
bewoog Campanale zich langzaam naar voren naar de tweede plaats in de
zevende ronde. Op dit punt, lag Kretz 10,3 seconden voor hem, maar
Campanale vloog over het parcours en begon hard op Kretz in te lopen.
Aan het eind van de negende ronde, had Campanale zijn achterstand
teruggebracht tot 5,8 seconden. Het leek of het gevecht zou gaan
beginnen, maar helaas, voor het tweede jaar op rij sloeg het noodlot toe
voor Ed Kretz, zijn Indian vloog in brand en hij verloor vier ronden
alvorens hij terug in het strijdperk kwam. Met Kretz uit de race,
Campanale leek de race op zijn gemak te gaan winnen, maar hij had nog
met één rijder af te rekenen om de overwinning op te kunnen
eisen. Sam Arena (1912-2002), de '
Hij
deed, om aan geld te komen tijdens de opbouw van zijn
raceloopbaan, ook stuntwerk, zoals door een afzetting met
planken heen rijden. Toen hij echter een keer te sterke planken
had gebruikt, en geblesseerd raakte, stopte hij ermee. In 1938, ging
Campanale naar Daytona Beach, Florida, om aan de 200 deel te
nemen. Campanale was nationaal nog vrij onbekend, en moest het
dit keer opnemen tegen meer dan 100 van de beste
motorfietsracers in het land. Zijn motorfiets was een
Harley-Davidson WLDR straatfiets,
met de koplampen eraf gehaald. Zoals beschreven bracht Campanale
de 200 op zijn naam. In 1939 kwam Campanale
uiteraard terug in Daytona, maar was nu niet meer de underdog. 
Dit keer bereed hij een fabrieks Harley-Davidson en Campanale
won wederom de race. Campanale overleefde, in Oakland, Californië, in 1941 een verschrikkelijk
ongeluk tijdens de race. De rijder, Juni
McCall, ging onderuit met een zeer hoge snelheid, tijdens de Oakland
200. Campanale en
verscheidene andere coureurs kwamen eveneens hard ten val,
tijdens het proberen om McCall te ontwijken. Campanale werd
gedwongen om tegen de buitenomheining van de baan aan te rijden,
in een poging het incident te ontwijken. Tommy Hays en Juni
McCall kwamen tragisch om het leven. Volgens getuigen leek het
alsof er een bom was ontploft op het circuit, met allemaal
uitgestrooide rijders en fietsen. Ben en Jim Kelly werden beiden voor maanden in het ziekenhuis opgenomen.
De artsen hadden Ben minder dan 50% kans gegeven op overleven.
Hij overleefde het ongeval echter wel, en na WO-II hervatte hij
zijn racecarrière en won verscheidene titels. Hij verhuisde
naar Californië en opende een Harley-Davidson dealerschap,
zoals velen van zijn con-collega’s, in Pomona. In 2003
overleed hij op 89-jarige leeftijd.
In 1941 introduceerde de
Harley-Davidson Motor Company het nieuwe model, de WR TT, waarmee ze
hoopten om de winst van de afgelopen jaren te prolongeren. Het
stormachtige weer dit jaar bracht de gehele week vele vertragingen met
zich mee. Tijdens de start op de racedag deed zich ook een flink
probleem voor. De normale startprocedure was als volgt: om de 5 seconden
ging er een rij van start, deze tijdverschillen werden bij de finish
weer verwerkt. Dit jaar echter ging de tweede rij om de een of andere
reden vlak na de eerste rij van start. Dit bracht zoveel commotie dat de
rest van het startveld er ook direct maar achteraan ging. De zorg van de
organisatie was, wat er zou gebeuren als het veld van 67 rijders aan de
andere kant de eerste draai met z'n allen bereikten. Gelukkig, ging
iedereen veilig door de draai en de race ging zonder problemen verder.
Bij het begin, ging Billy Mathews uit Canada er als een raket
vandoor op zijn Britse Norton. In ronde drie echter, kwam Mathews ten
val door zijn agressieve manier van rijden en hij hapte in het zand. De
nieuwe leider, Ted Edwards bouwde een flinke voorsprong op tot in ronde
17 zijn motor het liet afweten. Aan de leiding ging nu Jimmy Kelly, met
Billy Mathews knap terug in de tweede positie na zijn valpartij in de
derde ronde. De twee leiders handhaafden hun voorsprong ronde na ronde.
Op kop, reed Jimmy Kelly, op een Indian Sport Scout een vlotte race en
leek op zeker te gaan winnen. Maar zoals in de afgelopen jaren bleek ook
nu dat je pas zeker was van de overwinning, als de zwart/wit geblokte vlag was
gevallen. Dat ontdekte ook Kelly, die in ronde 58 van de 62, zijn
machine met motorische problemen aan de kant moest zetten. Mathews reed
nu onbedreigd naar de overwinning. Hiermee was hij de eerst buitenlandse
winnaar (Canada) en ook de eerste overwinning van een niet Amerikaans
motormerk (het Britse Norton). 
Een
Anglo-American match volgt in 1947, na de lange onderbreking van de
tweede wereldoorlog, tekent zowel de opleving van Daytona als de liefde die zij bij de Amerikanen veroorzaakt.
Het aantal deelnemers bedraagt maar liefst 142! Maar liefst 
1949 markeert de terugkeer van de
stal Norton met drie officiële motoren, bereden door Dick Klamforth,
Billy Mathews
en Tex Luse. Bij Norton wilden ze proberen om hun vooroorlogse overwinning
te evenaren en doet daar alles aan. Klamforth, Mathews en Luse
rijden alle 3 een perfecte race en beëindigen de wedstrijd ook in deze
volgorde. Het evenement van 1949 betekende “het wisselen van de wacht”
in Daytona. De 16.500 fans zagen vele nieuwe namen en nieuwe
motorfietsmerken die serieuze kanshebbers bleken te zijn onder de 152
deelnemers. In het begin
neemt Jack Horn uit Californië met een Engelse Triumph de leiding.
Ontstekingsproblemen zijn echter de oorzaak van zijn uitvallen in de 35e
doorkomst. Dick Klamfoth, een twintig jaar oude boerenzoon, "rookie"
in 1949, uit Ohio, kwam nu aan de leiding. Hij had het in 1948 erg goed
gedaan, door tweede te eindigen in de 100-mijls amateursrace. Hij won
dus uiteindelijk de race voor zijn stalgenoten Mathews en Luse. Het was
voor het eerst dat er geen Amerikaanse motoren bij de top 3 eindigden.
De verhoogde concurrentie van de Britten kwam ook uit het kamp van
Triumph met de indrukwekkende race van Jack Horn. De ooit dominante
Indian Scouts en Harley-Davidson WR’s moesten het afleggen tegen de
Britse machines. De Harley’s en Indian's gebruikten nog een ouderwetse
voetkoppeling, en beiden hadden een slecht remsysteem in vergelijking
met hun Britse concurrenten. De jaren '50 begonnen zoals de jaren '40
waren geëindigd, met Britse machines die Daytona domineerden. 
Een vrij kleine menigte, voor Daytona,
van 8.000 toeschouwers bezochten de editie van 1950. Het werd een strijd tussen de Nortons
van eerdere winnaars Dick Klamfoth en Billy Mathews en de winnaar van
1937, Ed Kretz op een Triumph Twin. Zoals gebruikelijke pakte Kretz de
koppositie. Hij bouwde spoedig een voorsprong op van ongeveer een minuut
en het zag er goed voor hem uit halverwege de wedstrijd. Toen kreeg
Kretz, zoals zo vaak in Daytona, problemen. Een trage pisstop die meer dan een
minuut duurde, en een defecte koppeling, die hem wederom voor reparatie
naar de pits noopte te gaan, brachten hem uiteindelijk een
teleurstellende 20ste positie aan de finish. Nu was het een duel tussen
twee identieke fabrieks Nortons. Klamfoth, die vanaf de voorste rij was
begonnen, lag voor op Mathews op de baan. Billy Mathews, leidde
eigenlijk de race omdat hij vanaf rij zes was gestart. Hij zou dus aan
de finish 30 seconden extra tijd krijgen ten opzichte van Klamfoth.
Zoals vermeld, kregen de rijders aan het eind van de race de seconden
gecrediteerd die bij het begin werden verloren door een andere startrij
te loten. Billy Mathews won in een nieuw baanrecord van meer dan honderdeenenveertig
kilometers
gemiddeld. Klamfoth werd tweede en Tommy
McDermott derde op een BSA. De hoogst eindigende Amerikaanse
machine was een Harley-Davidson bereden door Ben
Campanale die als vijfde binnenkwam. 
arley die over de streep kwam deed
dat pas in achtste positie met in het zadel Buck Brigance. De nieuwe
Harley deed het prima, maar had nog wel enige tijd nodig om o
1953,
rennerskwartier op het
strand
Goldsmith
werd onmiddellijk één van de sterren van de NASCAR series, hij reed
voor Pontiac en Chrysler. Hij was één van de weinig mensen die in de
Daytona 200, Daytona 500 en Indy 500 te bewonderen was, en de enige
racer die zowel de Daytona 200 als de Daytona 500 zou winnen. Hij werd
nationaal kampioen bij de USAC in 1961 & 1962. Tijdens zijn
autosportloopbaan werd Goldsmith een van de eerste die naar alle races
zou vliegen. Zijn
1954:
BSA had de afgelopen jaren aangetoond een flink potentieel in huis te
hebben en in '54 viel dat allemaal op zijn plaats. Dick Klamfoth (3 voudig
winnaar) en Bobby Hill waren beide overgestapt van Norton op BSA. De
"Indian Sales Company", was door financiële problemen, gestopt
met de racerij, zodoende had BSA direct de twee toppers overgenomen. Dit
zou gaan resulteren in de eerste Daytona overwinning van BSA. Direct na de
start ontstond er een gevecht tussen de winnaar van 1953, Paul Goldsmith,
Joe Leonard*
en de altijd aanwezige Ed Kretz sr. Tussen de 5e en 7e ronde
echter, kreeg het trio mechanische problemen en vielen alle drie terug in
de race. Bobby Hill nam nu de honneurs waar tot in de 24e ronde, wanneer
teamgenoot Dick Klamfoth hem aflost aan de leiding. Hill liet dit echter
niet op zich zitten en pakte de kop van het veld weer over in ronde 37 van
de in totaal 48. Hij won uiteindelijk met 25 seconden voorsprong, op zijn
teammaat, de race. Zij werden op plaats 3 t/m 5 gevolgd, door eveneens BSA
rijders, Tommy McDermott, Al Gunter en Kenny Eggers. Het was dus een
fenomenale overwinning voor BSA. Uitgezonderd McDermott, die een
ééncilinder 500cc BSA Gold Star bereed, reden de andere vier allen, een
speciaal uit de fabriek in Engeland over laten komen, tweecilinder BSA
model. 
BSA 1954
Meestal
kwamen de coureurs, een paar dagen voor de race begon, al naar Daytona
toe om hun motoren aan het klimaat te laten wennen. Dagen voor het
evenement hoorde je dan al de hele dag de motoren met een bloedgang over
het strand heen en weer rijden. Het was niet verrassend dat hier wel
eens een ongeluk gebeurde en in 1954 zelfs een coureur om het leven bij
kwam. Hij kwam in botsing met een auto, die ook gewoon op het strand
mochten komen. In de midden 50er jaren verbood de A.M.A. dan ook dit
"pre-racen". Er werd indertijd op Daytona nog geen
kwalificaties gehouden, maar geloot voor de startplaatsen. Ook al konden
de coureurs de bochten niet oefenen, ze wilden toch hun motoren
"laten wennen" en afstellen. Zodoende ging men op zoek naar
een andere plek om hun machines in te rijden. Dit gebeurde op een weg
waarlangs heel veel bomen en planten stonden. De weg werd in die tijd
omgedoopt tot "The Jungle Road" (de weg door de
jungle). De slechts vijf meter brede weg, zat vol met kuilen en
bulten en was links en rechts dus omgeven door zeer dicht struikgewas,
waar door de jaren heen vele coureurs in verdwenen en zwaar gehavend
weer uit te voorschijn kwamen. Op een keer reed er zelfs een
coureur de "rimboe" in, zijn motor in brand vloog en er
vervolgens een flinke vuurzee in het bos ontstond.
*
Joe Leonard 
Leonard
racete in de “USAC championship Car Serie”, in de seizoenen
1964-1974, waarin hij
De
100 mijls race voor amateurs, een dag voor de 200 verreden, had ook
een nieuw record aan de boeken van Daytona toegevoegd. Dan Richards
uit Little Rock, Arkansas, nam direct na de start de leiding in de
race en werd nooit meer teruggezien door de rest van het veld eer ze
op een ronde gezet werden of in "Victory Lane". 
1920, beroemde H-D globe
