Huldiging van de kampioenen van 1978 door Valvoline, Tsubaki en Levior. Links vooraan, Truus Struijk en Petra Middelburg.

Opnieuw zou in 1979 de strijd in de 250 en 350 cc wegrace internationaal in het teken staan van de Nieuwe Revu-trofee. De procedure was als volgt: die Nederlandse rijder die als nummer één de tweede ronde inging, ontving van Nieuwe Revu een premie van tweehonderd gulden. Die bonificatie gold voor zes verschillende wedstrijden in beide klassen, waarvan de datum nog nader bekend werd gemaakt in de Nieuwe Revu. Behalve die tweehonderd gulden was er trouwens meer: van elke wedstrijd werd een klassement opgemaakt, want er waren telkens punten te verdienen. Die punten waren belangrijk, want wie na die zes wedstrijden de meeste punten had gescoord, won de Nieuwe Revu­trofee, plus een extraatje van duizend gulden. De mening van Pullshaw­rijder Bert Struijk, die in ‘78 in beide klassen met de Nieuwe Revu-trofee ging strijken: "Ik vond het zo'n goed initiatief van Nieuwe Revu, dat ik daar het hele seizoen speciaal op gegokt heb. Mijn starts werden steeds beter omdat ik daar extra aandacht aan besteedde. Natuurlijk wilde ik graag Nederlands kampioen worden en dat is me in de 250 cc ook gelukt. Maar als je dat wilt worden, heb je goed materiaal nodig. En nou verklap ik geen geheim als ik zeg, dat ik dat materiaal kon kopen en kampioen kon worden, mede dank zij Nieuwe Revu. Dat is dan misschien een beetje sneu voor Willem Jan Nooteboom, die gesponsord wordt door Nieuwe Revu. Maar ik denk zo dat ie kennelijk toch al genoeg krijgt; bovendien hoeft niet alles op een hoop terecht te komen. Ik ben vast van plan om daar dit jaar in elk geval weer een stokje voor te steken. Reken maar!"

25-03-1979 internationale races Hilvarenbeek

De twaalfde editie van de internationale Olof-wegraces, op het circuit Beekse Bergen bij Hilvarenbeek, werd door twee gebeurtenissen overschaduwd, al waren de wedstrijden op zich zeker het aanzien waard. De ernstigste schaduw werd geworpen door de dood van 50cc coureur Theo van de Wiel (26) uit het Limburgse Naps, die zaterdags tijdens de trainingen, met noodlottig gevolg ten val kwam. De valpartij ontstond door toedoen van een vastloper en Van de Wiel werd daarna overreden door de Zwitser Stefan Dörflinger, die hem niet meer kon ontwijken. De tweede schaduw, gelukkig van minder trieste aard, was afkomstig van de zware bewolking die gedurende de hele zondag het circuit verduisterde. Toch werden, met uitzondering van de wedstrijd voor de categorie 250 cc nationaal, waarmee het programma opende, alle races "op het droge" verreden, al duurde het nog tot het eind van de middag, voordat het circuit overal droog was.

Olof races 250cc: Bert voor Juup Bosman en in de achtergrond Bernard Murray.

250cc: Bert voor Klaas Hernamdt (#7), Juup Bosman (#6) en de Engelsman Bernard Murray (#44).

In de 250cc race nam de Zwitser, Hans Müller, die daarvoor al de 125cc race op zijn naam had gebracht, direct de leiding, om deze de rest van de twaalf ronden durende wedstrijd niet meer uit handen te geven. Reeds bij de eerste doorkomst had hij al een flink gat geslagen naar een achtervolgend groepje met daarin Bert, de Brit Bernard Murray, Juup Bosman en Klaas Hernamdt, de laatste op de machine van Jan Visser, die eind 1978 was gestopt en tevens monteur was geworden bij Klaas. Gaandeweg de race reed Hernamdt weg bij het groepje, dat gezelschap kreeg van de vanaf de 32e positie (pech in de training) gestarte Jon Ekerold en Jan van Disseldorp. De topper, Jon Ekerold, had slechts twee ronden nodig om het overgebleven viertal bij te halen en te passeren. Hij rukte in die twee ronden op van de zevende naar de derde positie, waarna hij flink inliep op Klaas Hernamdt en die het leven begon zuur te maken. Weer twee ronden later bezette de Zuid-Afrikaan de tweede plaats. Koploper Hans Müller was toen inmiddels al lang uit zicht verdwenen en niet meer in te halen, zelfs niet door een ontketende Ekerold. Deze moest genoegen nemen met zijn tweede plaats, zoals Hernamdt dat moest, en deed, met zijn derde, in dit sterke deelnemersveld. Het gevecht hierachter, om de vierde plek, duurde tot op de laatste meters. Bernard Murray pakte drie ronden voor het einde Juup Bosman, maar met Bert Struijk had hij aanzienlijk meer moeite. Toch wist de Engelse rijder in de laatste ronde onze nationale 250cc kampioen nog te verschalken. Murray, Bert en Juup gingen als aan een touwtje in die volgorde over de finish. Diverse Nederlandse sportjournalisten waren door de 'Stichting Olof' aangewezen om de coureur aan te wijzen die volgens hen het meeste talent in huis had (jong, nieuw talent), deze kreeg de Ben Majoor-wisseltrofee (niet te verwarren met de bokaal die de KNMV jaarlijks toekende). Als aanmoedigingspremie stelde de organisatie van de Olof races verder een premie van 250 gulden ter beschikking. Klaas Hernamdt werd hiervoor uitverkozen.

Olof races 350cc: Bert achtervolgd Jon Ekerold.

De eerste drie in de 350cc klasse, Jon Ekerold, Pekka Nurmi en Bert.

Bert nam via een van zijn inmiddels bekende snelle starts in de 350cc race direct de leiding, maar ditmaal had ook Jon Ekerold, in tegenstelling tot de kwartliterrace, een snelle start. Het duo ging direct in de eerste ronde een bikkelhard gevecht aan, Bert behield twee doorkomsten de leidende positie, maar toen vond Ekerold het welletjes en passeerde de man uit Zaltbommel. Deze probeerde nog een ronde om het Ekerold moeilijk te maken, maar liet de strijd toen voor wat het was en besloot zich op de tweede plaats te gaan concentreren en te hopen op een eventueel foutje van de Zuid-Afrikaan, die nooit meer dan een paar seconden voorsprong had. Om de derde plaats, werd achter de rug van Bert, een schitterend gevecht geleverd door Piet van der Wal, de Fin Pekka Nurmi, de West-Duitser Anton 'Toni' Mang en Jan van Disseldorp. Mang viel in de slotfase terug omdat zijn snelle Kawasaki fabrieksmachine minder begon te lopen en Oirschotse Piet verspeelde zijn derde plaats, toen hij bij het uitkomen van een bocht even in het gras terecht kwam en een flinke zwieper maakte. Hiervan maakten Pekka Nurmi en Jan van Disseldorp onmiddellijk gebruik en passeerden hem. Wel wist Van der Wal Toni Mang nog voor te blijven. Kees v/d Broek pakte de zesde positie, die vijf ronden lang achter het samen duelerende tweetal Mar Schouten en de Brit Kevin Stowe de 'kat uit de boom' had gekeken, en die een ronde voor het einde van de race de aanval inzette en doorzette. 

 

Bert op de linkerfoto (nog) voor Jon Ekerold in de 250cc klasse en rechts in de 350cc (eveneens nog) voor de Zuid-Afrikaanse topper.

 De 500 cc race zou een overwinning voor Wil Hartog moeten brengen, daaraan twijfelde eigenlijk niemand. Wil is zonder twijfel Nederlands sterkste coureur van dit moment (al zal Boet het daar misschien niet helemaal mee eens zijn) en hij heeft bovendien verreweg de snelste machine (en daarmee is Boet het beslist wel eens). Terwijl Wil zijn fabrieks Suzuki in de strijd bracht, verschenen zowel Boet als Jack op hun oude fietsen aan de start; "Jack zelfs op een heel oude, die er al meerdere jaren dienst op had zitten. "Ik dacht: die Lange (Hartog) kan ik toch niet hebben", aldus Middelburg. "Maar ik had me voorgenomen om tenminste een ronde voorop te rijden". Dat lukte wonderwel, want niet Hartog, maar Jack kwam na de openingsronde als eerste voorbij start en finish. Een tiental meters achter hem werd hevig geduelleerd door Hartog en Van Dulmen. Wil en Boet joegen elkaar zo op, dat ze in de vijfde ronde de aansluiting met Jack hadden hersteld. In de zesde ronde was het helemaal feest: Jack en Boet reden naast elkaar op kop, Wil zat er pal achter. Philippe Coulon bezette de vierde plaats en Bruno Kneubühler en Alex George probeerden allebei op de vijfde plaats te rijden. Maar in de zevende ronde was voor Boet het spel uit: met een gesneuvelde krukas keerde hij terug naar het rennerskwartier. De spanning werd er echter niet minder om, want Coulon had inmiddels aansluiting bij Jack en Wil gevonden. Dat duurde evenwel niet lang, want langzaam maar zeker werden de onderlinge afstanden tussen de drie koplopers groter. En toen Jack, vanaf de tiende ronde, als een raket tussen groepjes achterblijvers door begon te slingeren, was het pleit beslist: Wil verloor tientallen meters. Middelburg die "tenminste een ronde" voorop had willen rijden, had van start tot finish geleid en bovendien de snelste ronde gedraaid. Hartog verklaarde naderhand dat hij zich had verkeken op de toestand van het circuit en dat hij een achterband had laten monteren die "eigenlijk voor natter weer bedoeld was". Bovendien wenste Wil met het GP-seizoen voor de boeg geen risico's te nemen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat Middelburg een geweldige prestatie leverde door op zijn oude machine de veel snellere fabrieksracer van Hartog het nakijken te geven. De Witte Reus beaamde dan ook volmondig: "Jack was gewoon veel beter vandaag".

 De slotrace van de dag, de klasse 750cc internationaal, scheen een herhaling te worden van het prachtige 500cc gebeuren. Ook nu had Jack Middelburg de snelste start, maar een achtervolgersgroep bestaande uit Patrick Pons, Wil Hartog en Boet van Dulmen zat als vastgekleefd aan Jack's achterwiel. De posities wisselden meermalen per ronde, maar in de vierde ronde had Hartog definitief de kop veroverd. Boet verdrong Jack van de tweede plaats; een voorbeeld dat in de zevende ronde door Pons werd gevolgd. Maar opnieuw gooide machinepech roet in Van Dulmens eten: het achterwiel van Boet's Yamaha werd scheef in de achtervork getrokken en door de verslechterende stuureigenschappen zag Boet zich gedwongen het tempo te verlagen. Patrick Pons en Jack profiteerden hiervan en in de tiende ronde was de volgorde: één Hartog, vervolgens Jack, die inmiddels Pons had teruggepakt, dan Pons en tenslotte Boet. In de eerste drie plaatsen zou tot het vallen van de finishvlag geen verandering meer komen, maar de terugvallende Boet werd in de laatste ronde gepasseerd door Kevin Stowe en Alex George. Door knap stuurwerk wist Boet echter nog de vijfde plaats te heroveren op George. "Dat de 500cc Suzuki van Hartog stukken sneller was dan de mijne, had ik wel verwacht", vertelde Jack Middelburg tijdens de prijsuitreiking. "Maar Wil z'n 652cc fabrieks-Suzuki was echt niet sneller dan mijn Yamaha TZ 750". Philippe Coulon werd zevende, Joey Dunlop achtste, Armin Zeh negende en Karel Zegers maakte de eerste tien vol. Hans Müller won de 125 en 250cc, Jon Ekerold de 350cc en Peter Looijesteijn de 50cc. 

Het zouden, achteraf, de laatste Olof-races in Hilvarenbeek blijken te zijn geweest, dit ten gevolge van het feit dat het circuit niet veilig genoeg meer was. Aan het einde van het seizoen 1980 probeerde men om de Olof-races op het permanente circuit van Zandvoort te organiseren, maar dit werd door een matig bezoekersaantal (zoals altijd in Zandvoort), geen succes. De Olof-races stierven na 13-jaar een roemloos einde en dit terwijl ze zo spectaculair waren begonnen. In 1968 maakte het Tilburgse studentencorps 'Sint Olof' zich op om hun veertigste verjaardag te vieren. Per traditie moest er ook een evenement komen om de bevolking van Tilburg een plezier te doen. Zodoende werd er besloten een motorrace te organiseren. Financieel was alles zo geregeld in die tijd, want bedrijven wilden graag sponsoren, in de hoop dat de studenten als ze klaar waren met hun studie bij hun zouden komen solliciteren. De eerste Olof-races verliepen erg "studentikoos", de organisatoren verschenen, in hun jacquet met hoge hoed, in een Rolls Royce met chauffeur en waren straalbezopen. Ze zwaaiden naar het 10.000 koppige publiek en doken direct de kroeg weer in. De vele bezoekers zorgden voor een winst van 30.000 gulden, die er vervolgens met een "rotgang" doorheen werden gejaagd. De organisatoren vlogen met hun aanhang per chartervliegtuig naar Reims en bezochten (en leegden) daar de champagnekelders. Toen achteraf de rekeningen kwamen van de EHBO, brandweer en Rode Kruis, bleek er geen cent meer in kas te zijn. Swiet van Rossum, eerstejaars tijdens de "oprichting" van de races, vond het te gek om los te lopen dat het bij die ene keer zou blijven. De toeschouwers hadden heel erg genoten en hij besloot met drie medestudenten de handen ineen te slaan en de races een jaar later nogmaals te organiseren. Zij maakten het evenement wel los van het studentencorps, want ze zagen de 'bui al hangen', zij zich inspannen en de rest van het corps naar Reims om de centen er door te jagen. Aldus geschiedde, de Olof-races werden een jaarlijks terugkerend motorsportfestijn in het recreatiepark de Beekse Bergen. De races zouden elk jaar tussen de 20.000 en 30.000 toeschouwers trekken, maar mede door twee totaal verregende edities ('77 en '78) kwam men in financiële problemen en werd dus in 1979 ook het circuit nog afgekeurd. Dit zou het einde betekenen van de internationale races en de Stichting Olof-races, die op dat moment uit acht ex-studenten en de ex-motorcoureur, Leo Bovee, bestond.

01-04-1979 kampioensraces Zandvoort

De opening van de titelstrijd om de nationale wegracekampioenschappen in Zandvoort, ging het eerste weekend van april gepaard met een onnoemelijk aantal valpartijen, waarbij Wil Hartog het zwaarst getroffen slachtoffer bleek te zijn. Tijdens de opwarmronde van de Formuleklasse raakte hij door een op dit moment nog onbekende oorzaak van de baan. Na de aanvankelijk nogal pessimistische berichten omtrent zijn gezondheidstoestand, kon Ton Riemersma ons zondag rond het middernachtelijk uur melden, dat Wil geen hoofdletsel had opgelopen, maar dat men een meer dan twee uur durende operatie aan zijn gebroken onderarm had uitgevoerd. De artsen spraken de verwachting uit, dat Hartog na een week of vier weer op de motor zou kunnen zitten, zodat een start in de Oostenrijkse GP (de tweede na Venezuela) misschien tot de mogelijkheden zou behoren. Ook Willem-Jan Nooteboom kwam ten val, brak een sleutelbeen, op vier plaatsen, en vertrok meteen naar Dr. Derweduwen.

Het wedstrijdverloop was in vele klassen soms spectaculair, maar toen aan het einde van de dag de balans was opgemaakt, bleek dat alle kampioenen in hun klasse de buit veilig hadden gesteld. Opmerkelijke resultaten werden geboekt door Henk Twikler, Klaas Hernamdt, Martin van Soest en Hans Spaan, die vele meer bekende vedetten het nakijken gaven. Verder zagen we een primeur in Nederland met de introductie van de Honda-klasse, waarmee op nationaal niveau eindelijk de weg is vrijgemaakt om op een goedkope manier aan de wedstrijdsport deel te nemen.

Vele coureurs zouden na een valpartij per het circuit verlaten, want zowel in de training als tijdens de races, maakten velen hunner kennis met het asfalt. De oorzaak van die schuivers kan op verschillende manieren worden verklaard. Vele slickbanden konden maar nauwelijks op temperatuur komen met het koude wegdek; de meeste coureurs zaten voor de eerste maal op hun (nog) slecht afgestelde machines en sommige rijders schuwden bepaald niet de nodige risico's te nemen! Het juist afstellen van de demping en de bandenkeuze, speelden vele coureurs, die in het bezit waren van een nieuwe produktieracer (zowel Yamaha als MBA) parten en de avond voor de wedstrijd werd er al een negatieve schatting gedaan over het aantal machines, dat de eindstreep zou halen. In vele gevallen kwam die onrustbarende prognose uit. 

350cc Zandvoort: Bert

Nadat Ruud Freriks met zijn Honda op zaterdag al de sportklasse op zijn naam had gebracht, zou op zondagmiddag een, voor Zandvoortse begrippen, redelijk aantal toeschouwers getuige zijn van de titelstrijd in de overige negen klassen. Voor Jack Middelburg, die dit jaar voor de tweede achtereenvolgende keer drie kampioenschappen moet verdedigen, verliep bijna alles naar wens. De 350cc was de spannendste race van de dag: bij de start leverde het al problemen op. Johan Siemerik kwam bij het aanduwen van zijn machine ten val. Ook Jack had startproblemen en vertrok als twintigste. (''Zenuwen, zoals hij later zou zeggen, ik zat te wachten op 'vijf seconden'. Meestal zeggen ze: 15, 10, 5 seconden, maar nu niet. Ik hoorde Bert (Struijk) zijn motortje pruttelen en wilde ook weg, maar sprong er iets te vroeg op". Bij de Gerlachbocht had Jack achter al een club rijders ingehaald en moest even in het gras toen voor hem vier rijders ten val kwamen, ,,Ik zat er vlak achter, dat waren er toch weer vier minder om voorbij te gaan", aldus Middelburg.) In de eerste ronde kwam het dus na de Gerlachbocht tot een zware crash, waarbij vier coureurs betrokken waren. Kees van der Broek en Ruud Monde waren gelukkig meteen weer ter been. Bobbe van der Broek en Bertus Slager verlieten per ambulance het circuit, maar liepen na behandeling al weer in het rennerskwartier. Bij het uitgaan van de Hugenholzbocht kwamen Duke Wille en Piet van der Wal eveneens ten val. Gelukkig konden ook zij het rennerskwartier zonder kleerscheuren opzoeken. Ondanks deze valpartijen ging de race gewoon door. Bert Struijk had de leiding genomen, op de voet gevolgd door Jan van Disseldorp. In de derde ronde wisselden zij van plaats. Jack was intussen op de voor hem bekende wijze begonnen aan zijn inhaalrace. In de derde ronde lag hij al op een derde plaats. Hij nam in de zevende ronde resoluut de leiding van Bert Struijk, die tot dat moment in een duel was gewikkeld met Jan van Disseldorp, en stond deze niet meer af. De tot meest belovende coureur uitgeroepen Klaas Hernamdt bond de strijd weer aan met Bert Struijk. Dit ten koste van Jan van Disseldorp, die naar een vierde positie terug moest vallen. Ondanks een bikkelhard duel wist Struijk de tweede plaats vast te houden en moest Hernamdt met een derde plaats genoegen nemen. Willem-Jan Nooteboom liep in de zesde ronde als gevolg van een val in de Tarzanbocht een vierdubbele sleutelbeenbreuk op.

350 cc: 1. J. Middelburg, 17.35.4 = 144.148 km/u. 2. B. Struijk; 3. K. Hernamdt; 4. J. v. Disseldorp; 5. W. Zoet 6. H. v. d. Kruijs (allen Yamaha). Snelste ronde: Middelburg, 1.42.2 = 148.858 km/u. 

In de Formuleklasse (tweetakten tot 750 cc en viertakten tot 1000 cc), was Wil Hartog zoals gezegd al in de opwarmronde ten val gekomen, waarmee het zonder deze concurrent voor Jack Middelburg kinderspel was deze categorie van start tot finish met grote voorsprong aan te voeren. Een snelste rondetijd van 1.42.3 geeft wel aan, dat Middelburg het volkomen beheerst op z'n sloffen deed. De tweede plaats werd eveneens al vanaf de eerste ronde ingenomen door Willem Zoet, die ruim voor Dees Bormans, Kees Hogewoning en Rob Beute door de finish ging. 

Met het wegvallen van Hartog, was ook de strijd om de eerste plaats in de 500 cc-klasse verdwenen, want ook hier had Jack Middelburg weinig moeite met de concurrentie. Mocht Jack zich tijdens de GP's net zo koel en beheerst tonen als in Zandvoort, dan kon dat wel eens perspectieven bieden. De halveliterklasse werd gemaakt door Dick Alblas en Henk Twikler de oude rot versus het jonge talent. Al na twee ronden hadden zij elkanders gezelschap gevonden en pas op de streep (midden tussen een pluk achterblijvers) bleek, dat de verrassende Twikler zijn rivaal Alblas een fractie van een seconde was voorgebleven. Willem Zoet voltooide zijn goede dag door voor de derde keer punten te pakken, nl. met een vierde plaats voor Wim ten Klooster en Jan van Disseldorp.

Bert Struijk kreeg als titelverdediger in de kwartliterklasse te maken met een bijzonder hardnekkige Klaas Hernamdt, die hem maar niet los wilde laten (zie foto links). Als aan een touwtje ging het duo rond, met Hernamdt één keer als eerste langs de tribunes. Bij de finish bleek Struijk de langste adem te hebben, maar de vorm waarin zijn Friese concurrent zich bevindt kan nog voldoende sensatie in de toekomst gaan betekenen. Maar liefst vier coureurs maakten aanspraak op de derde plaats en na een racelang duel ging Rinus van Kasteren voor Anton Straver, Juup Bosman en Harrie van der Kruijs met die eer naar huis.

250 cc: 1. B. Struijk, 18.00.7 = 140.773 km/u; 2. K. Hernamdt; 3. R. v. Kasteren; 4. A. Straver; 5. J. Bosman; 6. H. v. d. Kruijs (allen Yamaha).  Snelste ronde: Struijk en Hernamdt beiden 1 .45.7 = 143.929 km/u.

Bert 250cc Zandvoort	Bert 350cc Zandvoort	Willem-Jan Nooteboom 250cc Zandvoort

 

Uitslagen NK Zandvoort 1 april waarin Bert uitkwam (alleen de eerste 20 aankomenden, die pnt. pakten).
250cc					350cc					750cc
Pos	Rijder	Bond	Pnt.		Pos	Rijder	Bond	Pnt.		Pos	Rijder	Bond	Pnt.
1.	Bert Struijk	KNMV	30		1.	Jack Middelburg	KNMV	30		1.	Jack Middelburg	KNMV	30
2.	Klaas Hernamdt	KNMV	27		2.	Bert Struijk	KNMV	27		2.	Willem Zoet	KNMV	27
3.	Rini van Kasteren	NMB	25		3.	Klaas Hernamdt	KNMV	25		3.	Dees Bormans	NMB	25
4.	Anton Straver	NMB	23		4.	Jan van Disseldorp	KNMV	23		4.	Kees Hogewoning	NMB	23
5.	Juup Bosman	KNMV	21		5.	Willem Zoet	KNMV	21		5.	Rob Beute	NMB	21
6.	Harrie v/d Kruijs	NMB	19		6.	Harrie v/d Kruijs	NMB	19		6.	Pieter Blaauboer	KNMV	19
7.	Kees v/d Broek	KNMV	17		7.	Mar Schouten	KNMV	17		7.	Jan Kostwinder	KNMV	17
8.	Willem-Jan Nooteboom	KNMV	15		8.	Henk Twikler	NMB	15		8.	Leo Spierings	NMB	15
9.	Fred Coopman	KNMV	13		9.	Eddy Kuipers	KNMV	13		9.	Jo Scholtze	NMB	13
10.	Mar Schouten	KNMV	11		10.	Rini van Kasteren	NMB	11		10.	Harrie v/d Kruijs	NMB	11
11.	Wim Stout	NMB	10		11.	Rob Punt	NMB	10		11.	Jan Korevaar	KNMV	10
12.	Henk Kiewiet	KNMV	9		12.	Fred Coopman	KNMV	9		12.	Rob Punt	NMB	9
13.	Herman Schoehuijs	NMB	8		13.	Peter Verhulsdonk	KNMV	8		13.	Frans van de Camp	NMB	8
14.	Mar van Beek	KNMV	7		14.	Albert Siegers	KNMV	7		14.	Geert Knelvelman	NMB	7
15.	Rob Punt	NMB	6		15.	Jan Lucouw	KNMV	6		15.	Henk Willems	NMB	6
16.	Jannes Ebeling	KNMV	5		16.	Johan Siemerink	KNMV	5		16.	Joop Michielsen	KNMV	5
17.	??	??	4		17.	??	??	4		17.	Martin Jansen	KNMV	4
18.	Gerrit Bakker	NMB	3		18.	??	??	3		18.	Martin Slinger	NMB	3
19.	Duke Wille	KNMV	2		19.	Frans Bieleveld	KNMV	2		19.	Hein Heijen	NMB	2
20.	Jan Ubels	KNMV	1		20.	??	??	1		20.	??	??	1

 

350cc Zandvoort: Bert Struijk (#3), Willem Zoet (#28), Jan van Disseldorp (#8), achter Bert Struijk verscholen Kees v/d Broek en daarachter Jack, achter Jack, Henk Twikler, Jan Lucouw (#21), Mar Schouten (#35), Harrie v/d Kruijs (#24) en Piet v/d Wal (#4),

 

350cc Zandvoort, Bert Struijk aan de leiding voor Willem Zoet (half verscholen), Kees van de Broek (#10), Jack daarachter en Jan van Disseldorp (#8).	350cc Zandvoort, Jack nu aan de leiding voor Kees van de Broek (#10), Bert Struijk (#3), Jan van Disseldorp (#8), Henk Twikler (#33) en Willem Zoet (#28).

 

 

 

07-04-1979 internationale races Ammerzoden

 

Voor de internationale races in Ammerzoden een week later verreden konden worden, moesten er voor de internationale erkenning van het circuit, eerst 116! bomen langs het parcours verdwijnen.

 

Start 350cc Ammerzoden 1979, met o.a. Duke Wille (#6), Bert Struijk (#3), Pekka Nurmi (#64), Klaas Hernamdt (#7), Willem Zoet (#28), Jon Ekerold (#63) en Jack Middelburg(#1).

 

350cc Ammerzoden 1979, met Bert Struijk voor Jack Middelburg.

 

350cc Podium Ammerzoden; Bert Struijk, Jon Ekerold en Jack Middelburg.

De 350cc race op de zaterdag in Ammerzoden, beloofde vuurwerk: Jack Middelburg en Jon Ekerold, die geen van beiden tevreden waren met iets anders dan de eerste plaats, zouden tegen elkaar in het strijdperk komen. Maar ook Bert Struijk was belust op revanche (na in de 250cc achter Jon Ekerold, Klaas Hernamdt derde te zijn geworden) en het leek er in de openingsronde op, dat hij die zou krijgen ook. Jack en Bert knokten om de eerste plaats, terwijl vlak daarachter de Fin Pekka Nurmi het met Ekerold aan de stok had. De Zuid-Afrikaan had echter van dit viertal duidelijk het meeste haast, want na drie ronden was hij opgerukt tot pal achter Jack. Daarbij kwam nog, dat Jack na enige ronden last begon te krijgen van een voetblessure die hem hinderde bij het schakelen. Het gevolg was, dat Ekerold vanaf de vierde tot en met de laatste ronde op kop kon rijden, terwijl ook Bert Struijk zich een ronde voor het vallen van de vlag voorbij Jack wist te werken. De Fin Nurmi werd vierde en zijn landgenoot Hyvärinen vijfde. Het jonge talent waar velen in deze klasse hun aandacht op hadden gevestigd, Klaas Hernamdt, viel helaas al in de vijfde ronde uit met motorpech. Rini van Kasteren maakte een slecht start, wist zich flink door het veld naar voren te werken en tegen het einde van de race nog, de zeker niet slechte rijders Tony Head, Willem Zoet en Graham Young te passeren, en kreeg ook bijna Duke Wille nog te pakken voor de zesde plaats, maar moest nu met de zevende genoegen nemen.

350cc Ammerzoden, Bert aan de leiding voor Pekka Nurmi (#64), Jack Middelburg (#1), Jon Ekerold (#63) & Mar Schouten (#39).	350cc Ammerzoden, Jack Middelburg (#1) vlak voor Jon Ekerold, Mar Schouten (#39) en Piet v/d Wal (#4).	350cc Ammerzoden, Jack Middelburg achter Bert Struijk.

De race waarvoor iedereen naar het zonovergoten circuit was gekomen, was de krachtmeting tussen regerend kampioen Jack Middelburg en thuisrijder Boet van Dulmen in de klasse 500cc internationaal. En deze wedstrijd begon veelbelovend, want na de eerste ronde zaten Boet en Jack samen op kop. De derde plaats was in handen van Alex George, die hevig op zijn huid werd gezeten door de verbluffend sterk rijdende Henk Twikler. Twikler, die een week tevoren op Zandvoort al opzien had gebaard door de grandioze stijl waarmee hij zijn Lascom-Suzuki bestuurde, ging er ook in Ammerzoden beangstigend hard tegenaan. Aan de af en toe ruige rijstijl van Middelburg en Van Dulmen zijn we inmiddels gewend en we weten dat de heren de situatie beheersen, al ziet het er soms niet naar uit. Maar wanneer een nieuwkomer in deze klasse op dezelfde wijze rond boenderd, krijg je toch wel even een benauwd gevoel. We hebben de indruk dat Henk Twikler, evenals vroeger Jack Middelburg, bezig is met onstuimige begin van een grote carrière. We hopen alleen dat hij er niet zo vaak en zo hard zal afvallen als Jack destijds heeft gedaan. . . .
 Maar terug naar de race. Jack en Boet brachten het publiek in verrukking door vier ronden lang stuivertje te wisselen. Daarna nam Boet definitief afstand van Jack, die op flinke afstand werd gevolgd door het duo George-Twikler. In de zesde ronde wist Twikler zich voorbij de "Vliegende Schot" te sturen en Alex leek enigszins afgebluft door Henkies vlammende manier van rijden. In de negende ronde werd de wedstrijd in feite beslist. Jack stopte met hevig overslaande motor aan de pits zodat Boet er zijn gemak van kon nemen. Het uitvallen van Middelburg bracht Twikler op de tweede plaats, terwijl Alex George op zijn huid werd gezeten door Pietje v.d. Wal die, naarmate de wedstrijd vorderde, steeds harder begon te rijden. Ook ditmaal zou machinepech de beslissende factor vormen, want in de laatste ronde viel Henk Twikler met een stotterende motor (lege tank) terug naar de vijfde plaats terwijl George, die zonder achterrem reed, door deze handicap niet tegen Van de Wal bleek opgewassen. Willem Zoet schijnt ook weer helemaal te zijn hersteld van zijn val van vorig jaar, want hij pakte de vierde plaats na rondenlang achter V.d. Wal te zijn doorgekomen. Dick Alblas werd ondanks een futloze motor zesde voor Eddie Kuipers en Börge Nielsen.       

250cc: Bert is zojuist door Jon Ekerold gepasseerd en Van Kasteren komt eraan.

250cc boven: Bert voelt de hete adem van Rinus van Kasteren in de nek. Onder: Rinus is Bert gepasseerd.

In de 250cc klasse had Klaas Hernamdt, die dit seizoen al verrassend snel was geweest (Tilburg & Zandvoort), de snelste trainingstijd laten noteren voor toppers als de Zuid-Afrikaan Alan North, Bert Struijk en de zwager van Alan North, Jon Ekerold. Een van de kanshebbers in deze klasse, de winnaar van de 250cc race, eerder het seizoen in Hilvarenbeek, de Zwitser Hans Müller, verkeek zich tijdens de trainingen op een knik in het wegdek van het zeker niet ongevaarlijke circuit en brak daarbij zijn sleutelbeen. Bij de start nam Bert met zijn bekende bliksemstart weer eens de leiding, gevolgd door Klaas Hernamdt en Rini van Kasteren. Ekerold kwam minder gemakkelijk weg van zijn startpositie en zijn zwager had nóg een slechtere start. Maar de beide topcoureurs zetten er stevig de vaart in en reeds na een ronde was Ekerold opgerukt tot de vierde plaats achter het Nederlandse toptrio en Alan North ging ook al weer als twaalfde de tweede ronde in. Aan het einde van die tweede ronde had Hernamdt de Nederlandse kampioen van zijn eerste plaats verdrongen, terwijl Ekerold Van Kasteren was gepasseerd en nu dus in de nek van Bert ging zitten hijgen. Het hijgen duurde niet lang voor Bert, want Ekerold passeerde hem en zetten de aanval in op de eerste positie van Hernamdt. Deze liet zich echter niet makkelijk verschalken en wist de eerste plaats tot in de zesde ronde vast te houden. Hij bleef wel in de buurt van Ekerold zonder teveel risico's te nemen. Inmiddels was ook Van Kasteren in de zesde ronde Bert Struijk gepasseerd en begon zijn achterstand op Hernamdt zienderogen te verkleinen. Bert volgde op enige afstand en achter zijn rug speelde zich een fraai gevecht af om de vijfde positie tussen Alan North, Mar Schouten en Juup Bosman. Aan de finish had Rini van Kasteren bijna Klaas Hernamdt nog te pakken, maar kwam net een paar meters tekort. Bert pakte eenzaam de vierde plaats, terwijl de strijd om de vijfde plaats pas op de finishlijn beslist werd, Mar Schouten wist in de slotronde nog net Alan North, die net terug was van een langdurige blessure, te verschalken. Juup Bosman, Harrie van der Kruijs, Anton Straver en Duke Wille maakten de eerste tien compleet. Jon Ekerold pakte een prachtige dubbelzege in het Brabantse land, waar de races op zaterdag werden verreden. Na de races stapte Jon in de auto en reed 's-nachts naar Oostenrijk waar de volgende dag races in Langenlebarn (even boven Wenen) werden verreden, waar hij zich ook voor had ingeschreven. Ook hier wist hij "gewoon" even de dubbel in de 250/350cc te pakken! En dat met rijders als Gregg Hansford, Edi Stöllinger, Harald Bartol, Pentti Korhonen en Chas Mortimer in de baan.

                                                 

  

       

 

 

16-04-1979 internationale races Hengelo

 

Tijdens de internationale wedstrijden op Hengelo (Gld), Tweede Paasdag, sloeg het weer om. Tijdens de trainingen op zaterdag had men de gehele dag van het zonnetje kunnen genieten en ook Eerste Paasdag was het prachtig voorjaarsweer. Op Tweede Paasdag, racedag, werd een ieder door kletterende regen op de caravans en bussen gewekt. Waarna er ook nog een ijskoude wind over het rennerskwartier begon te blazen. Echt Hengeloos raceweer, waar men toch nog rond de 20.000 toeschouwers mocht verwelkomen! Voor de middenklassen (250/350) was wederom de middenklassentopper en aankomend wereldkampioen in de 350cc klasse het volgende jaar (1980) Jon Ekerold van de partij. Hij reed graag in Nederland en de Nederlandse organisaties hadden andersom de Zuid-Afrikaan graag. Hij was erg populair, ging altijd tot het uiterste, gaf dus waar voor zijn startgeld. Ook hier in Hengelo maakte hij het weer volkomen waar, het in grote getale opgekomen publiek, genoot weer van zijn shows. De eerste race waarin hij uitkwam was de kwartliterklasse, waarin hij weer eens slecht van zijn startplek afkwam (maakte het extra mooi, misschien deed hij het er soms wel om), en ging als een van de laatsten op pad. Hij werkte zich weer in no-time naar voren om zich met de kop te gaan bemoeien. Na één ronde had hij al de helft van het deelnemersveld te pakken en de laatste paar pakte hij na vijf ronden race, toen hij voor de eerste maal op kop doorkwam en niet meer zou afstaan. Ook grandioos, reed Jan van Disseldorp, op dat moment één van de twee koplopers, samen met meervoudig Grand-Prix winnaar, in diverse klassen, de Brit Chas Mortimer. Jan had tijdens de trainingen al vriend en vijand verbaasd door achter Ekerold de tweede startplaats voor zich op te eisen. Drie ronden lang ontspon er zich een spannend duel tussen het trio. Uiteindelijk moest Jan het ondanks zijn latere remmen, toch afleggen tegen de twee GP-toppers, al passeerde hij Mortimer nog wel een keer. Achter hem klom Klaas Hernamdt op naar de vierde plaats voor Rini van Kasteren. Bert Struijk kwam helaas niet verder dan een zevende positie achter de Fin Eero Hyvärinen. De derde plek van Jan van Disseldorp zorgde voor veel vreugde bij hem en zijn team, maar er was ook ontgoocheling, omdat hij niet mocht starten in de 350cc klasse. Wat was er namelijk aan de hand: hij was tijdens de 350cc training dusdanig hard gevallen, dat hij niet verder wist te komen wat de startposities betrof, dan eerste reserve. De wedstrijdleiding was onverbiddelijk, hij mocht zijn krachten niet nogmaals met de toppers meten em moest toekijken.

In de 350cc klasse maakte Jon Ekerold er nog minder problemen van door nu gewoon redelijk van start te gaan en bij het ingaan van de tweede ronde bezette hij de derde plaats achter Pentti Korhonen en Chas Mortimer. Klaas Hernamdt maakte het zich ook nu weer moeilijk door pas als twaalfde de tweede ronde in te gaan. In de vijfde ronde nam Ekerold na een spannend duel de leiding om daarna onbedreigd de zege te gaan pakken, wederom in navolging tot 9 dagen eerder, in Ammerzoden, dus een dubbeloverwinning. Uiteraard had hij hier in Hengelo wel mee dat Jack Middelburg geen start in de 350cc klasse maakte, zoals deze in Ammerzoden motorische en lichamelijke problemen had. In deze 350cc klasse duelleerden de Finnen Pentti Korhonen en Pekka Nurmi om de tweede plaats, en gingen in de genoemde volgorde over de streep. Chas Mortimer zat er ook lang bij, maar moest uiteindelijk met mechanische problemen naar de kant, waardoor Klaas Hernamdt opschoof naar de vierde plaats voor Mar Schouten, Alan North, de Ier Graham Young, Rini van Kasteren (na schuivertje in de laatste ronde) en Kees v/d Broek, terwijl Willem Zoet de eerste tien volmaakte, tijdens deze paasrace. En Bert? Bert kwam in het stuk niet voor en zou uitvallen.

In de halveliterklasse vochten Jack Middelburg en Boet van Dulmen een bloedstollend mooi gevecht uit. Ze moesten het nog stellen zonder de tegenstand van Wil Hartog, die van de KNMV, vanwege zijn blessures, geen toestemming had gekregen om te rijden in Hengelo. Boet en Jack kwamen na de eerste ronde elleboog aan elleboog voorbij start en finish. Vier ronden lang wist Jack een fractie eerder over de streep te gaan, daarna nam Boet het kopwerk voor zijn rekening. Voor zover er tenminste sprake kan zijn van kopwerk, wanneer twee coureurs pal naast elkaar door de bochten gaan. Halverwege de wedstrijd had Boet zich even losgereden, maar Jack wist het verschil tot 2,2 seconde binnen drie ronden weer terug te brengen tot nul. In de twee na laatste ronde reed het tweetal weer zij aan zij; in de één na laatste ronde wist Jack door ontzettend laat te remmen in de haakse bocht voor de finish de kop weer over te nemen, maar in de beslissende ronde zette Boet hem dat betaald. Hij verleidde Jack tot nog later remmen en dat was een fractie te laat. Jack's wielen blokkeerden en hij moest de remmen even laten "vieren" om overeind te blijven. Hij kwam nog stuiterend naast Boet, maar moest toen door het stilstaande voorwiel, even loslaten. Hierdoor moest hij Van Dulmen deze maal de overwinning laten en genoegen nemen met de 2e plek, maar spannend was het wel! Boet en Jack vertelden later dat op het eind van het rechte stuk de baancommissarissen achter de bomen en het weiland invluchten, als zij samen wiel aan wiel op de haakse bocht kwamen aanstuiven! Het was deze 2e paasdag ontzettend slecht weer overigens, ik weet me nog heel goed te herinneren dat ik die dag alleen de 500cc en 350cc klasse heb gezien en de rest van de dag binnen heb gezeten. Ondanks de regen en snijdende kou, hadden 20.000 mensen de weg naar het circuit gevonden.

Er ontstonden dit jaar steeds meer problemen m.b.t. startgelden. Dit was uiteraard al jaren een terugkerende discussie, maar in 1979 werd de 'koe eindelijk eens goed bij de horens' gepakt. Mede door de oprichting van de 'club van veertig'. Voor de Nederlandse kampioenschapraces was het nu eindelijk redelijk voor elkaar, maar men had ook nog de internationale races. Hier was ook je reinste willekeur. De honderd coureurs in de zes verschillende wegraceklassen (bijna iedereen reed in twee of drie klassen) moesten vaak, als éénling opererend, bij een organisator zelf maar zien wat ze uit het vuur konden slepen. In Hilvarenbeek bijvoorbeeld, waar ondanks het slechte weer 30.000 mensen kwamen kijken, had men voor de buitenlandse coureurs, voor een groot deel tweede garnituur, 75.000 gulden uitgetrokken, terwijl dat bedrag voor al de Nederlandse rijders slechts Hfl. 35.000 was. Kwam je niet in aanmerking voor prijzengeld, tel uit je winst! Kevin Stowe, een middenmotor uit de omvangrijke Engelse raceschool kwam in Hilvarenbeek voor Hfl. 4000 aan de start, terwijl bijv. Henk van Kessel, oud-wereldkampioen 50cc, voor 300 piek op kon/mocht komen draven! Zelfs Jack en Boet ontvingen niet de 4000 gulden die Stowe en andere buitenlanders ontvingen. En heel veel toeschouwers kwamen toch echt voornamelijk voor Jack Middelburg, Boet van Dulmen en Wil Hartog (de laatste kreeg deze bedragen wel overigens). De organisatie van de races in Ammerzoden, van een week voor Hengelo, hadden een nieuw en goed systeem ingevoerd. Buiten het startgeld kon men per positie in elke ronde een bedrag verdienen. "Werken" voor je geld heet dat.

 

   

22-04-1979 kampioensraces Zandvoort

        

350cc: Bert

350cc Zandvoort: Bert voor Henk Twikler

Als we de uitslagen van de tweede kampioensraces op Zandvoort vergelijken met de seizoensopener, drie weken geleden, dan blijkt al snel, dat slechts in twee klassen de winnaar dezelfde naam draagt! Typerend voor de spanning om de nationale kampioenstitels. Trekken we die vergelijking door, dan wordt duidelijk, dat het aantal valpartijen nauwelijks is afgenomen en dat is niet zo'n best teken. Op zaterdagmiddag kwam reeds het droeve nieuws, dat Kees Hoogewoning tijdens de training voor de Formuleklasse dodelijk was verongelukt, een trieste gebeurtenis die haar stempel op het evenement heeft gedrukt. Willem Zoet zou op het duinencircuit benadrukken, dat de stijgende lijn in zijn prestaties steeds verder omhoog gaat, want de Stimorol-piloot werd eerst in de 350cc klasse achter Jack Middelburg en Klaas Hernamdt derde, vervolgde zijn optreden met een tweede plaats achter de Naaldwijker in de Formuleklasse om het klapstuk, de 500cc-race, te winnen door in de laatste ronde Henk Twikler van zich af te schudden. De comeback van Zoet begint vaste vormen aan te nemen! Hernamdt maakte zijn belofte waar door de kwartliterrace voor de eerste keer als winnaar te beëindigen, terwijl Theo van Geffen de 125cc wedstrijd op zijn naam wist te schrijven. Na een enerverend duel toonde Gerrit Strikker zich de sterkste in de lichtste klasse, terwijl Cees Smit en Charles Vroegop nu van pech verschoond bleven en de hoogste eer bij de driewielers behaalden.

Als tweede race op Zandvoort ging de kwartliterklasse met vertraging van start omdat Chris Kottever ten val was gekomen en met een gebroken arm moest worden weggebracht. Deze 250cc-race zou Klaas Hernamdt eindelijk zijn eerste welverdiende zege in een kampioenswedstrijd brengen. Jan van Disseldorp leidde alleen in de eerste ronde (hij viel daarna uit), op de supersnelle Yamaha, die door Louis Weterings geprepareerd werd, waarna de Fries Hernamdt volkomen oppermachtig de wedstrijd domineerde. Erg fraai was de opmars van Willem Jan Nooteboom, die met zijn sleutelbeenblessure van de vorige NK wedstrijden op Zandvoort, voor het eerst weer reed. Met een van pijn vertrokken gezicht wist hij Rob Punt de tweede plaats af te snoepen, nadat Bert Struijk in de slotfase terugviel (vijfde), na de eerste vier ronden op de tweede stek te hebben gereden, en Rini van Kasteren nog voor zich moest dulden. Deze laatste was niet blij met zijn vierde plaats, want eigenlijk had hij zich de tweede plek toegedicht. De race werd nl. een ronde te vroeg afgevlagd en hij liep hard in op Rob Punt en Nooteboom, die nog maar een kleine voorsprong op hem hadden, die hij de laatste ronde in had denken te halen.

350cc: Bert voor Klaas Hernamdt en Willem Zoet (#28).	250cc: Zandvoort, Bert voor Rob Punt en Mar Schouten.	250cc: Zandvoort, Bert voor Jan van Disseldorp.

 

350cc Zandvoort: Bert voor Henk Twikler & Mar Schouten.

350cc Zandvoort: Bert voor Henk Twikler (#33), Willem Zoet (#28) en Piet v/d Wal.

350cc Zandvoort: Jan van Disseldorp (#8) voor Bert, Henk Twikler (#33), Willem Zoet (#28) en Piet v/d Wal.

350cc Zandvoort: Bert voor Mar Schouten.

In de 350 cc-klasse was de kopstart traditiegetrouw voor Bert Struijk, maar de man uit Zaltbommel had zijn dag niet, kampte met stuurproblemen en viel net als in de 250 cc-categorie terug naar de vijfde plek. Piet van der Wal en Kees van der Broek kwamen ten val, waarbij laatstgenoemde een elleboog brak. Op dat moment lag hij op de tweede plaats, vlak voor Bert Struijk en Van der Wal. Door de schrikreactie vloog Piet van der Wal ook van zijn machine. Bert kon net op zijn Yamaha blijven zitten, zijn reactie na de race: ,, Ik ben blij dat ik er op ben blijven zitten. Kees ging er zo hard van af bij 'Bosuit', het was net of er een granaat in de strobalen ontplofte". Jack Middelburg domineerde deze wedstrijd volledig. In de tweede ronde nam hij de leiding om deze niet meer af te staan en zijn positie aan de kop van het klassement te verstevigen. Klaas Hernamdt deed het opnieuw uitstekend door nu van de negende plaats op te rukken naar de tweede positie (binnen vier ronden). Willem Zoet was voortdurend in gevecht gewikkeld met Jan van Disseldorp en zou zijn opponent bij de finish een halve seconde voor blijven. Bert Struijk werd uiteindelijk vijfde en begreep niet waardoor hij op Zandvoort al jaren dezelfde tijden liet noteren, terwijl de rest steeds harder ging. Zijn vijfde plek was ook nog eens zwaarbevochten, want Bert moest nog flink zijn best doen, want ook Henk Twikler en Mar Schouten hadden een oogje op deze klassering, die Bert met een minimaal verschil van vijfhonderdste van een seconde naar zich toetrok voor Henk Twikler, die dus op de zesde plaats eindigde, een positie die hij na de eerste ronde ook reeds bezette. Mar Schouten was iets teruggevallen, kon het tempo van Struijk en Twikler niet volgen, en werd ook nog door Rinus van Kasteren gepasseerd.

Bert Struijk in de slag met Kork Ballington, de regerend wereldkampioen, tijdens de 350cc klasse in Raalte.

Bij de internationale races in Raalte wist Jack Middelburg op prachtige wijze de koningsklasse te winnen voor 40.000 bezoekers. Hij wist hiermee de hegemonie van Hartog te verbreken, die de zes voorgaande edities van Nederlands grootste motorsportevenement, na de TT van Assen, op zijn naam had gebracht. Barry Sheene had van tevoren gezworen dat HIJ aan de reeks van Hartog een einde zou gaan maken, maar niet Sheene deed dit, maar onze eigen "Briet". De laatste twee rondes "reed" de Westlander zelfs met een gebroken drijfstang in de rondte. Toch wist hij de race te winnen voor de wereldkampioen van 1976 en 1977 Barry Sheene en nog een fabriekscoureur Mike Baldwin uit Amerika. In de eerste manche won Jack voor Wil Hartog en Barry Sheene. In de tweede manche brak er een drijfstang, terwijl hij aan de leiding lag voor Sheene. De Suzuki bleef echter wel doorlopen, mits op drie cilinders. Daardoor moest hij Sheene en Baldwin voor zich dulden. Wil Hartog viel wel uit in deze manche, maar Jack had hem toen al op ruime achterstand gereden. Jack won uiteindelijk de race over twee manches, doordat hij door de ruime marge van de eerste manche overwinning nog genoeg tijd over had op Barry Sheene. Na de race gaf hij ook aan dat dit de mooiste overwinning uit zijn carrière was tot op dat moment, terwijl hij geroerd het Wilhelmus aanhoorde. Het gaf een goed gevoel voor de TT, die twee weken later verreden zou worden, gevestigde rijders op hun topmateriaal te verslaan. 

 De bekende Zuid-Afrikaanse coureur, Jon Ekerold, die in 1980 wereldkampioen zou worden in de 350cc klasse, kwam zeer ernstig ten val tijdens de trainingen. Hij had wel veel pech, want Raalte was zijn eerste race sinds hij in de GP van Imola (13 mei) gevallen was en daarbij zijn linker sleutelbeen had gebroken. Bij het hard afremmen voor een haakse bocht in Raalte, kwam er teveel druk op die breuk en die knapte af. Bij de val die daarop volgde, brak Jon ook zijn rechter sleutelbeen! Door een Haarlemse chirurg werden er in beide schouders stalen verstevigingen geplaatst. Ondanks dit zou hij een week later in Rijeka, de GP van Joegoslavië, wel weer van start gaan en, terwijl hij in de 350cc klasse op de vierde plaats lag, er in de laatste ronde hard van af vallen. Hierbij brak hij een been en brak een stalen plaat op zijn rechter sleutelbeen en raakten er links twee schroeven los! Jack was een bijzonder geval wat blessures en hardheid daarin betreft, maar Jon kon er ook wat van. De 50cc, in Raalte, werd gewonnen door de Zwitser Stefan Dörflinger, de 125cc door zijn landgenoot Hans Müller, de 250cc door de Fransman Patrick Fernandez en de 350cc door de Zuid-Afrikaan Kork Ballington.

Bert bekijkt na zijn uitvallen de problemen aan zijn Yamaha.

Bert Struijk wist, tussen de twee 500cc manches door, weer een keer de premie van de Nieuwe Revu voor de eerste doorkomst te bemachtigen tijdens de kwartliterrace in Raalte. Hij wist uiteraard dat deze premies weer lagen te wachten voor de coureur die als eerste door zou komen tijdens de 250cc en 350cc klassen. Hij deed het dit maal overigens wel via een valse start, maar als "niemand" dat ziet of aangeeft, wie maalt er dan om! De poen was weer binnen. Helaas kon Bert de leiding niet veel langer in handen houden, want de Fransen Patrick Fernandez en Christian Estrosi kregen de lange man uit Zaltbommel daarna al snel te pakken. Wat erger was, even later, in de vijfde ronde, viel Bert zelfs uit met mechanische problemen op nog steeds een hele mooie vierde stek in de race, terwijl hij in gevecht was met wereldkampioen Ballington om de derde! Helaas liet één van de cilinders van zijn tweecilinder Yamaha hem in de steek. Pech was iets wat ook onze andere Nederlandse kanshebber op een goede klassering, Klaas Hernamdt, zou overkomen en nog wel in de laatste ronde, terwijl hij de vierde plaats in handen had, waarvoor hij de hele wedstrijd met de Fin Eero Hyvärinen in een prachtig duel was geweest. Fernandez, al jarenlang een vaste en graaggeziene gast op het circuit van de Luttenbergring, reed eenzaam aan de leiding van de race, zijn landgenoot Estrosi op ruime afstand houdend. Als deze namelijk dichterbij kwam, draaide Fernandez het gas weer wat verder open, waarop het gat weer snel groter werd tot zijn achtervolger. De regerende wereldkampioen in de middenklassen, de Zuid-Afrikaan Kork Ballington, had een zeer slechte start, maar wist zich op zijn gifgroene supersnelle Kawasaki naar voren te knokken om achter de twee Fransen de derde plaats te bemachtigen. Mar Schouten hield nu met een vijfde plaats, achter de Fin Eero Hyvärinen, de Nederlandse eer hoog. Hij wist daarmee zelfs de Duitse fabriekscoureur, Anton Mang, die weinig waar voor zijn geld leverde, nog voor te blijven. Rini van Kasteren en Harrie van der Kruijs deden het ook prima met hun negende en tiende plek in dit sterke internationale veld van deelnemers.

Bert in duel met Kork Ballington (#1), Klaas Hernamdt (#7) en Eero Hyvärinen.

Later op de dag leek Bert vastbesloten om zijn revanche te nemen in de 350cc klasse, want hij schoot wederom als eerste uit de startblokken. Ditmaal vertrok degene die hem in de 250cc race als eerste te pakken had, Patrick Fernandez, als allerlaatste, omdat hij zijn machine niet aan de praat kreeg. Nu was het degene die juist in die kwartliterklasse slecht vertrok, Kork(y) Ballington, die Bert het vuur na aan de schenen lag. Drie ronden wist de 'Bommelaar' de fabrieks Kawa achter of naast zich te houden, maar toen was het gedaan en passeerde Ballington hem en liep zienderogen weg bij hem. Op dat moment was de winnaar van de 250cc, Patrick Fernandez, uitgevallen met een defecte ontsteking. Ondertussen kreeg Bert bezoek van een achtervolgende groep bestaande uit de Fin Pekka Nurmi, Klaas Hernamdt (zijn grote concurrent in Nederland in '79), de Japanner Sadao Asami, de Fin Eero Hyvärinen, Willem Zoet en Mar Schouten. Hernamdt zette vol de druk op Bert, maar deze gebruikte al zijn ervaring om hem achter zich te houden en dat lukte ook. Achter Bert verruilden de coureurs in de grote groep constant van positie. Alleen Hyvärinen wist uiteindelijk nog Bert te passeren en de tweede plaats achter Ballington was bij de finish voor de Fin. Bert pakte de derde plek voor achtereenvolgens Hernamdt, Nurmi, Asami, Zoet en Schouten. Alan North en Harrie van der Kruijs maakten het eerste tiental vol. Bert pakte nog een extra premie mee die Moto '73 had uitgeloofd voor de beste Nederlander in elke klasse en ook was nu weer de premie van de Nieuwe Revu-pot voor hem.

Bert in de 350cc op de Luttenbergring in duel met wereldkampioen Kork Ballington.

 

Raalte, ritje langs het circuit met v.l.n.r.: Kork Ballington, Barry Sheene, Philippe Coulon, Boet van Dulmen, Jack Middelburg en Bert Struijk.

"Volgend jaar zullen de organisatoren toch echt ook Kenny Roberts en Barry Sheene naar Raalte moeten halen om voor voldoende tegenstand te zorgen". Dat schreven we precies een jaar geleden, nadat Wil Hartog de vloer had aangeveegd met de bijna voltallige wereldtop, en zijn zesde achtereenvolgende overwinning op de Luttenbergring had behaald. Wel, Roberts was er niet; die wou met alle geweld een paar weken vakantie thuis in Californië doorbrengen, maar wel had de organiserende R.A.M. kans gezien, Barry Sheene naar Raalte te halen, ondanks het feit dat er op dezelfde dag een Internationale race op Mallory Park werd verreden. Het was echter niet Sheene, die Hartog van de overwinning afhield. Het was de verbluffend sterk rijdende Jack Middelburg die een einde maakte aan Hartogs overwinningenreeks en die tevens een einde maakte aan de misvatting dat de man die Hartog zou kunnen verslaan, uit het buitenland zou moeten komen. Jack, die in de training de derde startplaats had veroverd achter Philippe Coulon en Wil Hartog, maar voor Mike Baldwin en Barry Sheene, liet vanaf de start geen enkele twijfel bestaan over zijn bedoelingen. Terwijl Wil Hartog tegen zijn gewoonte in een matige start had, schoot Middelburg als een pijl uit een boog in koppositie weg. Hartog maakte echter in de openingsronde veel terrein goed en ging pal achter Jack de tweede ronde in, achtervolgd door het trio Sheene, Boet en Baldwin. Jack en Wil knokten tot de zesde ronde om de leiding; toen wist Jack een kleine voorsprong te nemen op de Witte Reus, die niet helemaal gelukkig was met de stuureigenschappen van zijn fabrieks-Suzuki, waarin bij wijze van experiment een langere achtervork was gemonteerd. Wil kon weliswaar zijn tweede plaats tot de finish vasthouden, maar Middelburg bouwde zijn voorsprong uit tot niet minder dan 18,5 seconde. De spanning bleef echter volop aanwezig, want om de derde plaats werd vreselijk fel gestreden door Van Dulmen, Sheene en Baldwin. Sheene moest eerst Boet en vervolgens ook Baldwin voorbij laten, maar een remfoutje wierp de snelle Amerikaan halverwege de race terug tot de zesde plaats. Mike kwam nog wel terug naar de vijfde positie, maar kon de aansluiting niet herstellen. Sheene zorgde in de slotfase voor een scheut extra opwinding door aanval na aanval te lanceren op den Boet, die tenslotte in de laatste ronde het hoofd moest buigen voor de fabrieksfiets van Barry. De tweede manche bracht zo mogelijk nog meer spanning dan de eerste. Ditmaal had Hartog zijn beste Grand Prix-machine gepakt, maar opnieuw was het Jack Middelburg, die als eerste van kiet ging. Bij het ingaan van de tweede ronde reden Jack en Barry Sheene wiel aan wiel, op korte afstand gevolgd door Boet, Wil en Baldwin die het hevig met elkaar aan de stok hadden. Middelburg zag weldra kans, Sheene los te rijden die vervolgens prompt werd aangevallen door de snel opgerukte Hartog. Barry kreeg het even later zelfs moeilijk met Van Dulmen en Baldwin die gezamenlijk de ex-wereldkampioen trachtten te verschalken. Aan de vierkamp kwam echter in de zevende ronde een einde, omdat Hartog zijn fiets met een vastloper aan de kant moest zetten. Een ronde later verloor Boet veel terrein toen hij bij het lappen van een achterblijver werd geblokkeerd. Sheene had Baldwin weten af te schudden en kwam langzaam dichter naar kopman Middelburg toe. 

Bert met Boet van Dulmen en Jan Huberts.

Die zorgde voor een verrassing door in de negende ronde op de finishlijn Sheene te beduiden dat hij er langs mocht. Barry liet zich dat geen tweemaal zeggen en Jack bleef kalmpjes op de tweede plaats rijden, in de wetenschap, dat hij daaraan ruim voldoende had voor de totaalzege over beide manches. Maar machinepech zou de kopposities volledig door elkaar gooien. Eerst viel Boet uit met een kapotte versnellingsbak en twee ronden voor het einde brak er in Jack's Suzuki een drijfstang. Jack bleef op drie cilinders doorgaan, maar hij kon niet verhinderen dat Mike Baldwin hem van de tweede plaats verdrong. En dat betekende een ernstige bedreiging van Jack's totaalzege. Zowel Middelburg als Sheene hadden een eerste en een derde plaats veroverd, en de totaaltijd zou de doorslag moeten geven. Jack bleek voor beide manches samen 5,6 seconde minder nodig te hebben gehad dan Sheene, en daarmee werd hij de eerste coureur in de geschiedenis van de Raalte-races, die Hartog's zegereeks had weten te stuiten. Mike Baldwin bezette in de einduitslag de derde plaats, maar hij verscheen niet op het podium. "Ik dacht dat ik vijfde of zesde was geworden in de totaalstand", vertelde hij later. Philippe Coulon, Willem Zoet en Piet v.d. Wal pakten zowel in de tweede manche als in de eindstand de vierde, vijfde en zesde plaatsen. 

Bert reed op de Nürburgring dan toch zijn eerste Endurancerace, na zijn mislukte avontuur, eerder het seizoen, met Jack Middelburg op Assen. Hij reed hier in Duitsland samen met Harry van der Hout, die al enige ervaring had in zulke lange afstandraces. Ze behaalden een prachtige zevende plaats tijdens deze '8 Uren op de Nűrburgring'. De zege in deze race ging naar de toppers in deze vorm van motorraces, de Fransen Christian Léon/Jean-Claude Chemarin. De gewezen GP-toppers, de Italiaan Mario Lega (wereldkampioen in de 250cc klasse in 1977) en de Spanjaard Victor Palomo, werden derde. Bert zou uiteindelijk in 1980 de overstap maken naar deze discipline.

 

 

23-06-1979 Grand Prix Nederland, TT Assen

             

 

Deelnemers TT 350cc '79

De 350cc klasse, vaak een spektakel op de Drentse heide, werd dit jaar gekenmerkt door een groot aantal uitvallers. Waren er bij de Grote Prijs van Italië slechts 9 deelnemers die tot de finish konden reiken, in Assen brachten ook slechts 13 van de in totaal 30 coureurs, de wedstrijd ten einde. Willem Zoet was met zijn dertiende trainingstijd de snelste Nederlander. Bert veroverde, gehinderd door een ontstoken spier in zijn schouder, de vijfentwintigste startplaats, terwijl Klaas Hernamdt, die in de training gevallen was, een plaatsje achter Bert stond. Mar Schouten mocht als dertigste, en laatste, vertrekken. Piet van der Wal was vierde reserve en moest dus toekijken. Gregg Hansford had als snelste trainer ook een goeie start, maar het was zijn grote rivaal Kork Ballington die als eerste vanuit de Strubben de Veenslang te lijf ging. Veel verder zou de Zuid-Afrikaan niet komen, want een vastloper veruïneerde al in de eerste ronde zijn kansen op een zege. Kawa-collega Hansford kwam nu als eerste uit de Geert Timmer bocht, op korte afstand gevolgd door Mang, Korhonen, Chevallier, Villa, Frutschi, Fernandez en Struijk, een geweldige kluit dicht op elkaar en naast elkaar sturende privé-mannen, die voor een machtig spektakel gingen zorgen, want het rommelde behoorlijk! Jammer genoeg bleek niemand partij te wezen voor Gregg Hansford, want die bouwde in alle rust (in hoeverre je daar met die snelheden nog van kunt spreken, want de drieminutengrens werd maar net niet doorbroken!) een grote voorsprong op. Toni Mang hield, na een voor zijn doen uitstekende start, de tweede plaats in handen, terwijl Korhonen en Frutschi gezelschap gekregen van de oprukkende Patrick Fernandez. Willem Zoet reed op dat moment al op een veertiende plek, terwijl Freymond al in de eerste ronde door machinepech moest opgeven, later gevolgd door Hubin, Saul, Nurmi, Pons, North en Soussan, waardoor het regiment al tot een bataljon werd teruggebracht. Hansford cirkelde aan de leiding en nam voor de pits rustig de tijd om op het door Neville Doyle uitgestoken bord te lezen, dat zijn voorsprong groeiende was. Mang kreeg het terecht benauwd, want Fernandez was met zijn prachtige stijl bezig het gat te dichten en in de achtste ronde zat hij aan het wiel van de Duitser, terwijl Villa en Frutschi omkeken naar Sadao Asami, die snode plannen had. Plotseling kwam het trieste bericht dat Zoet (11e) ten val was gekomen en de man uit Ophemert bleek naast de nodige schaafwonden een handblessure te hebben opgelopen, waardoor tevens zijn start in de 500 cc klasse op spijtige wijze voorbij was. Ook Mar Schouten stopte (aan de pits) en zowel Victor Palomo en Barry Ditchburn gingen, zonder ernstige gevolgen, onderuit. Fernandez had Mang te grazen genomen, maar zijn achterstand op Hansford bedroeg meer dan twintig seconden, zodat er beslist niet meer in zat. Walter Villa, de oude rot die dit jaar mits zijn fiets in goede doen verkeert zo razendsnel van zich af kan bijten, besloot om een eindsprint in te zetten en verdrong Mang van de derde plaats. Met nog drie ronden te gaan kwam Sadao Asami de pits binnen rollen om met een geweldig nijdige trap tegen zijn tweewielige vijand uiting te geven aan zijn ongenoegen over een lekke band die hem van een zesde plaats (minimaal) beroofde. Graham McGregor, de opkomende man uit Australië die in Assen voor de eerste keer een GP mocht rijden, maakte zijn belofte helemaal waar door na een schuiver in de training (gladde band) vanaf de één na laatste startrij door te stoten naar een zesde plek, na een racelang duel met landgenoot Jeff Sayle. Pennti Korhonen zag door een onwillige machine zijn aanvankelijk zo goede klassering teloor gaan en finishte als achtste. Klaas Hernamdt werd tenslotte de enige en tevens snelste Nederlander met zijn twaalfde plaats, omdat ook Bert Struijk uit was gevallen. Bert was in gevecht verwikkeld geweest met Klaas Hernamdt, Olivier Chevallier, Gianfranco Bonera, Eero Hyvärinen en Didier de Radiguès, een stel gearriveerde en toekomstige toprijders. Helaas moest Bert in de twaalfde ronde zijn Yamaha aan de kant zetten. Vanaf de eerste ronde had hij al problemen, omdat zijn achterwiel bij het inveren tegen het zitje aanliep en zijn ketting over het achtertandwiel schoot. Het aanlopen van die achterband werd wel minder naarmate dat zijn tankinhoud minder werd, maar toen kreeg hij weer problemen met zijn voorrem, doordat de nieuwe remblokken die waren gemonteerd, veel te snel afsleten. Daarna kreeg hij ook nog een gat in de uitlaat (door het platte bochtenwerk), dus veel vermogen verlies, en toen vond de lange man uit Zaltbommel het wel weer "gescheten".

Start 250cc Assen 1979: Willem-Jan Nooteboom (#42), Vic Soussan (#17), Jean-Francois Baldé (#29), Anton Mang (#5), Bert (#18), Olivier Chevallier, Randy Mamola (#22), Patrick Fernandez (#3), Gregg Hansford (#2), Victor Palomo (#28) en Graziano Rossi, de latere winnaar (#44).

 

Winnaar Graziano Rossi op de Morbidelli.

Gregg Hansford & Kork Ballington.

Bert in de 250cc TT

De andere Nederlanders in de 250cc gebroederlijk bij elkaar: Rini van Kasteren leidt hier voor Klaas Hernamdt en Willem-Jan Nooteboom.

Voor de 250cc tijdens deze 49e TT hadden zich vier Nederlandse rijders geplaatst, maar mochten er uiteindelijk vijf van start gaan. Klaas Hernamdt was tweede reserve, maar door het wegvallen van de geblesseerde coureurs, Harald Bartol en Barry Ditschburn (gevallen in de 350cc), schoof Klaas door naar de laatste startplaats. Bert was met zijn 20e plaats de beste Nederlander, gevolgd door Juup Bosman (27e), Rini van Kasteren (28e) en Willem-Jan Nooteboom (30e). Het kwartlitergebeuren had met de komst van Graziano Rossi een andere dimensie gekregen. De Italiaan schitterde de week voor de TT van Assen al in Joegoslavië en wat voor de baas gold, was in dit geval ook van toepassing op de machine, want de Morbidelli kon aan alle kwellingen het hoofd bieden. De witte machine, met de uitlaten netjes in het witte kontje verpakt, stond pas op de tweede startrij, doch dat vormde voor Rossi geen beletsel om al in de eerste ronde bij de Veenslang op spectaculaire wijze, onder het "oei-geroep" van alle liefhebbers van het betere stuurwerk die vaak bij die slinger van bochten zijn te vinden, zijn motor langs de Kawasaki van wereldkampioen Kork Ballington te sturen. Een witte rug en een lange paardenstaart onder uit de helm, was alles wat de concurrentie nog van Rossi terug zag. Zij konden zich schikken met een tweede plaats, waarvoor zich twee liefhebbers hadden aangediend: Ballington en Hansford. Het duo trok stevig van leer en bouwde een aanzienlijke voorsprong op t.a.v. de rest van het veld. Mang volgde op een respectabele afstand en had daarbij alle moeite om enkele vervaarlijke speedwobbles in bedwang te houden. Ook om de vijfde plaats bestond een duchtige onenigheid en wel tussen beide landslieden Jean-Francois Baldé op de Sidemn-Kawasaki en Patrick Fernandez met de Yamaha. Achter deze Franse ruggen bleef het weer een tijdje stil en volgden Randy Mamola, Vic Soussan, Roland Freymond, Walter Villa en de Oostenrijker (en ex-EK winnaar bergklimkampioenschap) Edie Stöllinger. Hoewel in deze kwartliterklasse veel meer coureurs aan de finish zouden komen dan in de 350cc race, waren er ook afvallers. De letterlijke betekenis van het woord was van toepassing op Alan North, toen hij buitenom een mannetje of drie wilde pakken. Hij kwam zo ongelukkig ten val dat dit een polsfractuur ten gevolge had en juist voor Alan, die langzaam maar zeker op weg was zijn oude vorm te hervinden, moet de Asser TT een erg grote teleurstelling hebben betekend. Ook Paolo Pileri kwam met zijn MBA ten val, terwijl Pentti Korhonen en Willem-Jan Nooteboom door machinepech moesten opgeven. Bert Struijk remde zijn Yamaha gracieus onderuit voor de Geert Timmerbocht en op zijn achterwerk beproefde Bert de glijvastheid van het asfalt. Met de regelmaat van de klok draaide Rossi zijn rondjes en toen hij onder zichtbare vreugde na vijftien ronden de zwart-wit geblokte vlag had gepasseerd, was meteen het oude wedstrijdrecord van Walter Villa (1976) met meer dan een minuut scherper gesteld. De toeschouwers konden nog een paar verrassende rempogingen aanschouwen, want eerst gingen Hansford en Ballington in de slag, waarbij de wereldkampioen met 0,1 seconde zijn meerdere in de Australiër moest bekennen en na de finish van Mang, zou Fernandez er een nog spectaculairder vertoning van maken door veel te laat, naast zijn opponent Baldé te remmen en daarna maar wijselijk rechtdoor het gras in te sturen en genoegen te nemen met de zesde plaats. Mamola pakte een zevende plek voor Freymond, Villa en Soussan, terwijl Klaas Hernamdt (die de plaats van Ditchburn als reserverijder kon overnemen) opnieuw beste Nederlander werd (18e).

Deelnemers TT 250cc '79

 

20-22 juni 1979, Grand Prix Nederland, TT Assen
Trainingstijden 250cc/350cc klasse Assen, de tijden zijn de snelste in de betreffende trainingssessie.
250cc						350cc
Pos	Rijder	1e training	2e training	3e training	4e training	Pos	Rijder	1e training	2e training	3e training	4e training
1.	Kork Ballington	3.14.9	3.08.7	3.05.6	3.25.8	1.	Gregg Hansford	3.11.9	3.16.5	3.01.4	3.27.9
2.	Gregg Hansford	3.11.4	9.58.8	3.05.8	3.51.2	2.	Walter Villa	--	3.06.2	3.02.0	3.15.0
3.	Anton Mang	3.17.3	3.11.2	3.06.0	3.18.1	3.	Michel Frutschi	3.06.6	3.03.7	3.02.9	3.50.7
4.	Walter Villa	--	3.12.6	3.07.7	2.15.9	4.	Pekka Nurmi	3.10.2	3.05.6	3.03.4	--
5.	Graziano Rossi	3.13.1	3.08.0	3.10.1	3.28.0	5.	Sadao Asami	3.06.9	3.03.5	3.06.8	3.10.7
6.	Randy Mamola	3.16.3	3.11.7	3.09.3	3.16.5	6.	Patrick Fernandez	3.08.4	3.05.8	3.03.6	3.33.7
7.	Jean-François Baldé	3.16.8	3.10.5	3.09.8	3.36.9	7.	Kork Ballington	3.06.2	3.06.7	3.03.7	3.43.7
8.	Victor Palomo	3.17.6	3.12.3	3.10.1	4.00.1	8.	Patrick Pons	3.04.6	3.05.4	3.06.1	3.34.8
9.	Olivier Chevallier	3.19.8	3.14.1	3.10.1	3.28.7	9.	Anton Mang	3.10.6	3.08.9	3.04.9	3.16.6
10.	Vic Soussan	3.17.4	3.13.7	3.10.3	--	10.	Victor Palomo	3.10.9	3.06.8	3.05.1	4.02.0
11.	Edi Stöllinger	--	3.15.3	3.10.3	3.24.6	11.	Eero Hyvärinen	3.09.3	3.07.9	3.05.3	3.16.7
12.	Pekka Nurmi	3.15.6	3.13.9	3.10.4	3.34.0	12.	Pentti Korhonen	3.06.9	3.06.9	3.05.6	3.28.5
13.	Eric Saul	3.17.2	3.13.6	3.10.6	3.28.6	13.	Willem Zoet	3.14.5	3.06.1	3.05.7	3.17.1
14.	Jeffrey Sayle	--	3.20.2	3.11.3	3.49.4	14.	Gianfranco Bonera	--	3.09.5	3.06.3	3.31.7
15.	Patrick Fernandez	3.16.5	3.12.3	3.11.4	3.30.5	15.	Barry Ditchburn	3.06.8	3.06.8	3.06.5	3.25.5
16.	Roland Freymond	3.13.4	3.13.3	3.11.9	3.18.0	16.	Olivier Chevallier	--	3.09.1	3.06.5	3.14.6
17.	Reinhold Roth	3.23.2	3.12.7	3.12.0	3.21.4	17.	Richard Hubin	--	3.10.2	3.06.5	4.17.1
18.	Paolo Pileri	3.15.4	3.12.2	3.14.5	3.18.8	18.	Chas Mortimer	3.12.5	3.06.6	3.17.6	3.36.8
19.	Sadao Asami	3.14.8	3.12.5	--	3.23.6	19.	Roland Freymond	--	3.08.0	3.06.7	3.18.9
20.	Bert Struijk (#18)	3.15.7	3.15.4	3.13.1	3.31.1	20.	Alan North	3.11.1	3.07.2	3.07.4	3.30.4
21.	Hans Müller	3.14.9	3.14.4	3.13.2	3.22.3	21.	Jeffrey Sayle	--	3.13.9	3.07.2	3.22.2
22.	Barry Ditchburn	3.14.2	3.13.4	3.22.7	3.24.7	22.	Michel Rougerie	3.08.5	3.09.1	3.07.5	3.50.4
23.	Alan North	6.18.6	3.13.4	--	4.10.5	23.	Eric Saul	3.12.9	3.20.8	3.07.9	3.47.3
24.	Pentti Korhonen	3.21.7	3.14.5	3.13.5	4.04.9	24.	Didier de Radiguès	3.19.5	3.08.3	3.08.2	3.23.9
25.	Chas Mortimer	--	3.14.1	3.14.4	3.24.6	25.	Bert Struijk (#43)	3.10.3	3.08.3	3.08.9	3.38.9
26.	Richard Hubin	--	3.14.1	3.15.3	4.07.7	26.	Klaas Hernamdt	3.08.6	3.08.8	--	3.14.7
27.	Juup Bosman	3.21.0	3.18.8	3.14.5	3.22.0	27.	Graeme McGregor	--	3.08.6	3.10.2	3.14.3
28.	Rini van Kasteren	3.19.6	3.16.0	3.15.0	3.28.3	28.	Vic Soussan	3.14.5	3.38.8	3.08.8	3.24.4
29.	Harald Bartol	--	3.15.0	--	--	29.	Etienne Geeraerd	3.15.2	3.11.5	3.08.9	3.49.8
30.	Willem-Jan Nooteboom	3.20.1	3.15.8	3.16.3	3.34.4	30.	Mar Schouten	3.10.7	3.11.2	3.09.4	3.26.2
Niet gekwalificeerd:						Niet gekwalificeerd:
31.	Frank Steinhausen	--	3.21.5	3.16.9	3.23.4	31.	Kenny Blake	3.11.3	3.10.2	--	3.14.3
32.	Klaas Hernamdt	3.18.3	--	--	3.21.0	32.	Murray Sayle	--	3.23.3	3.12.2	3.43.5
33.	Olivier Liegeois	3.27.9	3.20.4	3.18.6	3.51.8	33.	Carlos Lavado	3.19.7	3.12.5	3.12.4	3.27.3
Frank Steinhausen en Klaas Hernamdt, dus eerste en tweede reserve, konden wel starten door twee blessures.						34.	Piet van der Wal	--	3.16.2	3.14.3	3.21.3
						35.	Walter Hoffmann	3.45.9	3.20.4	3.18.9	--
						36.	Paolo Pileri	--	3.54.0	--	3.21.4

 

 

Bert voor Victor Palomo in de 250cc TT.

Bert Struijk onderuit in de 250cc.

Nederlands kampioen, Bert Struijk, zou in 'zijn' klasse, de 250, ongetwijfels de sterkste 'thuisrijder' zijn geweest. Op de 16e plaats rijdend, tijdens de tiende ronde, in duel met de Spanjaard Victor Palomo, verdween hij echter vijf ronden voor het einde, met een spectaculaire schuiver, in de Geert-Timmerbocht voor start/finish pardoes en definitief uit de race. Hij stond gelukkig ongedeerd weer op om naar het applaudiserende publiek te zwaaien. Later bleek dat zijn versnellingsbak olie op zijn achterwiel had gelekt, waardoor hij onderuit ging. Nu werd Klaas Hernamdt, met zijn 18e plek, een plaatsje voor Rini van Kasteren, beste Nederlander. Klaas Hernamdt had in de 250cc klasse geluk dat Harald Bartol niet van start ging en Barry Ditchburn, na een val in de 350cc, niet kon starten. Zodoende kon Klaas, die als tweede reserve gekwalificeerd stond na de trainingen, toch van start gaan. Hernamdt en Van Kasteren waren de enige Nederlanders die de finish haalden, Juup Bosman en Willem-Jan Nooteboom vielen tegen het einde van de race uit met mechanische problemen. Klaas werd eveneens in de 350cc klasse, de laatste race in deze klasse tijdens de TT ooit, beste Nederlander, door als twaalfde te eindigen, helaas net buiten de punten. Bert en Willem Zoet vielen uit met pech. Na het seizoen 1979 hield de 350cc klasse op te bestaan.

23 juni 1979, Grand Prix Nederland, circuit Assen (TT)
250cc					Grid	350cc					Grid
1.	Graziano Rossi	I	Morbidelli	46.12.2	5e	1.	Gregg Hansford	AUS	Kawasaki	48.41.0	1e
2.	Gregg Hansford	AUS	Kawasaki	46.19.2	2e	2.	Patrick Fernandez	F	Yamaha	49.01.2	6e
3.	Kork Ballington	Zaf	Kawasaki	46.19.3	1e	3.	Walter Villa	I	Yamaha	49.03.6	2e
4.	Anton Mang	D	Kawasaki	47.04.3	3e	4.	Anton Mang	D	Kawasaki	49.06.9	9e
5.	Jean-François Baldé	F	Kawasaki	47.19.0	7e	5.	Michel Frutschi	CH	Yamaha	49.07.2	3e
6.	Patrick Fernandez	F	Yamaha	47.25.0	15e	6.	Graeme McGregor	AUS	Yamaha	49.31.0	27e
7.	Randy Mamola	USA	Yamaha		6e	7.	Jeffrey Sayle	AUS	Yamaha	49.31.0	21e
8.	Roland Freymond	CH	Yamaha		16e	8.	Pentti Korhonen	SF	Yamaha		12e
9.	Walter Villa	I	Yamaha		4e	9.	Olivier Chevallier	F	Yamaha		16e
10.	Vic Soussan	AUS	Yamaha		10e	10.	Gianfranco Bonera	I	Yamaha		14e
11.	Edi Stöllinger	A	Kawasaki		11e	11.	Didier de Radiguès	B	Yamaha		24e
12.	Eric Saul	F	Yamaha		13e	12.	Klaas Hernamdt	NL	Yamaha		26e
13.	Hans Müller	CH	Yamaha		21e	13.	Etienne Geeraerdt	B	Yamaha		29e
14.	Richard Hubin	B	Yamaha		26e
15.	Jeffrey Sayle	AUS	Yamaha		14e
16.	Victor Palomo	ES	Yamaha		8e
17.	Chas Mortimer	GB	Yamaha		25e
18.	Klaas Hernamdt	NL	Yamaha		32e
19.	Rinus van Kasteren	NL	Yamaha		28e
20.	Frank Steinhausen	CAN	Yamaha		31e
21.	Juup Bosman	NL	Yamaha		27e

 

 

 

01-07-1979 Grand Prix België, Francorchamps

29/30 juni 1979 trainingen, Grand Prix België, circuit Spa-Francorchamps.
De rijders waarvan de trainingstijden in het wit met zwarte achtergrond staan gingen niet van start in de race, vanwege de gladde omstandigheden van het circuit, of gedwongen (zoals Jack en Boet) door omstandigheden.
Trainingstijden 50cc			Trainingstijden 125cc			Trainingstijden 250cc			Trainingstijden 500cc
1.	Eugenio Lazzarini	3.14.9	1.	Angel Nieto	3.02.3	1.	Chas Mortimer	2.58.3	1.	Johnny Cecotto	2.50.9
2.	Stefan Dörflinger	3.15.9	2.	Ricardo Tormo	3.03.1	2.	Walter Villa	2.58.6	2.	Michel Rougerie	2.50.9
3.	Ricardo Tormo	3.16.1	3.	Ernst Gaferer	3.04.1	3.	Graeme McGregor	2.58.6	3.	Jack Middelburg	2.50.9
4.	Gerhard Waibel	3.20.0	4.	Eugenio Lazzarini	3.05.0	4.	Didier de Radiguès	2.59.0	4.	Boet van Dulmen	2.52.2
5.	Patrick Plisson	3.20.0	5.	Hans Müller	3.06.0	5.	Randy Mamola	2.59.9	5.	Steve Parrish	2.52.5
6.	Rolf Blatter	3.22.9	6.	Walter Koschine	3.06.2	6.	Jean-Marc Toffolo	2.59.9	6.	Barry Sheene	2.53.1
7.	Wolfgang Müller	3.29.0	7.	Giampaolo Marchetti	3.06.3	7.	Etienne Geeraerd	3.00.2	7.	Randy Mamola	2.53.1
8.	Claudio Lusuardi	3.24.9	8.	Gert Bender	3.06.5	8.	Gregg Hansford	3.00.6	8.	Dennis Ireland	2.54.4
9.	Serge Julin	3.26.9	9.	Marcelino García	3.06.5	9.	Murray Sayle	3.01.2	9.	Alex George	2.54.6
10.	Hagen Klein	3.27.1	10.	Maurizio Massimiani	3.06.6	10.	Edi Stöllinger	3.01.3	10.	Marco Lucchinelli	2.55.4
11.	Ezio Saffiotti	3.27.5	11.	Michel Rougerie	3.06.7	11.	Michel Siméon	3.01.4	11.	Christian Sarron	2.55.5
12.	Enrico Cereda	3.28.0	12.	Martin van Soest	3.06.8	12.	Guy Origer	3.01.9	12.	Alain Nies	2.56.3
13.	Gerrit Strikker	3.28.9	13.	Thierry Noblesse	3.07.7	13.	Olivier Liegeois	3.02.4	13.	Gary Lingham	2.56.4
14.	Theo Timmer	3.28.9	14.	Barry Smith	3.07.7	14.	Graziano Rossi	3.02.6	14.	Tony Head	2.56.7
15.	Henk van Kessel	3.29.0	15.	Fernando De Nicolás	3.07.9	15.	Richard Hubin	3.02.6	15.	Jacky Matagne	2.58.4
16.	Peter Looijesteijn	3.29.9	16.	Harald Bartol	3.08.0	16.	Yoshimi Matsumoto	3.02.9	16.	Philippe Coulon	2.58.5
17.	Aldo Pero	3.30.1	17.	Stefan Dörflinger	3.09.0	17.	Paolo Pileri	3.03.6	17.	Franco Uncini	2.59.3
18.	Jacky Hutteau	3.30.2	18.	Jan Huberts	3.09.0	18.	Alain Nies	3.03.6	18.	Gianni Rolando	2.59.4
19.	Hans-Jürgen Hummel	3.31.0	19.	Pierpaolo Bianchi	3.09.3	19.	Jeffrey Sayle	3.03.6	19.	Wil Hartog	2.59.7
20.	Rudolf Kunz	3.32.1	20.	August Auinger	3.09.7	20.	Oronzo Memola	3.04.0	20.	Kenny Blake	2.59.8
21.	Cees van Dongen	3.32.6	21.	Henk van Kessel	3.10.4	21.	Bert Struijk	3.04.2	21.	Franck Gross	3.00.2
22.	Ingo Emmerich	3.32.7	22.	Patrick Plisson	3.10.9	22.	José Lazo	3.04.3	22.	Willem Zoet	3.00.5
23.	Joaquin Galí	3.33.0	23.	Peter Looijesteijn	3.11.2	23.	René Delaby	3.04.5	23.	Kenny Roberts	3.01.4
24.	Gerhard Singer	3.33.2	24.	Patrick Hérouard	3.12.0	24.	Jacques Bolle	3.04.6	24.	Ikujiro Takai	3.01.6
25.	Alain Hannecart	3.34.3	25.	Jean-François Lecureux	3.12.0	25.	Patrick Fernandez	3.04.7	25.	Giovanni Pelletier	3.02.0
26.	Daniel Corvi	3.34.5	26.	Francois Granon	3.12.2	26.	Vic Soussan	3.04.9	26.	Olivier Liegeois	3.02.0
27.	Stefan Danielsson	3.35.2	27.	Paul Bordes	3.12.7	27.	Rinus van Kasteren	3.05.0	27.	Bernard Fau	3.02.3
28.	Bruno Di Carlo	3.36.0	28.	Jean-Louis Guignabodet	3.12.9	28.	José Moreno	3.05.3	28.	Henk de Vries	3.02.9
29.	Faure	3.36.4	29.	Clive Horton	3.13.0	29.	Reinhold Roth	3.05.3	29.	Sergio Pellandini	3.03.0
30.	Rudi Oosting	3.36.6	30.	Cees van Dongen	3.13.1	30.	Patrick de Radiguès	3.05.5	30.	Olivier Chevallier	3.04.0
31.	Jos Dieteren	3.36.8	31.	Anton Straver	3.13.5	31.	Valerio Pessotto	3.05.6	31.	Gustav Reiner	3.04.0
32.	Marcel v/d Steene	3.37.1	32.	René Renier	3.14.6	32.	José Tellevia	3.05.7	32.	Carlo Perugini	3.04.1
33.	Ramon Gali	3.37.3	33.	Jean-Paul Magnoni	3.16.0	33.	Sobral	3.06.1	33.	Fernando De Nicolás	3.04.3
34.	Hermano Sande	3.37.9	34.	Werner Steege	3.16.0	34.	Michel Steven	3.06.4	34.	Virginio Ferrari	3.05.5
35.	Reiner Scheidhauer	3.38.3	35.	Bruno Kneubühler	3.16.1	35.	Sadao Asami	3.06.5	35.	Elmar Renner	3.05.5
36.	Ton Kooyman	3.39.1	36.	Per-Edvard Carlsson	3.16.2	36.	Eero Hyvärinen	3.06.6	36.	Gerhard Vogt	3.05.6
37.	Günter Schirnhofer	3.40.6	37.	Marc-Anton Constantin	3.16.2	37.	Fernando De Nicolás	3.06.7	37.	Seppo Rossi	3.06.2
38.	Chris Baert	3.42.0	38.	Bernard Murray	3.16.8	38.	Jean-François Baldé	3.07.0	38.	John Newbold	3.06.3
39.	Robert Evrard	3.43.7	39.	Freddy Blaise	3.18.5	39.	Roger Kockelman	3.07.1	39.	Graziano Rossi	3.06.4
40.	Gilbert Blanckaert	3.43.7	40.	Matti Kinnunen	3.18.5	40.	Armand Gras	3.07.7	40.	Etienne Geeraerd	3.06.5
41.	Otto Machinek	3.46.2	41.	Yves Dupont	3.19.1	41.	Kork Ballington	3.08.3	41.	Josef Hage	3.06.9
42.	René Loge	3.48.8	42.	Paul Ramon	3.23.2	42.	Carlos Lavado	3.08.7	42.	Dieter Heinen (D)	3.07.1
43.	Laporte	3.48.8	43.	Jean-Claude Baele	3.23.3	43.	Klaas Hernamdt	3.09.7	43.	Max Wiener	3.11.1
44.	Ove Skifjeld	3.49.1	44.	José de Faveri	3.24.5	44.	Jean-Claude Baele	3.10.6	44.	Timo Pohjola	3.11.2
45.	Michel Stree	3.56.9	45.	Stefano Feretti	3.25.1	45.	Josef Hage	3.10.7	45.	Sadao Asami	3.11.9
46.	Dirk van der Donckt	4.06.2	46.	Alain Plunus	3.28.9	46.	Harald Merkl	3.10.7	46.	Toni Garcia	3.19.2
47.	Georges Fissette	4.12.3	47.	Luc Beugnier	3.29.3	47.	Eric Saul	3.10.7	47.	Steve Manship	3.19.9
			48.	Chris Baert	3.32.9	48.	Hans Müller	3.11.1	48.	Philippe Chaltin	3.22.0
			49.	Eddy Goffinet	3.39.0	49.	Raymond Roche	3.12.1	49.	Manfred Heinen (B)	3.22.4
			50.	Rolf Blatter	9.99.9	50.	Börge Nielsen	3.12.5	50.	Roland Mullender	3.27.0
			51.	Guy Collard	9.99.9	51.	Olivier Chevallier	3.12.6	51.	Guy Cooremans	3.42.3
						52.	Roland Freymond	3.12.6	52.	Börge Nielsen	9.99.9
						53.	Reino Eskelinen	3.12.9	53.	Peter Sjöström	9.99.9
						54.	Frank Steinhausen	3.14.3
						55.	Giancarlo Bet	3.14.9

Het circuit van Francorchamps in België had een nieuwe asfaltlaag gekregen die twee dagen voor het begin van de trainingen pas gereed was en dit gaf flinke problemen. Tijdens de trainingen viel de ene coureur na de andere van zijn motor. De regenrijders waarvan Jack Middelburg er zeker ook een was stonden na de trainingen bovenaan. Randy Mamola de durfal uit Amerika klokte de snelste trainingstijd en Jack de vijfde. Er bleek dat een teerwagen zoveel gemorst had dat zelfs een van de stoomwalsen die week uit een van de bochten was geslipt! De topcoureurs Roberts, Sheene, Ferrari en Hartog onderhandelden met de organisatie en de FIM (de international motorsportfederatie, Federation Internationale Motorcycliste) over het wel of niet rijden van de Belgische Grand Prix. Uiteindelijk trokken alle fabrieksteams zich op zaterdag terug van deelname. Op dat moment waren er al tienduizenden supporters in België aanwezig. Toen deze er achterkwamen dat de toprijders niet van start zouden gaan braken er onlusten uit. Auto's werden op de kant gegooid en in brand gestoken en de hele nacht stonden langs het circuit de strobalen in brand. Diverse gewonden moesten na vechtpartijen opgenomen worden in het ziekenhuis. Jack en Van Dulmen zouden in eerste instantie wel van start gaan, omdat zij vonden dat het ook glad was als het regende en men de tienduizenden supporters die onderweg waren naar het circuit niet wilden teleurstellen. Maar nadat ze door Nederlandse "supporters" van Wil Hartog waren bedreigd dat men flessen bier op de baan zou gooien als ze voorbij kwamen, i.v.m. een gebrek aan solidariteit, trokken die zich ook terug. Deze beslissing werd uiteindelijk door hun beider manager Jan Muis genomen, want toen ze 's-morgens uit bed kwamen had hij al hun spullen al in laten pakken. Uiteindelijk reden ze een paar uur voor de start onder politiebegeleiding naar huis, terwijl de politie de raddraaiers nog met traangas bezig was uit elkaar te drijven. Er gingen toch nog 21 rijders van start in de 500cc klasse, waarvan er slechts 10 de finish haalden, dus allen in de punten. Tiende werd de Duitser Dieter Heinen en die had maar liefst vier ronden achterstand op de winnaar! Voor de meesten zullen dit alle punten geweest zijn die ze in hun carrière in een GP gehaald hebben. Uiteindelijk won de Nieuw-Zeelander Dennis Ireland de 500cc klasse. De Nederlandse coureur Henk van Kessel won zelfs door het terugtrekken van de fabrieksteams en overige toppers de lichtste klasse, de 50cc, voor zijn landgenoot Theo Timmer. Dit was voor ex-wereldkampioen Van Kessel, zijn eerste overwinning in de "borrelklasse" sinds hele lange tijd. De eerste startrij, van zes coureurs, bleef in de 50cc klasse overigens volledig leeg, deze gingen o.a. niet van start. Dit gebeurde in alle klassen die dag.

Wat een grandioze opening van het nieuwe circuit van Spa-Francorchamps had moeten worden, was uitgedraaid op een deceptie van de eerste orde. Nadat alle wereldsterren al in de training tot de conclusie waren gekomen, dat de verse asfaltlaag van de piste veel te glad was om op fatsoenlijke wijze de vele pk's van de fabrieksmachines onder controle te houden, besloten de topcoureurs tot eendrachtige staking. Dit had tot gevolg, dat de vele tienduizenden toeschouwers uit binnen- en buitenland op zondag getuige waren van wedstrijden, waarin coureurs van het tweede ofwel derde garnituur met de ereprijzen aan de haal gingen. Slechts in één categorie, de zijspanklasse, kwamen alle topmensen aan de start en kon het publiek een volwaardig GP-startveld aan het werk zien, waarin Biland, Steinhausen en Schwärzel een fantastisch duel om de eerste plaats uitvochten, doch deze strijd kon in de verste verte geen genoegdoening geven voor hetgeen waarvoor men eigenlijk naar het Ardennen-circuit was gekomen. Rolf Steinhausen en Kenny Arthur wonnen de aantrekkelijke B2-A race. Door het wegblijven van de toppers was er volop gelegenheid voor andere coureurs om eens het ereschavotje te beklimmen en de Nederlanders spraken daarbij een woordje mee. Zo won Henk van Kessel voor Theo Timmer de 50cc categorie, terwijl Martin van Soest in de 125cc klasse, die door de Australische Veteraan Barry Smith werd gewonnen, tien punten mocht incasseren. Dennis Ireland pakte de halveliterrace (met Henk de Vries als vijfde) voor Kenny Blake en Gary Lingham. Edi Stöllinger pakte de winst in de 250cc klasse.

Bert Struijk ging wel van start in de kwartliterklasse, maar zette zijn Yamaha na een ronde aan de kant. Bert besloot na de Belgische GP op Francorchamps, dat hij niet meer uit zou komen in de Grand Prix. Hij vond het voorlopig verstandiger om zich te richten op de nationale races. Het was nu interessant wat er ging gebeuren met zijn plaats op de internationale grading-list, die organisaties van Grand Prix wedstrijden hanteerden bij het weggeven van startbewijzen. Wie zijn plaats zou overnemen, kon men bijna niet weigeren. Rini van Kasteren, de nummer twee van '78 in de 250cc, vond dat hij degene was die voor dat startbewijs in aanmerking diende te komen. Hij had juist een paar dagen eerder zijn Grand Prix debuut gemaakt tijdens de door vele toppers geboycotte GP van België op Spa-Francorchamps, als lid van de NMB. Rini werd hier tiende en vond dat hij daarom recht had op het startbewijs van Bert.

De training: Aankondiging van een debacle

Johnny Cecotto bekijkt de toestand van zijn banden m.b.t. de omstandigheden van de baan.