 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
1980 - De overstap naar de endurance. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Bert Struijk werd voor het seizoen 1980 door de Nederlandse lange-afstandrijder, Johan v/d Wal, gevraagd om met hem samen deel te nemen aan het F.I.M. endurance wereldkampioenschap. Van der Wal had al eerder aan endurancewedstrijden deelgenomen, van 1977 t/m 1979 met de bekende N.M.B. rijder (later KNMV) Tonnie van Schijndel, die om diverse redenen inmiddels gestopt was c.q. aan de kant geschoven. Bert was een beetje uitgekeken op de wegrace. Het steeds maar weer oppeppen om prestaties te leveren. En als hij een keer niet bij de eerste drie eindigde, maar voor zijn gevoel wel goed had gereden, de vragen te moeten beantwoorden van: word je te oud, gaat het niet meer? Ook het mislukken van zijn Grand Prix avontuur in '79 speelde een grote rol. Bert had daarin geen ervaring en zijn machines waren ook niet optimaal, waarbij ook nog zijn manager, Jan Muis, na conflicten wegviel.
In eerste instantie zou Bert terugkeren naar de halveliterklasse in 1980. Hij had alles al rond voor het nieuwe seizoen. In Roel Massink vond hij een nieuwe manager en via zijn sponsoren kocht hij een Suzuki 500 van Albert Siegers. Op een avond echter belde zijn sponsor Valvoline op en deelde hem mede te willen stoppen met de sponsoring, dit vanwege het feit dat hun ter ore was gekomen dat Bert met Johan v/d Wal lange-afstandraces zou gaan rijden. De 'Bommelaar' stond versteld van dit telefoontje, want hij en zijn manager Massink, wisten zelf helemaal van niets en ze waren zich aan het voorbereiden voor het 500cc seizoen. Nieuwsgierig geworden waar dit verhaal vandaan kwam belde Bert diezelfde avond nog naar V/d Wal. Deze stapte in de auto en reed naar Zaltbommel, waar hij en Bert kennis met elkaar maakten, want ze kenden elkaar niet eens! Ze sloten diezelfde avond een deal, want Johan v/d Wal had wel degelijk interesse in Bert als co-equiper. Zo stapte de op dat moment 32-jarige Struijk dus van het ene op het andere moment over van de wegrace naar de endurance. Zijn dure, nieuw aangeschafte Suzuki 500 bleef in de schuur staan. Bert en Johan waren beiden motormonteur, dus zaten gelijk ook wat de techniek betrof op dezelfde golflengte. Dus hij zei volmondig ja tegen Johan v/d Wal. Zo werd hij semi-prof in het zeer professionele Honda-Nederland Team, met maar liefst vier monteurs in dienst, want Honda wilde dat Johan en Bert alleen reden en zich verder nergens mee bemoeiden, buiten het doorgeven van de juiste gegevens uiteraard. Chef monteur Hans van Zanten en de monteurs Ad Jaspers, Bertus Vermeulen en Chris Emmers zorgden dag en nacht voor de twee machines en een reservefiets (voor de onderdelen). Broer Ad werkte bereidwillig mee, want Bert werkte nog steeds als chef-monteur bij hem in zijn garagebedrijf. Door het werken in zo'n professioneel team zou er van werken niet veel meer terecht komen. Ook het voetballen werd op het tweede plan geschoven en Bert hield zijn conditie op peil met motorcrossen en fietsen. Het kampioenschap lange-afstandraces werd in 1960 voor de eerste maal gehouden onder de naam F.I.M. Endurance Cup. Aanvankelijk bestond het kampioenschap uit vier races, Thruxton (Engeland), Montjuich (Spanje), Warsage (België) en de Bol d' Or (Frankrijk). In 1976 werd de F.I.M. Endurance Cup een Europees kampioenschap en in 1980, toen Bert aan de start verscheen, kreeg het voor de eerste maal de status van wereldkampioenschap. Dit bracht ook nog wat andere veranderingen met zich mee. Er ontstond nu een klasse voor machines van 600 tot 1000cc en een klasse voor prototypes, waar meer aan veranderd mocht worden, voor machines van 500 tot 1300cc. Ook werden er nieuwe regels betreffende de motoren opgesteld. De machines moesten afgeleid zijn van normale “straatfietsen”. Het was niet toegestaan de cilinders en de cilinderkop te veranderen. Het werd ook niet toegestaan om een ander carter of versnellingsbakhuis te monteren. Tevens mocht men niet meer dan zes versnellingen hebben, de carburateurs moesten standaard blijven, de benzine ook en de maximum tankcapaciteit mocht niet meer dan 24 liter zijn. Tijdens de jaren '80 werd de kalender van het wereldkampioenschap uitgebreid naar tien races. In de loop van de jaren verloor het endurance-WK zijn populariteit en de racekalender werd geleidelijk aan weer teruggebracht tot de vier races. In 1989 werd de status van wereldkampioenschap weer geschrapt en kreeg het kampioenschap een status van ‘World Cup’, aangezien het aantal races die door de FIM werden vereist, om in aanmerking te komen voor een WK-benaming, niet meer werd bereikt. De vier overblijvende races werden ‘classics’ genoemd, de 24 Uur van Le Mans, de 24 Uur van Luik (dat op Spa-Francorchamps wordt gehouden), de 8 Uren van Suzuka en de Bol d'Or ( tot 1999 op Paul Ricard, en daarna op Magny-Cours), zijn nog steeds erg aansprekend. Tot 2000 werd de titel toegekend aan de individuele coureur met de meeste punten, in 2001, werden de regels veranderd en werd het kampioenschap toegekend aan de teamprestatie.
23-03-1980 endurancerace Zandvoort
De eerste race in 1980 was een endurancerace op Zandvoort. Met hun 1000cc Honda gingen Struijk/V.d Wal, de strijd aan over twee manches van 250 kilometer. Door machinepech zou het tweetal geen rol van betekenis kunnen spelen.
24-04-1980 24 hrs. race Le Mans
De editie van 1980 van de 24 uurs betekende een nieuw record, de winnaars Fontan (23 jaar) en Moineau (25 jaar) legden de afstand van 3192.720 kilometer af in de tijd van 24 uur en dit betekende een gemiddelde snelheid van 133.089 km/u. Marc Fontan en Hervé Moineau waren dit jaar door Honda in een nieuw team geplaatst, Honda-Minolta, om het topteam van Honda, gevormd door Christian Léon en Jean-Claude Chemarin, te ondersteunen. Dit duo had op dat moment al 38 endurance zeges op hun naam staan. Zij kregen met hun jonge con-collega’s er een geduchte concurrent bij, dat bleek al tijden de trainingen voor de 80-er editie van de 24 uren, die door de organisatie was teruggetrokken als meetellend voor de dit jaar toegekende status van WK. Dit was gedaan omdat er dan ook prototypes en Formule TT 1 motoren mochten deelnemen en men dus een groter en diverser startveld kon aanbieden. Deze motoren waren uitgesloten voor het WK. Ondanks dat de race niet voor het WK telde, deden Bert en Johan v/d Wal hier wel aan mee. Het koppel wist zich maar liefst elf uur aan de kop van het veld te handhaven, maar moesten uiteindelijk met pech aan de kant (ook een voorbereidingsrace op Zandvoort moesten ze met machinepech uitvallen), door een defecte zuiger. Ze lagen op dat moment op een prachtige zesde plaats in de race. Marc Fontan wist de snelste trainingstijd te laten noteren (1.41.34), voor de combinatie van Peyré/Gibol. Derde op de startgrid was Christian Léon (1.42.19). Vierde was het duo Huguet/Berthod (Kawasaki) gevolgd door het Zwitserse GP-duo, Jacques Cornu & Alan Rőthlisberger op een Yamaha 750.
De Le Mans race werd uiteindelijk gewonnen door Marc Fontan/Hervé Moineau met de Honda RSC1000. Zij werden gevolgd door het duo Jean-Bernard Peyré/Fabien Gibol (Suzuki) en Jean-Pierre Oudin/Gérard Coudray (Honda). Het was dus een compleet Frans podium. Het andere Franse topduo Christian Léon/Jean-Claude Chemarin had constant af te rekenen gehad met mechanische problemen, maar desondanks wisten de toppers om de verloren gegane ronden in te lopen en om 06.00 reden ze nog vier kilometer achter Marc Fontan en Hervé Moineau, die er al 2000 kilometer op hadden zitten. Christian Léon kwam even voor 07.00 uur aan de pits vanwege het bijvullen van brandstof en men ontdekte bij de controle van de Honda, dat er een oliecirculatieprobleem was. Jean-Claude Chemarin verving zijn teammaat aan het stuur, maar tien minuten later kwam hij terug naar de pits en moest het team opgeven vanwege het feit dat de motor geen oliedruk meer had. Hiermee waren Marc Fontan en Hervé Moineau hun grootste tegenstander kwijt en om 09.00 uur leidden zij de race voor Peyré/Gibol (Suzuki #54), die inmiddels tegen een achterstand van maar liefst 17 ronden aankeken. Op de derde plaats lag ook een Suzuki, van het Britse duo Bernie Toleman/Steve Eldridge. In vierde positie volgde de Honda Bol d'Or met nummer 32 van het privéteam van Oudin/Coudray. Zij waren in de ochtenduren flink naar voren gereden in de race en namen ronde de klok van tien uur zelfs de derde plaats over van de #55 Suzuki van Toleman/Eldridge, die een uur later met mechanische problemen de strijd opgaf. Met nog vier uur race op de klokken was de volgorde: Fontan/Moineau, Peyré/Gibol, Oudin/Coudray en Huguet/Berthod, daar zou tot aan de finish geen verandering meer in komen.
05-05-1980 internationale races Ammerzoden
Ook Bert had met zijn nieuw aangeschafte halveliter deelgenomen aan deze race in Ammerzoden, was lekker dicht in de buurt en hij had geen lange-afstandverplichtingen. Bert werd zesde in de race die geen race was.
15-05-1980 8 hrs. race Assen
De volgende race, de acht uren van Assen (aanvang 10.00 uur), om de Goldwing Trophy, het debuut van het duo Bert Struijk en Johan v/d Wal uit het Utrechtse Vianen, in het WK, werd eveneens gewonnen door het Franse duo Marc Fontan/Hervé Moineau voor Christian Léon/Jean-Claude Chemarin. Op het door ongeveer 7000 toeschouwers bezochte evenement, onder een stralend zonnetje, beheersten de Franse combinaties de race. Volgens de historie is het lange-afstandrijden ook in Frankrijk uitgevonden, dus misschien vandaar. Onder aanvoering van Marc Fontan/Hervé Moineau voor Christian Léon/Jean-Claude Chemarin, beiden fullprof teams, uitkomend voor Honda France, pakten de Fransen maar liefst zeven plaatsen in de top 10. De enige niet Fransen, die een paar puntjes mochten pakken in Assen, waren de Duits/Schotse combinatie Helmut Dähne/Alex George, die uiteindelijk naar de zevende plaats stuurden en het Nederlandse duo Henk Kiewit/Fred Coopman, dat op een Moto Guzzi tiende werd, maar wel op een flink aantal ronden achterstand, nl. 24! Voor de 'echte' Nederlandse endurospecialisten was er op het ingekorte circuit van Drenthe weinig eer weggelegd. Van de tien ingeschreven combinaties, inclusief de samen met de Engelsman Gary Green rijdende Pieter Blaauboer, verzekerden er zich zeven via de trainingen van een "Le Mans" startplaats.
Maar de hoop op vaderlandse glorie, waar vorig jaar (toen een 6 urenrace) het gelegenheidsduo Willem Zoet en Dick Alblas, nog derde werd, werd al snel de bodem ingeslagen. Die hoop was voornamelijk gevestigd op Pieter Blaauboer/Gary Green, die dit seizoen de 'vriendschappelijke' zesurenrace op Zandvoort op hun naam hadden geschreven en de semi-professionals op hun Honda, Bert Struijk en Johan van der Wal. En juist deze twee duo's lagen reeds binnen anderhalf uur uit de race. Pieter Blaauboer ging onderuit in de supersnelle beginfase, waarin de race vaak voor een groot deel wordt bepaald. De co-equiper van Gary Green brak bij zijn val een sleutelbeen en was dus definitief uitgeschakeld. Even later greep de gehate pechduivel het duo Struijk/V.d Wal bij de kladden. Nadat Johan van der Wal uitstekend van start was gegaan en in het eerste uur de vijfde plaats stevig in handen had genomen, moest Bert Struijk de fraaie Honda al snel naar de pits sturen. Een defecte drijfstanglager noopte het tweetal uit Vianen en Zaltbommel tot opgave. Want aan repareren viel niet te denken, temeer niet daar het 'slechts' een achturenrace betrof en geen 24 uren. Een achturenrace werd door de echte lange-afstandsrijders dan ook als een veredelde Grand Prix race geschetst. De oorzaak van de mechanische pech zocht men bij het Hondateam in het feit dat men tijdens de trainingen een schuivertje had gemaakt en dat daarbij misschien wat zand in het blok terecht was gekomen. Bert was namelijk onderuit gegaan toen een rijder voor hem op de baan, de motor van zijn BMW opblies en de olie over de baan sproeide. Het eerste deel van de race was sowieso een slijtageslag, want diverse duo's vielen uit en binnen een uur, lagen er nog maar drie combinaties, uiteraard van Franse makelij, in dezelfde ronde. Achteraf viel het allemaal nog wel mee, want van de veertig gestarte equipes haalden er 23 de finish. Marc Fontan/Hervé Moineau, die eerder in het seizoen de niet voor het WK meetellende 24 uren van Le Mans wonnen, leidden ook hier in Nederland van start tot finish. Vorig jaar had Hervé Moineau, toen met zijn landgenoot Christian Huguet, ook al de 6 uren van Assen op zijn naam gebracht. Het Asser circuit lag de Fransman schijnbaar wel. Nadat Christian Léon/Jean-Claude Chemarin, de veelvuldig kampioenen in de fout waren gegaan, Léon in de Geert-Timmerbocht, en een pitstop van vijf ronden moesten maken was er ook geen vuiltje meer aan de lucht geweest voor Fontan/Moineau. Christian Léon/Jean-Claude Chemarin bewezen wel hun kunde, door na de stop van vijf ronden, terug te komen op de twintigste plek, en toch nog de race als tweede te eindigen op zes ronden achterstand van het winnende duo. Christian Huguet, vorig jaar dus winnaar met Hervé Moineau (zie foto), werd nu derde met Christian Berthod, met een achterstand van elf ronden.
15-06-1980 8 hrs. race Nürburgring
Na het uitvallen van Huguet en Fontan richtte men de aandacht op het koppel Jean-Bernard Peyré/Pierre-Etienne Samin, die naar de tweede plaats waren doorgeschoven op hun Suzuki, maar hun veroverde tweede plaats was van korte duur. Samin gleed onderuit, kon wel verder, maar moest de pits bezoeken voor nogal wat schade aan zijn stuur, verlichting etc. Het was het begin van vele problemen bij diverse combinaties, met vele reparaties tot gevolg. De uren vlogen voorbij en dan komt er een einde aan de aspiraties van twee zeer goed geklasseerde teams met uitzicht op een podiumplaats, Coudray-Oudin (Honda) en Luc-Pernet (Dholda), bij het eerste team breekt de krukas een uur voor het einde van de race en bij het tweede komt Jacques Luc ten val, drie ronden voor het einde, vanwege een wolkbreuk, terwijl hij op slicks 'stond'. Johan van der Wal en Bert Struijk maakten optimaal gebruik van de pech en de vele valpartijen door een perfecte race, onder zeer moeilijke omstandigheden met een podiumplaats af te sluiten. Léon en Chemarin deden dus wat er van hun verwacht werd, ze wonnen, en nestelden zich op dat moment stevig aan de top van het WK-klassement. De Fransen namen de leiding in het klassement voor het eerste WK Endurance over van hun landgenoten Fontan en Moineau, die zij eerder dit seizoen in het eerste WK-treffen in Assen voor zich moesten dulden. Ze sloegen ook direct een flink gat, twaalf punten met hun teamgenoten en al vijftien met de concurrende merken Kawasaki en Suzuki. Voor de 8-uren race op de Nürburgring kregen de beide Honda fabrieksteams de beschikking over geheel nieuwe fietsen. Niet alleen aan het rijwielgedeelte, maar ook aan het blok werd het nodige veranderd en dat uitte zich onder meer in het verbeterde acceleratie. Ook de concurrentie, Kawasaki en Suzuki, kwamen overigens met een veranderde machine aan de start hier in Duitsland. Het Duitse Honda-team van Helmut Dähne en Alois Tost voelde zich op haar "eigen" 22,8 km lange circuit als een vis in het water, dat laatste bijna letterlijk, en ze grepen dan ook een verdiende tweede plaats. Dähne reed met Alois Tost, omdat zijn vaste co-equipier, de in Rotterdam woonachtige Schot Alex George, onlangs tijdens de TT op Man door een zware val voorlopig werd uitgeschakeld, en wekenlang op de intensive-care afdeling zou doorbrengen. Het Duitse team werd dus "thuis" op een ronde tweede en bezette nu ook deze plaats op de WK-ranglijst. Het derde en laatste team dat het ereschavot mocht beklimmen was dat van Honda Nederland en reken maar dat Johan en Bert daarmee in hun sas waren. Alle ereplaatsen waren dus voor Honda!
22-06-1980 1000 km van de Zelweg
De race werd gewonnen door Jean Bernard Peyré/Etienne Samin op een semi-fabrieks Suzuki. De voor de Franse Suzuki importeur rijdende coureurs Peyré en Samin, die dus na zes uren de snelste bleken. Jean Bernard Peyré had zijn 'te langzame' teammaat en landgenoot Fabien Gibol, in Assen nog wel van de partij (6e), ingeruild voor Etienne Samin en dat wierp in Duitsland al de eerste vruchten af (5e) en nu dus een zege. Tweede werd nu het Frans/Belgische duo Christian Huguet/Richard Hubin voor de Fransen Pierre Guy/ Claude Fior. Bert Struijk/Johan v/d Wal werden dus zevende en konden vier punten aan hun totaal toevoegen. Ook mogen de prima prestaties niet onvermeld blijven van Hans Sparreboom en Ruud van Leijden die 12e werden met de Daytona Honda. Richard Borrenbergs en Marco Bonke reden voor het eerst de Motorcity Laverda over de eindstreep en dat deden ze, getuige die 14e plaats, niet eens onverdienstelijk. Net als in Assen lieten ook hier Bernard Verweij en Jan de Wit op hun Yoshimura Kawasaki een goede indruk achter: 16e. Het laatste Nederlandse team dat zich wist te klasseren was dat van de firma van Dijk uit Driebergen. De door haar ingezette Laverda, bemand door Peter Lemstra en Henk v.d. Mark, reed de wedstrijd op een betrouwbare manier uit en bereikte daarmee de 24e plaats.Tijdens deze 1000 km race op de Zeltweg in Oostenrijk kwam er een baancommissaris bij een botsing om het leven. De volgende race werd in Barcelona gehouden en duurde 24 uur. Of Van der Wal en Struijk in Japan zouden starten hing af van de resultaten in Spanje. Het Bakker-duo zou in geen van beide races aan de start verschijnen, de reden dat Blaauboer en Green niet in Spanje en Japan zouden starten was puur financieel.
05-07-1980 24 hrs. race Montjuich
Zaterdagavond om acht uur werd het vertreksein gegeven: 44 teams gingen op weg, iets meer dan de helft zou het einde niet halen. Een etmaal later passeerden 20 teams de finish. Eén equipe kon niet worden geklasseerd omdat men te weinig ronden had afgelegd. Johan van der Wal nam van meet af aan de tweede positie in, op de voet gevolgd door Helmut Dähne. Kopman Léon zette er een afgrijselijk hoog tempo in. Na drie ronden had hij al acht seconden voorsprong op land- en merkgenoot Marc Fontan, die veel last zou ondervinden van zijn in Duitsland gebroken duim. Johan van der Wal en Helmut Dähne reden wat behoudender en zakten dan ook snel enige plaatsen terug om samen met Huguet, Ruiz, Le Liard en Oudin de koplopers te volgen en te zien wat er de komende uren zou gaan gebeuren. Het bekende spreekwoord: "hardlopers zijn doodlopers", gaat vooral op bij een endurancerace en speciaal voor Barcelona. De race was nog geen twee uur oud toen het voor de Europese kampioenen Léon en Chemarin al bekeken was. Chemarin hield een te hoog tempo aan en ging dan ook onderuit. Met een lichte hersenschudding werd hij naar het ziekenhuis gebracht. De druk van Fontan zou wel eens te groot geweest kunnen zijn voor de Europese kampioenen. In Assen ging Léon ook al na een paar ronden onderuit. Voor de volgende race, meetellend voor het WK, 27 juli in Japan, zou Chemarin weer geheel fit zijn. Léon en Chemarin zouden daar uitkomen op een nieuwe motor. Na het wegvallen van Léon en Chemarin werd de eerste plaats dus overgenomen door Fontan en Moineau, het tweede team van Honda. Zij slaagden er echter niet in echt veel afstand te nemen van de achtervolgers, Huguet-Hubin, voor Ruiz-Pendlebury en Oudin-Coudray, in dezelfde ronde als de Franse equipe. Een blunder na het verwisselen van het voorwiel (de remblokjes werden vergeten vast te zetten) maakten de voorsprong er ook al niet groter op. In de nachtelijke uren kregen de Kawasaki van Huguet-Hubin en de Suzuki van Peyré/Samin, bij de eerste drie in de race, beiden af te rekenen met electrische problemen, waardoor Ruiz-Pendlebury de tweede plaats in de schoot geworpen kregen. Om 02.00 uur komt ook de winnaar van de 1000 km. op de Zeltweg, twee weken voor deze Spaanse race, Jean Bernard Peyré, ten val en moet opgeven. Doodzonde, want hij was samen met zijn maat Pierre-Etienne Samin, door de zege in Oostenrijk, een geduchte concurrent voor de Honda's geworden in het tussenklassement. Ze hadden de snelste tijd in de training laten noteren met hun Suzuki, dus waren niet te onderschatten geweest. Huguet-Hubin pakten ondertussen de tweede plaats weer terug van het duo Ruiz-Pendlebury, die een uur later met mechanische problemen (eerst versnellingsbak en daarna carter) de race verlaten en hun prachtige derde plaats afstaan aan Oudin/Coudray. De Spaanse favorieten Canellas en Grau moeten tot groot verdriet van het heetbloedige publiek met een defecte machine opgeven. De Spanjaarden zullen echter nieuwe, onverwachte favorieten krijgen. De Kawasaki van Frédéric Fourgeaud en Christian Le Liard vliegt in de pits in brand door kortsluiting en leidzaam moeten ze toezien hoe de groene machine en hun kansen in rook op gaan.
Tegen het eind van de nacht moesten de bobines van de Honda van Fontan en Moineau vervangen worden en daardoor zakten de leiders terug naar de derde plaats, die snel weer werd omgezet in een tweede plaats achter Huguet en Hubin, die de race daarna voor meer dan vijf uur zouden aanvoeren en de beide Fransen en hun teammanager Serge Rosset begonnen al in een zege te geloven. Verder dan de tweede plaats zouden Fontan en Moineau niet komen. Om half acht zondagochtend werd voor de pits een geweldige knal gehoord: een drijfstang boorde zich door het carter naar buiten. Op de baan ontstond een geweldig oliespoor, maar dat werd gelukkig onmiddellijk aangegeven door vlaggen, zodat het voor niemand gevolgen had. Huguet en Hubin konden zich niet langer aan de kop handhaven, want zij moesten voor een uitgebreide reparatie naar de pits. De koppakking moest worden vervangen. Omdat de motor natuurlijk ontzettend heet was, duurde deze stop erg lang, waardoor zij kansloos werden voor de overwinning. Na maar liefst 56 minuten konden zij hun race vervolgen. Ze reden nog 43 ronden, maar toen verdween de koppakking opnieuw, wat het definitieve einde voor Huguet en Hubin betekende. De nieuwe koplopers werden de Fransen Jean-Pierre Oudin en Gérard Coudray. Zij hadden op dat moment een redelijke marge ten opzichte van hun naaste achtervolgers, de Spanjaarden Mallol en Tejedo (Ducati) en iets verder daarachter, nog wel in dezelfde ronde; Bert en Johan en de Duitse combinatie Winfried Schneider/Dieter Heinen, evenals de Nederlanders op een Honda. Jean-Pierre Oudin en Gérard Coudray, die dit seizoen al met vele technische problemen met hun krukas, waren uitgevallen, zouden ook nu de finish niet halen. Tegen 13.00 uur in de middag kwam Coudray ten val en moest onder de brandende zon met de motor aan de hand verder lopen naar de pits. Het enthousiaste publiek ondersteunde hem met een warm applaus. Na meer dan een half uur sleutelen kon er verder gereden worden, maar meer dan tien minuten duurde het niet. Oudin bracht de slecht sturende fiets terug naar de pits, waar een gescheurd frame werd geconstateerd, zodat verder rijden niet meer mogelijk was. Nu waren het dus de Spaanse Ducatirijders die de leiding hadden overgenomen, voor de flink opgerukte Duitsers Helmut Dähne en Alois Tost, waarbij de laatste waarschijnlijk te veel risico nam, onderuit ging, maar wel de race kon vervolgen, zei het nu op een vierde plek, achter Bert en Johan en zijn landgenoten Schneider/Heinen. Na twintig uur race reed het Nederlandse duo aan de leiding, toen Johan helaas een klapband kreeg. De reparatie duurde vier ronden en daarna ging hij er eens goed voor zitten, waarna zijn rondetijden maar liefst twee seconden naar beneden gingen. Bert schrok daarvan, logisch gezien zijn eerste echte 24 uursrace waar het er echt om ging. Ondertussen waren Mallol en Tejedo op hun Ducati weer naar voren gekomen en schoven zeer beheerst naar de eerste plaats. Hun Ducati hield zich erg goed, zodat geen tijd verloren ging aan langdurige reparatiewerkzaamheden. Hun voorsprong op de achtervolgers was gering, maar ze bleven op hun hoede zodat ze voor het laatste uur aan de leiding gingen. In dit laatste uur maakten ze geen fouten, zodat de overwinning in Barcelona na vijf jaar weer voor Ducati was.
Omdat men vreesde voor oververmoeidheid bij Bert, werd bij het Nederlandse Hondateam, afgesproken dat Johan van der Wal, na een kwartiertje rust, het stuur weer zou overnemen in de laatste ronden. Bert vond dat zijn eer te na en reed gewoon door en bewees daarmee dat hij voor deze discipline meer dan geschikt was. Zo passeerde Bert als tweede de finish. Met het ingaan van het laatste uur was de strijd om de tweede plaats nog niet beslist geweest. Struijk/Van der Wal bevonden zich samen met de Duitsers Winfried Schneider en Dieter Heinen in dezelfde ronde, al lag het Nederlandse duo net iets voor. Voor de laatste vijftig minuten nam Heinen vol zelfvertrouwen het stuur over van Schneider met de woorden: "Struijk neemt voor de laatste drie kwartier het stuur over van Van der Wal, maar deze jongen zit helemaal kapot. Die pak ik in een paar rondjes". Maar Heinen had het dus helemaal mis. Het gat werd nooit niet kleiner dan drie seconden. De uiterst vermoeide Bert Struijk had zich nog voldoende op weten te laden voor de laatste kilometers, met als gevolg dat niet Bert, maar de Duitser finaal afknapte. Hij moest zelfs Bert laten gaan en een kwartier voor tijd het stuur overgeven aan zijn collega Schneider, die het gat van zeven seconden ook niet meer dicht kon rijden. Het laatste uur was bijna ondragelijk in het Honda-Nederland kamp. Johan van der Wal stond te trillen op zijn benen. Hoe dan ook, Bert bereikte de finish met een prachtige tweede plaats. Door de geweldige prestaties had Honda/Nederland inmiddels besloten Johan en Bert, inmiddels gedeeld tweede in de tussenstand voor het WK, ook naar Japan te sturen om daar hun riante positie te verdedigen c.q. te verbeteren. De derde plaats ging dus naar de West-Duitsers Schneider en Heinen, met eveneens een Honda 1000. Het team van Daytona Motors, Hans Sparreboom en Henk van der Mark, draaide een fijne wedstrijd. Voor Henk was dit zijn eerste 24-uursrace, maar het ging hem bijzonder goed af. Een kapotte zuiger en een verbogen drijfstang zorgden vijf kwartier voor tijd een vroegtijdig einde. Eerder waren Herman van Buffelen en Jeroen Löhr hen al voor gegaan. Zij moesten na een val opgeven. Geen van de teams die op de eerste tien plaatsen in het kampioenschap stonden wisten hier in Spanje de finish te halen. Deels door pech en deels door valpartijen.
Het bijzondere circuit Montjuïc (ook wel als Montjuich of Montjuic gespeld), was gelegen
in de stad Barcelona op de heuvels van het park, waar vandaan je
een fantastisch uitzicht over deze Catalaanse stad hebt. Het was
een echt stratencircuit met een lengte van 3790 meter en een
hoogteverschil van 60 meter. Voor de toeschouwers was de race
niet echt goed te volgen door al de bomen langs het parcours.
Er werd 32 keer een 24-uursrace gehouden, de ‘24 Horas de Montjuïc’. De eerste was in 1955 en de
laatste in 1986. De Spaanse GP werd hier ook achttien keer
verreden. De eerste was in 1950 en de laatste in 1976. Ook de
Formule I reed er eind jaren ’60 begin jaren ’70 vier maal. De
laatste race, in 1975, werd halverwege afgebroken na een ongeluk
waarbij vijf toeschouwers omkwamen.
27-07-1980 8 hrs. race Suzuka
De derde 8 Uren van Suzuka werden een ramp voor Honda. Jean-Claude Chemarin was nog niet hersteld van zijn val op het circuit van Montjuich en kon niet deelnemen. De Italiaanse GP-topper, Virginio Ferrari, werd door Honda benadert om voor Chemarin in te vallen naast Christian Léon. Deze laatste kwam echter ten val in de trainingen in Japan en het duo was al uitgeschakeld voor de race. De race werd gewonnen door het Nieuw-Zeelandse/Amerikaanse duo Graeme Crosby/Wes Cooley (Yoshimura-Suzuki) vanaf pole-positie, gevolgd door Gregg Hansford (Aus)/Eddie Lawson (USA) op een Moriwaki-Kawasaki, terwijl Marc Fontan/Hervé Moineau derde werden. Bert Struijk/Johan v/d Wal werden negende, het beste resultaat van een Nederlander op Suzuka ooit. Het duo zakte echter door de slechts twee punten die zij in Japan verdienden, en het kleine verschil tussen de teams in de tussenstand, van de gedeelde tweede plaats naar de zesde. Wat de Suzuka endurancerace extra aantrekkelijk maakt(e) is/was het feit dat er vaak toprijders uit de Grand Prix WK en Superbike WK acte de présence geven/gaven. Het was vaak zo dat dit in een fabriekscontract was opgesteld tussen de coureur en de Japanse fabrieken, dat ze moesten deelnemen aan de 8 Urenrace op Suzuka. Velen waren hier niet echt gelukkig mee, omdat de 8 Urenrace midden in het Grand Prix wegraceseizoen viel en het erg zwaar (en lang) reizen was i.v.m. de tijdsverschillen. De topcoureurs die de race op hun naam wisten te schrijven waren o.a.: Mike Baldwin (3x), dit jaar 1980 dus, Graeme Crosby, verder; Wayne Gardner (4x), Michael Doohan, Eddie Lawson, Wayne Rainey, Aaron Slight (3x), Daijiro Kato (2x), Tohru Ukawa (5x), Alexander Barros, Colin Edwards (2x), Carlos Checa en ook Valentino Rossi in 2001 samen met Colin Edwards.
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
50.000
toeschouwers zagen Marc Fontan om even 15.00 uur op de
wedstrijddag direct de leiding in de race nemen, met het nummer
2 op zijn Honda, van het veld van 51 combinaties. Hij werd
gevolgd door de Suzuki met nummer 54 van Peyré. Christian Léon
volgde dit tweetal op zijn Honda met nummer 1. Na drie kwartier
race waren er nog maar vijf van de vertrokken 51 equipes in
dezelfde ronde te vinden, de twee fabrieks-Honda’s op kop, voor
de Suzuki van Peyré/Gibol, de Kawasaki van Huguet/Berthod en de
Japauto van Luc/Liard. Om 18.00 uur leidde de Honda van Fontan
en Moineau nog steeds ‘de dans’, terwijl de Honda met nummer 1
de pits moest opzoeken met versnellingsbakproblemen. De
reparatie duurde zes minuten en zette het team terug naar de
vijfde positie in de race, met een achterstand van twee ronden.
Op dat moment, na drie uur race waren er negen teams uit de
strijd. Om 20.00 uur lagen de twee Honda fabrieksteams weer
samen aan de leiding, nadat Léon en Chemarin hun achterstand
weer hadden ingelopen. 
De
dag na Venhuizen waren dus de races op het circuit van Ammerzoden, tijdens
internationale wedstrijden op 5 mei. Ook hier sloeg het noodlot toe. Nu
in voor anderen nog veel ergere vorm. Tijdens de ochtendtraining had
waarschijnlijk een coureur, Leo van der Noll uit Rotterdam, in de nationale
(beginnersklasse) 500cc niet in de gaten dat de
training was afgevlagd. De 28-jarige rijder reed op een afremmende collega, schoot door
de dranghekken en overleefde de botsing met een boom niet.... Tijdens de valpartij van deze coureur
waren er nog niet veel toeschouwers aanwezig, aangezien 's-middags pas
de toppers van de internationale races aan de start zouden verschijnen.
Onder hen o.a. Barry Sheene, Alex George, Jon Ekerold en de toekomstig
meervoudig wereldkampioen Eddie Lawson. Er waren vragen over de veiligheid in de
bocht waar de coureur gevallen was. Ondanks dat liet de organisatie
mensen op de onheilsplek plaatsnemen en niet aan de andere kant van de
baan, waar ze veilig konden staan. Tijdens de 350cc nationaal kwam
een coureur, Sjirk Joustra uit Kreileroord, in dezelfde bocht ten val en belandde met zijn motor in het
publiek waarbij hijzelf en twee toeschouwers (één van hen overleed een
paar dagen later) om het leven kwamen. Twee
andere toeschouwers raakten zwaar gewond. Het kwam tot kamervragen of races op
stratencircuits niet afgeschaft moesten worden. Terwijl de mensen met
ambulances afgevoerd werden, besloot de organisatie, met de burgemeester
van Ammerzoden om het programma af te gelasten. Om echter een chaos
onder het publiek te voorkomen, wilden ze wel de topwedstrijd van de
dag, de 500cc internationalen laten verrijden. Deze coureurs zagen dit
uiteraard niet zitten, maar op aandringen van de organisatie gingen ze
toch van start. Ze hadden echter wel de afspraak gemaakt om het rustig
aan te doen. Jack moest achteraan starten, omdat hij door deelname aan
Venhuizen geen trainingstijd had. Barry Sheene won uiteindelijk deze lugubere race voor Boet
en Jack. Op het erepodium was echter alleen maar sprake van grote
verslagenheid en de coureurs stonden met hun hoofden naar beneden,
terwijl het publiek één minuut stilte in acht nam...... Weer geen race voor Jack, ook al was dit nu totaal
niet belangrijk. Het viel in het niet bij alle verdriet en ellende van
de betrokkenen. En dit alles op een prachtige dag, met veel zon en tegen
de 30.000 toeschouwers. Na de 25.000ste toeschouwer waren de entreekaarten
op en gaf men iedereen daarna maar gratis toegang! 
Als binnen
drie weken zes mensen om het leven komen bij motorwegraces, ligt
de conclusie voor de hand dat de veiligheidseisen moeten worden
bijgesteld. Het is een gedachte die niet alleen is gerezen door
de emotie na de tragisch verlopen ongelukken in Ammerzoden,
Venhuizen en Zandvoort. Daarvoor waren de normen, die de
veiligheidscommissie van de Koninklijke Nederlandse Motorrijders
Vereniging (KNMV) voor de circuits aanlegt, al het mikpunt van
met name de kant van de coureurs. Voor zover wedstrijden worden
gehouden onder de vlag van de KNMV, is het oordeel van deze
commissie meestal bepalend voor het al dan niet doorgaan van de
races. Want niet alleen de organiserende vereniging, ook de
burgemeester, die verantwoordelijk is voor de veiligheid, gaat
bij het verlenen van toestemming voor een wedstrijd vaak af op
de bevindingen van de veiligheidscommissie. Weliswaar spreekt
ook de politie een woordje mee, maar de "officiële"
eisen van de KNMV zijn een richtsnoer. Na afloop van de races in
Ammerzoden, waarbij twee coureurs en twee toeschouwers om het
leven kwamen, zei burgemeester Galama maandag: ,,wij hebben
altijd de eisen van de veiligheidscommissie
van de KNMV overgenomen". Verder kon hij er niets over
zeggen. Toch is het niet voor het eerst dat Ammerzoden wordt
geconfronteerd met de veiligheid van het stratencircuit. In 1977
dreigden zelfs rijders met een boycot van een race, omdat de weg
door een hobbel en een haakse bocht, vlak na de start, veel te
gevaarlijk werd geacht. De wedstrijdleiding zwichtte daarvoor.
Volgens de KNMV zijn de eisen de laatste jaren al zwaarder
geworden. Dat getuige de recentelijk ongelukken dat kennelijk
niet genoeg is gebeurd, wordt in de motorsportwereld als volgt
verklaard: De motorracerij zit flink in de lift. Door de grote
successen van Wil Hartog, Jack Middelburg en Boet van Dulmen
worden steeds meer jongeren door deze sport aangetrokken.
Iedereen die deelneemt aan een wedstrijd dient in het bezit te
zijn van een licentie - die wordt na een praktische en
theoretische cursus uitgereikt - maar routine komen de veelal
jonge coureurs tekort. Oorzaak: er bestaan in ons land geen
permanente circuits. De KNMV vind dat de aanleg van permanente
circuits de enige mogelijkheid om het aantal ongelukken met
dodelijke afloop terug te dringen. Maar veel coureurs zien dat
als een doekje voor het bloeden; zolang er geen permanente
circuits zijn, moeten de eisen gewoon worden aangescherpt,
vinden zij. Of, de reeks ongelukken moeten aan het toeval worden
toegeschreven (Jaap van Steenbergen, voorlichter van de KNMV
doet dat). Maar er is ook nog Kees van der Kruijs van de
Nederlandse Motorsport Bond (NMB). De NMB is een organisatie die
zich op dezelfde wijze met de motorsport bezig houdt als de KNMV.
Van der Kruijs is voorzichtig in het geven van een oordeel over
de veiligheidscommissie van de KNMV. Tenslotte is de race in
Venhuizen, waarbij Willem-Jan Nooteboom om het leven kwam, onder
auspiciën van zijn bond georganiseerd. Maar over Ammerzoden
laat hij weten: ,,Dat circuit daar vroeg om ongelukken". En
over het ongeval van 19 april in zandvoort, als gevolg waarvan
Klaas Davidson overleed: ,,De coureurs hadden aangedrongen op
aanpassing van het circuit. De KNMV zei dat die er ook was
gekomen, maar in werkelijkheid is er niets gebeurd". 
Onder wisselende weersomstandigheden werd de derde ronde om het
Endurance kampioenschap verreden, het betrof de Oostenrijkse endurancerace,
voor de eerste maal op de kalender. De 1000 kilometer op de
Österreichring leverde ditmaal geen winst op voor Honda. 
Johan van de Wal was uitstekend in zijn element. De regen viel
namelijk met de bekende bakken uit de hemel (waar Bert Struijk
juist een hekel aan had), en vanaf het begin werd de vijfde
plaats ingenomen. Helaas werd het team al snel teruggeworpen tot
een 21e plaats omdat er twee bougies kapot gingen en daardoor de
'sparkplug-unit. 'Dat kostte ons ruim twee ronden en als je dan
later terugkijkt zie je dat we makkelijk derde hadden kunnen
worden. We hadden niet de juiste bougies gemonteerd omdat de
weersomstandigheden heel anders waren dan bij de training. Het
was een stuk kouder nu en ook Fontan kreeg dezelfde problemen',
aldus Johan v/d Wal. Het Nederlandse Honda team heeft wel een
contract met Dunlop maar krijgt niet dezelfde banden als het
Franse team. Opvallend waren de kwaliteiten die de
Michelinbanden in de regen toonden. Johan van de Wal hierover:
'De baan kent erg veel hoogteverschil en door de enorme regenval
bleef er in de dalen gewoon water op de baan staan. Je kon daar
de machine echt niet in een hoek leggen want dan ging je
onderuit. Maar de rijders met Michelin's gingen daar zo hard dat
het leek of ze op spikes reden. Dat is ook de basis geweest voor
hun overwinning. Het is opmerkelijk dat de eerste tien geen
enkel probleem kenden, behalve dan de framebreuk van Léon.
Normaal gesproken zouden we hoger geëindigd zijn. Het was wel
erg spannend want we eindigden met zes andere teams in dezelfde
ronde'. 
