1983 In dienst bij "de Stichting"op privé-Honda's  (deel 4)

© foto Manfred Mothes www.highsider.com

03-07-1983 Grand Prix België, Francorchamps

En je wist het, Assen was geweest en dan gingen we weer naar onze zuiderburen, op naar het circuit van Francorchamps. Vorig jaar, in 1982, had Jack, overigens in '83 nog steeds in de Barclay-uitvoering van Assen, op zijn fabrieks-Suzuki nog de snelste trainingstijd neergezet, niet dat het bate, want hij moest met machinepech uitvallen. Dit jaar trainde hij ook weer bar goed, wat resulteerde in een 6e trainingstijd! Het scheelde wel 1,5 seconde met de fabrieksfietsen voor hem! Wat een snelheidsverschil zat er dit jaar tussen! Raymond Roche was er tijdens de trainingen hard afgegaan en besloot bij de start, nadat zijn de monteurs van Honda France hem op zijn machine hadden gehesen, dat hij niet van start kon gaan. Men vond het overigens vreemd dat de wedstrijdleiding c.q. doktoren hem al geen startverbod hadden gegeven. Jack had een hele goeie start en zou een poos op de zesde plaats bivakkeren, totdat de snelle fabrieksjongens hem terug verwezen naar de eerste plek achter de fabrieksfietsen, de negende stek. In de elfde ronde moest hij echter nog steeds op een negende plaats in de race, achter alleen maar fabrieksmachines, opgeven met een vastgeslagen stuurdemper. De stuurdemper was krom en de monteurs waren vergeten deze te vervangen, een kwalijke zaak, maar het was niet anders. De pech bleef hem ook dit seizoen niet bespaard. Roberts won voor Spencer en Mamola de race.

© foto's Arthur Thill

Bijna 60.000 toeschouwers waren "kapot" van het weergaloos goede rijden van Kenny Roberts. Kenny brak zowel het ronde- als het racerekord met groot gemak (mede door het verbeteren van de hairpin bij La Source en het verbreden van de klim na start en finish). Freddie Spencer trachtte in de veertiende ronde, toen Roberts via een uitremmanoevre in La Source de leiding overnam, nog wanhopig in diens slipstream te blijven, maar een protesterende voorband deed de Honda-topman snel van dit voornemen afzien, zeker nadat Roberts in de zeventiende ronde een nieuw ronderecord draaide van 2.32,42, ofwel een gemiddelde van 163.963 km/uur! In de trainingen demonstreerden de vier Amerikanen, Spencer, Roberts, Mamola en Lawson, al dat zij het gezicht van de Grote Prijs van België wilden gaan bepalen. Spencer pakte nipt pole-position met 2.32,70, maar van enig psychologisch overwicht was geen sprake, want Roberts had slechts 0.09 sec. langer nodig voor een rondje. Mamola liet 2.33,36 voor zich noteren, terwijl Lawson en Katayama beiden ruim in de 2.34 reden.

© MOTOR Magazine

Jack Middelburg scoorde verrassend de zesde tijd met 2.36,39, maar het verschil met de echte fabrieksfietsen bedroeg toch bijna 1,5 seconde. Lucchinelli, Roche (die na een zware val in de zaterdagtraining van racen afzag), Haslam, Fontan, Van Dulmen, Pellandini, Sheene (zondagmorgen door griep geveld en voortijdig naar huis teruggegaan), Huewen en Salle maakten de eerste 15 plaatsen vol. De verschillen met de fabrieksfietsen waren echter groot. Boet van Dulmen bijvoorbeeld moest 5 seconden toegeven op Freddie Spencer. Toch werd Van Dulmen beste Nederlander met een negende plaats. Jack Middelburg moest helaas die positie uit handen geven, die hij vast in handen had, wegens een vastgeslagen stuurdemper, waarmee hij in de 11e ronde bleef steken. Boet werd door het uitvallen van Jack, beste privé-rijder, want hij gaf Sergio Pellandini, die via Roberto Gallina snelle Suzuki-spullen gekregen heeft (nieuwe uitlaten en zuigers), geen kans. Het verhaal van de race is gauw verteld. Spencer produceerde een raketstart en was daarmee nog een tikje rapper dan alle overige Honda-boys. Jack Middelburg en Van Dulmen zaten er goed bij en kwamen na een ronde als zevende en negende door. Mamola en Lucchinelli moesten al snel plaats maken voor Roberts, die vervolgens stukje bij beetje de voorsprong van Spencer wegwerkte. Mamola reed eenzaam naar de derde plaats, terwijl Katayama en Lawson de volgende ereplaatsen opeisten. Lawson moest daarvoor eerst nog afrekenen met Haslam, Lucchinelli en Fontan, maar nam in de slotfase duidelijk afstand van dit drietal, dat voor een fraai gevecht zorgde. Haslam moest uiteindelijk lossen vanwege zijn armblessure, terwijl Van Dulmen na een paar maal stuivertje wisselen met Pellandini, uiteindelijk enige afstand nam van de Italiaans sprekende Zwitser. Rob Punt reed evenals in Assen een voortreffelijke wedstrijd, daarbij een leuk duel leverend met Stu Avant en Ernst Gschwender. Punt werd uiteindelijk 18e op een ronde. Bobo van Eijk moest twee ronden achterstand incasseren en werd tweeëntwintigste.

boven: Lawson voor Haslam & Lucchinelli. onder: Rolf Biland/Kurt Waltisperg.

Gevecht Spencer en Roberts om de overwinning

© foto's Toon Kannekens

Uitslag & trainingstijden 500cc klasse Francorchamps							'Rocket' Ron Haslam.
Pos	Rijder	Machine	Ronden	Tijd/Verschil	Grid	Trainingstijd
1	Kenny Roberts	Yamaha	20	51:20.88	2e	2.32.79
2	Freddie Spencer	Honda	20	13.90	1e	2.32.70
3	Randy Mamola	Suzuki	20	35.13	3e	2.33.36
4	Takazumi Katayama	Honda	20	37.62	5e	2.34.79
5	Eddie Lawson	Yamaha	20	45.50	4e	2.34.79
6	Marc Fontan	Yamaha	20	1:07.73	10e	2.37.08
7	Marco Lucchinelli	Honda	20	1:13.43	7e	2.36.58
8	Ron Haslam	Honda	20	1:29.49	9e	2.36.94
9	Boet van Dulmen	Suzuki	20	1:40.55	11e	2.37.92
10	Sergio Pellandini	Suzuki	20	1:46.90	12e	2.38.71
11	Keith Huewen	Suzuki	20	2:14.63	14e	2.39.73
12	Mark Salle	Suzuki	20	2:22.93	15e	2.39.88
13	Eero Hyvärinen	Suzuki	20	2:23.17	17e	2.40.66
14	Franck Gross	Honda	19	1 Ronde	19e	2.41.02
15	Wolfgang Von Muralt	Suzuki	19	1 Ronde	23e	2.42.34
16	Stuart Avant	Suzuki	19	1 Ronde	20e	2.41.14
17	Ernst Gschwender	Suzuki	19	1 Ronde	27e	2.46.35
18	Rob Punt	Suzuki	19	1 Ronde	25e	2.43.67
19	Peter Huber	Suzuki	19	1 Ronde	28e	2.45.56
20	Børge Nielsen	Suzuki	19	1 Ronde	32e	2.46.76
21	Dennis Ireland	Suzuki	19	1 Ronde	29e	2.45.62
22	Johan van Eijk	Suzuki	18	2 Ronden	31e	2.46.21
23	Jean-Paul Delers	Yamaha	18	2 Ronden	37e	2.49.93
-	Con Law	Suzuki	17	Uitgevallen	30e	2.45.82
-	Philippe Coulon	Suzuki	13	Uitgevallen	16e	2.40.16
-	Chris Guy	Suzuki	12	Uitgevallen	21e	2.41.30
-	Peter Sjöström	Suzuki	10	Uitgevallen	33e	2.47.71
-	Jack Middelburg	Honda	10	Uitgevallen	6e	2.36.39
-	Bengt Slydal	Suzuki	4	Uitgevallen	26e	2.43.71
-	Franz Kaserer	Suzuki	3	Uitgevallen	35e	2.48.75
-	Bernard Denis	Suzuki	1	Uitgevallen	34e	2.48.37
-	Didier De Radiguès	Honda	0	Uitgevallen	18e	2.40.86
-	Norman Brown	Suzuki	0	Niet gestart/blessure	24e	2.43.52
-	Jean Lafond	Fior/Honda	0	Niet gestart/blessure	22e	2.42.17
-	Barry Sheene	Suzuki	0	Niet gestart/griep	13e	2.39.09
-	Fabio Biliotti	Suzuki	0	Niet gestart/blessure	36e	2.48.83
-	Raymond Roche	Honda	0	Niet gestart/blessure	8e	2.36.72
-	Markus Ober	Suzuki	0	Niet gestart/blessure	28e	2.45.56

 

Franco Uncini met Jack in het ziekenhuis van Groningen waar Jack ruim 1.5 jaar later zou overlijden...

10-07-1983 Nederlands kampioenschapraces Zandvoort

Boet, Jack en Rob Punt

© MOTOR Magazine

Na Francorchamps werd koers gezet naar circuit Zandvoort, voor slecht 4000 toeschouwers werd hier een race voor het nationale kampioenschap verreden. Waarschijnlijk was het mooie weer er de oorzaak van dat veel potentiële bezoekers nu verkoeling zochten aan het strand. Als grote attractie was gepland het treffen tussen Jack en Boet, zowel op twee als ook op vier wielen. Doch de meeste aandacht ging toch uit naar de “konings­klasse"; men was benieuwd naar het sportieve gevecht tussen de beide matadoren Jack en Boet. Jack's start was iets beter dan die van Boet hoewel Boet zijn voorwiel heel dicht bij Jack wist te houden. Bij de eerste doorkomst lag Boet toch iets voor op Jack met Rob Punt als goede derde. Tot in de zesde ronde bleef Jack in de achtervolging. Toen zag hij het gaatje, dat hij nodig had om de leiding van de zenuwachtig omkijkende Boet over te nemen. Gedurende de resterende ronden veranderde er weinig in de situatie en viel voor Jack als eerste de finishvlag, gevolgd door Boet terwijl de constant rijdende Rob Punt derde werd. Opnieuw een bewijs van zijn sterke rijden dit seizoen. "In Assen en Francorchamps heb ik enorm veel ervaring opgedaan. Vooral wat het sturen betreft ben ik de laatste weken flink opgeschoten." Henk de Vries had met een matig sturende machine alle moeite om in de buurt van Punt te blijven. Achter de kopmannen vlogen Bobo van Eijk, Peter Smetsers en Rinus van Kasteren wiel aan wiel onder de zwart-wit geblokte vlag door.

Jack en Boet deden ook mee aan een autorace in de Austin Martin klasse. Jack kreeg het voor elkaar om er één in de training al totall-los te rijden op een vangrail! Maarten Henneman, een ervaren autocoureur hierover: "Ik heb de heren les gegeven op gewone banden. Vervolgens trainden zij op slicks. Ik had hen nog gewezen op de verschillen, maar alle waarschuwingen ten spijt ging met name Jack Middelburg iets te enthousiast rond. We hebben twaalf uur achtereen moeten sleutelen om de schroothoop van Middelburg weer rijklaar te krijgen. Dit grapje kost wel even achtduizend gulden." In de laatste ronde op een mooie positie, probeerde een vrouw hem te passeren, maar dat was zijn eer te na en hij maakte weer een puinhoop van zijn auto! Zijn commentaar achteraf: 'Ik zet mijn auto liever op de vangrail, dan door een vrouw gepasseerd te worden'. De gecombineerde auto-, kart- en motorraces konden weinig begrip opbrengen bij de meeste motorcoureurs. In de snelle bochten lagen de auto's een flinke spoor rubber op de ideale lijn en daar kon je makkelijk de controle over je motor op verliezen. Vooral ook daar het nogal warm weer was. Jack, zelf dus gastrijder in een van de autoraces, zei dan ook: ,,Je komt na een training met meer rubber aan je banden terug dan waarmee je bent vertrokken, als je met een binnenband van start gaat, blijft er bij de finish precies een slick over'. "De Briet" op zijn best! Jack's maat Mar Schouten stelde zijn kampioenschap in de 350cc klasse veilig. Jack had nu drie van de vier races om het Nederlands kampioenschap op zijn naam gebracht, maar omdat hij de vorige, in Helmond, niet had meegedaan moest hij nog even wachten met de champagne voor zijn eerste titel sinds 1979. Zoals eerder vermeld, hij had de afgelopen jaren niet veel races gereden om het Nederlands kampioenschap, dus ook geen titels meer behaald. In 1982 was hij nog wel gelijk geëindigd in punten op de 1e plaats met Van Dulmen, maar deze laatste had de titel, door een beter gemiddelde, naar zich toegetrokken.

Zandvoort, Boet & Jack

		© foto's Toon Kannekens

  Kampioenen 1983

Hier een volledig verslag van de races op Zandvoort     

In voorbereiding op de volgende GP op Silverstone toog het Middelburg-team naar het circuit van Zolder om veel te testen. Men werkte heel hard om de wegligging van de Honda te verbeteren. Er werd een nieuw type schokbrekers (White Power) en een langere achterbrug aangebracht (door Nico Bakker). Tevens werd de balhoofdhoek gewijzigd. Jack verkondigde dat hij na een paar snelle ronden op de Honda gewoon veel te moe werd, omdat de RS 500 puur op armkracht gereden moest worden.

31-07-1983 Grand Prix Engeland, Silverstone

© foto Henk Keulemans

Het seizoen naderde zijn einde, maar er moesten nog wel even 3 GP's gereden worden. De eerste was op het circuit waar Jack alles had meegemaakt, triomf, maar ook hele diepe dalen. Silverstone! De vrije woensdagtraining was inmiddels veranderd, na het vreselijke ongeluk van 1982, waar Jack, Barry Sheene en Patrick Igoa bij betrokken waren geweest en heel veel geluk hadden gehad. Elke klasse mocht nu apart twee uur trainen en er hoefde ook niet meer betaald voor te worden! Suzuki had, om eventueel de titel via Randy Mamola nog in hun bezit te houden een zevental coureurs op fabrieksmachines gezet voor deze GP. Alleen Randy Mamola en Loris Reggiani waren nog over van de drie waarmee men het seizoen was ingegaan. Franco Uncini was nog steeds geblesseerd. Nu hadden de volgende coureurs een 1982-er of 83-er fabrieksfiets bekomen: Boet van Dulmen, Rob McElnea, Barry Sheene, Sergio Pellandini en Toni Mang. Voorwaar niet de minste coureurs! Dit resulteerde niet echt in het gewenste resultaat, blijkens de trainingstijden: 3e: Mamola, 8e: Pellandini, 10e: Mang, 19e: Sheene, 26e: Van Dulmen; nadat hij zijn eigen Suzuki een paar ronden had gepakt. Jack pakte de elfde tijd, ondanks dat zijn versnellingsbak twee keer in elkaar liep, en de derde Nederlander Rob Punt stond op de 39e startplaats.

In de vijfde ronde van de race gebeurde er een ernstig ongeluk. Norman Brown (N-Ierl) kreeg pech en stak zijn hand op om de overige rijders te waarschuwen om hem links te passeren. Dit is geen probleem op Silverstone, want op de brede baan kon je heel gemakkelijk om elkaar heen. Bij het uitkomen van een bocht week Brown (12e in Assen) echter plotseling van zijn lijn en kwam voor een aantal aanstormende coureurs terecht. Rob Punt had alle geluk en kon hem nog net "omzeilen". De Zwitser Peter Huber had minder geluk, kon hem niet meer ontwijken en reed met zeer hoge snelheid op hem in. Brown overleed ter plaatse en Huber op weg naar het ziekenhuis..... De race werd stilgelegd en na onderbreking van een uur hervat!! "The show must go on...." Jack lag tijdens het afvlaggen weer op zijn positie als eerste achter de fabrieksmachines en ging dus het tweede deel als 8e van start, hij ging als vijfde de eerste bocht in, op een zevende positie kreeg hij na vier ronden een vastloper en kon nog net op tijd zijn koppeling in knijpen, nadat hij het snerpende geluid van een dreigende vastloper had gehoord. Mistroostig kijkend parkeerde hij zijn Honda, waar hij zich dit jaar zoveel van had voorgesteld... Sergio Pellandini die achter Jack reed met zijn fabrieks-Suzuki kwam ten val en brak daarbij zijn enkel. Kenny Roberts won deze lugubere race voor Spencer en Mamola. De tussenstand in het WK-kampioenschap was Spencer 117 en Roberts 115 punten. Roberts had het hele seizoen verteld dat hij in zijn laatste jaar kampioen zou worden, maar ging dat ook lukken.... Angel Nieto en Carlos Lavado werden op het circuit van Silverstone wereldkampioen in respectievelijk de 125cc en 250cc.

Deelnemers 500cc Engeland.
1.	Franco Uncini (I)	18.	Didier de Radiguès (B)	35.	Eero Hyvärinen (SF)	51.	Wayne Gardner (AUS)
3.	Freddie Spencer (USA)	19.	Wolfgang von Muralt (CH)	36.	Franck Gross (F)	52.	Maurizio Massimiani (I)
4.	Kenny Roberts (USA)	20.	Jon Ekerold (Zaf)	37.	Stu Avant (Nzl)	53.	Marco Papa (I)
5.	Marco Lucchinelli (I)	22.	Jack Middelburg	38.	Dimitris Papandreou (Gr)	54.	Mark Salle (GB)
6.	Randy Mamola (USA)	23.	Fabio Billiotti (I)	39.	Leandro Beccheroni (I)	55.	Steve Williams (GB)
7.	Barry Sheene (GB)	24.	Dave Dean (GB)	40.	Bent Slydal (N)	56.	Alan Irwin (IER)
8.	Takazumi Katayama	25.	Rob McElnea (GB)	41.	Peter Sjöström (S)	57.	John Pace (AUS)
9.	Ron Haslam (GB)	26.	Steve Parrish (GB)	42.	Norman Brown (IER)	58.	Simon Buckmaster (GB)
10.	Marc Fontan (F)	27.	Eddie Lawson (USA)	43.	Dennis Ireland (Nzl)	59	Steve Henshaw (GB)
11.	Virginio Ferrari (I)	28.	Giovanni Pelletier (I)	44.	Alfons Amerschläger (D)	60.	Graham Wood (GB)
12.	Boet van Dulmen (NL)	29.	Keith Huewen (GB)	45.	Gary Lingham (GB)	61.	Philippe Robinet (F)
13.	Chris Guy (GB)	30.	Andreas Hofmann (CH)	46.	Peter Huber (CH)	62.	Kevin Wrettom (GB)
14.	Loris Reggiani (I)	31.	Paul Lewis (AUS)	47.	Roger Marshall (GB)
15.	Sergio Pellandini (I)	32.	Rob Punt (NL)	48.	Con Law (IER)
16.	Anton Mang (D)	33.	Philippe Coulon (CH)	49.	Lars Johansson (S)
17.	Gustav Reiner (D)	34.	Marco Greco (BR)	50.	Corrado Tuzzi (I)

Kenny Roberts Yamaha	Fabrieks Suzuki's Randy Mamola (#6, Anton Mang (#16) en Loris Reggiani (#14).	Takazumi Katayama
© Frits Kruishaar

 

Start 500: Roberts (4), Katayama (8), Haslam (9), Pellandini (15).	Jack no: 22 zat er goed bij.

Wat het hoogtepunt op Silverstone moest worden werd een dieptepunt, al realiseerden de meeste toeschouwers zich dat niet, omdat ernstige ongelukken op een circuit nooit bekend gemaakt worden. In de vijfde ronde van de 500cc race, met Roberts op kop voor Spencer, Mamola en Lawson, gebeurde er een zeer ernstig ongeluk. Bij het ingaan van Stowe Corner kreeg Norman Brown pech. Hij stak zijn hand omhoog om de overige rijders te waarschuwen en ging uiterst links van de baan rijden. Op het zeer brede circuit was er daarom voldoende ruimte om Brown aan de binnenkant te passeren. Tot zo ver was er niets aan de hand. Bij het uitkomen van de bocht week Brown ineens van zijn lijn af en bevond zich plotseling voor een aantal aanstormende coureurs. Rob Punt wist de Noord-Ier nog juist te ontwijken (Punt na afloop: "Ik besef nu pas dat ik maar net aan de dood ontsnapt ben."), maar de Zwitser Peter Huber was niet zo gelukkig. Met hoge snelheid reed hij van achteren in op Brown. De gevolgen waren verschrikkelijk. Beide coureurs maakten een vreselijke smak. Brown overleed ter plaatse. Huber kwam midden op de baan terecht. Bij de val verloor hij zijn helm. Er ontstond een gevaarlijke situatie, want het was voor hulpverleners nauwelijks mogelijk zonder gevaar voor eigen leven zich op de baan te begeven. Wedstrijdleider Vernon Cooper, een man die te oud is voor een dergelijke verantwoordelijke functie, vond het niet nodig in te grijpen. De rijders echter wel. Barry Sheene en Anton Mang verlieten als eersten de baan, later gevolgd door de overige rijders. Huber werd per helikopter naar het ziekenhuis vervoerd. Onderweg overleed Huber als gevolg van een hartstilstand. Huber, afkomstig uit Sankt Gallen, werd 29 jaar. Hij concentreerde zich dit jaar op het EK, maar reed daarnaast een aantal GP's. Brown kwam in juni in het nieuws toen hij op het eiland Man een nieuw absoluut ronderecord reed. Brown werd drieëntwintig jaar. De wedstrijd werd na zes ronden afgebroken. Toen de rijders de baan verlieten kon de wedstrijdleiding niets anders doen dan de race stoppen. Volgens de reglementen geldt de stand na de voorlaatste ronde als uitslag. Dat gaf het volgende resultaat: 1. Roberts (7.38,13), 2. Spencer (7.38,37), 3. Mamola (7.38,54), 4. Lawson (7.43,17), 5. Fontan (7.43,33), 6. Katayama (7.43,96), 7. Haslam (7.44,36), 8. Middelburg (7.45,20), 9. Pellandini (7.45,38) en 10. Lewis (7.47,25). Deze Paul Lewis was een 22-jarige rijder uit Australië, die sinds enige weken in Engeland verbleef en daar al veel furore had gemaakt. Niet ten onrechte, zoals op Silverstone bleek. Boet van Dulmen, op de fabrieks-Suzuki, klasseerde zich als vijftiende, juist voor Barry Sheene. Rob Punt werd 29e.

Ravage na het dodelijke ongeluk. Barry Sheene steekt zijn hand omhoog en Jack op de voorgrond zien dat het goed mis is.

De uitslag van het eerste gedeelte van de 500cc wedstrijd gold als startopstelling voor het tweede gedeelte, dat verreden werd over de resterende 23 ronden. Voor wat betreft de eerste vijf plaatsen veranderde er niets, want de eerste vijf van de eerste heat stonden ook al na de trainingen in dezelfde volgorde genoteerd. Voor aanvang van de laatste training leek het erop dat de Yamaha's de wedstrijd mogelijk zouden gaan beheersen, want toen stonden Roberts, Lawson (door Roberts naar een goede tijd geholpen) en Fontan een, twee en drie. Na een onderbreking van bijna een uur werd de wedstrijd voortgezet. De snelste vier van het eerste gedeelte dicteerden ook nu de wedstrijd. Van het begin tot het eind werd het tempo bepaald door Kenny Roberts, die net als in Assen en Francorchamps als een ware "King" over de baan ging. Wat de anderen ook probeerden, en dat was erg veel, tegen Roberts waren ze niet opgewassen. Terwijl het trio achtervolgers echt tegen de limiet aan reed, leek dat bij Roberts niet het geval te zijn. Ver weglopen deed Roberts niet, maar hij reed zich wel regelmatig iets los van z'n landgenoten, die alle drie al snel moesten inzien dat ze om de tweede plaats mochten strijden. Regelmatig wisselden de posities. Lawson zat in de eerste ronden geruime tijd op de vierde plaats, maar halverwege sloeg hij toe en nam de tweede positie in  handen en zorgde daarmee voor een goede rugdekking van teamgenoot Roberts. Mamola en Spencer verwisselden nog diverse malen van plaats, maar op de finish was het voordeel voor Mamola. Dat betekende dat zowel Lawson, Mamola als Spencer op zes punten eindigden. De tijden werden pas later opgeteld. Iedereen stond vol ongeduld te wachten. Vooral Roberts was benieuwd: "Ik weet dat ik gewonnen heb, maar wie is er tweede?". Spencer gaf weinig voor zijn kansen: "Kenny is één, Eddie twee, maar dan Randy of ik?" Voor Spencer bleek het er veel gunstiger uit te zien, want hij vergat dat Lawson in het eerste deel van de wedstrijd op vijf seconden was geëindigd. Met een verschil van 0,09 seconde greep Spencer de tweede plaats voor Mamola. Dat hield in dat Spencer nog altijd op kop ging in de strijd om de wereldtitel. Zijn voorsprong op Roberts was geslonken tot twee punten. En dan te bedenken dat Spencer na drie GP's 25 punten los stond van Roberts. Het leek erop dat Jack Middelburg weer de beste privé-rijder zou worden, want net als in de eerste reeks vertrok hij ook nu weer snel. Helaas voor Jack en de talrijke Nederlandse supporters maakte een vastloper in de vierde ronde (Jack lag toen zevende) een eind aan zijn kansen. Jack: "Ik voelde de vastloper juist op tijd aankomen. Stel je voor dat je net te laat bent op zo'n snel circuit". Fontan verraste Katayama in de laatste bocht binnendoor en werd daardoor vijfde in de totaaluitslag. Sergio Pellandini werd door een val uitgeschakeld. Hij brak daarbij een enkel.

© foto's Graham Etheridge, racebikepics                                                        Klik foto Jack voor prachtige vergroting

Uitslag & trainingstijden 500cc klasse Silverstone
Pos	Rijder	Machine	Ronden	Tijd/Verschil	Grid	Trainingstijd
1	Kenny Roberts	Yamaha	28	42:19.07	1e	1.28.00
2	Freddie Spencer	Honda	28	4.11	2e	1.29.38
3	Randy Mamola	Suzuki	28	4.20	3e	1.29.38
4	Eddie Lawson	Yamaha	28	8.37	4e	1.29.57
5	Marc Fontan	Yamaha	28	30.75	5e	1.29.96
6	Takazumi Katayama	Honda	28	31.48	7e	1.30.64
7	Ron Haslam	Honda	28	41.25	6e	1.30.26
8	Boet van Dulmen	Suzuki	28	1:13.91	26e	1.32.73
9	Barry Sheene	Suzuki	28	1:13.92	19e	1.32.04
10	Paul Lewis	Suzuki	28	1:26.65	13e	1.31.57
11	Keith Huewen	Suzuki	28	1:20.94	18e	1.31.85
12	Anton Mang	Suzuki	28	1:24.98	10e	1.31.24
13	Chris Guy	Suzuki	27	1 Ronde	15e	1.31.67
14	Mark Salle	Suzuki	27	1 Ronde	31e	1.33.46
15	Kevin Wrettom	Suzuki	27	1 Ronde	14e	1.31.63
16	Wayne Gardner	Honda	27	1 Ronde	9e	1.30.96
17	Steve Henshaw	Suzuki	27	1 Ronde	35e	1.33.71
18	Franck Gross	Honda	26	2 Ronden	40e	1.34.11
19	Alan Irwin	Suzuki	26	2 Ronden	37e	1.33.78
20	Rob Punt	Suzuki	26	2 Ronden	39e	1.34.11
21	Con Law	Suzuki	26	2 Ronden	34e	1.33.57
22	Peter Sjöström	Suzuki	26	2 Ronden	29e	1.33.40
23	Maurizio Massimiani	Honda	25	3 Ronden	41e	1.34.12
24	Philippe Coulon	Suzuki	16	12 Ronden	33e	1.33.56
-	Graham Wood	Yamaha	23	Uitgevallen	25e	1.32.67
-	Marco Lucchinelli	Honda	15	Uitgevallen	16e	1.31.79
-	Sergio Pellandini	Suzuki	14	Uitgevallen	8e	1.30.71
-	Virginio Ferrari	Cagiva	13	Uitgevallen	27e	1.33.30
-	Rob McElnea	Suzuki	12	Uitgevallen	12e	1.31.35
-	Gary Lingham	Suzuki	11	Uitgevallen	30e	1.33.44
-	John Pace	Suzuki	11	Uitgevallen	23e	1.32.44
-	Wolfgang Von Muralt	Suzuki	11	Uitgevallen	38e	1.34.05
-	Loris Reggiani	Suzuki	11	Uitgevallen	22e	1.32.39
-	Dave Dean	Suzuki	11	Uitgevallen	28e	1.33.30
-	Jack Middelburg	Honda	9	Uitgevallen	11e	1.31.24
-	Simon Buckmaster	Suzuki	7	Uitgevallen	42e	1.34.46
-	Leandro Becheroni	Suzuki	7	Uitgevallen	24e	1.32.48
-	Peter Huber	Suzuki	4	Valpartij met dodelijke afloop	36e	1.33.72
-	Norman Brown	Suzuki	4	Valpartij met dodelijke afloop	32e	1.33.50
-	Didier De Radiguès	Honda	3	Uitgevallen	21e	1.32.12
-	Steve Parrish	Yamaha	0	Uitgevallen	17e	1.31.85
-	Roger Marshall	Honda	0	Niet gestart	20e	1.32.07
-	Andreas Hofmann	Suzuki	0	Niet gekwalificeerd	43e	1.34.46
-	Fabio Biliotti	Honda	0	Niet gekwalificeerd	44e	1.34.85
-	Jon Ekerold	Suzuki	0	Niet gekwalificeerd	45e	1.35.01
-	Marco Greco	Suzuki	0	Niet gekwalificeerd	46e	1.35.13
-	Dennis Ireland	Suzuki	0	Niet gekwalificeerd	47e	1.35.14
-	Corrado Tuzii	Honda	0	Niet gekwalificeerd	48e	1.35.52
-	Bengt Slydal	Suzuki	0	Niet gekwalificeerd	49e	1.35.88
-	Glenn Williams	Yamaha	0	Niet gekwalificeerd	50e	1.36.61

 Beelden race op Youtube           Beelden race op Youtube

07-08-1983 Grand Prix Zweden, Anderstorp

© foto's Henk Keulemans

Jack, nauwelijks bekomen van het pechvolle weekend in Engeland, waar mechanische problemen hem stevig dwars zaten, trok zijn Honda onderuit bij de 'Bislaved Brug' en hoewel hij aanvankelijk snel ter been was en zelfs een honderdtal meters te voet aflegde, bleek het toch niet zo best te zijn met zijn gezondheid. Jack ging zitten en kreeg medische assistentie. De aanvankelijke diagnose luidde: gebroken hand. Aangekomen in het ziekenhuis, maakte men zich al gereed voor een operatie, maar Jack (niet onervaren op dit gebied) accepteerde dit niet en toen later röntgenfoto's waren gemaakt, bleek er totaal niets gebroken te zijn en mocht Jack weer richting rennerskwartier vertrekken. Afgezien van het feit, dat hier nauwelijks van een perfecte begeleiding gesproken kan worden, was ook de behandeling van de betrokken mensen niet overdonderend van vriendelijkheid. Jack's vrouw Petra, werd niet eens toegelaten tot het noodhospitaal in het rennerskwartier en ook de communicatie over de gezondheidstoestand van de rijder was om te huilen. Ook de houding van vele bochtencommissarissen en controleurs was evenredig onbeschoft en qua koppigheid overtroffen de heren zelfs (sommige) leden in het noorden van ons land, waar eens per jaar de TT wordt gehouden.

Start 500 Zweden, helaas zonder Jack, evenals vorig jaar.

In Zweden kwam Jack niet aan de start na een val in het begin van de training die hem het starten op zondag onmogelijk maakte. Na een valpartij en onderzoek in het ziekenhuis, wilde men een operatie aan zijn hand beginnen, want die zou gebroken zijn. Jack, als 'breukexpert', wilde dat er eerst foto's genomen werden, dit deed men pas na veel problemen en toen bleek zijn hand niet gebroken te zijn! Jack was daarna zo verstandig om niet van start te gaan op de racedag, zijn tot dan toe 31e tijd, was ook niet echt aanlokkelijk om risico's te gaan nemen. Hij had dan wel geen gebroken hand, maar was geheel geradbraakt. Hij wilde dus geen risico nemen met de laatste wedstrijden voor het Nederlands kampioenschap voor de deur. Spencer en Roberts vochten de hele wedstrijd tot aan de finish zij aan zij. In de laatste bocht kwamen ze door een vreemde manoeuvre van Spencer beiden in het gras terecht, zonder te vallen en Spencer won de race. Takazumi Katayama, winnaar van 1982, vergezelde de twee ruziezoekende Amerikanen op het podium. Kenny was zeer boos over de "stunt" van Freddie en ze werden er geen vrienden door. Tevens was het verschil nu weer opgelopen naar vijf punten en dit incident zou uiteindelijk scherprechter in het WK zijn. Hierdoor verloor Kenny Roberts zijn vierde wereldtitel.