 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
1978 - Het kampioenschap in de 250cc klasse. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
In de winter van 1977 - 1978 had het
er even naar uit gezien dat er een einde zou komen aan de racecarriè Bij het Deurnse organisatie-, reklame en adviesbureau (w.o. de verzorging van beurzen en (sport) evenementen) Pullshaw was men in 1976 al door een warm pleidooi van Jan Muis tot de overtuiging gekomen dat de commerciële instelling voor wat betreft de motorsport, waarin men grote belangen heeft, gedeeltelijk zou moeten worden verlaten om financiële en materiele steun te geven aan twee motorwegracers die daar qua instelling en karakter voor in aanmerking kwamen. Zo werd Pullshaw-racing geboren en werd het pionierswerk van Muis, die de motorsport kende als welhaast geen ander, een succes. Vorig jaar waren Marcel Ankoné en Boet van Dulmen de eerste motorcoureurs, die met hun monteurs, het Pullshaw-racingteam vormden. Omdat Ankoné definitief met racen was gestopt, begin 1978, en Van Dulmen een Racing B.V. had opgericht, kon Jan Muis twee nieuwe coureurs aantrekken. Het werden geen profs dit keer, maar rijders die naast hun beroep het motorracen nog als een hobby beschouwden en niet bij machte waren deze dure snelheidssport zelf volledig te bekostigen. Een man die dus in 1978 volop financiële steun van Pullshaw zou krijgen was de Zaltbommelse motorcoureur Bert Struijk vice-kampioen van Nederland in de 250cc en 350cc klasse respectievelijk achter Kees van der Kruijs en Jack Middelburg. Mede door deze royale sponsering en de geweldige hulp van zijn supportersvereniging was Bert Struijk, indertijd zoals eerder vermeld, in het dagelijks leven werkzaam als chef werkplaats in het garagebedrijf van zijn broer in Zaltbommel, zeker voor dit jaar onder de pannen.
19-03-1978 nationale races Heeswijk
27-03-1978 internationale races Hengelo
02-04-1978 nationale races Vessem
Bert en zijn supporters reisden niet tevergeefs af naar het Limburgse Vessem, waar de races om de Nico van der Zanden-trofee plaatsvonden. Reeds tweemaal had Bert deze trofee gewonnen en bij een derde zege mocht hij de bokaal definitief houden. Wel, het werd een overwinning voor de man uit Zaltbommel. Dit tot grote vreugde van, niet alleen hijzelf en zijn talrijke supporters, maar uiteraard ook van zijn sponsor, Pullshaw. Toch verliep de kwartliterrace, met name, niet zoals de Bommelse coureur dit had gewenst. Van start tot finish reed Louis Weterings, zonder enige concurrentie van betekenis, op kop en won ook moeiteloos. Klaas Hernamdt uit het verre Zaagwesteinde wist zich als tweede te klasseren, terwijl Bert en Piet van der Wal, een nek aan nek race voerden, met als inzet het laatste podiumplaatsje. Bert kon de man uit Oirschot, die hier en in Hengelo liet zien in uitstekende vorm te zijn, net voorblijven op de finishlijn, wat hem, achteraf gezien, twee hele belangrijke extra punten opleverde. Voor de trofee telden nl. ook twee manches mee in de 350cc klasse. In de eerste liet Bert er geen twijfel over bestaan, wie in die klasse de sterkste was. Met zes seconden voorsprong op Albert Siegers, passeerde hij de finishlijn. Derde werd Willem-Jan Nooteboom, terwijl Louis Weterings als vierde werd afgevlagd en Bert dus op dat moment virtueel winnaar was van de bokaal, mede omdat Piet van der Wal uitviel in deze manche. In de tweede manche 350, ging Bert zeer snel weg, kwam de eerste doorkomst dan ook aan de leiding van het veld langs start/finish, maar bij het ingaan van de derde ronde was het Piet v/d Wal, die de leiding had overgenomen, om deze in de rest van de race niet meer af te staan. Bert handhaafde zich netjes op de tweede plaats om definitief in het bezit te komen, met 33 punten, van de door hem zo fel begeerde, Nico van der Zanden-trofee. Louis Weterings (31 pnt) werd tweede in het totaalklassement voor Piet v/d Wal (21 pnt). Louis was overigens net overgestapt van de NMB naar de KNMV en mocht daarom meedoen aan deze races georganiseerd door de KNMV, waar geen NMB-rijders werden toegelaten. Het was Louis zijn eerste race van het seizoen, nadat het er lang naar had uitgezien dat hij zijn race-overall in de bekende wilgen zou hangen na een flinke blessure die hij vorig seizoen had opgelopen. Voor de tiende maal waren de wegraces georganiseerd in Vessem en tevens de laatste die ooit zouden gehouden worden door Motor Vereniging Wintelre op het circuit 'De Donk'. De eigenaren van de pal aan deze omloop gelegen gronden hadden de organisatoren namelijk laten weten, dat zij in de toekomst niet meer hun medewerking zouden verlenen.
  Tijdens
de traditionele Olof-races in Hilvarenbeek, op de ruim vier kilometer lange
strandomloop van recreatiepark De Beekse Bergen, kreeg Bert de pechduivel op
bezoek, voor maar liefst 35.000 toeschouwers. Tijdens de opwarmronde van de kwartliterklasse liep zijn Yamaha vast
en ook een poosje afkoelen mocht helaas niet baten, zodat zijn race er al op
zat voor hij was begonnen. Gedesillusioneerd en zeer teleurgesteld zocht hij
het rennerskwartier op. Hij had erg graag zijn kwaliteiten willen meten met
de vele internationale toppers, aanwezig in Hilvarenbeek. Vooral ook omdat
hij dat een maand eerder, tijdens de internationale wedstrijden in Hengelo,
vanwege de weersomstandigheden niet had kunnen tonen. En hier in
Hilvarenbeek was het prachtig weer, dus ideale omstandigheden voor de man
uit Zaltbommel. Voor zijn monteurs
betekende het weer volop werk deze week. De race werd uiteindelijk gewonnen
door Jon Ekerold voor Hans Müller (CH) en Eero Hyvärinen (SF). Ekerold had
vanaf het begin van de wedstrijd, samen met Leif Gustafsson en Tom Herron de
leiding genomen. Nadat Tom Herron ten val kwam en Gustafsson terug viel,
leek Ekerold zonder slag of stoot de zege binnen te gaan halen. Echter, via
een fantastische inhaalrace, was Kees van der Kruijs, als een duveltje uit
een doosje, plots achter de Zuid-Afrikaan opgedoken. Dit bracht toch nog een
zeer spannend gevecht, waar het publiek zichtbaar van genoot. Groot was dan
ook de teleurstelling toen vijfhonderd meter voor de finish, Kees te maken
kreeg met een afgebroken boutje van de achtervering, waardoor hij op zijn
achterwiel zakte. Met een fraaie rookwolk ging zijn kans op de zege
letterlijk en figuurlijk in rook op. Harrie van
der Kruijs werd nu de eerste Nederlander op een achtste plaats.De 350cc klasse begon met een kopstart van Kees v/d Kruijs, op zijn snelle Ton van Heugten Yamaha, die echter in de tweede ronde voorbij gestormd werd door de ongenaakbare Zuid-Afrikaan, Jon Ekerold. Gadegeslagen door zijn zwager, Alan North, die net een operatie aan zijn been had ondergaan bij Dr. Derweduwen. Kees hield zijn tweede plaats vast tot in de vijfde ronde, toen begaf zijn motor het. Als er een prijs was uitgereikt voor de grootste pechvogel, dan had deze op zeker naar de Oisterwijker gegaan. Veel aandacht ging er uit naar het geweldige duel tussen Takazumi Katayama en Jack Middelburg. Beiden hadden een zeer slechte start, maar knokten zich goed naar voren, ondertussen elkaar het leven zuur makend. Jack wist de Japanse topper goed te volgen, maar kon zijn machine net niet eerder over de finishlijn drukken. Slechts 0,4 seconden scheidden hen op de streep. Vlak voor het einde van de race hadden ze Bert Struijk nog terugverwezen naar de zesde plaats. Ook Bert had niet een van zijn beste starts gehad, omdat zijn Yamaha slecht aan wilde slaan en ook hij mistte daardoor de aansluiting met de kopgroep. Jon Ekerold won de race voor Patrick Fernandez en zeer verrassend Cor Scheepens. De Japanse 350cc wereldkampioen zat later op de dag, Jack Middelburg nogmaals dwars, dit maal in de 750cc klasse, waarin ze wederom een prachtig duel uitvochten. Op het spel stond niet alleen de eer, maar ook een nieuwe Tabbert caravan van 7000 gulden, die door Castrol ter beschikking was gesteld. Uiteindelijk trok de wereldkampioen wederom net aan het langste eind en aan de caravan. Tom Herron werd derde.
Was het verleden jaar de regen die zich de grootste spelbreker toonde door dit Olof-motorfestijn om te toveren in een waterballet, dit jaar leek het wel of de zon zich wilde verontschuldigen, zulk schitterend weer was het. Niet alleen het prachtige weer, ook de mooie races maakten een bezoek aan Hilvarenbeek dubbel en dwars de moeite waard. Laatste race en klapstuk van de dag werd de 750cc klasse. Doordat in Engeland de F750 werd verreden was het rennersveld, ondanks de inspanningen van de weer prima draaiende organisatie, echter iets minder bezet. Het was om deze reden dat in dit geval ook de 500cc machines mee mochten doen. Een van de sterkste 750 rijders had men echter wel kunnen strikken, namelijk Takazumi Katayama. En deze bood volledig waar voor zijn geld. Wie dat ook deed was Jack Middelburg! Samen met Tom Herron vormden deze drie heren een kopgroep en de manier waarop ze met elkaar in de clinch gingen zal nog lange tijd op meng motorsportavondje een dankbaar onderwerp van gesprek zijn. Lange tijd kon Jack de kop houden maar tegen de fel jagende Katayama, op een waarschijnlijk toch wel iets snellere Yamaha, bleek uiteindelijk geen kruid gewassen. 'Maar', zoals Jack zelf na afloop zei. Van een wereldkampioen verliezen is geen schande! Zeker niet op zo'n manier. Het publiek kon tevreden naar huis, na deze elfde editie in successie van de Olof-races.
Bert Struijk was er natuurlijk flink op gebrand om zijn 'thuiswedstrijd', in de 350cc klasse, te winnen. Des te zuurder was het toen zijn Yamaha in de laatste ronde er de brui aan gaf, terwijl hij riant aan de leiding ging. Jack Middelburg had na een zeer slechte start in deze 350cc al snel het grootste deel van het veld te pakken, op het Wordragencircuit, dat van een nieuwe asfaltlaag was voorzien. En achtereenvolgens werden daarna, in een schitterende stijl, en onder luide toejuichingen van het ruim 10.000 koppige publiek, eerst het drietal Zeegers-V/d Broek-Wille gepakt. Daarna werd de jacht geopend op een ander drietal, Nooteboom-Scheepens-Siegers en na ook met hun te hebben afgerekend, zat alleen Bert Struijk nog voor hem. Ondanks zijn snellere ronden had hij Bert, als deze geen pech had gekregen, machinepech in de één na laatste ronde, niet van een eerste plaats af kunnen houden. Achter Jack kwamen Albert Siegers, Cor Scheepens en Willem-Jan Nooteboom op de plaatsen twee t/m vier over de finish.
Bij de start van de 500cc internationalen ging iedereen er eens goed voor zitten in Ammerzoden om de strijd tussen Jack Middelburg en Boet van Dulmen goed te zien. Jack, die in de Oostenrijkse Grand Prix (zijn eerste buitenlandse GP) op de Salzburgring, een dag voor deze races in Ammerzoden, gevallen was, op een voor hem prachtige achtste plaats, had zijn eigen Suzuki daarbij total-loss gereden en startte op een geleende motor van zijn toenmalige vriend, Boet van Dulmen. De eerste doorkomst was voor Jack met pal achter zich Cor Scheepens en Boet, gevolgd door Bert Struijk en Piet v/d Wal. Er ging een golf van teleurstelling door het publiek toen in de derde ronde Jack niet meer doorkwam: een onwillige rem betekende voor hem het einde van de race. Piet v/d Wal ging nu het duel aan met Boet, maar na enige ronden sloeg ook bij hem de pechduivel toe, in de vorm van een gebroken ketting. Zo won Van Dulmen zijn thuisrace voor Cor Scheepens en mocht Bert, in zijn eerste halveliterrace sinds enige tijd, het laatste podiumplekje beklimmen. Een redelijke revanche voor zijn pech in de 350cc klasse.
Bert Struijk kwam, na twee verreden nationale races op Assen, in de eerste internationale NK race van het seizoen aldaar in actie, de kwartliterrace, waarin hij in de training de snelste tijd had weten te realiseren en dus vanaf poleposition mocht vertrekken. In de race liet de man uit Zaltbommel er geen twijfel over bestaan, wat zijn doel voor dit seizoen was, een titel pakken. Hij leidde de race van start tot finish. Achter de rug van de Pullshawcoureur reed Rini van Kasteren, de snelle NMB-er, naar een eenzame tweede plaats op zes seconden, terwijl er om de derde plaats een verwoed gevecht gaande was, tussen o.a. Martin Jansen, Klaas Hernamdt, Willem-Jan Nooteboom, Wil Duyn, Kees van der Kruijs en Mar Schouten. Uiteindelijk was het de regerend Nederlands kampioen, Kees van der Kruijs, die na een slechte start, beslag wist te leggen op deze zo fel begeerde en bestreden derde plek naast Bert en Rini op het podium. De eerste races voor het Nederlands kampioenschap op het prachtige zonnige circuit van Assen, voor een 13.000 koppig publiek, werden ook direct een daverend succes voor Jack Middelburg, de Naaldwijker reed in alle drie zijn klassen direct naar een overwinning. Hij zette dus gelijk drie flinke stappen in de richting van prolongatie van zijn kampioenschappen. De 350cc won hij met 12 seconden voorsprong op Bert Struijk, die de eerste twee ronden de leiding in de race op zich had genomen, en de 500cc op (slechts) vier seconden voor de verrassende nieuwkomer, Henk de Vries, die de eerste twee ronden brutaal de leiding nam, voor Jack hem terugverwees naar de tweede plek. Bij de start van de 750cc nam Jack direct de koppositie in en won de race met 22 seconden voorsprong op Rob Bron.
De internationale pinksterraces in Heerlen op het Beitelcircuit, gaven een prachtige 350cc wedstrijd te zien, verreweg de spannendste van deze pinkstermiddag. Samen met de Australiër Kenny Blake, stond de Britse topper en GP-winnaar, Chas Mortimer, op de eerste startrij. De poleposition was echter voor Blake. Mortimer was echter wel als eerste weg bij de start, met Blake in zijn kielzog. Een bikkelhard gevecht volgde en niemand kon zien dat dit twee vrienden waren, die samen door Europa trokken, van de ene naar de andere race. Ze ontzagen elkaar totaal niet. Terwijl de strijd in alle hevigheid losbarstte moest nationaal kampioen Jack Middelburg een pitstop maken om bougies te wisselen. Ondertussen nam Kenny Blake de kop van het veld over, waarna hij langzaam maar zeker begon weg te lopen van Chas Mortimer. Ondertussen vielen Jack Middelburg en Kees van der Kruijs uit met mechanische problemen. Blake bouwde zijn voorsprong steeds verder uit, totdat het in de één na laatste ronde helemaal fout ging voor de 'Aussie'. In de chicane voor start/finish werd hij uit het zadel van zijn Yamaha geworpen en met een spectaculaire boog kwam Blake op het asfalt terecht, terwijl zijn machine voor zichzelf was begonnen en onbemand richting publiek reed, waar hij gelukkig voor aankomst, door strobalen werd opgevangen. Zo kreeg Mortimer de zege in de schoot geworpen voor zijn landgenoot Austin Hockley en nummer drie Piet van der Wal, wederom in grote vorm. Hij liet de Zuid-Afrikaan Les van Breda, Harrie van der Kruijs, en de eveneens uit Zuid-Afrika afkomstige Dirk du Plooy achter zich. Als nummer zeven eindigde de Canadees Ron Kirkham, voor Cor Scheepens en pas op de negende plaats, een beetje teleurstellend, de leider in het nationale kampioenschap 250cc, Bert Struijk. Kenny Blake zou tijdens de races op Eiland Man in 1981 om het leven komen bij een valpartij. Hij kwam bij Union Mills ten val en overleed vrijwel onmiddellijk. Kenny reed vele Grand Prix in zijn leven en hij was ook een graag geziene rijder bij internationale wedstrijden in Nederland, zoals o.a. hier in Heerlen in '78. De 32-jarige Australiër (1948-1981) was een ervaren rijder op Man. In de kwartliterklasse pakte Chas Mortimer wederom de zege en weer voor zijn landgenoot Austin Hockley. Nu was het Rinus (Rini) van Kasteren die een mooie derde plek pakte achter het Britse duo. Van Kasteren kwam vanaf een elfde plaats en wist na een spannend duel met Les van Breda het laatste podiumplekje te bemachtigen. De races in Heerlen gaven overigens erg veel problemen, omdat het wegdek pas, op amateuristische wijze, van een nieuwe asfaltlaag was voorzien. Deze liet op vele plaatsen los en dit zorgde voor gevaarlijke situaties, veel valpartijen en veel rondvliegend gesteente.
In de tweede race in de competitie, uit een serie van zes: Oudkarspel, de tweede Nederlandse kampioenschapwedstrijden, zag Bert geen kans om zijn successen uit de eerste wedstrijden te evenaren of te verbeteren. In het Noord-Hollandse land nabij Alkmaar, kwam de Yamahacoureur zowel in de 250cc als in de 350cc aan de start. Met name bij de kwartliters waren de verwachtingen hoog gespannen, want als Bert Struijk ooit kampioen van Nederland kon worden, was het wel dit seizoen in deze klasse. De 350cc titel werd namelijk een stuk moeilijker omdat daar ook ene Jack Middelburg in actief was. De zege van Bert in de eerste 250cc wedstrijd, op Assen, bewees zijn vorm dit seizoen. Ook nu nam hij in de eerste ronde de koppositie in, net als in die eerste NK-wedstrijd in Assen. Daarna was het Wil Duyn die zich drie ronden lang koploper mocht noemen om daarna die positie aan Louis Weterings af te moeten staan, waarna Wil ten val zou komen. Weterings reed daarna zonder 'slag of stoot' naar de zege. Bert werd door de valpartij van Wil Duyn, in de achtste van totaal tien ronden, toch nog tweede en hield daardoor ook de leiding in het Nederlands Kampioenschap. Rini van Kasteren eindigde als derde voor Mar Schouten en de 'Van der Kruijsbroers', eerste Harrie en daarachter Kees. Van de vele valpartijen, op het snelle en hobbelige circuit, was die van plaatselijk favoriet, Wil Duyn, uit Abbekerk het ernstigste. Hij werd na zijn val in de kwartliterklasse, hij kwam via de strobalen weer op de baan gestuiterd, met een gebroken nekwervel naar het Centraal ziekenhuis in Alkmaar vervoerd. Velen vroegen zich af of de races niet afgelast hadden moeten worden na dit ernstige ongeluk, zeker gezien het feit dat de jonge Abbekerker twee ronden op het asfalt had gelegen, waardoor de coureurs hem en de ambulance moesten ontwijken. Sommige coureurs maakten gebaren naar de wedstrijdleiding om de race te staken, maar daar werd geen gehoor aan gegeven. Voor Kees v/d Kruijs was dit aanleiding om later op de dag niet van start te gaan in de 350cc klasse. Helaas zou Duyn later in het ziekenhuis aan zijn verwondingen bezwijken. Hij werd maar 21 jaren jong...
Tijdens de 750cc klasse, valpartij in de 1e bocht, waardoor Jack klem kwam te zitten tussen de strobalen en de motor van de gevallen coureur, Johan "Bobo" van Eijk. Weg kampioenschappunten dacht iedereen. Iedereen, behalve Jack, hij begon een fantastische inhaalrace, pakte bijna het hele veld in een paar ronden en lag in de derde ronde al in 3e positie achter Boet van Dulmen en Rob Bron, voorwaar niet de minsten. In de vierde ronde moest Rob Bron eraan geloven en Van Dulmen mocht nog even drie ronden tegenspartelen eer Jack bij hem was, maar die moest er toen ook aan geloven. Schitterende overwinning met een snelste ronde van ruim 182 km/u. Klapstuk van de veiling had de 500 cc race moeten worden. Aller aandacht was uiteraard gericht op plaatselijk favoriet Wil Hartog, die zijn fans niet teleurstelde door direct de kop te pakken. Jack zat echter bij de eerste doorkomst al stevig aan zijn wiel, maar juist toen iedereen er eens goed voor ging zitten, hoefde het al niet meer: Jack bleef in de tweede ronde steken met een vastgeslagen achterwiel. Een opspattende steen was tussen de remschijf en de remklauw geslagen. Boet van Dulmen deed vervolgens een serieuze poging om Hartog te bedreigen, kwam in de slotfase nog dichterbij, maar op de finish was het verschil toch nog altijd zeven seconden. Piet v.d. Wal reed zijn Yamaha naar een derde plaats. Wil Hartog ging nu samen met Jack aan de leiding in de tussenstand na twee races.
Tijdens internationale wedstrijden in Chimay (België), maakte Bert Struijk zijn internationale debuut, een voorproefje van de Grand Prix waaraan hij toch ook een keer wilde gaan deelnemen, en dan niet alleen aan de TT van Assen, waar hij al twee maal aan deel had genomen. Nabij de Franse grens mocht hij dus proeven aan een beetje Grand Prix. Vele groten uit de internationale wegracesport waren hier aanwezig. De trainingen, op zaterdag, liepen niet naar wens voor de lange coureur uit Zaltbommel. Een 23e plaats in de kwartlitertraining, vormde niet echt een klassering om over naar Zaltbommel te schrijven. In de 350cc klasse verliep het een stuk beter gezien de zevende positie in die klasse. Op racezondag wist Bert in de 250 op te klimmen naar een mooie achtste plaats, doch toen begon zijn Pullshaw-Yamaha te sputteren door een te vette smering, zo zou later blijken. De schade bleef redelijk beperkt, want toen de finishvlag neerging voor Bert, betekende dit een veertiende plaats. Niet voldoende om zich beste Nederlander in dit sterke gezelschap te mogen noemen, want Rini van Kasteren pakte een hele mooie tiende plaats, nadat Kees van der Kruijs in de opwarmronde al met mechanische pech was uitgeschakeld. De Zuid-Afrikaan, Kork Ballington, won vanaf poleposition de race, op zijn gifgroene Kawasaki. De Fransman Olivier Chevallier reed constant op een eenzame tweede plaats, terwijl zijn landgenoot, Patrick Fernandez, door de Australiër John Dodds, in de strijd om plaats drie teruggewezen werd. Jon Ekerold (Zaf) werd vijfde voor Pekka Nurmi (SF), Marc Fontan (F), Richard Hubin (B), Pentti Korhonen (SF) en dus Van Kasteren als tiende. Bert zorgde na een ronde in de 350cc klasse voor een sensatie toen hij als derde doorkwam na de eerste doorkomst. Dit was te mooi om waar te zijn en dat bleek ook na drie ronden, toen hij drie plaatsen prijs moest geven, om nog op een mooie zesde plaats rond te koersen. Deze plaats bleef behouden tot een paar ronden voor het einde van de race, toen een groepje van 5 rijders achter Bert opdook en de jacht op hem inzette. Onder hen ook Jack Middelburg, die echter even later met een vastloper de pits moest opzoeken. De rest van het groepje passeerde Bert, dat betekende dat Bert als tiende eindigde en hij hiermee beste Nederlander werd. Aan de kop van de 350cc race, leek aanvankelijk alleen John Dodds opgewassen tegen het geweld van Jon Ekerold, maar helaas moest de Australiër al snel zijn fiets met pech parkeren, zodat van strijd geen sprake meer was. Ook Olivier Chevallier kwam in moeilijkheden en moest zich van de tweede plaats naar de zesde laten terugvallen. Zijn positie werd overgenomen door de sterk rijdende Belg Richard Hubin, voor Vic Soussan, Raymond Roche en Pekka Nurmi.
Tijdens deze editie, in Chimay, vond er een heel ernstig ongeluk plaats. Niemand zal nog met plezier kunnen terugdenken aan de wedstrijden in het Belgische Chimay, want de tragische gebeurtenissen voor de pits tijdens de 750cc race deden iedereen ontsteld huiswaarts keren. Bij het uitkomen van de snelle rechterbocht voor het start en finish gedeelte verloor de Belg Hervé Regout de controle over zijn machine en vloog er vanaf, zijn machine bleef overeind en ging met grote snelheid de pitstraat in, waar deze een bloedbad aanrichtte onder de vele monteurs, fotografen e.d., die daar aanwezig waren. De Yamaha knalde eerst tegen een fotograaf, die zwaar verminkt werd en zou overlijden. De 750 ging daarna verder met zijn vernietigende werk, een monteur werd zijn been afgerukt en verscheidene mensen liepen diverse breuken op. Op maandagmorgen luidde de trieste balans: een dode, en een tiental gewonden waarvan enkelen ernstig. Hoewel de wedstrijd meteen na het ongeluk werd gestaakt en er binnen zeer korte tijd diverse ambulances op de onheilsplek waren gearriveerd en onder politie-escorte naar de diverse ziekenhuizen konden vertrekken, werd later pas duidelijk welk een ravage de machine, die dwars door de afzetting van een rij strobalen, die de pitstraat van het circuit scheidde was gegaan, had aangericht. Een 25-jarige Belgische fotograaf had de dood gevonden en een monteur moest een been missen. Bij de overige negen gewonden behoorden o.a. de vader van Barry Sheene, Frank, die een dubbele beenbreuk had opgelopen en door diens zoon meteen in zijn privé-vliegtuig naar Engeland werd gebracht. Het winnen van de 500cc en 750cc was Barry hierdoor snel vergeten. Verder behoorden nog enkele monteurs tot de gewonden evenals een Nederlandse jongen van 15 jaar. Na de paniek kwam de verslagenheid onder alle betrokkenen, die even later kennis maakten met de mededeling dat de zijspanrace, de laatste die op het programma stond, gewoon doorgang zou vinden!! Rare jongens, die Belgen! In de halveliterklasse had Wil Hartog het al gepresteerd om
achter Barry Sheene de tweede tijd te realiseren, maar zoals vaak was hij bij de start nog altijd
als eerste weg, zo ook in Chimay. Hartog zat
voor 'Tepi' Länsivuori aan de leiding na één ronde, terwijl Sheene zich
op een zevende plaats bevond. Jack deed het zeer goed op aanvankelijk
een tweede plaats, maar hij moest Bruno Kneubühler laten gaan. Sheene
liep echter steeds meer op Hartog in en zou hem twee ronden voor het
einde ook passeren (dat ging wel gepaard met het vestigen van een nieuw
ronderecord) om deze race te winnen.
Er werden maar liefst tien klassen verreden op het circuit in de Zandvoortse duinen, tijdens erg warme weersomstandigheden. Tijdens de zaterdagtrainingen waren er twee coureurs ernstig gewond geraakt. Rob van Zanten (zwager van Harrie en Kees vd Kruijs) was met ernstig hersenletsel afgevoerd, zou het wel overleven, en Kees van Haestregt met twee gebroken enkels, een gebroken arm en verwondingen aan zijn rug. Deze ongevallen deden Kees vd Kruijs, direct besluiten zijn helm aan de wilgen te hangen, hij had er geen plezier meer in. Voor de NMB coureurs was het de eerste keer dat ze op Zandvoort reden (KNMV circuit), maar ondanks dat, mocht ieder maar een kwartiertje trainen. Dat was natuurlijk veel en veel te kort om een circuit ook maar een beetje te leren kennen. De 750cc op Zandvoort werd pas op de finish beslist, Jack won voor Van Dulmen met een banddikte voorsprong, nadat ze ronde na ronde een keihard gevecht hadden geleverd en menigmaal gelijk langs start en finish kwamen. Jack moest alle zeilen bijzetten, zo bleek uit het feit dat hij diverse malen helemaal dwars stond, om de race naar zich toe te trekken. Van Dulmen was uiteraard niet voor niets een "crack" in de F750 races. De 500cc moest Jack aan Wil Hartog laten, die bijna direct van start af de kop nam en hem niet meer uit handen zou geven. Jack vocht ook hier een prachtig gevecht, met zijn maat Boet van Dulmen uit, maar die moest uiteindelijk met machinepech naar de kant, zodat Jack probleemloos naar de tweede plaats reed in de rest van de race.
"De Luttenbergring" had een lengte van 3150
meter. Het circuit kende een groot aantal bochten, waar veel
gevraagd werd van de stuurmanskunst van de rijders. De "Luttenbergring"
kon dan ook met recht een stuurcircuit genoemd worden. 200 Meter na
de start doken de rijders de "Koolhofbocht" in. Even verder
bereikten ze de "Tiesbocht", een haakse bocht. Hierna volgde de
Buurtschapsweg met een lang aanhoudende linker en twee dito
rechterbochten. De "Hellendoornbocht" was in feite een combinatie
van 3 bochten: na een flauwe linkerbocht volgde een meer dan haakse
bocht naar rechts en, dan tenslotte nog eens een flauwe bocht naar
rechts. De Hellendoornseweg was een nagenoeg geheel rechte weg met
een lengte van circa 800 meter. De derde hairpin, die in het circuit
voorkwam, was de "Bakkersbocht", eveneens naar rechts. Vanaf de "Bakkersbocht" tot aan de finish lag
misschien wel het meest interessante en spectaculaire deel van de "Luttenbergring".
Over een afstand van zo'n 700 meter waren 5 bochten te nemen.
Allereerst de "Hendrikabocht", gevolgd door de lang aanhoudende "Pinnersbocht".
Op een afstand van amper 50 meter lagen de beide "Monumentbochten",
de eerste naar links, de tweede onmiddellijk daarop aansluitend naar
rechts. Voor de rijders dan de finishlijn passeerden moesten ze nog
de "Timmerbocht" nemen. Alle toeschouwers konden naar hartelust
genieten van de motorsport: de liefhebbers van pure snelheid langs
de rechte gedeelten en de bewonderaars van het bochtenwerk in een
van de vele prachtige bochten. Op twee plaatsen langs het circuit waren
tribunes opgebouwd: bij de start en bij de Pinnersbocht. Vanaf de
laatstgenoemde tribune hadden de toeschouwers een fantastisch
uitzicht op het meest spectaculaire deel van de "Luttenbergring”.
Naast Wil Hartog, die de halveliterklasse op zijn naam bracht, was Bert Struijk de andere held voor het 30.000 koppige publiek. Met een derde plaats in de 250cc en een voortreffelijk gereden 350cc race, was daar ook alle reden toe. Het seizoen voor Bert was tot dusver sowieso al voortreffelijk en nu de opsteker van deze prestaties in het internationale rijdersveld op Raalte daarbij, kon hij geen betere opstekers gebruiken met de TT van Assen voor de deur. Tijdens de trainingen voor de kwartliterklasse had Bert al voor een grote verrassing gezorgd door de snelste tijd te laten noteren. Als een pijl uit de spreekwoordelijke boog, schoot hij weg bij de start en voerde twee ronden het veld aan. Toen liep zijn Yamaha even vast en maakten Patrick Fernandez en John Dodds, hiervan gebruik om hem te passeren. Gelukkig, en tot grote verbazing van vooral Bert zelf, bleef zijn kwartliter het wel doen en pakte hij de tweede plaats weer terug van de Australiër, John Dodds. In de slotfase wist Jon Ekerold, Bert nog te passeren, maar zijn derde plek was prachtig. De vastloper werd veroorzaakt door een defecte tankontluchting en door telkens op het rechte eind, de tankdop even los te draaien, om te ontluchten, kon Bert toch de race tot een zeer goed einde brengen! Klaas Hernamdt eindigde achter Bert op een vierde plek, ook nog voor John Dodds, die Rini van Kasteren, de Zwitser Hans Müller, Willem-Jan Nooteboom, de plaatsen zes t/m acht voor zich op zag eisen.
De 350cc race (vijfde trainingstijd) leek een herhaling te worden van de kwartliterrace. Opnieuw nam Bert de kop en wist dit weer een paar ronden vast te houden. Dit was voor velen een grote verrassing, want Bert keerde uit de opwarmronde terug, daarbij schuddend met zijn hoofd. Wat bleek: de Yamaha liep niet naar behoren. Snel werd er een andere bougie in de Yamaha gedraaid en zo kon Bert toch starten en de kop nemen. In de derde ronde, nadat Ekerold in de tweede ronde de leiding had genomen, moest Bert daarna helaas toch de pits opzoeken met mechanische problemen (ontsteking). De race werd gewonnen door Jon Ekerold voor Patrick Fernandez, Les van Breda (Zaf) en Takazumi Katayama. Piet v/d Wal werd eerste Nederlander met een vijfde plaats. En Jack Middelburg? In de training voor de 350cc was het helemaal mis gegaan voor Jack. 'Motormuis' vd Stokker op kop, Jack er dicht achter, doordat eerstgenoemde sterk afremde moest Jack ook volop in de remmen en ging daardoor onderuit. Gevolg, machine aan gort en Jack in de kreukels. Excuses van Philip v/d Stokker (1953 - 1978) konden daar niets aan veranderen (Philip kwam in december 1978 met zijn auto onder een trein, hij werd slechts 25 jaar).
Een week na Raalte waren de vierde KNMV/NMB kampioenswegraces van het seizoen, op het circuit van Woudrichem, georganiseerd door S.V. De Baanbrekers, waar al diverse titelraces beslist werden en ook diverse sensaties opgetekend konden worden. De races werden op een zaterdag verreden onder zonnige, maar zeer winderige omstandigheden. Voor de meeste Nederlandse vedetten was het treffen op het supersnelle, maar weinig stuurmanskunst vereisende en door de voortdurende windkrachten van negen, tien of soms nog meer, wat linke Rietdijk-circuit, een fijne generale voor de TT-races van precies een week later. Niet echter voor drievoudig nationaal kampioen, Jack Middelburg. De vliegende Naaldwijker prolongeerde op het perfecte wegdek in Woudrichem zijn F750 titel, zoals hij dat zelf verkoos (vierde zege in successie in deze klasse), maar ging daarna, onbegrijpelijk voor een coureur van zijn kaliber en ervaring, fors in de fout. Hij kon daarna in het Bossche Willem-Alexanderziekenhuis overdenken hoe hij nóg niet helemaal zijn kansen verspeelde op prolongatie van zijn titels in de 350cc en 500cc klassen, maar hoe hij wél volkomen onnodig de weg naar de Asser TT voor zichzelf verspeelde (hij kon uiteindelijk wel starten in de TT, maar door zijn blessures geen rol van betekenis spelen). De "dader" van de val van Jack, Philip van der Stokker, hoefde zich daar niets van aan te trekken. De kleine Bosschenaar, die uitkwam bij de NMB, liet iedereen verbaasd staan met zijn superieure triomf in het 'grote' kampioensgebeuren. De pure snelheid die het 'superlichtgewicht' V/d Stokker uit zijn Yamaha perste, lag iedereen, incl. Jack, zwaar op de maag. Jack, die de drie races voor Woudrichem, in de 350cc, al op zijn naam had gebracht, ging nu ook 'gewoon' weer op kop weg. Achter Jack's rug ontwikkelde zich een mooi gevecht tussen Philip vd Stokker, Bert Struijk, Piet vd Wal en Willem-Jan Nooteboom. In de derde ronde had Philip vd Stokker zich losgereden en zette onverschrokken de aanval in op Jack. Jack was weliswaar, onbetwist, de beste stuurman, maar op dit circuit speelde ook zeker de snelheid een hele belangrijke rol, zodat er verrassingen mogelijk waren. En die zou Jack krijgen en meer dan hem lief was. Verbijsterd zag de Naaldwijkse titelspaarder in de derde ronde ene Philip v/d Stokker passeren en steeds verder uitlopen. Iets onvoorstelbaars voor Jack, die de laatste jaren gewend was om constant te winnen en als hij dan toch moest verliezen in Nederland, dan van Wil Hartog of Boet van Dulmen. Nog eenmaal wist Jack door zeer scherp stuurwerk de kop voor tijdelijk terug te pakken, maar daarna liep Philip langzaam maar zeker uit. In zijn pogingen om Philip terug te pakken, ging Jack te ver. De 'routinier' keerde even terug naar zijn wilde jaren. Te laat remmen in alle haast, noopte hem al tot een keer rechtdoorgaan. Jack was overigens niet de enige, want er gingen hier, met een straffe wind in de rug, zeker wel 50 coureurs in de fout die dag! Hij schoot te ver door, maar wist zich achter de strobalen door weer op de baan te voegen, bijna halfkoers, via een stuk berm.
Dat kostte Jack dus wel twee plaatsen, want Bert Struijk en Willem-Jan
Nooteboom, die het de hele wedstrijd met elkaar aan de stok hadden, waren
inmiddels gepasseerd. Jack hield het gas nu nóg langer open in een poging om
de achterstand weg te werken en iedereen vroeg zich verbijsterd af, wat hij
aan het doen was. Hij had geen schijn van kans meer, om de eerste plaats,
waarmee hij zijn titel al zou prolongeren, te behalen. Bovendien vormden de
rijders voor hem totaal geen bedreiging, daarvoor was zijn puntenvoorsprong
veel te groot. Het zou veel verstandiger geweest zijn om genoegen te nemen met
de vierde plaats en de beslissing uit te stellen tot de volgende wedstrijd.
Jack scheen echter kostte wat kost orde op zaken te willen stellen en dat liep
verkeerd af. Na een angstaanjagend staaltje motorrijden had Jack in de tiende
ronde de tweede plaats weer te pakken, maar in plaats van nu te consolideren
bleef Jack jagen, wat in de laatste ronde dus resulteerde in een valpartij,
waarbij hij enkele malen over de kop vloog, en
een hersenschudding en vele kneuzingen opliep. Jack had hiermee zijn deelname aan de TT, een week later,
wel heel erg in gevaar gebracht. Philip v/d Stokker zei na de race: ''dit
heeft "niets" met racen te maken,
Nog een zeer spannende race die dag, de 250cc klasse. Bert Struijk, Rini van Kasteren en Willem-Jan Nooteboom zorgden voor een zeer spectaculaire spannende strijd. De slechts 4000 toeschouwers, die de Woudrichemse organisatie erg tegenvielen, smulden er van. Bert vertrok met zijn inmiddels bekende bliksemstart, maar bij het ingaan van de tweede ronde waren Rini van Kasteren en Willem-Jan Nooteboom hem alweer tot op enkele meters genaderd. Na voortdurend stuivertje wisselen, met ieder van de drie rijders diverse ronden op kop en op de andere twee plaatsen, klopte Nooteboom, met minimaal verschil, op de streep Van Kasteren. De laatste moest daarmee constateren dat zijn titelkansen daarmee bijna verspeeld waren. Bert Struijk, dus derde in de race, stond er nog verreweg, met twee zeges en twee tweede plaatsen (nu een derde erbij), het beste voor, om de inmiddels gestopte, Kees van der Kruijs, op te volgen. Louis Weterings werd op afstand vierde.
Doordat Jack met o.a. een hersenschudding naar het ziekenhuis werd afgevoerd, wist Wil Hartog de 500cc klasse wel erg makkelijk te winnen, mede omdat Boet van Dulmen (F750 Spanje) ook niet aanwezig was, en het voor Jack nog een hele toer zou gaan worden om zijn titel in de 500cc te prolongeren. In de lichtste klassen veroverden Peter Looijesteijn (50cc) en Cees van Dongen (125cc) de titels, zoals Jack Middelburg die dag de 750cc titel. Er waren er nu nog drie stuks te verdelen, de 250cc, 350cc en 500cc.
Het laatste weekend van juni was uiteraard de TT weer aan de beurt en Bert kwam voor het eerst, in zijn derde TT, uit in zowel de 250 als in de 350cc. Bij aanvang van de 350cc klasse was er nog even flink wat spanning op de startgrid, want toen de coureurs vertrokken voor hun opwarmronde, begon het te regenen. Na de opwarmronde moesten de meeste rijders hun slicks nog even snel wisselen voor profielbanden en dit gaf de nodige stress. Bert mocht in de 350cc klasse vanaf een negentiende startplaats vertrekken en hij reed geen vlammende, maar wel een regelmatige race. Na de eerste ronde reed hij op een keurige tiende plaats en Jack Middelbur op een vijftiende. Deze laatste was al lang blij dat hij, na zijn flinke valpartij in Woudrichem, een week eerder, überhaupt mee kon doen, hij reed dan ook niet op zijn 'Middelburgs' en deed het voor zijn doen zeer rustig aan, wat resulteerde in een matige 30e trainingstijd. In de zesde ronde vonden Bert en Jack elkaar op de baan op een 13e en 14e plaats (zie foto rechts), waarna Jack Bert een ronde later passeerde en zo bleef het tot aan de finish. De Grand Prix race werd gewonnen door Kork Ballington voor Gianfranco Bonera en Jon Ekerold. Piet van der Wal werd beste Nederlander met zijn negende plaats en Willem-Jan Nooteboom, in zijn eerste GP, werd 16e.
Per klasse reed men met verschillende kleuren nummerborden, dit was internationaal zo vastgesteld:
Johnny Cecotto zette de koningsklasse op zijn naam, tijdens het vreselijke slecht weer gedurende de hele dag, dit jaar. Wil Hartog nam op zijn nieuwe Heron-fabrieks Suzuki (de fabrieksfiets van de geblesseerde Pat Hennen) na de start direct de leiding en er vormde zich een hele mooie kopgroep, bestaande uit: Wil, Barry Sheene, Johnny Cecotto, Kenny Roberts en Takazumi Katayama. Nadat Hartog twee keer rechtdoor was gegaan ontspon zich een fantastisch gevecht tussen de overige vier toppers. Qua spanning en racen, zeker wel een van de mooiste TT 500 races die ik life gezien heb. Alle vier kwamen ze om beurten op kop langs, totdat Katayama, in de 11e van de 16 ronden, de eerste was die het niet meer kon volhouden, i.v.m. een flinke olielekkage, de tweede was Barry, die het een paar ronden voor het einde gezien moest houden. Johnny Cecotto bleek de langste adem te hebben en hield Roberts van zijn vierde overwinning op rij af door 0.1 sec. over te houden op de streep.
De kwartliterklasse betekende de eerste kennismaking van Nederland en Kenny Roberts, sinds 1974, toen hij ook aan de 250cc race had deelgenomen. Het begin was zeer slecht van de Amerikaan, terwijl het bijna gehele veld al uit zicht verdween liep hij nog achter zijn snelle Yamaha te duwen. Toen deze uiteindelijk aan sloeg, en het grootste deel van het veld hem al was gepasseerd, zwaaide hij zich wild in zijn zadel en... er overheen. Hij duikelde aan de andere kant weer van zijn machine, klom er toch weer op en leek al een verloren race te gaan rijden. Niets was minder waar, want na de eerste doorkomst lag hij al op een zesde positie! En nadat hij een ronde later de Australiër, Gregg Hansford, eruit remde, lag hij tweede achter Kork Ballington, de teammaat van Hansford bij Kawasaki. In de vierde ronde was het 'pleit beslecht', lag Roberts alleen aan de kop en hield die tot aan de finish vast. En Bert? Die streed bijna de gehele race met de Fin Eero Hyvärinen, nadat hij in de training een prachtige 9e plaats had laten noteren. De Fin werd uiteindelijk elfde voor Bert, die met zijn twaalfde plek beste Nederlander werd en daarom op het podium naast de nummers één (Roberts), twee (Ballington) en drie (Hansford) mocht plaatsnemen om de bloemen, voor beste Nederlander, in ontvangst te nemen. Bert hield met zijn 12e plaats zeer gerenommeerde rijders zoals, Chas Mortimer, Jean-Francois Baldé (topper in wording), Leif Gustafsson Olivier Chevallier en Richard Hubin, achter zich (banden?). Daarna volgden, op een 18e en 19e plek, Mar Schouten en Rini van Kasteren. Vele rijders hadden deze race voor de verkeerde banden gekozen, vanwege het weer. Velen vielen ook uit.
06-08-1978 Heerlen
Het enige hoogtepunt van de nationale wegraces in
Heerlen op het Heerlense Beitelcircuit was de internationale 350cc
klasse. Hiervoor zorgde Bert Struijk, tijdens een spectaculaire
inhaalrace, nadat hij als zeventiende, en laatste, want er waren slechts
zeventien ingeschreven rijders in deze klasse, vanaf de startgrid
vertrok. En dat nadat hij vanaf pole mocht vertrekken vanwege zijn
snelste trainingstijd. Het leek een uitzichtloze situatie, vooral omdat
de koploper, Willem-Jan Nooteboom, er flink tussen uit ging, maar Bert
dacht er anders over. Willem-Jan had na een ronde de kop over genomen
van Eddy Kuipers, die een bliksemstart had gehad. De laatste verdween
helaas in de derde ronde met een vastloper uit de race. Ondertussen had
WJ niet stil gezeten op zijn Yamaha, de Schiedammer had in eerste
instantie Jan van Disseldorp nog in zijn slipstream meegekregen, maar
die moest op slot lossen en werd ook nog door Cor Scheepens gepasseerd.
Zo kwam WJ alleen op kop te rijden en bouwde zijn voorsprong al snel uit
tot, wat een veilige marge leek, zes seconden. In de vijfde ronde kregen
zijn achtervolgers; Cor Scheepens, Jan van Disseldorp en Kees van der
Broek echter gezelschap van Bert Struijk, die ook niet stil had gezeten en
nu de strijd pas echt liet ontbranden. Eerst passeerde hij het trio
achtervolgers om daarna zienderogen bij Scheepens en Disseldorp weg te
lopen en in te lopen op Willem-Jan Nooteboom, samen met V/d Broek. Ronde
na ronde slonk diens voorsprong en vier ronden voor het einde van de
race zat Bert bij hem in het achterwiel. De, naast de baan, vrienden,
gaven elkaar niets toe, maar Nooteboom moest toch op een gegeven ogenblik
toezien hoe Bert hem passeerde en in zijn kielzog ook nog Kees v/d Broek
langs hem sleurde. De zeker lijkende winnaar zakte hiermee terug naar de
derde plaats en had aan de finish nog alle moeite om Cor Scheepens
achter hem te houden voor het gevecht om de laatste podiumplaats. Voor
Bert liep het ook nog bijna slecht af, toen zijn machine in de
voorlaatste ronde olie begon te verliezen en in de laatste ronde zijn
koppeling kuren begon te vertonen, maar tot zijn geluk bleef zijn Yamaha
het tot aan de finishvlag volhouden. Over zijn slechte start vertelde
Bert dat hij de
De race in de internationale 250cc klasse leek een kopie van de 350cc te worden. Ook nu weer een bliksemstart van Willem-Jan Nooteboom en Bert die met een onwillige machine bij de start bleef staan. Hij moest uiteindelijk maar liefst twee keer een pitstop maken, waarbij de bougies vervangen werden, om zijn Yamaha enigszins aan de gang te houden. De winnaar van de 350cc in Heerlen finishte uiteindelijk deze kwartliterrace op een ronde achterstand en rustig rond tuffend. Een race zonder hoogtepunten met nu wel Willem-Jan Nooteboom als winnaar.
1 3-08-1978 internationale races België, St. Joris ten Distel
Tijdens de internationale wegraces in het Belgische
Sint-Joris-Ten-Distel,
op het stratencircuit tussen Gent en Brugge,
reed Bert zowel in de 250cc als in de 350cc klasse.
Nadat
in de eerste ronde Bert de kop had genomen in de kwartliterrace, maar even later uitviel,
waarna Harrie v.d. Kruijs de leiding had, totdat hij afzakte en onderuit ging
op de baan waar het water als een rivier overheen stroomde, nam Victor Soussan
de eerste plaats over, die hij tot aan de finish wist te behouden voor Rini
van Kasteren en Chas Mortimer.
In
de 350cc klasse wist Jack Middelburg een paar ronden de kop te houden, totdat
hij moest buigen voor Takazumi Katayama, die vanuit het achterveld was
doorgestoten, en Chas Mortimer. Pentti Korhonen werd vierde voor Bert Struijk
en 'Motormuis' Philip v.d. Stokker. Bij de 125cc klasse was het de Zwitser,
Stefan Dörflinger, die een paar ronden voor het einde zich van een lang lint
van achtervolgers wist los te rijden, waarbij de kleine Zweed Johansson tweede
werd. Theo Timmer won de 50cc race.
In 1977 waren de internationale races in Tubbergen totaal verregend en ook nu viel de regen op de wedstrijddag met bakken uit de lucht. Hierdoor bleef een groot deel van de 25.000 verwachtte toeschouwers thuis en dit was een flinke dreun voor de organisatie. Gelukkig viel het weer de rest van de dag mee, want alleen de 125cc nationalen werd onder natte omstandigheden verreden. Hierdoor was echter de baan voor de start van de eerste manche voor de Superclass nog flink nat en vertrokken de meeste rijders voor die eerste race op hun 250cc machines, uiteraard vanwege het hogere vermogen van hun 350-ers, dat door de natte baan niet volledig kon worden benut. Bert Struijk wist weer een bliksemstart op de baan te "leggen", maar werd in de eerste ronde voorbijgestoken door de Ierse topper, Tom Herron. Tom startte in de combinatiewedstrijd als een van de weinigen in de eerste race met zijn zwaarste motor. Lang leek het of dat hij de overwinning ging pakken, maar die ging in de laatste ronden naar de Australiër, Vic Soussan, die als laatste rijder van start was gegaan en tot verbazing en enthousiasme van de toeschouwers een fascinerende inhaalrace succesvol afsloot. Jon Ekerold, Pentti Korhonen en Pekka Nurmi maakten de eerste vijf compleet. Bert was door ontstekingsproblemen teruggezakt naar de elfde plaats. In de tweede manche had Herron aan een vierde plaats voldoende om de totaaloverwinning te pakken, aangezien Vic Soussan niet verder kwam dan de 14e plaats. Wederom was Bert als eerste weg in de tweede race, met Pekka Nurmi en Jon Ekerold in zijn slipstream. Ekerold remde de Fin er voor een snelle bocht uit, maar werd daarbij iets opzij gedreven op de baan die hier en daar nog verraderlijk nat was. Hierbij raakte hij de machine van Bert van achteren en ging daarbij onderuit. Door een wonder kwam de Nederlander daarbij niet ten val, maar viel helaas wel enige plaatsen terug, omdat hij dacht dat hij problemen met zijn achterband had. Om de tweede plaats ontstond een prachtig duel tussen Piet v/d Wal, Willem-Jan Nooteboom en de Duitser Josef Hage, totdat deze laatste van zijn machine buitelde. De wedstrijd werd gewonnen door Pekka Nurmi voor Willem-Jan Nooteboom (eerste manche 14e), Piet vd Wal (10e), Herron, Pentti Korhonen en Bert Struijk (11e). Bert had de eerste "manche" met zijn kwartliter gereden en de tweede dus met zijn 350cc. Races volgens deze opzet waren een groot succes, vooral ook voor de wedstrijden, aangezien er een extra prijzenpot was uitgeloofd en je zo dus zeker wist dat je geen profiteurs contracteerde, die na de eerste bocht zogenaamd al machinepech hadden. Bert werd met zijn 11e en 6e posities zevende totaal.
Naast deze superklasrace werd er alleen nog een 500cc race (internationaal) verreden in Tubbergen en in het bijprogramma nog vier nationale races. Deze 500cc wedstrijd won Jack Middelburg glansrijk voor Boet van Dulmen en de Ier Tom Herron, nadat hij de race van start tot finish had geleid. Hij had ook de snelste trainingstijd gerealiseerd en was maar liefst 3,5 seconden sneller geweest als tweede man Tom Herron. Helaas had hij buiten het officiële ronderecord ook een versnellingsbaktandwiel gebroken, zodat hij met zijn Suzuki van 1977 moest starten in de race. Hij overtuigde wel zijn supporters, dat hij in grote vorm naar de laatste kampioensraces in Maastricht en Gilze-Rijen toeleefde. Net als vorig seizoen wilde hij uiteraard weer drievoudig titelhouder worden. Jack bezette op dat moment de gedeelde eerste plaats met Wil Hartog. Jack's gemiddelde snelheid bedroeg 180.568 km/uur. Tom Herron, op de Wilddam Suzuki van Alan North, leek lang de tweede plaats te gaan pakken, maar in de laatste ronde bleek er te weinig benzine in zijn tank te zitten en kon Van Dulmen hem nog net voor de finishvlag passeren. Als vierde en vijfde gingen de Duitsers Jürgen Steiner en Franz Rau over de finish. Zeer verbazingwekkend deze race, met toch vele buitenlandse cracks aan de start, was het optreden van de Schiedammer Willem-Jan Nooteboom. Hij reed voor de eerste keer in 1978 een 500cc race, de klasse waarin hij in 1977 kampioen was geworden, weliswaar bij de nationalen, want Jack was het bij de internationalen, maar toch. Hij reed deze race in Tubbergen met een 352cc Yamaha twin, want hij had niet meer de beschikking over een halveliter. Op het circuit met zijn vele haakse hoeken (voordeel met het wendbare machientje) en zijn lange rechte stukken (nadeel), wist hij op te rukken van een tiende naar een zevende plaats. Zelfs het feit dat hij de laatste twee ronden met een bijna lege tank, niet meer volgas kon, zou geen verandering brengen in zijn mooie zevende positie.
Bert Struijk stond diep ontroerd op het 250cc podium naast Willem-Jan Nooteboom, wetende dat hij met zijn tweede plaats, na zeven jaar racen, zijn eerste Nederlandse titel had behaald, een prestatie waar hij enorm naartoe had geleefd. Eind september, werden deze één na laatste kampioensraces van het jaar in Maastricht op het Beatrixhavencircuit verreden. Maanden werd er naar dit duel uitgezien door Bert, een duel waarin hij een titel zou kunnen pakken. Ook zijn supporters konden bijna niet wachten op die dag. Na twee tweede plaatsen in het vorige seizoen, ontpopte Bert zich dit seizoen als de beste, constantste en kienste coureur in de kwartliterklasse, maar er was al die tijd nog een kaper op de kust, die de Bommelaar nog tegen zou kunnen houden op weg naar de titel: NMB-er Rini van Kasteren. De 'koude oorlog' begon al op zaterdag tijdens de trainingen in Maastricht. Bert deelde toen al de eerste "klap" uit, want hij pakte de pole-position voor Van Kasteren en de, toen nog, vrij onbekende Rob Punt (NMB) op de derde plaats. Reeds toen was Bert al 0,3 seconde sneller dan Rini en hoewel dat uiteraard nog niets wilde zeggen over de grote titanenstrijd op zondagmiddag, betekende dit voor Bert een flinke opsteker en stond het al 1-0. Op zondag rond 11.00, toen het langs het circuit langzaam begon vol te stromen met, naar later bleek ruim 10.000, enthousiaste motorsportfans (waaronder velen voor Bert), zat Bert nog rustig aan de koffie in het rennerskwartier. Samen met zijn vrouw Truus, terwijl Henk Tijssen en Bertus Koren zich nog bezig hielden met het prepareren en controleren van de machines. Rond de klok van 12.00 ging Bert zich zelf met de machines bemoeien, want om 13.00 begon het motorfestijn en de eerste race op het programma was direct de belangrijkste, voor de man uit Zaltbommel, nl. de 250cc klasse. De wedstrijd van de waarheid voor hem. Niet van levensbelang, maar toch... Alles werd nog eens, voor de zoveelste maal, nagelopen, want er werd niets aan het toeval overgelaten. Tegen enen werden de renners naar de start geroepen en reden de monteurs de Yamaha 250 naar de streep. Truus Kruijs nam haar positie naast de baan in om alles te gaan noteren. Iedereen in het Bommelse kamp was stil en wachtte af wat de komende drie kwartier ging brengen. Na hun gebruikelijke opwarmronde stonden de twee concurrenten, Struijk en Van Kasteren, naast elkaar op de voorste rij van het uitgerekte startveld. Klaar voor de 12 ronden durende strijd met als inzet: de Nederlandse kwartlitertitel. Na het vallen van de startvlag was Bert als een van de eersten weg, terwijl Rini de slag had gemist en was terugverwezen naar een vijftiende plek ergens in het midden van het deelnemersveld. De koppositie werd op een gegeven ogenblik overgenomen door Jan van Disseldorp, terwijl achter hem Bert zijn tweede plaats koesterde en consolideerde. Rini van Kasteren zat honderden meters achter hem. In de achtste ronde veerde iedereen op, wanneer Van Disseldorp niet meer doorkomt en Bert als eerste de negende ronde ingaat. Niet voor lang blijft hij de race aanvoeren, want in de volgende ronde is het W-J Nooteboom die hem passeert. Bert doet geen enkele moeite om Willem-Jan terug te pakken, want ook de tweede plaats is voor hem ruimschoots voldoende om de titel voor zich op te eisen. Lachend achter zijn vizier zal hij waarschijnlijk die laatste ronden hebben doorgebracht, want alles bleef zoals het was en hij passeerde als tweede de finish, een kampioenschap in de wegrace rijker, iets wat niet veel hem kunnen navertellen. Zeven jaar had hij op dit moment moeten wachten, en alhoewel hij de huldiging zeer enthousiast onderging, kon hij het nog nauwelijks geloven. In het rennerskwartier vielen breedgeschouderde, ruig uitziende supporters hem huilend om de nek. En terwijl vele biertjes werden genuttigd zei een menigeen: Bert, dit is de mooiste dag van mijn leven! Het hele gezin Struijk, vrouw Truus, dochter Franciska en Bertje Jr, vierden het feest mee en waren blij dat de spanning van de laatste weken nu verdwenen was. Terwijl Bert op dat moment de gelukkigste rijder in het rennerskwartier was, was Rini van Kasteren waarschijnlijk de minst gelukkige. Nadat hij bij de start al niet weg kon komen, toch zichzelf nog in de voorste gelederen wist te knokken, sloeg in de laatste ronden het noodlot nogmaals toe, toen hij en zijn machine uitgleden over een olieplas. Voor Bert kan de dag uiteraard helemaal niet meer kapot, zeker niet als zijn derde plaats hem ook nog eens de winst in het Nieuwe Revu klassement oplevert, met daaraan een flink bedrag aan premies gekoppeld én zoals Bert later zal blijken: een hele leuke 'kissmiss'.
Met de titel in de 250cc op zak, startte Bert later op de middag ook nog in de 350cc klasse. Alle concentratie moest nu weer daar op leggen uiteraard. De volgende sensatie in het Zaltbommelse kamp begint al vanaf de start. Voor de supporters van Bert kan de dag onder geen beding meer stuk en zeker niet als hij in de 350cc ook nog eens als eerste de bocht induikt, gevolgd door o.a. Jan van Disseldorp en Phillip v/d Stokker. Twee ronden lang weet Bert de eerste plaats te behouden, maar uiteindelijk moet hij plaats maken voor het geweld van anderen. Jack Middelburg had door machinepech geen trainingstijd kunnen zetten in de 350 en moest dus achteraan het veld aan de race beginnen. Hij presteerde het echter om na één ronde al als derde voorbij start-finish te flitsen! Phillip v/d Stokker had inmiddels, voor trainingssnelste Bert Struijk, de kop in handen. Het gevecht werd nu bikkelhard, want ook Willem-Jan Nooteboom ging zich nu met de strijd bemoeien. Jack en Willem-Jan passeerden beiden eerst Bert Struijk en kregen aansluiting met V/d Stokker. Op een smal stuk, aan de achterkant van het circuit, ging het driedik door de S-slinger, dit had tot gevolg dat Jack daarna voor "motormuis" V/d Stokker en Willem-Jan doorkwam. Vier ronden ging Jack aan de leiding, totdat een blokkerend wiel hem in de hairpin ten val bracht. De tweede achtereenvolgende 350cc race (na Woudrichem) voor het NK waarin hij geen punten scoorde. Een tweede plaats was genoeg geweest voor het kampioenschap, maar nu moest dat wachten tot de laatste race op Gilze-Rijen. Jack prolongeerde, met een zege in de 500cc klasse, overigens wel die titel hier in Maastricht. Na Jack kwam ook Phillip ten val, toen Kees v/d Broek voor hem onderuit ging en hij bij een uitwijkmanoeuvre in de slip raakte. Nico Cremers kwam vrij ernstig ten val en liep hierbij een heupfractuur op. Willem-Jan had nu alleen de leiding en een flinke voorsprong op de achtervolgers, Willem Zoet, Bert Struijk en Jan van Disseldorp. Hierin kwam geen verandering meer. Willem-Jan Nooteboom pakte dus hier in Limburg een hele mooie dubbeloverwinning en Bert zijn tweede podium! Om overigens aan te geven hoe men als coureur financieel rond moest zien te komen: Bert had voor Maastricht voor duizend gulden aan zijn twee machines uitgegeven. Met zijn twee tweede plaatsen beurde hij 180 gulden per stuk, dus totaal 360 gulden!
De 750cc titel was al binnen, maar Jack Middelburg pakte er nog een overwinning bij, voor Marco Bonke en Rob Beute, en door winst in de 500cc klasse kwam die titel ook zeer dichtbij, ondanks een klein slippertje in de training voor de 500cc. Tweemaal in een weekend van de machine vallen en dan nog stoïcijns winnen. Dat was "Jumping Jack" ten voeten uit. Bij afwezigheid van Wil Hartog, races in Engeland, pakten Piet vd Wal en Dick Alblas de resterende podiumplaatsen op zeer ruime achterstand van Jack in de 500cc. Spanning zat er in deze race alleen om de vierde plaats, tussen Willem Zoet, Henk de Vries en Nico Lentjes, die in genoemde volgorde over de finish kwamen. Willem-Jan Nooteboom pakte ook verrassend de winst in de kwartliterklasse, waarin de nummer twee, Bert Struijk, de titel veiligstelde. Ditzelfde deden Peter Looijesteijn en Cees van Dongen respectievelijk in de 50cc en 125cc klasse. Ook zij wonnen niet hun race, maar Henk van Kessel (50cc) en Theo van Geffen (125cc), maar wel het kampioenschap.
Een week later, NK Gilze-Rijen op het 'Heiveld-circuit' van Molenschot, laatste race van het nationale kampioenschap. Bert had een week lang genoten van het behalen van zijn titel, maar moest nog één keer aan de slag. De start van de 350cc begon voor maatje Willem-Jan Nooteboom dramatisch. Als allerlaatste moest hij aan zijn race, waarin hij in theorie nog kans had om kampioen te worden, beginnen. Hoe hard hij er daarna aan trok, bleek wel uit de eerste doorkomst. Hij kwam na één ronde als vijftiende door en na de tweede al als negende. Jack Middelburg had ondertussen drie ronden nodig om met Bert Struijk af te rekenen, nam alleen de leiding over en reed onbedreigd naar de overwinning en het kampioenschap. Achter Jack ontstond een hevig gevecht om de tweede plaats tussen Bert, Piet van der Wal en Duke Wille. En vanaf de zesde ronde bemoeide zelfs Willem-Jan zich ermee, waarna ook Rini van Kasteren nog aansluiting kreeg, door de vele positiewisselingen in dit groepje, wat uiteraard vertragend werkt. Uiteindelijk trok, verrassend, Duke Wille aan het langste eind voor Struijk, V/d Wal en Nooteboom.
In de 250cc race kwam Bert al met het nummer '1', dat hij officieel pas in 1979 mocht gebruiken, aan de start. Dit was overigens ook alleen mogelijk, aangezien de eigenlijke nummer één, Kees van der Kruijs, eerder in het seizoen volledig gestopt was met de actieve wegracerij. Bert bewees dat hij het nummer waardig was, door de race met een straatlengte voorsprong te winnen. Hij duldde alleen de eerste ronde dat Willem-Jan Nooteboom de leiding had, maar daarna nam hij deze over en stond deze aan niemand meer af. Fred Coopmans, Juup Bosman en Willem-Jan mochten gaan uitmaken wie tweede werd. Dit werd, nadat ook Mar Schouten uitgevallen was, die het trio kwam vergezellen, Fred Coopman. De derde plek ging naar Juup Bosman voor WJ. En de rest van de nog te verdelen kampioenschappen? Kampioenschap in de 750cc was binnen voor Jack Middelburg, voor deze laatste races in Gilze, maar nog niet in de 350cc en de 500cc. Jack maakt een ongelofelijke valpartij tijdens de 750cc in de regen. Hij raakte door een rukwind naast de baan en klapte in een plas water met ongeveer 250 km/p.u. Hij krabbelt overeind en "rent" terug naar het rennerskwartier. Op zich al een wonder, want als je de tv-beelden van de crash zag..... Hij stapt daarna op zijn 350cc en wint deze dus "gewoon". Daarna flikt hij hetzelfde in de 500cc, met maar liefst 28 seconden voorsprong op 'Den Boet'..... Ja hij had een groot hart. Al met al eindigde dit weekend bijna in een debacle, want het was uiteraard flink schrikken voor de supporters en Adri vd Broeke, toen Jack in de eerste ronde van de zwaarste klasse zo hard onderuit ging. Gelukkig kwam Jack er zonder letsel van af en kon hij in de resterende wedstrijden, waar wel h.e.e.a. voor hem op het spel stond, nog rijden.
In
de kwartliter klasse ging de overwinning naar de man, die er een week eerder in
Maastricht al voor gezorgd had, nu eindelijk eens de begeerde nummer één op te
mogen plakken: Bert Struijk. Hij pakte via de snelste trainingstijd van start
tot finish de kop en won
derhalve onbedreigd. Tweede werd Fred
Coopman en derde de, na zijn val in Oud-Karpsel, weer helemaal in orde zijnde,
Juup Bosman. Runner-up in het kampioenschap Rinus van Kasteren werd hier vierde.
Bert Struijk nam in deze klasse de titel over van de na Zandvoort gestopte Kees
v.d. Kruijs. Diens
broer Harrie
was in deze wedstrijd nogal tamelijk hardhandig afgestapt en moest, met een
geblesseerde schouder, de 350cc wedstrijd laten schieten. In
die 350 klasse was de kampioen nog niet bekend. Grootste kanshebber was regerend
kampioen
Jack Middelburg, die al drie overwinningen op zijn naam had gebracht. Concurrentie was er in de vorm van Willem-Jan Nooteboom die tot dan toe de
meeste punten verzameld had, mede doordat Jack de laatste twee kampioensraces
geen punten verzameld
had. Niet alleen daarom werd de 350cc
klasse een der interessantste van de dag. Duke Wille, eerstejaars
internationaal, stal de show door als een razende te keer te gaan en met zeer
omstreden inhaalmanoeuvres (bij zijn collega's dan) bijna alle “grote"
mannen pakte. Bijna want hij kwam eigenlijk één ronde te kort om ook Jack
Middelburg te pakken (mits deze uiteraard extra gas had gegeven). Waarom ging
hij plotseling zo hard, wilde ook speaker Jan de Rooy weten. ,,De machine liep
als een trein, terwijl ik als één van de weinigen optimaal gegeard stond, nou
en een Bakker frame dat stuurt goed!" was het antwoord van Duke. Hoe dan
ook Jack pakte met een nog pijnlijke rechterhand (waarover straks meer) de
overwinning én de titel. “Den Noot" kwam niet verder dan een vijfde
plaats met voor zich Piet v.d. Wal, Bert Struijk en dus Duke Wille die de
hiervoor genoemde heren had gepasseerd. Ook
in de halveliterklasse viel er nog een titel te verdelen. Grootste kanshebber
was ook
hier
weer onze vliegende kassenbouwer Jack M. Op papier hadden ook Henk de Vries en
Piet van der Wal een kans, maar dan
moest Jack wel uitvallen. Den Boet
vertrok als eerste, maar al snel pakte Jack de kop en won gemakkelijk. Het
“gevecht" om de tweede plaats tussen Boet van Dulmen en Piet van der Wal,
op zijn vreselijk snelle en betrouwbare 3-cilinder Yamaha duurde vele ronden.
Tot Boet echt gas ging geven en Piet al snel het nakijken gaf. Van der Wal
vermaakte het in geringe getalen opgekomen publiek nog kostelijk met zijn
befaamde wheelies. Ook Jan van Disseldorp, dit jaar voor het eerst in de
halveliterklasse, voelde zich uitstekend thuis op zijn Bakker Suzuki, getuige
z'n vierde plaats nog voor Dick Alblas. Ook
in de zwaarste solo-klasse was de kampioen al bekend. U raadt het al: Jack
Middelburg. Je zou denken dat je het dan kalm aan kon
doen, temeer daar er ook nog twee wedstrijden
ná deze gereden moesten worden (de 350 en 500 klasse werden later op de dag
verreden). Zo niet Jack. Hij wilde zijn kampioenschap
kennelijk met een klinkende overwinning
vieren. Dat leek aanvankelijk goed te
gaan. Totdat hij door een plotselinge windvlaag iets van koers raakte en door
een grote plas water werd gedwongen.
Daar raakte hij de macht over het stuur kwijt en met zo'n 240 km p/u. werd hij
van z'n Yamaha geworpen. De achter hem rijdende Boet van Dulmen zei na afloop
dat hij nog nooit van z'n leven iemand zó hard van z'n motor had zien vallen!
Een ronde later kon den Boet, ter geruststelling van de in de pits aanwezige
belangstellenden zijn duim opsteken, ten teken dat alles 0K was. Afgezien van de
kans op lichamelijk letsel zou ie zo toch twee titels kunnen verprutsen. Het
liep gelukkig goed af. Van de overige deelnemers kon alleen Marco Bonke
enigszins partij geven. Hij stuurde zijn Krupers Yamaha onbedreigd naar een
tweede plaats in deze race én in het kampioenschap. Sluitstuk
van de dag werd de zijspanklasse. Een pechvol begin was er voor een van de
kanshebbers, Fred Draaisma, die aan de start teleurgesteld moest constateren
dat, reeds
vóór er een meter gereden was, een
steun van zijn stroomlijn afgebroken was. Dan maar
zonder dacht hij, en de stroomlijn
werd verwijderd. Al snel bleek echter dat de combinatie
zonder kuip nauwelijks op de baan te
houden was en toen hij ook nog een keer last
kreeg van een uitgelopen big-end was
het natuurlijk helemaal bekeken. Ondertussen
had Jan Smit zich met
gelegenheidspassagier Willem
van Dis stevig aan de kop genesteld,
bewijzend dat, als hij geen pech
heeft, hij toch wel een van de, zo niet allersnelste combinaties van Nederland had.
Tweede werd Egbert Streuer met Johan van de Kaap die
daarmee tevens de nationale titel
pakten. De
nieuwe Nederlandse kampioenen:
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ©opyright 2010 - 2012 Gerard van der Pot. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
De races waren qua spanning en
publieke belangstelling een groot succes in het Noord-Hollandse Oudkarspel,
maar helaas was het snelle en hobbelige circuit voor vele coureurs te
machtig. Klaas Hernamdt, die met een tweede
trainingstijd achter Jack stond in de 350cc klasse, brak bij een valpartij in
de 250cc klasse
zijn heup, dus hij was afwezig bij de start van de 350cc klasse. Ook Juup Bosman (in de 250cc over de motor van Wil Duyn gevallen)
en Cor Scheepens (500cc) liepen respectievelijk breuken en flinke schaafwonden
op. Cor Scheepens zou tegen het einde van het seizoen, mede door een paar
flinke valpartijen dit seizoen, stoppen met racen. Titelverdediger Jack liet
er na de start, in de 350cc klasse, geen onduidelijk over bestaan wie deze
race ging winnen. Hij nam al snel afstand van zijn achtervolgers, Cor
Scheepens, Bert Struijk en Piet vd Wal, die een schitterend gevecht om de
tweede plaats leverden. Ook Harrie v/d Kruijs bemoeide zich in de eerste vijf
ronden met dit gevecht, maar moest in de zesde ronde de race verlaten met
machinepech. Willem-Jan Nooteboom wist het trio Scheepens-Struijk-V.d Wal wel
in het zicht te houden, maar kon er niet bij komen. Een eenzame vijfde plaats
was dus uiteindelijk zijn deel. Achter zijn rug streden Albert Siegers, Rini
van Kasteren en Louis Wetering al even verbeten om de zesde plaats, als het
trio die dit om de tweede plaats deden. Piet vd Wal (2e) won het gevecht van
het eerste trio en Siegers (6e) die van het tweede clubje. Philip vd Stokker
had zich in de opwarmronde al uitgeschakeld, door het gas er te snel op te gooien
in een bocht. Dit konden zijn, nog te koude, banden niet aan en hij eindigde
met zijn motor in het zand. 
Twee
weken later, derde Nederlandse kampioenschapwedstrijden op
Zandvoort, de 350cc werd een zwaar
bevochten overwinning voor Jack Middelburg, nadat Bert Struijk heel lang goed partij had
gegeven, maar uiteindelijk met een vastloper de wedstrijd moest staken.
Dit betekende nog niet dat Jack gemakkelijk de zege naar zich toe wist
te trekken, want de hevig met elkaar duellerende Willem-Jan Nooteboom en
Rinus van Kasteren, kwamen nog dicht in de buurt. Willem-Jan pakte
uiteindelijk de tweede plaats en ook de snelste ronde, wat met Jack in
de race niet vaak voorkwam, dat een andere rijder dan hij de snelste
ronde produceerde in deze klasse. De leiding in de 350cc en 750cc klasse had 'de vliegende kassenbouwer'
nu stevig in handen, maar Hartog had de kop in de belangrijkste klasse,
de 500cc,
nu alleen ingenomen. Na afloop werd er echter, voor het eerst in de
geschiedenis, een dopingcontrole! gehouden. Wil moest daar langs, maar
kwam niet opdagen, dit in tegenstelling tot Jack Middelburg, die ook een
oproep kreeg. Toen Jack ter ore kwam dat Hartog eventueel
gediskwalificeerd zou worden, was Jack daar niet gelukkig mee. Hij zei:
,,Iedereen weet dat die lange (Hartog) volkomen reglementair de race
heeft gewonnen en is er van overtuigd dat dat zonder doping is gebeurd.
Wat er is voorgevallen is een andere zaak, waarvoor jullie zelf maar een
strafmaatregel moeten zien uit te denken. Geknoei met de uitslag maakt
echter een eventuele prolongatie van mijn 500cc-titel voor mij
waardeloos." Hartog's overwinning werd echter later wel geschrapt en hij kreeg
een boete van 500 gulden. Later zal Wil in een brief aan de KNMV zijn
excuses aanbieden en in hoger beroep gaan tegen de straf. Bij de
behandeling van deze zaak laat Wil echter verstek gaan en hierdoor zal
hij aan het eind van het seizoen de prestigieuze Hans de Beaufort Beker
(KNMV prijs voor motorsportman van het jaar) niet krijgen. Men zag zijn
weigering om zich aan de controle te onderwerpen als een misplaatst
stukje bravoure, maar dat nam niet weg dat ze het niet over hun kant
konden laten gaan.
Tijdens de internationale wedstrijden in
Tubbergen werd er een zogenaamde Superclassrace gehouden. De Superclass
was een race over twee manches, waarbij je de ene manche met een 250cc
en de andere met een 350cc machine moest rijden, maakte niet uit in
welke volgorde. Victor Soussan (Aus) en Pekka Nurmi (Fin) wonnen beiden
een manche, maar de totaaloverwinning ging naar de Ierse topper Tom
Herron. Dit vond vooral Hennie ten Dam prachtig. De sponsor van de
lang door een beenbreuk uitgeschakelde Zuid-Afrikaan, Alan North, had
zijn nog nooit gebruikte machines uitgeleend aan Tom Herron en aan Jon
Ekerold. De Twentse
conservenfabrikant (Wilddam) had hiermee de slecht bij kas zittende
organisatoren van Tubbergen aan een internationale publiekstrekker
geholpen. De Ierse vrijbuiter, één van de beste privérijders ter
wereld, greep deze kans met beide handen aan. In 1979 zou Tom
eindelijk de juiste erkenning krijgen en opgenomen worden in het Engelse
Heron-Suzuki-team. Helaas zou dit van korte duur zijn. Eind mei kwam
hij, in de laatste ronde van de 750 cc race, van de North West 200 in
Noord-Ierland, een stratencircuit, ten val en kwam hierbij om het leven.
Het
seizoen 1978 zat
er weer op. Wie begin dit seizoen gedacht had dat het niet natter kon
worden dan in ‘77 kwam bedrogen
uit. Het was over het algemeen weer géén weer! De laatste kampioensrace in
Gilze-Rijen sloot dan ook in gepaste stijl d.w.z. erg nat af. Alle klassen
kwamen er aan de start dus ook de zijspannen waarvan er op het start/finish
gedeelte nauwelijks twee naast elkaar konden staan. In de zijspanklasse alsmede
ook in de 350cc en 500cc klasse was de strijd om de titels nog niet beslist. Dat
was wel het geval in de 50cc klasse. Daar werd Peter Looijesteijn
zelfs de eerste Nederlandse kampioen. In Gilze-Rijen kwam Peter echter niet
verder dan een vierde plaats. Het was Theo Timmer die zijn Bultaco als eerste
over de streep bracht voor NMB-man Hans Spaan op zijn “zwart op wit"
Kreidler.
In de 125cc klasse ging de
overwinning naar “Tukker" Bennie Wilbers die good-old Cees
van Dongen nog net
te rap af was. Van belang voor de titel was dat allang niet meer, want
die had Cees in Woudrichem al gepakt.
Anton Straver was met zijn derde plaats eerste NMB-er.
De
mid-zeventig waren de jaren dat de sponsoring ook grootser werd in de
motorsport. Vooral de sigarettenfabrikanten zagen veel heil in het sponsoren
van de wegraces. Een van de eersten in Nederland was North-State. Het
blauwgele merk van de 'British American Tobacco Company', maakte haar
opwachting tijdens de races om het Nederlands Kampioenschap vanaf 1977 met
vijf mooie meiden op een off-the-road Yamaha in de blauwgele kleuren van het
merk en zij werden vergezeld door
een medewerker van de propaganda-afdeling
van North-State aan het stuur van een Volvo, uiteraard ook in de kleuren, die
volgeladen lag met sigaretten en ander reclamemateriaal om aan de mensen,
waarvan indertijd nog velen rookten, uit te delen. Buiten de wegraces deed het
team ook diverse andere activiteiten aan. De dames mochten zo vier maanden,
van mei t/m augustus motorrijden en hun 'waren' aanbieden... Ze traden
inmiddels ook op als kiss-miss en reden daarna de rijders, achter op
hun Honda's, de Yamaha's waren in '78 ingeruild, rond voor een ereronde. In
1978 kwam North-State, voor in die tijd, vorstelijke bedragen om de
Nederlandse wegrace en motorcross te sponsoren. In totaal trok men daar een
bedrag van 70.000 gulden voor uit. Elke organisator van een
kampioenschapwegrace kreeg een bijdrage van 3500 gulden en in de motorcross
(uiteraard minder aansprekend) 2500 gulden. In de wegrace kregen de eerste
drie aankomende in alle internationale soloklassen en bij de zijspannen
respectievelijk Hfl. 150, Hfl. 100 en Hfl. 50 gulden. Voor de nationale
kampioen in alle klassen was een premie van 500 gulden te verdienen. Naast de
hierbij betrokken twaalf wedstrijden zou North-State ook voor diverse
internationale wedstrijden als sponsor optreden. Op de foto worden de
kampioenen van 1978 gehuldigd door North-State en ontvingen daarbij de
'fantastische' geldbedragen voor hun titels, én een mooie North-Statepet!
V.l.n.r. Jack Middelburg (kampioen 350cc/500cc & 750cc), Cees van Dongen (125cc),
Bert (250cc), Johan v/d Knaap en Egbert Streuer (zijspannen) en
Peter Looijesteijn (50cc). Wil Hartog zit voor op de SB2, hij had geen
titel gewonnen in 1978, maar was aanwezig vanwege zijn mooie prestaties
tijdens de Grand Prix op zijn fabrieksmachine van Suzuki.
