1977 - Aansluiting bij de Nederlandse TOP in de middenklassen.

In februari 1977 organiseerde de supportersclub van Bert een voetbaltoernooi waaraan onder anderen de supportersclub van Boet van Dulmen uit Ammerzoden en de voetbalvereniging MC Vitesse aan meededen.

Na ruim vier maanden wachten kwamen half april eindelijk de begin januari bestelde nieuwe motoren van Bert binnen. Hij was op dat moment eigenlijk al de vertwijfeling nabij. Om de nieuwe machines, een Yamaha 250 en 350 (Bert liet de 500cc schieten, ten faveure van de 250cc) te krijgen was de weg niet over rozen gegaan. Vele telefoongesprekken en reizen waren gevoerd en gedaan om nu dan eindelijk de bij tuner en leverancier, Karel Zegers, bestelde machines binnen te krijgen. Eindelijk kwam op vrijdagavond 15 april het verlossende telefoontje dat de Yamaha's in Nederland waren gearriveerd. Direct stapte men in de auto en om 03.00 's-nachts stonden de twee glimmende Japanse machines in Zaltbommel. Monteurs Ad van Beurden en Henk Tijssen gingen zelfs direct samen van start, met Bert, met het sleutelen aan de machines, de rest van de nacht en de zaterdagmorgen. Op zaterdagmiddag moest er nl. direct al getraind worden voor de selectiewedstrijden die op zondag 17 april in Belfeld verreden werden! Het Zaltbommelse Hardchroombedrijf Van Beurden, had de sponsoring van de 350cc op zich genomen. Door verkoop van de oude 350, waarop Bert nog een keurige zesde plaats behaalde in de eerste races op Hilvarenbeek, en met financiële steun van de supportersclub kon ook de nieuwe 250cc Yamaha aangeschaft worden, waarvan de supportersclub de verdere sponsoring zou gaan uitvoeren. Het vervoer naar de races was geregeld door het loodgietersbedrijf Tijssen en de fervente motorsportliefhebber, eigenaar Tijssen zou ook de coaching op zich nemen. De motoren zouden uitgerust worden dit seizoen in de kleuren blauw-wit-oranje. Een nieuwe in de kleuren aangepaste race-overall werd gesponsord door de plaatselijke cafetaria. Hier heeft Bert niet veel in gereden, omdat al vroeg in het seizoen, Damen-Leathers (overalls), als sponsor bij Bert aanklopte. De nieuwe machines van Bert werden op een motorshow (zie foto's links en rechts) op 6 mei aan de belangstellenden getoond. Dit gebeurde in een zaal van café De Bon in Zaltbommel.

27-03-1977 internationale races Hilvarenbeek

Bert Struijk in de 350cc in Hilvarenbeek, met achter zich Tom Herron (#65) en Boet van Dulmen (#1).

Tijdens de internationale Olof-races werd de kwartliterklasse onder zeer natte omstandigheden verreden. Niet de omstandigheden waar veel coureurs van houden en zeker Bert Struijk niet, eigenlijk wilde Bert nooit rijden als het slecht weer was, hij was een beetje een 'mooiweerrijder'. Kees van der Kruijs, dacht hier anders over, hij schoot uit de startblokken en nam de leiding in deze race, de internationale seizoenopener van 1977. Hij hield die positie twee ronden vast en werd toen gepasseerd door de Engelsman John Weeden, maar bleef deze goed volgen. Uiteindelijk gingen ze in deze volgorde over de finishlijn. Takazumi Katayama werd na een slechte start en na een keer rechtdoor te zijn gegaan, als derde afgevlagd, voor een andere Engelsman, Eddie Roberts en de door Hennie ten Dam gesponsorde Zuidafrikaan, Alan North. Toppers als Tom Herron, John Dodds en Ron Haslam eindigden niet eens bij de eerste tien. De eerstvolgende Nederlander, na Kees v/d Kruijs, in deze klasse was Rinus van Kasteren op een dertiende plaats. Bert Struijk had zoals je in de inleiding kon lezen zijn kwartliter nog niet binnen en kon dus niet starten in deze race. In de halveliterklasse viel hij uit met mechanische problemen.

De nummer vier in de 250cc klasse, Eddie Roberts, bouwde tussen de 250cc en 350cc zijn machine om van een 250 naar een 350 en nam direct na het vallen van de startvlag de leiding in de 350cc klasse. Hij hield die plaats echter maar een ronde vast, want toen kwam de nu wel goed van kiet gegaan zijnde, Takazumi Katayama, hem als een komeet voorbij en bouwde in een mum van tijd een grote voorsprong op. De winnaar van de 250cc, John Weeden, was nu slecht van start gegaan, kwam na een ronde toch al weer als zevende door en dit werd uiteindelijk beloond met een derde plaats op het podium. De voorsprong waarmee Katayama de race won voor Weeden bedroeg maar liefst 25 seconden. Chas Mortimer werd vierde voor, beste Nederlander, Marcel Ankoné en als zesde passeerde Bert Struijk de finish.

  Door het samenwerkingsverband dat was opgezet in 1976 tussen de NMB en de KNMV was het in 1977 zo dat de NMB-ers ook mee konden doen aan het officiële Nederlandse kampioenschap. Er werden nu van maart t/m half mei zgn. selectiewedstrijden gereden, die bestond uit een serie van vijf races, waarna de eigenlijke kampioenswedstrijden (finaleserie) begonnen, ook weer vijf wedstrijden per klasse. De wedstrijden werden verdeeld over de NMB- en KNMV-circuits. Indertijd hadden beide bonden erg veel coureurs in alle klassen, vandaar werden er vanwege het hoge aantal deelnemers A en B groepen gemaakt, d.m.v. de trainingstijden tijdens de selectiewedstrijden. De 24 best geklasseerde coureurs mochten deelnemen aan de selectiewedstrijden, waarvan er dus weer een aantal afvielen voor het eigenlijke kampioenschap. De nrs. 1 en 2 van het NMB-kampioenschap van 1976 en de nrs. 1 t/m 4 van de KNMV werden vrijgesteld van het rijden van de selectiewedstrijden. Bert Struijk was in '76 niet bij de eerste vier geëindigd, zodoende moest ook hij de selectiewedstrijden rijden. Hij reed deze races met de volgende (vaste) startnummers: 350cc (#36) en de 750cc (#34).

De mid-zeventig waren de jaren dat de sponsoring ook grootser werd in de motorsport. Vooral de sigarettenfabrikanten zagen veel heil in het sponsoren van de wegraces. Een van de eersten in Nederland was North-State. Het blauwgele merk van de 'British American Tobacco Company', maakte haar opwachting tijdens de races om het Nederlands Kampioenschap vanaf 1977 met vijf mooie meiden op een off-the-road Yamaha in de blauwgele kleuren van het merk en zij werden vergezeld door een medewerker van de propaganda-afdeling van North-State aan het stuur van een Volvo, uiteraard ook in de kleuren, die volgeladen lag met sigaretten en ander reclamemateriaal om aan de mensen, waarvan indertijd nog velen rookten, uit te delen. Buiten de wegraces deed het team ook diverse andere activiteiten aan. De dames mochten zo vier maanden, van mei t/m augustus motorrijden en hun 'waren' aanbieden... Ze traden in een later stadium ook op als kiss-miss en reden daarna vaak de rijders, achter op hun Yamaha's, rond voor een ereronde. In 1978 kwamen de dames ook weer tijdens het wegracegebeuren, maar toen bereden ze Honda's.

03-04-1977 Selectiewedstrijden Zandvoort

Koud en winderig, dat was het weer tijdens de eerste selectiewedstrijden van 1977 op het circuit van Zandvoort. Er werden totaal acht wedstrijden verreden op de zondag en drie op de zaterdag. In alle klassen kwamen er vele coureurs aan de start, mede door het samen rijden van de NMB en KNMV, en de races werden daarom ook veelal in twee groepen verdeeld. Zelfs voor de zijspanklasse hadden zich 36 combinaties ingeschreven en ook deze zou daarom in twee groepen verdeeld worden, maar in de training vielen er al vele equipes weg, zodat de race toch in één wedstrijd verreden kon worden. Er deden zich in het weekend, mede door het slechte weer, erg veel valpartijen voor. De bekendste "vallers" waren o.a. Kees v/d Kruijs (winnaar in de 350cc en gevallen in de 500cc), Rob Bron, terwijl hij in gevecht was in de 350cc met dezelfde Kees en Nol Twikler, die, wederom Kees, in de 500cc niet kon ontwijken. Door de vele klassen, en vele valpartijen, die moesten verreden worden, liep het programma flink uit. Bert Struijk viel in beide klassen uit.

11-04-1977 internationale races Hengelo

Mijn persoonlijk eerste race waar ik aanwezig was en waar de racekoorts mij te pakken kreeg was de internationale race in Hengelo (Gld) in april 1977 op tweede paasdag. Dit was een van de prestigieuze races in Nederland, dit jaar voor de tiende maal georganiseerd, waar vele internationale toppers door de jaren heen hun opwachting maakten. Dit samen met de circuits van Raalte, Zandvoort, Tubbergen, Hilvarenbeek en last but not least Assen. Ook dit jaar waren weer buiten de Nederlandse top vele buitenlandse toppers als o.a. Tom Herron (2x uitgevallen), Jack Findlay, Chas Mortimer (blessure na val), Jon Ekerold, Alan North, Kork Ballington, Takazumi Katayama, Vic Soussan, Alex George, John Dodds, Warren Willing en Bruno Kneubühler aanwezig. Het was evenals de week ervoor, in Zandvoort, heel erg slecht weer (vreselijk koud en nat, zoals zo vaak in Hengelo) in het paasweekend en er was zelfs op de radio vermeld dat de races afgelast waren. Ondanks dit alles waren er toch nog 20.000 toeschouwers naar de Varsselring in Gelderland gekomen op deze Tweede Paasdag.

Kees van der Kruijs nam in de 250cc klasse, waarin Bert Struijk niet zou finishen, de leiding in de race voor 20.000 toeschouwers. Hij hield het twee ronden vol, op de natte baan, maar kon toen het buitenlandse geweld van Jon Ekerold, Chas Mortimer en Bruno Kneubühler niet meer achter zich houden. Ekerold en Mortimer probeerden uit te gaan maken wie de race op zijn naam ging brengen. Dit duel duurde tot de vijfde ronde, toen de Engelsman in de snelle linkerbocht, voor de voor insiders bekende Molenbocht, even naast de baan terecht kwam en met een flinke boog het net geploegde akkerveld indook. Hij kwam er goede vanaf, dit in tegenstelling tot twee Nederlanders, die een gebroken sleutelbeen c.q. arm opliepen (Louis Weterings (race 250) en Henk van Kessel (training 250). Mortimer zijn arm schoot alleen uit de kom. Verder met de race: Bruno Kneubühler wist Ekerold niet meer te achterhalen, en werd tweede voor Kees van der Kruijs, Jan van Disseldorp, Vic Soussan en Pekka Nurmi. Bij de start van de 350cc (met koppelingsstart, evenals de 250 en 500, heel bijzonder voor die tijd), op nu een droge baan, schoot de Zwitser Bruno Kneubühler er als een pijl uit de boog vandoor op zijn Yamaha, liep steeds verder weg van de rest van het veld, die hem pas weer aan de finish terugzagen. Degenen die nog enigszins konden volgen, Alan North (snelste in de training), Boet van Dulmen en Tom Herron, vielen alle drie uit met mechanische problemen, evenals Jack Middelburg. Zo werd Rob Bron enigszins verrassend tweede voor Marcel Ankoné.

17-04-1977 Selectiewedstrijden Belfeld

De tweede (eerste was in Zandvoort verreden, alleen 750cc) selectiewedstrijd was in het Limburgse Belfeld (tegen de Duitse grens). Het was de vijfde uitvoering van deze races, georganiseerd door vereniging M.A.C. De Maasrijders. In alle selectieklassen overheersten de KNMV rijders in deze lustrumraces. Kees vd Kruijs (1976 overgestapt, maar nog wel NMB-secretaris), was de succesvolste. Hij won zowel de 250cc als de 350cc klasse, Jack Middelburg volgde hem in de 350cc op 5 seconden aan de finish, voor Piet vd Wal en Bert Struijk. In de 500cc vocht Jack een mooi gevecht uit om de overwinning met Piet vd Wal. Lang leek V/d Wal aan het langste eind te gaan trekken, toen hij alle passeerbewegingen van Jack af kon slaan. Maar Jack koos uiteindelijk een gedeelte van de berm!, waardoor Piet verrast werd en een halve meter achter de Westlander over de finish kwam. De trainingstijden in de selectiewedstrijden bepaalden of je in de A- of B-selectie meedeed. De "polder-circuits" waren te smal om daar 50 coureurs tegelijkertijd op los te laten. De langzamere deelnemers zouden dit tot een levensgevaarlijk geheel maken. Vandaar dat de snelste trainers in de A-selectie van start gingen en de langzamere trainers reden een aparte race in de B-selectie. Deze laatste telde verder nergens voor mee, maar was puur voor de eer en beter te leren racen. En dan had je ook nog de "mindere goden", de nationalen en ook deze reden in een A- en B-klasse. In sommige klassen had je in die tijd dus zomaar 90 tot 100 rijders! Bert Struijk had het direct wel naar zijn zin op zijn nieuwe Yamaha's die net op vrijdagavond waren aangekomen, om daarna om 03.00 's-nachts klaar te gaan maken, samen met zijn monteurs Ad van Beurden en Henk Tijssen. Zaterdagmorgen waren ze pas klaar en op zaterdagmiddag moest er direct al getraind worden voor deze selectiewedstrijden op zondag! Bert reed direct naar de poleposition in de 250cc klasse met de machine die een half etmaal eerder nog nieuw in het krat zat. In de 350cc zette hij de elfde tijd neer om in de race naar een keurige vierde plaats te rijden. Het podium in deze race werd gevormd door Kees v/d Kruijs, Jack Middelburg en Piet v/d Wal. In de 250cc zette hij zijn snelste trainingstijd om in een tweede plaats in de race, achter Kees v/d Kruijs en voor Mar Schouten.

350cc Belfeld Jack Middelburg voor Bert Struijk.

250cc Belfeld Bert voor Herman Schoehuys (#27 NMB).	250cc Belfeld Bert voor Gerrit Bakker (#19 NMB) en Mar Schouten (#73).	350cc Belfeld Bert

Bert reed hier dus in zijn nieuwe kleuren blauw-wit-oranje, maar de volgende race al weer in zijn oude kleuren, nadat Damen-Leathers hem wilde gaan sponsoren.

01-05-1977 Selectiewedstrijden Oirschot

Weer een week later de tweede races, in o.a. de 350cc en 250cc, werden in Oirschot (Spoordonk), onder wederom zeer slechte weersomstandigheden (was in 1977 een bedroevend voorjaar) verreden.

Bert gaat onderuit in de 350cc in Oirschot. Rini van Kasteren zal even later hard in de remmen gaan , waarbij zijn voorwiel zal blokkeren (zie foto onder).

Rinus van Kasteren voor Bert Struijk in de 350cc klasse, die door Jack Middelburg werd gewonnen.

In de 350 cc-klasse internationaal (selectiewedstrijd) was Jack Middelburg de sterkste na een snelste tijd in de training te hebben neergezet. Uiterst verrassend was in de eerste twee ronden Cor Scheepens die de kop nam, maar in de derde ronde vond Jack het genoeg en pakte de leiding, om deze niet meer af te staan. Er was in deze klasse sprake van een constante tweede plaats, in handen van Kees van der Kruijs, die de laatste tijd in grootse vorm verkeerde. Om de derde plaats werd gestreden tussen Rinus van Kasteren en Bert Struijk. Afwisselend hadden zij de derde plaats in handen, maar in de negende en voorlaatste ronde, liep de strijd wat uit de hand, en moesten beiden in de bezemwagen de laatste ronde afleggen, waardoor Willem Zoet de derde plaats in de schoot geworpen kreeg. Jannes van 't Ende won de B-groep. Jannes, die normaal gesproken zich wel plaatste bij de A-groep, had geen trainingstijd neer kunnen zetten, dus moest hierdoor met de B-groep meerijden.

Bert in de 250cc in Oirschot voor Martin Jansen (#7) en Jannes Ebeling (#27).

De 250cc race was geen selectiewedstrijd, alleen de 350cc en 500cc van de tien verreden wedstrijden, in Oirschot, dus mochten hier geen NMB-ers aan meedoen, omdat de races in Oirschot onder auspiciën van de KNMV werden verreden. Bert nam direct na het vallen van de vlag de leiding en wist deze de gehele wedstrijd, ondanks aandringen van Jannes Ebeling, vast te houden. Kees van der Kruijs had in eerste instantie de derde plaats in handen, maar moest naar de kant met machinepech, waardoor Martin Jansen het derde podiumplaatsje voor zich opeiste.

Het waren inmiddels de derde selectiewedstrijden, voor sommige klassen, uit een serie van vijf, dus vanlieverlee begon er in diverse klassen de kaarten geschud te raken, als het erom ging bij een plaats veroveren bij de beste vierentwintig coureurs, die straks met de zes vrijgestelde collega's (vier KNMV en twee NMB) in de slag mochten om de nationale titels.

15-05-1977 Selectiewedstrijden Vessem

Onder vrijwel ideale weersomstandigheden (eindelijk) werden op het smalle, hobbelige circuit van Vessem weer de jaarlijkse wegraces van de 'M.V. Wintelré' verreden. Over het algemeen vertoonden de vele races (elf stuks) weinig spanning; hoogtepunt van de dag was wel de selectierace in de 125cc klasse, waarin favoriet Jan Huberts in de laatste ronde verrast werd door Mar Schouten. In de twee zwaarste klassen (500cc werd niet verreden) domineerde Bert Struijk (foto rechts met #6), waardoor hij in het bezit bleef van de reeds vorig jaar door hem gewonnen 'Nico van der Zanden' Trofee. De 'Nico van der Zanden' Trofee (vernoemd naar de tragisch om het leven gekomen Nico van der Zanden, tijdens de F750 op Assen in 1976), vorig jaar nog voor de beste rijder in twee klassen, zou ditmaal in het bezit komen van de winnaar van de 350cc wedstrijd voor internationale startbewijshouders. Bert Struijk, eigenaar van de trofee, liet er geen enkele twijfel over bestaan dat hij ook dit jaar dolgraag de beker in zijn bezit zou hebben. Als eerste was hij weg, en na een indrukwekkend gevecht van vier ronden met Piet v/d Wal, Kees v/d Kruijs en Henk Lodder, bouwde hij een zo grote voorsprong op dat hij niet meer te achterhalen was, zelfs niet door Jack Middelburg, die alles op alles zette om hem nog te pakken te krijgen. Jack moest echter vanaf de laatste plaats komen, omdat hij geen trainingstijd neer had kunnen zetten, vanwege een valpartij in de training. Ondanks dat kwam hij de eerste ronde (van de twaalf) al als negende door. Ronde na ronde moesten zijn concurrenten, Willem Zoet, Piet van der Wal (met wie hij misschien wel de meeste moeite had) en Kees van der Kruijs eraan geloven, tot hij in de negende ronde op de tweede plaats terecht kwam. Jack liep, veel risico nemend op het door opgestoven zand plaatselijk toch wel gladde circuit, vele seconden op Struijk in, maar hij kon de lange man uit Zaltbommel niet meer achterhalen. Bert Struijk, die de laatste tijd in een zeer grote vorm stak, had op de streep nog een veilige vier seconden voorsprong, waarmee hij in het bezit van de 'Nico van der Zanden Trofee' bleef. Zesde in deze race werd Willem Zoet die ook van één der allerlaatste plaatsen moest komen en zich door het hele peloton naar voren moest worstelen. 

De 250cc race stond, evenals de 125 en 50cc, in het teken der selectie. In deze klasse waren dus eveneens selectiepunten te verdienen. Op grond van eerdere wedstrijden in deze klassen kon er een strijd verwacht worden tussen twee rijders die de laatste tijd in een grote vorm verkeerden, Bert Struijk en Kees van der Kruijs. Vandaag rekende Bert (foto links met #34) in de eerste ronden al af met zijn grootste concurrent, Kees v/d Kruijs, die hem wel fel opjoeg, maar niet kon passeren. Door het jagen van V/d Kruijs, pakte het duo wel een straatlengte voorsprong op de rest van het veld. Toen Kees na drie ronden definitief moest afhaken en steeds meer achterstand opliep, had Bert weinig moeite om afgetekend als eerste over de streep te stormen. Een uitstekend weekend derhalve voor de man uit Zaltbommel. Kees v/d Kruijs, de NMB-secretaris, rijdende onder de vlag van de KNMV (vanwege de GP-starts) werd goed tweede, voor Norbert Willemsen, Mar Schouten en de eerste NMB-rijder, de broer van Kees, Harrie van der Kruijs. Teleurstellend was de negentiende plaats van Willem-Jan Nooteboom, die, na drie kampioenschappen bij de nationalen in 1976, nu was overgestapt naar de internationalen.

 

19-05-1977 Selectiewedstrijden Woudrichem

Op 19 mei, gelijk met Woudrichem, in Assen, selectie-wedstrijden voor de lichtste en de 750cc klassen. Vandaag de dag toch echt onvoorstelbaar!

Terwijl op Hemelvaartsdag in Assen de lichtste en de zwaarste klassen aan de start kwamen voor hun selectiewedstrijden gingen in de 350 en 500cc de rijders uit de beide bonden in Woudrichem van start. De mooiste race was die in de 350cc klasse, waarin het aanvankelijk ging tussen Jack Middelburg en Piet van der Wal. De strijd begon al in de tweede ronde toen V/d Wal, die vanaf de start de leiding had genomen, de vanuit vierde positie opgerukte Middelburg in zijn spoor kreeg met Kees v/d Broek en Bert Struijk op het vinkentouw. Rondenlang duurde de verbeten strijd tussen het duo Middelburg en Van der Wal. Meestal zij aan zij flitsten beide kemphanen over het snelle circuit. Het ging geweldig hard. Afwisselend hadden Piet en Jack daarbij de kop. Ongeveer tien kilometer voor het einde van de race leek het erop dat de beslissing was gevallen in het voordeel van Jack Middelburg, die plots Piet v/d Wal had losgereden. Maar het was uiteindelijk Piet die, geholpen door het feit dat Jack's machine ten gevolge van een gescheurde uitlaat enkele pk's miste, in de laatste ronde aan het langste eind trok. Jack slaagde er nog wel in de snelste ronde te draaien (1.55,1 op het snelle, van veel rechte stukken voorziene circuit, een gemiddelde van 151,694 km/uur). Achter het snelle tweetal waren het Kees van de Broeke en Bert Struijk (gekozen voor de 350cc i.p.v. de 250cc) die de volgende plaatsen voor zich op wisten te eisen. In de laatste ronde verspeelde Henk Lodder zijn vijfde plaats door in een haakse bocht met grote snelheid rechtdoor te gaan (er was een goede uitloopmogelijkheid). Zijn plaats werd nu ingenomen door de eerste NMB-er, Philip van der Stokker. Lodder wist nog wel zijn race te vervolgen en als negende over de streep te komen.
De race in de 500cc klasse had een aanzienlijk eentoniger verloop. Jack Middelburg bleek veel te sterk, en bouwde al direct een onoverbrugbare voorsprong op, ten opzichte van het achtervolgende duo, Boet van Dulmen en wederom, Piet van der Wal. In de tiende van de twaalf te rijden ronden liep Jack's Suzuki echter vast, met een voorsprong van ruim een minuut, en het was Van der Wal die op eenvoudige wijze zijn dubbeloverwinning af kon maken, nadat ook Van Dulmen met pech naar de kant was gegaan. Ook hier weer een uiterst snelle recordronde van Jack, 1.47,7, gem. 162,116 km/uur. Klaas de Graaf legde beslag op de tweede plaats, voor NMB-er Henk Sanders op een Yamaha-4. Boet van Dulmen had niet veel geluk, in beide klassen moest hij al spoedig de strijd staken.

22-05-1977 Selectiewedstrijden Tolbert

Drie dagen later vond op Tolbert de volgende selectiewedstrijd in de lichtere klassen al weer plaats. Die dag reed de 750cc klasse op het circuit van Zandvoort.

30-05-1977 Selectiewedstrijden Oudkarspel

Tijdens de selectiewedstrijden op Oudkarspel werden alleen de zwaarste klassen A+B (350, 500 en 750) klassen verreden en Jack Middelburg maakte er een prachtige trilogieoverwinning van, door alle drie de klassen op zijn naam te brengen! Normaal moest hij nogal eens kiezen waar te rijden, i.v.m. het gescheiden rijden van de drie klassen waarin hij uitkwam, maar dat was nu gelukkig een keer niet het geval. Ook de zijspanklasse werd hier verreden, en het was dat Jack geen zijspan had, anders had hij die óók op zeker gewonnen! In de 350cc race zag het er aanvankelijk niet naar uit dat Jack na de tien te verrijden ronden als eerste over de eindstreep zou gaan. Zijn start was niet zo denderend, in tegenstelling tot zijn grote concurrenten Kees van der Kruijs en Bert Struijk, die zich direct aan de kop nestelden. Jack ging echter ongelofelijk snel, en had al na een ronde Bert achterhaald, terwijl al snel duidelijk werd dat ook Van der Kruijs eraan zou moeten geloven. In de derde ronde was het al zo ver, en kon Jack zijn voorsprong ronde na ronde verder uitbreiden. Zowel Kees als Bert geloofden het wel en bleven op de eenmaal ingenomen posities. Aanvankelijk werd de vierde plaats ingenomen door Albert Siegers, maar in het verloop van de race viel hij steeds verder terug. Om de vierde plaats ontspon zich vervolgens een van de weinige gevechten van de dag tussen Rob van Zanten en Henk Lodder. Lodder wist in de laatste ronde zijn slag te slaan en verwees Van Zanten naar de vijfde plaats. 

350cc Oudkarspel (Alkmaar) Bert op weg naar het podium.	Huldigingsronde 350cc Oudkarspel: Kees v/d Kruijs, Jack (weer eens met bloemen voor zijn gezicht) en Bert Struijk.
Copyright Johan Blom

De halveliterklasse stond achteraf in het teken van het protest, iets wat we in de motorsport nog niet zo veel gewend waren. Geprotesteerd werd voornamelijk tegen het rijden van enkele rijders met te lichte machines (zij zouden op "normale" 350cc tweecilinders gereden hebben, iets wat in deze klasse niet toegestaan is). In de B-groep werden een aantal rijders gediskwalificeerd (voornamelijk omdat zij weigerden hun machine ter controle te openen). Ook Albert Siegers werd gediskwalificeerd, zij het op andere gronden. Hij had normaal gedempt getraind, was ook zo gekeurd en in orde bevonden, maar had voor de wedstrijd de dempers verwijderd. Helaas (voor hem) controleerde men voor de start ook nog eens het aantal decibels, met in Alberts geval een negatief resultaat. De race zelf werd een vrij eentonige toestand, met een onaantastbare Jack Middelburg op de eerste plaats. Alleen in de eerste ronden was het Kees van der Kruijs (wiens Yamaha driecilinder het weer eens goed deed) die, omdat Jack in de training een vastloper had gehad en derhalve midden in het veld stond, de kop had, maar al vanaf de tweede ronde had Jack de eerste plaats, om deze niet meer af te staan. Aanvankelijk lag Willem Zoet vlak achter Kees van der Kruijs, leek deze zelfs te bedreigen, maar moest in de vijfde ronde met machinepech opgeven. Om de derde plaats ging het daarna tussen Piet van der Wal en NMB topper Armin Zeh op zijn zeer fraaie König. Piet was de sterkste. Achter Nol Twikler en Harrie van de Pol werd Cor Scheepens, nauwelijks hersteld van zijn Woudrigemse val, zevende. In de B-groep was Dick Alblas, ver beneden zijn stand ten gevolge van trainingsmoeilijkheden in deze klasse terecht gekomen, die met kop en schouders boven de rest uitstak. Op de streep had hij zo'n veertig seconden voorsprong.

Het wordt eentonig, maar in de 750cc klasse was, wederom Jack Middelburg veruit de sterkste. Direct nam hij de kop en stond deze nooit meer af. Vrij onverwacht was er toch nog wel een leuk gevecht te zien om de tweede plaats, waar Willem Zoet het de tweede favoriet, Rob Bron erg moeilijk maakte. Hoewel de voorsprong op de streep zeer gering was trok Rob toch aan het langste eind. Jos Schurgers ging het ditmaal niet zo best. Na een niet zo beste start begon hij langzaam op te klimmen, maar een drietal ronden voor het vallen van de geblokte vlag deed de Suzi het niet meer voor de volle 100%, zodat Jos naar de middenmoot terugzakte.

Jack Middelburg eindigde als eerste in alle drie zijn klassen in de selectiewedstrijden en Kees v/d Kruijs in de 250cc voor Bert Struijk, dus nu kon het echte werk om de Nederlandse kampioenschappen beginnen! Hij kreeg voor de wedstrijden voor het Nederlandse kampioenschap in alle drie zijn klassen het nummer 7, aangezien hij eerste was geworden in de selectiekampioenschappen, maar nu kwamen de nummers 1 t/m 6 van het Nederlands kampioenschap 1976 er bij, mits zij nog in de betreffende klasse uitkwamen, anders werden de reserverijders ingezet. Die coureurs waren vrijgesteld voor het rijden van de selectiewedstrijden en stroomden nu in voor de races voor het Nederlands kampioenschap. Deze hadden in alle klassen uiteraard de nummers 1 t/m 6 tot hun beschikking. In elke klasse zouden 30 coureurs het kampioenschap van Nederland gaan bestrijden. De races voor het Nederlands kampioenschap werden over zes races verreden, waarbij je de twee slechtste resultaten mocht aftrekken. Een overwinning leverde dertig punten op, een tweede plaats zevenentwintig, derde vijfentwintig, enz.

05-06-1977 internationale races Tubbergen

 

Bert in de 350cc te Tubbergen.

De race in de 250cc klasse, tijdens de internationale wedstrijden op Tubbergen, was voor de coureurs voor de start al heel erg spannend. De vraag die de rijders en hun teams bezighield was: blijft het droog of niet? De helft van het startveld van 28 rijders dacht van niet en had regenbanden gemonteerd, de andere helft gokte op droog weer en gokte achteraf verkeerd. Jon Ekerold ging als snelste van start, in de stortende regen, maar hij werd in de eerste ronde al voorbij gereden door Kees v/d Kruijs, op regenbanden. Ook Bert Struijk, notabene op slicks, wist de Zuid-Afrikaanse topcoureur, in de tweede ronde te passeren. Ekerold, op slicks, ging nog wel door, maar toen hij in de vierde ronde op een negende plaats was terug te vinden, gaf hij het op en stuurde richting rennerskwartier. John Dodds en Takazumi Katayama waren hem om dezelfde redenen al voorgegaan en zaten al aan de koffie. Het was ook verstandiger geweest als de organisatie de race had stilgelegen om de coureurs de kans te geven om van schoeisel onder hun machines te wisselen, maar dat gebeurde niet én het was echt glad! Kees v/d Kruijs bleef ondertussen hard doorgaan en bouwde zijn voorsprong steeds verder uit, terwijl de ene na de andere slickrijder de pits opzocht. Behalve eentje, Bert Struijk! Zeker geen 'slechtweerrijder', daar had hij een erge hekel aan, maar hier in Tubbergen bleef hij gaan op zijn slicks, een ongelofelijke prestatie! Een andere landgenoot die heel hard ging in de regen, maar dan "gewoon" op regenbanden, was Hans Rebel, die van een tiende positie in een paar ronden tijd doorschoof naar de derde, maar toen helaas met mechanische problemen moest opgeven. Zijn plaats werd hierop ingenomen door Mar Schouten, die deze plaats vasthield tot aan de finish, voor Albert Siegers. Achter hen vond een mooie strijd plaats tussen de Britten John Weeden en Steve Tonkin, waarvan de eerste uiteindelijk aan het langste eind zou trekken en als vijfde zou finishen. Voor Kees v/d Kruijs betekende het niet zomaar een zege, nee het was een mijlpaal in zijn carrière, het betekende nl. zijn honderdste zege, sinds hij in 1971 aan de wegracesport was begonnen! Van de 28 rijders finishten er slechts elf stuks, waarvan Bert Struijk dus als tweede op zijn regenbanden!

Nederlands podium in de 250cc klasse in Tubbergen: Bert Struijk, Kees van der Kruijs en Mar Schouten.

Jack, Tubbergen 350cc (rechter foto in de achtervolging op Bert Struijk).
© MOTOR Magazine

De start van de 350cc klasse in Tubbergen werd ontsierd door het uitblijven van Jon Ekerold. Ekerold, die na de 250cc race nog een regenband om zijn 350 machine moest leggen, was daarmee net klaar, toen hij de hele meute van start hoorde gaan. Bert Struijk ging er het snelste vandoor, maar al halverwege de eerste ronde had Jack Middelburg hem te pakken en nam de kop over. Achter dit tweetal speelde zich rondenlang een vierstrijd om de derde plaats af tussen Piet v/d Wal, Bruno Kneubühler, Willem Zoet en Henk Lodder (kwam twee maanden later, op 21-08-1977 om het leven tijdens races in Venray, dit door bureaucratisch gezeur over het kappen van een paar bomen, die toch weg hadden gemoeten...). Piet moest het eerst afhaken en enige ronden later veranderde het triootje in een duootje, toen Henk Lodder van het toneel verdween. De Zwitser Bruno Kneubühler trok uiteindelijk aan het langste eind. Albert Siegers die een zeer slechte start had gehad, kwam dwars door het hele veld naar voren en werd achter Piet v/d Wal nog zesde. Er waren, door het slechte weer, vele afvallers in de race, voornamelijk met klemmende gasschuiven. De spectaculairste afvaller was Alan North, de Zuid-Afrikaan kwam voor het afremmen van een haakse bocht hard in aanraking met het asfalt. Kees v/d Broek volgde op hetzelfde punt zijn slechte voorbeeld. Van de 29 gestarte coureurs bereikten uiteindelijk slecht 9 rijders! de finishvlag.

350cc podium Tubbergen: Jack Middelburg, flink trekkend aan zijn shaggie, met Bert Struijk.

De 500cc wedstrijd beloofde vooraf zoals gebruikelijk het klapstuk van de dag te worden. In de training had Willem Zoet zich ruim een seconde sneller getoond dan Jack Middelburg, die op zijn beurt 1,7 seconde korter over een ronde had gedaan dan Wil Hartog. De witte superstarter ging na het vallen van de vlag als vanouds het eerst op pad, maar Piet v/d Wal op zijn Yamaha driepitter liet er eveneens geen gras over groeien. Bij de eerste doorkomst zat Wil nog op kop, maar Jack zat daar niet ver achter. Een ronde later zorgde Jack voor een sensatie door als eerste langs te komen in de inmiddels neerstortende regen. Willem Zoet bezette de derde plaats, gevolgd door Kees v/d Kruijs, die er na zijn kwartliterzege duidelijk zin in had. Tegen het einde van de vierde ronde viel, letterlijk en figuurlijk, de beslissing. Jack rondde als eerste de bocht bij Albergen, met Hartog een honderdtal meters achter zich. Deze ging iets te fors in de remmen, waardoor het voorwiel van zijn Suzuki opzij schoof en het volgende ogenblik zoefde Wil op de buik van zijn witte overall over de baan. De volgorde was nu: Middelburg, Zoet, V/d Kruijs en Dick Alblas en daar zou tot aan de streep geen verandering meer inkomen. Glijdend en glibberend, op het spekgladde circuit, reed Jack naar zijn tweede dagoverwinning. De andere winnaars, in de internationale klassen, in Tubbergen waren: de Zwitser Stefan Dörflinger (50cc), de Belg Juliaan van Zeebroeck (125cc), Kees vd Kruijs (250cc). Verder werden er ook nog wat nationale klassen verreden.  

12-06-1977 internationale races Raalte

Raalte 350cc klasse: Bert Struijk, met in de achtergrond Henk Lodder (#9).

Raalte Bert in actie tijdens de 250cc.

Het klapstuk in Raalte was, buiten de lichtere klassen met vele befaamde coureurs, uiteraard altijd de 500cc, die in twee manches werd verreden. De grote publiekstrekker was Yamahacoryfee Steve Baker, maar ook het 'Life' team met de Italiaanse topper Marco Lucchinelli en de Fin Teuvo Länsivuori. Ook het Italiaanse 'Nava' team met Gianfranco Bonera en Virginio Ferrari was aanwezig. Verder de Brit John Newbold (1952-1982, kwam om het leven, tijdens de "North West 200" race, in mei 1982, op exact hetzelfde circuit en plaats waar in 1979 de Ierse topper Tom Herron om het leven was gekomen), Alan North en de gehele Nederlandse top. Snelste in de training was Wil Hartog, op 0,5 seconden gevolgd door de Zuid-Afrikaan Alan North, met daarachter weer op 0,2 seconden Steve Baker.  Na de opwarmronde, ging het veld in twee groepen, met draaiende motoren van start en kwam Wil Hartog na de eerste doorkomst aan de leiding van het veld langs startfinish, gevolgd door Baker, North, Länsivuori, Bonera, Newbold, Lucchinelli, Ferrari en toen pas Jack. Wil bleef gewoon op de eerste plaats zitten, ondanks alle aanvallen van Steve Baker, die wel samen met Hartog de snelste ronde liet noteren, maar aan de streep wel acht seconden moest toegeven. Jack Middelburg vocht zich op magistrale wijze langs alle bekende grootheden en pakte de derde plaats, na in de laatste ronde nog North te hebben ingehaald. Het mooiste gevecht leverde Jack met John Newbold, de gewezen slager en Suzuki fabrieksrijder. Hij had zes ronden nodig om hem te verschalken. Jack ging daarbij zo plat door de bochten, dat zijn overall bij zijn knieën zo erg was doorgesleten dat de flarden achter hem aan wapperden! Newbold werd voor Länsivuori vierde en Lucchinelli greep de zevende plaats. Willem Zoet pakte de achtste plaats voor de Zuid-Afrikaan Les van Breda. Bonera had te kampen met een defecte voorrem, terwijl zijn land- en teamgenoot, Virginio Ferrari, in de tweede ronde onderuit was gegaan. In de tweede manche was John Newbold de snelste starter, gevolgd door Teuvo Länsivuori, Wil Hartog, Marco Lucchinelli, Willem Zoet en Alan North. Geen Steve Baker, na die eerste doorkomst, want nadat hij zijn motor bij de start had laten afslaan, wilde hij te veel en te snel goed maken op de kopgroep, zodat hij de macht over zijn supersnelle Yamaha verloor en onderuit ging. Afgezien enkele schaafwonden, liep het verder wel goed af voor de Amerikaanse Grand Prix topper. Dit zal zeker wel tot grote opluchting van de Yamahafabriek zijn geweest. Ferrari reed achteraan het veld met een probleem met zijn carburatie, terwijl Jack vanaf een elfde plaats dwars door het veld naar voren vloog. Hartog nam ondertussen in de derde ronde de kop over en moest alle zeilen bijzetten om zich Newbold van het lijf te houden. Hij won uiteindelijk de race met slechts 0,1 seconden voor John Newbold en zette èn passant het ronderecord weer scherper. Jack werd opnieuw zeer knap derde, nadat hij tegen het einde van de race de drie onderling knokkende toppers Marco Lucchinelli, Alan North en Teuvo Länsivuori in anderhalve ronde gepasseerd was, en pakte daarmee de tweede plaats in het eindklassement. Wat zouden twee goede starts hem wel niet gebracht hebben?

In de kwartliterklasse op de 'Luttenbergring', voor 30.000 toeschouwers kwam een deel van de internationale elite in deze klasse aan de start. Deze race draaide uit op een keihard gevecht tussen de landgenoten en zwagers, Jon Ekerold en Alan North en nog een landgenoot, maar dan geen zwager, Kork Ballington. North trok de race uiteindelijk naar zich toe en won met vijf seconden voorsprong op zijn zwager Jon en nummer drie, Ballington. Vierde werd de Fransman Patrick Fernandez, voor Vic Soussan (Aus), Hans Müller (CH) en Bert Struijk (foto's links en rechts voor de start van deze race), als eerste Nederlander, op de zevende plaats. De Zwitserse topper Bruno Kneubühler, liep tijdens een vastloper in de training een gecompliceerde beenbreuk op.

Tussen de beide 500cc manches door deed Jack Middelburg ook nog mee aan de 350cc klasse, waarin hij een derde trainingstijd had laten noteren achter de kanonnen, Jon Ekerold en Vic Soussan, maar nog voor Kork Ballington. Bert Struijk was de koploper bij de eerste doorkomst. Hij werd daarbij hartstochtelijk toegejuicht vanaf de overvolle tribunes. Lang mocht de pret echter niet duren, want al snel werd duidelijk dat de 250 en 350cc Grand Prix toppers (en toekomstige wereldkampioenen), Jon Ekerold en Kork Ballington uit zouden gaan maken wie de race op zijn naam zou gaan schrijven. Het werd tenslotte Ekerold met een voorsprong van 1,7 seconden op zijn rivaal en landgenoot. Knap werk van Jack Middelburg, die in dit topgeweld een prachtige derde plaats op zijn naam mocht schrijven en daarmee John Newbold en Vic Soussan terug verwees. Bert Struijk werd uiteindelijk zesde, ook zeker niet verkeerd. De 125cc race werd gewonnen door de Zwitser Hans Müller, de 250cc door Alan North voor Jon Ekerold en Kork Ballington, wat dus een volledig Zuid-Afrikaans podium betekende. De nationale races waren een prooi voor Juup Bosman (50 en 250cc) en Henk de Vries (350cc).

Raalte 1977: 350cc klasse: Bert Struijk aan het begin van de race aan de leiding voor Jack Middelburg (#42), Kork Ballington (#37), Jon Ekerold (verscholen achter Jack).

		Bert aan de start van de 250cc klasse tijdens de TT van '77.

Jack en Bert poseren in Assen op resp. hun 350 en 250 Yamaha's.

Jack Middelburg met Bert Struijk tijdens de TT van 1977.

Bert voor de Australiër Warren Willing

De Zuid-Afrikaan, Alan North, die zijn leiderspositie op de 250 cc wereldranglijst had verloren omdat hij niet had mogen deelnemen aan de GP van Joegoslavie, vanwege de apartheidspolitiek, een week voor Assen, bewees dat hij er toch echt wel bij hoorde door in de kwartliter­training de snelste tijd op de klokken te brengen. Hij stond naast het Kawasaki-duo Barry Ditchburn en Mick Grant, terwijl Franco Uncini de eerste startrij volmaakte. Op de tweede startrij stond regerend wereldkampioen Walter Villa, die het dit seizoen niet echt goed deed op zijn Harley-Davidson. Zesde in de training was Mario Lega geworden, zodat de kop werd gevormd door een Yamaha, twee Kawasaki's, twee Harley's en een Morbidelli. In deze klasse reden slechts twee Nederlanders mee: Bert Struijk (24e in de training) en Albert Siegers (32e). Hans Rebel moest de TT laten schieten omdat hij in de training een pols had gebroken; de overige coureurs van eigen bodem moesten verstek laten gaan omdat ze zich niet onder de 30 snelsten hadden weten te scharen. Ook Albert Siegers behoorde hier in eerste instantie bij, maar hij had het geluk, dat de Italiaan Paolo Pileri, in de training ten val kwam en hierbij een blessure aan zijn enkel opliep, waardoor hij niet van start kon gaan in de race. Eerste reserve was Kees van der Kruijs, maar die was ook niet helemaal "okselfris" uit de trainingen gekomen, zodat Albert Siegers, de eerstvolgende, de laatste startplaats toegewezen kreeg.

Trainingstijden 250cc klasse Assen.
Pos	no:	Rijder	Land	Machine	trainingstijd
1.	13	Alan North	Zuid-Afrika	Yamaha	3.08.4
2.	21	Barry Ditchburn	Engeland	Kawasaki	3.08.6
3.	20	Mick Grant	Engeland	Kawasaki	3.09.0
4.	16	Franco Uncini	Italië	Harley-Davidson	3.09.3
5.	1	Walter Villa	Italië	Harley-Davidson	3.09.4
6.	14	Mario Lega	Italië	Morbidelli	3.09.5
7.	12	Jon Ekerold	Zuid-Afrika	Yamaha	3.10.1
8.	4	Tom Herron	Noord-Ierland	Yamaha	3.11.0
9.	11	Kork Ballington	Zuid-Afrika	Yamaha	3.11.1
10.	26	Masahiro Wada	Japan	Kawasaki	3.11.1
11.	19	Jean-Francois Baldé	Frankrijk	Yamaha	3.11.2
12.	29	Vic Soussan	Australië	Yamaha	3.11.4
13.	3	Pentti Korhonen	Finland	Yamaha	3.11.6
14.	9	Patrick Fernandez	Frankrijk	Yamaha	3.11.7
15.	22	Pekka Nurmi	Finland	Yamaha	3.11.7
16.	10	Paolo Pileri	Italië	Morbidelli	3.11.8
17.	7	Olivier Chevallier	Frankrijk	Yamaha	3.11.9
18.	24	Hans Müller	Zwitserland	Yamaha	3.12.0
19.	?	Aldo Nannini	Joegoslavië	Yamaha	3.12.4
20.	17	Christian Sarron	Frankrijk	Yamaha	3.12.8
21.	?	Philippe Bouzanne	Frankrijk	Yamaha	3.12.8
22.	18	Patrick Pons	Frankrijk	Yamaha	3.13.0
23.	30	Warren Willing	Australië	Yamaha	3.13.0
24.	33	Bert Struijk	Nederland	Yamaha	3.13.6
25.	25	Leif Gustafsson	Zweden	Yamaha	3.14.2
26.	5	Chas Mortimer	Engeland	Yamaha	3.14.6
27.	?	Michel Frutschi	Zwitserland	Yamaha	3.14.9
28.	27	Harald Bartol	Oostenrijk	Yamaha	3.15.5
29.	?	Anton Mang	Duitsland	Yamaha	3.17.2
30.	2	Takazumi Katayama	Japan	Yamaha	3.17.5
Niet gekwalificeerd:
31.	32	Kees v/d Kruijs	Nederland	Yamaha	3.18.6
32.	34	Albert Siegers	Nederland	Yamaha	3.18.9
33.	31	Henk van Kessel	Nederland	Yamaha	3.21.8
34.	35	Jan van Disseldorp	Nederland	Yamaha	3.22.6
35.	?	Vinizio Salmi	Italië	Yamaha	3.32.9

De grote vraag voor de start was: "Houden we 't droog?" De lucht was verre van helder, maar er viel nog geen regen en iedereen stond op slicks. Toen het licht op groen sprong, sloeg de Kawasaki van Mick Grant als eerste aan. Ook Alan North kreeg ondanks zijn beschadigde enkel de Yamaha redelijk vlot aan de praat en vertrok in het middenveld, in het kielzog van Bert Struijk. De pechprijs bij de start was voor Franco Uncini die pas na honderd meter duwen de Harley-Davidson aan het knetteren kreeg.

Mick Grant demonstreerde de snelheid van de Kawa en zijn eigen rijvaardigheid door al na de eerste ronde met een flinke voorsprong op tweede man Mario Lega langs de pits te stuiven. Met enige afstand achter Lega passeerde vervolgens het hele peloton. Toen er na de eerste paar ronden enige tekening in de strijd kwam, bleek dat ook Grant's teamgenoot Barry Ditchbum verschrikkelijk hard over het cicuit was gegaan. Hij was in drie ronden opgeklommen van de tiende naar de derde plaats. Achter Ditchburn maakten Tom Herron, Patrick Fernandez en Jon Ekerold allen evenveel aanspraak op de vierde plaats, terwijl Takazumi Katayama en Pentti Korhonen het maar niet eens konden worden over de zevende positie. Alan North, die niet alleen moeilijkheden had met het aanduwen maar ook met het schakelen, moest in de vijfde ronde zijn fiets met een vastloper aan de kant zetten, terwijl een ronde later de Nederlandse hoop de bodem werd ingeslagen toen Bert Struijk met machinepech bleef steken. Uncini was inmiddels met zevenmijls slicks opgerukt van de 29e naar de 9e plaats en hij maakte geen aanstalten om het daar bij te laten. Aan de kop was er weinig nieuws. Grant had al een kleine 20 seconden voorsprong op Lega die er nu eens niet afviel, ondanks de regen die van tijd tot tijd in kleine hoeveelheden naar beneden kwam. Mario had het echter behoorlijk te kwaad met Ditchburn, die óók graag op de tweede plaats wilde rijden en tenslotte in de achtste ronde zijn zin kreeg. Bij Tom Herron ging niet alles naar wens, want van tijd tot tijd moest hij een collega voorbij laten, of hij dat nu leuk vond of niet. Eerst kwam Uncini langs, daarna Fernandez. Uncini was niet te stuiten, in de twaalfde ronde verdrong hij Lega van de derde plaats en een ronde later moest ook Ditchburn er aan geloven. Fernandez passeerde eveneens Mario Lega, maar moest twee ronden later na een valpartij naar de kant. Ook ten val kwamen Christian Sarron, Vic Soussan en Jean-Francois Baldé. Uiteindelijk was onderstaande de eindstand.

Bert in de 350cc klasse in Ammerzoden '77, op het (gevaarlijke) circuit wat zeker niet tot Bert zijn favoriete circuits behoorde.

Ereronde Ammerzoden 350cc: Albert Siegers, Jack zoals gewoonlijk met de bloemen voor zijn gezicht en Bert Struijk. De auto is een Jaguar van het Autotron in destijds Drunen.

Ammerzoden 250cc: Bert in de achtervolging op Kees v/d Kruijs

en Bert leidt een groepje met Willem-Jan Nooteboom, wederom Kees en Jan Ubels.

In Ammerzoden, op het Wordragencircuit, waren de eerste wedstrijden voor het Nederlandse kampioenschap in de 50cc, 125cc, 250cc, 350cc, 500cc en zijspanklasse, de wedstrijden tussen de beste NMB- en KNMV-coureurs die door de voorronden waren heen gekomen. Degene die zich niet voor deze wedstrijden hadden weten te plaatsen, reden op dezelfde dag een nationale race tegen elkaar. Van alle klassen werd dus een dubbel programma afgewerkt, zowel dus races voor de internationalen als voor de nationale rijders. De race waar alle aandacht naar uitging was de 500cc internationalen, waarin topper Wil Hartog het tegen de aankomende topper Jack zou opnemen. Tijdens de training had Jack Middelburg nog veel geluk gehad. Ze hadden in de Suzuki nieuwe aluminium voorremschijven gemonteerd, deze zetten echter te veel uit en de hele boel liep vast! Dankzij Boet, kon Jack aan de benodigde onderdelen komen om de trainingen voort te zetten en de snelste trainingstijd te laten noteren voor Willem Zoet en Wil Hartog. De race begon zeer spectaculair, Wil Hartog, Jack en Willem Zoet spoten van de rest van het veld weg en begonnen een keihard gevecht, waarin heel erg hard gestuurd werd. Willem Zoet kon uiteindelijk dit geweld niet meer volgen en reed de race uit naar een derde plek. Jack en Wil denderden samen door, constant stuivertje wisselend aan de kop van het veld. Dit was wat Jack wilde, racen tegen de echte top én ze verslaan! Jack reed in de laatste ronde weg van Wil, tot het moment dat zijn motor begon te sputteren en inhouden, hij kon nog net de finish halen, terwijl Wil hem passeerde en hij Zoet nog net voor kon blijven. Helaas, door pech ging zijn eerste rechtstreekse overwinning op 'de witte reus' aan zijn neus voorbij, maar er zouden meer kansen komen en hij zou er vele verzilveren.

Begin van de 350cc met Bert op kop voor met o.a. Albert Siegers (#18) en Jack Middelburg (#7) in de achtervolging.

Ereronde Ammerzoden 250cc: Kees v/d Kruijs, WJ Nooteboom (bijna niet zichtbaar) en Bert.

In de 350cc klasse waren Jack Middelburg, Bert Struijk en Albert Siegers in een prachtig gevecht gewikkeld, toen er een coureur onderuit ging, deze krabbelde overeind en kon de race voortzetten. Wat hij echter niet merkte, was dat hij een flink oliespoor trok. Er ontstond een hele grote valpartij, waarbij totaal 14 coureurs onderuit gingen! Jack en Bert, nummers één en twee in de training, bleven wel op de motor zitten en Jack was totaal niet onder de indruk van de gigantische valpartij en won de race met 10 seconden voorsprong. Slechts 13 coureurs haalden de finish! Bert zei na deze race: ,,Dat ik bij de 350-ers Jack Middelburg voor me zou moeten laten, had ik eigenlijk wel verwacht. Die knaap rijdt nu eenmaal voor alles of niets. Ik neem liever wat minder risico's, met het gevolg dat ik Jack alleen kan pakken als hij de strobalen ofzo induikt". Dit gebeurde dus echter niet en zo werd Bert tweede. Ook de streekgenoten van Bert, de zwagers Theo van Geffen en Mar Schouten, deden het goed tijdens deze eerste wedstrijd voor het nationale kampioenschap, zij werden resp. eerste en tweede in de 125cc klasse voor Cees van Dongen. Beiden reden dit seizoen op een Morbidelli van de Zaltbommelse Peugeotdealer Rien van Tilburg. Deze laatste zorgde met een paar monteurs ook voor de techniek van het team.

Willem-Jan Nooteboom (#12) heeft zojuist Kees v/d Kruijs gepasseerd en even later zal ook Bert er aan moeten geloven.

De spannendste race in Ammerzoden was misschien wel de kwartliterklasse waarin een drietal de boventoon voerden. Het ging hierbij om de bijna thuisrijdende motorcoureur/voetbaltrainer, Bert Struijk, de drievoudig Nederlands kampioen in de nationale klassen van '76, Willem-Jan Nooteboom en de in KNMV-gelederen rijdende NMB-administrateur, Kees v/d Kruijs. Twaalf ronden lang raasden zij als aan een touwtje over het Brabantse circuit en meestal in de genoemde volgorde. Totdat laatstgenoemde, met nog vijf ronden te gaan, het schijnbaar genoeg vond en er op z'n eentje vandoor ging. Een prachtige 'machtsgreep', want zo pakte de Schiedammer, Willem-Jan, gesponsord door, het weekblad de Nieuwe Revu, de eerste de beste dertig kampioenschapspunten. Bert Struijk werd tweede voor Kees v/d Kruijs en deze mannen uit Zaltbommel en Oisterwijk waren het met elkaar eens dat Nooteboom die dag de snelste was. Klaas Hernamdt uit Zwaagwesteinde reed naar de vierde plaats, terwijl Rinus van Kasteren blij was met zijn vijfde plaats, nadat hij op vrijdag hard ten val was gekomen in de training. Mar Schouten, Harrie v/d Kruijs, Albert Siegers, de kampioen van vorig seizoen, Henk van Kessel, en Mar van Beek maakten de eerste tien aankomenden compleet. Louis Weterings, NMB-topper, werd teleurstellend 23e en laatste. Hij zat lichamelijk en geestelijk niet zo lekker in zijn vel en besloot uiteindelijk dan ook te stoppen met de wegracerij, voor dit lopende seizoen.

Tijdens de trainingen van de tweede wedstrijd voor het NK, in de 350 en 500cc, in Venray-IJsselstein, kwam Henk Lodder (27) uit Hendrik-Ido Ambacht, om het leven. De organisatie had vergunning aangevraagd om een paar bomen te mogen kappen, maar had hier niet tijdig de nodige handtekeningen gekregen. De bomen moesten toch al weg i.v.m. het verbreden van de weg ter plaatse... Henk kwam in een bocht ten val en in aanraking met de betreffende groep bomen. Er werd door de coureurs een vergadering belegd en er werd van de organisatie alsnog geëist dat de bomen gekapt werden, anders werd er niet gereden. Na overleg tussen de organisatie en de gemeente Venray werden alsnog de bomen langs het circuit verwijderd, dit was te laat voor Henk Lodder... Naar aanleiding van dit ongeluk en de problemen erna werd er een rijderscommisie in het leven geroepen die in het vervolg de circuits zou keuren, buiten de KNMV om.

In de 250cc klasse had Kees v/d Kruijs in de trainingen al laten zien hier 'onverslaanbaar' te zijn. Hij was maar liefst twee seconden sneller geweest dan Willem-Jan Nooteboom. Zij gingen er na de start samen vandoor, maar bij de eerste doorkomst had Kees al een flink gat geslagen. Er waren erg weinig positiewisselingen aan de kop in deze race en Van der Kruijs bracht zinn razendsnelle Yamaha als eerste over de streep gevolgd door Nooteboom. Slechts Bert Struijk en Harrie van der Kruijs zorgden nog voor enig vuurwerk door elkaar op te jagen en Bert trok daarbij uiteindelijk aan het langste eind en eindigde als derde. In de 350cc klasse zou het duo het wederom met elkaar aan de stok hebben, waarbij Bert weer won, maar dan om de posities vier en vijf.

De 350cc werd weer op indrukwekkende wijze gewonnen door Jack Middelburg en zo kon hij wederom 30 punten bijschrijven. Hij vocht zich langs zijn concurrenten Kees v/d Kruijs en Philip v/d Stokker. Deze twee bakkeleiden later nog om de eer, maar gingen als genoemd over de streep. Kees zorgde voor een verassing, door aan de start te verschijnen met de driecilinder Yamaha, waarmee Takazumi Katayama, wereldkampioen was geworden eerder dat seizoen. Dat het hard ging was te zien aan het aantal rijders dat het lastige knikje voor het rechte eind, bijna of niet bijna, wel dus, de sloot in gingen. Aardig om te zien natuurlijk, maar wel levensgevaarlijk. Achter die sloot stond namelijk rijen dik publiek. Je moet er niet aan denken dat er iemand rechtdoor was gegaan. Bert Struijk werd vierde, terwijl Harrie van der Kruijs vanaf de vijftiende plek naar de vijfde reed. 

 

 

28-08-1977 Kampioenschapraces Wijnandsrade

Tijdens de derde NK-races in Wijnandsrade was Jack Middelburg onverbiddelijk voor zijn tegenstanders. De 350cc werd beheerst gewonnen voor Bert Struijk en Harrie vd Kruijs, ook de volgorde in de training. Bij de start kon Jack slecht wegkomen, maar dit belette hem niet om toch vrij royaal te winnen. Het duurde tot halverwege de race voor hij de zich hardnekkig verdedigende, Bert Struijk, te pakken had, en daarna was hij niet meer te passeren. Harrie v/d Kruijs werd dus derde voor Willem Zoet en Rini van Kasteren, die in de laatste ronde nog Albert Siegers passeerden. De 500cc bracht Jack ook op zijn conto, voor Willem Zoet en Wil Hartog, de laatste was deze keer slecht weggekomen bij de start. Dit was zeer verrassend voor de om zijn bliksemstart bekend staande Hartog. Hij worstelde zich bijna door het hele veld, maar bleef hangen achter Jack en Willem Zoet, die al vanaf de eerste ronde deze posities innamen. Jack had er hard aan getrokken, alleen Dick Alblas en Kees v/d Kruijs, de nummers vier en vijf, finishten verder nog in dezelfde ronde. De 50cc was een prooi voor Juup Bosman, de 125cc voor Henk van Kessel en de 250cc voor Kees v/d Kruijs. De laatste leek inmiddels hard op weg naar de titel, die hij bij de NMB ook al diverse malen op zijn naam had gebracht. Hier in Wijnandsrade werd zijn broer Harrie derde en Bert Struijk wurmde zich tussen hun in op de tweede plek. Cees van Dongen brak tijdens de 125cc race zijn sleutelbeen, nadat hij met Henny Wever in botsing was gekomen. De laatste kwam er een stuk slechter vanaf met een zware hersenschudding en een enkel- en bekkenbreuk. Men vreesde zelfs voor zijn leven, maar in de avond was in het ziekenhuis het levensgevaar geweken. Ook Piet v/d Wal liep tijdens de trainingen al een sleutelbeenbreuk op.

In de 250cc klasse was Kees v/d Kruijs de sterkste. In een regelmatig gereden race liep hij langzaam uit op zijn achtervolgers, Bert Struijk, broer Harrie en Rini van Kasteren. Albert Siegers, Henk van Kessel en Mar Schouten eindigden na een mooie strijd, daarachter op plaats vijf t/m zeven.

			Wijnandsrade: 350cc podium, Bert Struijk, Jack & Harrie vd Kruijs
	Wijnandsrade: Links Bert in de 350cc klasse, rechts 2x in de 250cc en boven in de 250cc tussen Co Looijesteijn (#32) en Piet den Hollander (#28) in.

 

Deelnemers 350cc Wijnandsrade (in het rood de uitslag).

2.

Piet v/d Wal

2e

3.

Louis Weterings

6.

Harrie v/d Kruijs

3e

7.

Jack Middelburg

1e

8.

Kees v/d Kruijs

10e

9.

Bert Struijk

2e

10.

Rob van Zanten

7e

11.

Henk Lodder

12.

Kees v/d Broek

15e

13.

Willem-Jan Nooteboom

8e

14.

Willem Zoet

4e

15.

Hans Smulders

9e

16.

Rini v Kasteren

5e

17.

Cor Scheepens

12e

18.

Albert Siegers

6e

19.

Philip v/d Stokker

20.

Peter Pauw

13e

21.

Jan Lucouw

16e

22.

Ruud Monden

14e

23.

Peter v Kempen

18e

24.

Piet Damen

11e

25.

Peter v Holsteijn

26.

Mar van Beek

27.

Gerrit v Meerveld

28.

Jannes Ebeling

29.

Jan Kamp

20e

30.

Bertus Slagers

19e

31.

Jannes van 't Ende

17e

32.

Hans Verschuur

 

Uitslag 250cc en 350cc Wijnandsrade
250cc				350cc
Pos	Rijder	Bond		Pos	Rijder	Bond
1.	Kees v/d Kruijs	KNMV		1.	Jack Middelburg	KNMV
2.	Bert Struijk	KNMV		2.	Bert Struijk	KNMV
3.	Harrie v/d Kruijs	NMB		3.	Harrie v/d Kruijs	NMB
4.	Rini van Kasteren	NMB		4.	Willem Zoet	KNMV
5.	Albert Siegers	KNMV		5.	Rini van Kasteren	NMB
6.	Henk van Kessel	KNMV		6.	Albert Siegers	KNMV
7.	Mar Schouten	KNMV		7.	Rob van Zanten	NMB
8.	Klaas Hernamdt	KNMV		8.	Willem-Jan Nooteboom	KNMV
9.	Gerrit Bakker	NMB		9.	Hans Smulders	NMB
10.	Willem-Jan Nooteboom	KNMV		10.	Kees v/d Kruijs	KNMV
11.	Mar van Beek	KNMV		11.	Piet Damen	NMB
12.	Peter Pauw	KNMV		12.	Cor Scheepens	KNMV
13.	Jan van Disseldorp	KNMV		13.	Peter Pauw	KNMV
14.	Jan Ubels	KNMV		14.	Ruud Monden	KNMV
15.	Jan Visser	KNMV		15.	Kees v/d Broek	KNMV
16.	Rob van Zanten	NMB		16.	Jan Lucouw	KNMV
17.	Fred v/d Dolder	KNMV		17.	Jannes van 't Ende	KNMV
18.	Jannes Ebeling	KNMV		18.	Peter van Kempen	KNMV
19.	Herman Schoehuijs	NMB		19.	Bertus Slagers	KNMV
20.	Jan Verweij	KNMV		20.	Jan Kamp	NMB
21.	Harry van Wanrooy	NMB
22.	Rinus Verzendaal	KNMV
23.	Martin Jansen	KNMV
24.	Piet den Hollander	KNMV
25.	Co Looijesteijn	KNMV
26.	Peter Verhulsdonk	KNMV