1983In
dienst bij "de Stichting" op privé-Honda's(deel
3)
Schitterende
foto's, klik voor vergrotingen
Tijdens de GP's van
Nederland en België werden de Nederlandse Grand-Prix toppers gesponsord door
het sigarettenmerk Barclay. Ze moesten dan uiteraard in de kleuren van Barclay
rijden. Uiteraard heb ik in die tijd mijn Marlboro een poosje ingeruild
voor Barclay!.
De andere
Nederlandse toppers waren buiten Jack en Boet, Egbert Streuer en
Bernard Schnieders in de zijspanklasse, Mar Schouten in de 250 en 350cc
klasse en Hans Spaan in de 50cc klasse. Er was echter een interview in
Sport International verschenen, waarin Van Dulmen meende even Jack's
privé-leven op een smerige manier naar buiten te moeten brengen. Onze
Westlandse vriend had er dan ook geen enkele behoefte aan om met zo
iemand (en meer dan terecht) op de foto te gaan. Vandaar moesten er verschillende
foto's gemaakt worden. Van Dulmen had overigens geen bezwaar om met
Jack op de foto te gaan. Hij zei: ,,als er maar genoeg betaald word, dan
ga ik met iedereen op de foto''.....
De volgende race van
Jack waren de altijd mooie races op Raalte. Ook dit jaar had men op
circuit de Luttenbergring weer hun uiterste best gedaan om in alle
klassen voor een mooi startveld te zorgen voor de 30.000 toeschouwers. Hier
kun je wat van de matadoren uit de motorsport in die tijd zien. Raalte
zou Jack dit jaar echter geen geluk brengen, zoals het andere jaren
meestal wel het geval was (3x winst in de afgelopen 4 jaar, 1979, 1980
en 1982, 1981 niet meegedaan vanwege blessure). In de trainingen was hij er al een keer hard afgegaan
toen de gasschuiven van zijn Honda in een haakse bocht vol open bleven
staan en in de race overkwam hem hetzelfde, nu door een fout. Met zijn
hand en elleboog in het verband, vanwege de val in de training, ging Jack vanaf pole-position als
eerste
weg. Even wist Raymond Roche de kop over te nemen, maar daarna was het
aan Jack en Van Dulmen om de race te maken. Jack remde Boet er
schitterend uit in de eerste haakse bocht, in de zesde ronde, onder luid
applaus van het publiek. Jack probeerde Boet daarna los te rijden en dat
lukte aardig, maar in de 10e ronde lag Boet weer aan de leiding, doordat
Jack uit moest wijken voor een achterblijver, er zaten nog maar 10
rijders in dezelfde ronde, zo hard gingen de twee kemphanen. In een poging om Van Dulmen
niet te ver weg te laten lopen, ging Jack na een bocht te vroeg op het
gas, wist het nog te corrigeren, maar verloor daarna toch de controle, zijn Honda gleed voor hem uit en
raakte een strobaal, waarop Jack de motor over zijn rug kreeg. Dit
leverde hem enige blessures op (zware bloeduitstortingen op heupen en
knie en een dikke knie, waar constant vocht uitgehaald moest worden), die hem ook tijdens de GP van Joegoslavië,
alwaar de GP op Reijka weer plaats vond, een week na Raalte, parten zouden
spelen. Overigens zou Van Dulmen juichend op zijn motor gereageerd
hebben toen Jack
gevallen was, ook had hij richting KNMV de opmerking gemaakt: ,,dit gaat
geld kosten'. Hij bedoelde daarmee de schade aan Jack's motor. Sportief
was anders, maar al met al was het een vervelende geschiedenis dat de
twee absolute Nederlandse toppers zo met elkaar in de clinch lagen en het was
ook slecht voor de motorsport. De tweede manche kon Jack niet meer van start gaan door de
blessures en deze werd door Van Dulmen gewonnen.
Start
1e manche 500cc, Jack aan de leiding voor Raymond Roche en Boet
van Dulmen.
Jack Middelburg ondervond vooral de eerste dag veel hinder van zijn
knieblessure uit Raalte, doch kon zaterdag de elfde tijd realiseren, een
fractie van een seconde sneller dan Boet van Dulmen en Giovanni
Pelletier. Jack was vorig jaar echter 1,5 seconde sneller met de Suzuki, maar bijna niemand ging
zo goed als bijvoorbeeld Roberts tijdens de vrije trainingen op woensdag had
gedaan, omdat vervaarlijke rukwinden de grootste oplettendheid noodzakelijk maakte.
Tijdens de tijdtrainingen was Kenny iets langzamer en pakte hij de
tweede tijd achter Freddie Spencer en voor zijn andere landgenoten,
Randy Mamola en Eddie Lawson. Het HB-team werd alleen gevormd door Uncini en
Mamola. Toni Mang achtte het beter om tot Assen te
wachten, terwijl Loris Reggiani na kortstondige testritten in Italië
volledig kapot van zijn machine stapte. Ook de Italiaan wil pas in Assen weer aan de start
verschijnen. Dat er zo links en rechts nog een Honda RS 500 in het krat moet zitten, bleek toen de Fransman Franck Gross plotseling met een gloednieuwe
machine op de piste
verscheen. Het serienummer van de motor was zelfs lager dan dat van de driecilinders van
Jack Middelburg. Een aardig nieuwtje was de start van een Griekse rijder in de 500cc klasse. De man was in het bezit van een 500cc Yamaha en luisterde
naar de
illustere naam Papandreou. Hij plaatste zich, met de oude viercilinder in lijn, op
de laatste startplaats in zijn eerste GP! Aan de bouw van extra faciliteiten rondom de piste van Grobnik was wederom bedroevend weinig gedaan. Afgezien van een permanente
accommodatie voor de televisiemensen, was het behelpen geblazen voor de rijders en
persmensen. Bij een goed circuit behoort ook een goede accommodatie en het is de hoogste tijd; dat de
Joegoslaven er eens iets aan doen. Met een stuk asfalt alleen heeft men nog geen Grand Prix circuit.
Trainingstijden
Oostenrijk
1.
Freddie Spencer
1.32.271
10.
Sergio Pellandini
1.35.143
19.
Wolfgang von
Muralt
1.37.095
28.
Ernst Gschwender
1.38.955
2.
Kenny Roberts
1.32.562
11.
Jack
Middelburg
1.35.332
20.
Leandro Beccheroni
1.37.121
29.
Marco
Grecco
1.39.457
3.
Randy Mamola
1.32.830
12.
Boet
van Dulmen
1.35.517
21.
Chris
Guy
1.37.225
30.
Virginio Ferrari
1.39.967
4.
Eddie Lawson
1.33.477
13.
Giovanni Pelletier
1.35.694
22.
Gustav
Reiner
1.37.744
31.
Peter
Huber
1.40.520
5.
Ron Haslam
1.34.500
14.
Marc Fontan
1.35.703
23.
Franck
Gross
1.37.779
32.
Börge
Nielsen
1.40.520
6.
Takazumi Katayama
1.34.645
15.
Barry Sheene
1.35.746
24.
Eero Hyvärinen
1.38.093
33.
Dimitrios
Papendreou
1.41.809
7.
Raymond Roche
1.34.657
16.
Keith Huewen
1.36.252
25.
Fabio
Biliotti
1.38.276
34.
Josef Ragginger
1.42.680
8.
Franco Uncini
1.34.767
17.
Philippe
Coulon
1.36.516
26.
Walter
Magliorati
1.38.522
35.
Franz Kaserer
1.44.772
9.
Marco Lucchinelli
1.35.008
18.
Maurizio
Massimiani
1.36.544
27.
Bent Slydal
1.38.854
Jack
voor o.a. Sergio Pellandini (#15), Marco Lucchinelli (#5), Ron
Haslam (#33), Marc Fontan (#10), Boet van Dulmen (#12), Takazumi
Katayama (#8), Chris Guy (#48) en achteraan Barry Sheene (uiteraard met #7).
Begin
Grand Prix van Joegoslavië: Freddie Spencer (#3), Randy Mamola
(#6), Giovanni Pelletier (#55) vlak voor Eddie Lawson, Jack
(#30), Franco Uncini (#1), Marco Lucchinelli (#5), Sergio
Pellandini (#15).
Geblesseerd
naar de GP van Joegoslavië dus,
alwaar de GP op Reijka weer plaatsvond bij een temperatuur van 35
graden. Overigens worden hier, behoord nu bij Kroatië, tegenwoordig
geen GP-races meer verreden. Jack ondervond
vooral veel hinder van zijn knieblessure, doch zette wel een elfde
trainingstijd neer. Vorig jaar was hij echter op zijn Suzuki maar liefst
1,5 sec.
sneller geweest. Hij had een prima start, maar na tien ronden moest hij
het helaas rustig aan gaan doen. Zijn commentaar na afloop: ,,vorig jaar
was mijn been er in Joegoslavië veel slechter aan toe, maar nu had ik
teveel last van mijn knie en dat is toch anders'. Dat kostte teveel concentratie
en hij besloot "rustig" de race uit te rijden. Hij eindigde net buiten de punten op een
elfde plek. Barry Sheene werd dertiende. Tussen deze twee
vrouwenliefhebbers bevond zich een opvallend figuur, Walter Migliorati.
Deze werd regelmatig gesignaleerd met twee, meestal spaarzaam geklede
vrouwen, waarmee de Italiaan een driehoeksverhouding zou hebben. Het podium in
Joegoslavië was weer geheel "stars and stripes", Freddie
Spencer voor Randy Mamola en Eddie Lawson, Kenny Roberts eindigde net
naast het podium. Hans Spaan pakte overigens een knappe 2e plaats in de
lichtste klasse, de 50cc, de beste prestatie tot op dat moment ooit voor
de kleine, sympathieke Nederlander. De Zwitser, Bruno Kneubühler won de
125cc klasse, het was negen! jaar geleden dat de veteraan voor het
laatst een Grand Prix (ook 125cc) had gewonnen. Tijdens deze 125cc race
in Rijeka kwam de landgenoot van Bruno, Rolf Rüttiman
ongelukkig ten
val. Hij knalde in een vangrail en bleef hier onder geklemd liggen,
nadat hij ook nog zijn motorfiets tegen zich aan had gekregen. De
vangrail was op de plaats waar de Zwitser terechtkwam niet beschermd
door strobalen. Rolf Rüttiman (1957-1983) zou
op zondagavond, 12 juni, op 26-jarige leeftijd, in het ziekenhuis bezwijken aan zijn verwondingen...
Joegoslavië:
boven: Uncini voor Lucchinelli.
midden:
Katayama & Fontan.
onder:
Pellandini, Jack, Haslam en Van Dulmen.
Podium
Joegoslavië: Mamola, Spencer & Lawson.
Uitslag &
trainingstijden 500cc klasse Rijeka
Begin van
de Joegoslavische Grand Prix.
Pos
Rijder
Machine
Ronden
Tijd/Verschil
Grid
Trainingstijd
1
Freddie Spencer
Honda
32
50:19.82
1e
1.32.27
2
Randy Mamola
Suzuki
32
7.41
3e
1.32.83
3
Eddie Lawson
Yamaha
32
19.86
4e
1.33.48
4
Kenny Roberts
Yamaha
32
26.32
2e
1.32.56
5
Takazumi Katayama
Honda
32
47.16
6e
1.34.65
6
Marc Fontan
Yamaha
32
57.67
14e
1.35.70
7
Boet van Dulmen
Suzuki
32
1:09.14
12e
1.35.52
8
Giovanni Pelletier
Honda
32
1:14.80
13e
1.35.69
9
Marco Lucchinelli
Honda
32
1:15.14
9e
1.35.01
10
Sergio Pellandini
Suzuki
32
1:37.04
10e
1.35.14
11
Jack Middelburg
Honda
31
1 Ronde
11e
1.35.33
12
Walter Migliorati
Suzuki
31
1 Ronde
26e
1.38.52
13
Barry Sheene
Suzuki
31
1 Ronde
15e
1.35.75
14
Philippe Coulon
Suzuki
31
1 Ronde
17e
1.36.52
15
Wolfgang Von Muralt
Suzuki
31
1 Ronde
19e
1.37.10
16
Franck Gross
Suzuki
31
1 Ronde
23e
1.37.78
17
Gustav Reiner
Suzuki
31
1 Ronde
22e
1.37.74
18
Fabio Biliotti
Honda
31
1 Ronde
25e
1.38.28
19
Eero Hyvärinen
Suzuki
31
1 Ronde
24e
1.38.09
20
Bengt Slydal
Suzuki
31
1 Ronde
27e
1.38.85
21
Ernst Gschwender
Suzuki
31
1 Ronde
28e
1.38.96
22
Peter Huber
Suzuki
30
2 Ronden
31e
1.40.52
23
Chris Guy
Suzuki
30
2 Ronden
21e
1.37.23
24
Franz Kaserer
Suzuki
29
3 Ronden
35e
1.44.77
25
Josef Ragginger
Suzuki
29
3 Ronden
34e
1.42.68
-
Marco Greco
Suzuki
23
Uitgevallen
29e
1.39.46
-
Maurizio Massimiani
Honda
16
Uitgevallen
11e
1.39.92
-
Franco Uncini
Suzuki
10
Uitgevallen
18e
1.36.54
-
Keith Huewen
Suzuki
7
Uitgevallen
16e
1.36.25
-
Ron Haslam
Honda
5
Uitgevallen
5e
1.34.50
-
Dimitrios Papandreou
Yamaha
5
Uitgevallen
33e
1.41.81
-
Børge Nielsen
Suzuki
1
Uitgevallen
32e
1.40.52
-
Virginio Ferrari
Cagiva
0
Niet gestart
30e
1.39.97
-
Leandro Becheroni
Suzuki
0
Niet gestart
20e
1.37.12
-
Raymond Roche
Honda
0
Niet gestart
7e
1.34.66
Op initiatief van diverse mensen, werd er een poging gedaan om de
controverse tussen de gewezen boezemvrienden (en beste motorcoureurs van
Nederland) in het GP-rennerskwartier, Jack en Boet, op te lossen, voor
de TT van Assen. Het zou echter nooit meer worden zoals het
eens was, daarvoor was er teveel kapotgemaakt door Van Dulmen. Zeker
toen hij in de winter van '83-'84 'nogmaals in een weekblad (Aktueel)
keihard uithaalde naar Jack, met allerlei smaad. De aversie van Van Dulmen was
in principe ook meer gericht tegen de KNMV,
als
tegen Jack, maar dan had hij het ook niet zo op de man moeten spelen.
Hij lag ook het hele seizoen overhoop met de KNMV, modder gooiend en
hoge startgelden eisend. Als er een wist hoe Jack in elkaar stak was
Boet het ook wel, dus waarom.......?
Boven:
Jack
en Boet toasten op een "hernieuwde vriendschap". Onder:
Ze rookten de "vredespijp".
Copyright Mark Erwin Vos
klik voor vergroting
25-06-1983
Grand Prix Nederland, TT Van Assen
Deelnemers
500cc TT Assen 1983
1.
Franco Uncini
20.
Jon Ekerold
42.
Steve Parrish
55.
Henk de Vries
3.
Freddie Spencer
23.
Fabio Biliotti
43.
Chris Guy
56.
Bobo van Eijk
4.
Kenny Roberts
27.
Eddie Lawson
44.
Dennis Ireland
57.
Rinus van
Kasteren
5.
Marco
Lucchinelli
30.
Jack Middelburg
45.
Mark Salle
58.
Rob Punt
6.
Randy Mamola
33.
Loris Reggiani
46.
Philippe Coulon
Giovanni
Pelletier
7.
Barry Sheene
34.
Ron Haslam
47.
Norman Brown
8.
Takazumi
Katayama
35.
Raymond Roche
48.
Ernst Gschwender
10.
Marc Fontan
36.
Keith Huewen
49.
Leandro
Beccheroni
11.
Virginio Ferrari
37.
Paolo Ferretti
50.
Franck Gross
12.
Boet van Dulmen
38.
Wayne Gardner
51.
Eero Hyvärinen
15.
Sergio
Pellandini
39.
Eric Saul
52.
Frank Kaserer
18.
Didier de
Radiguès
40.
Stu Avant
53.
Peter
Sjöstrom
19.
Wolfgang von
Muralt
41.
Roger Marshall
54.
Börge Nielsen
Jack met opa
Verduijn (pa voor Jack) in het rennerskwartier van Assen in
1983.
Training:
v.l.n.r. Peter Sjöström, Keith Huewen, Barry Sheene, Jack en
Frank Gross.
Dan
dus de 53e uitvoering van de TT van Assen, waar het dit jaar bloed en
bloedheet was. We hebben twee dagen liggen zonnen tegen de dijken aan,
tijdens de trainingen op donderdag en vrijdag. En zaterdag tijdens de
race op de tribune, zoals meestal in de Strubben. Jack trainde zich,
tijdens de hittegolf die Nederland aandeed, naar een zeer
verdienstelijke negende trainingstijd. Op de vraag of Jack van Honda nog iets
extra's had gekregen voor zijn thuis Grand Prix, antwoordde Albert Siegers: Ja,
zeker hebben we iets gehad.... stickers. Jack vertelde: "Ik heb de
rekening gehad van Honda voor twee wielen en een paar voetsteunen, dus dan
weet je het wel... Jack kwam bij de start op zaterdag heel goed
weg. In de eerste ronde was de volgorde: Freddie Spencer, Takazumi Katayama,
Franco Uncini (de regerend wereldkampioen reed een zeer matig seizoen),
Raymond Roche, Randy Mamola, Jack, Eddie Lawson en Wayne Gardner (de toekomstig
wereldkampioen reed hier zijn allereerste Grand Prix). Uiteindelijk kwam Kenny Roberts
naar voren, Roberts die een slechte start had gehad. Hij passeerde het
hele veld, om voor het eerst in zijn loopbaan als eerste afgevlagd te worden
in Assen, tijdens de 500cc. In 1978 had hij weliswaar de 250cc klasse
hier gewonnen, maar hij had nog nooit getriomfeerd in de zwaarste
klasse. Franco Uncini had inmiddels een vreselijk zwaar ongeluk gehad. Aan het eind van het lange rechte stuk, waar je haaks de
bocht om moet richting de Bedeldijk (voor kenners), trok hij zijn Suzuki
onderuit. Er was niets aan de hand en hij probeerde zo snel mogelijk de
baan te verlaten i.v.m. de achtervolgers. Hij rende (dook) naar de kant
en werd vol op zijn hoofd geraakt door Wayne Gardner zijn motor en
verloor daarbij ook zijn helm. De
tv-beelden waren om de rillingen over je rug van te krijgen en iedereen
die de beelden heeft gezien, zal het ongelofelijk vinden dat hij deze
aanrijding heeft overleefd. Uncini werd
buiten bewustzijn naar het ziekenhuis van Groningen vervoerd, waar men
vocht voor zijn leven. Hij had een hersenkneuzing, alsmede gebroken
ribben en een gebroken neusbeentje opgelopen. Hij zou het ongeluk
wonderbaarlijk overleven en er ook niets bijzonders aan over houden. Hij
zou zelfs terugkomen om deel te nemen aan de GP's!
Jack
had inmiddels een zwaar gevecht met fabriekscoureur Marc Fontan als
winnaar beslecht en passeerde als zesde de finish! Een zeer goeie uitslag
op zijn thuiscircuit!! De overige Nederlanders: Van Dulmen (8e), Henk de
Vries (heel knap 13e), Rini van Kasteren (19e) en Bobo van Eijk (22e). De Honda's met Katayama en Spencer werden
twee en drie.
De Barclay-kleuren hadden het overigens zwaar te verduren gehad, met man
en macht moest er telkens weer h.e.e.a. gespoten worden. Hans Spaan ging
3x onderuit en Mar Schouten en Boet van Dulmen ieder 1x. Bruin verbrand en zeer tevreden reden we direct na de 500cc als een
speer richting het Westland om bij Rotterdam linksaf te slaan voor een
fantastisch concert van David Bowie in de Kuip in
Rotterdam. Nu heb ik
het in de Kuip bijna altijd wel naar mijn zin, omdat in mijn andere
favoriete sport (voetbal), mijn favoriet daar ook bijna altijd wint, en
mijn favorieten spelen dan niet thuis! Enfin, het was echt een perfecte
dag. Bloedmooi weer, perfecte
vakantiedagen, perfecte TT, met een hele goeie uitslag voor Jack en nog
een perfect concert op de koop toe. Wat wil je nog meer!
De Dutch T.T. 1983 was er één van contrasten, waarin roem en pech hand in hand gingen. Kenny Roberts
behaalde zijn fel begeerde 500 cc TT-zege, waarop hij zes jaar lang had moeten wachten. De Yamaha
fabrieksrijder was in de wolken met zijn succes, dat
hij voor de ogen van 140.000 toeschouwers extra luister bijzette met een ereronde plus bijbehorende wheelies. Op datzelfde moment echter vocht
regerend wereldkampioen Franco Uncini (tevens winnaar van de
T.T. van 1982) voor zijn leven, want een bijzonder noodlottige valpartij, waarbij de Italiaan de helm van zijn hoofd werd gereden, hield
alle betrokkenen in een angstgreep.
Crashes en machinepech drukten hun stempel op de
Grand Prix van Nederland, die werd gedomineerd
door de buitenlanders. Geen hoofdrol voor mensen
als Streuer-Schnieders, George Looijesteyn of Hans
Spaan, maar wel voor Biland/Waltisperg (driewielers),
Eugenio Lazzarini (50 cc) en Angel Nieto (125 cc), die allen hun klassen als winnaar
beëindigden. De verwachte felle strijd in de kwartliterklasse bleef uit, want de eerste plaats ging
soeverein naar Carlos Lavado, ondanks bandenproblemen. Jack Middelburg (6e) en Boet van Dulmen
(8e) reden naar vermogen in de 500 cc klasse en mogen op een uitstekende
T.T. terugkijken, terwijl Freddie Spencer (3e) zijn voorsprong in het klassement zag slinken.
Theo van Kempen en Gerald de Haas hielden de Nederlandse eer hoog in de zijspanklasse door als zesde te finishen voor het
Kova-team. De Formule-1 klasse tenslotte, leverde een verdiende zege op voor Rob McElnea
(Suzuki), die titelverdediger Joey Dunlop duidelijk de baas was. Het debuut van deze klasse op het circuit van Drenthe werd door de duizenden bezoekers duidelijk geapprecieerd en daarmee ook gerechtvaardigd.
Jack
voor Raymond Roche, Boet van Dulmen, Marc Fontan en Eddie Lawson.
Op woensdagavond, na de eerste trainingsdag, ging een clubje coureurs, onder aanvoering van rijders-vertegenwoordiger
Franco Uncini (en verder Randy Mamola, Jean-Francois Baldé, Bruno
Kneubühler, Hans Spaan en Werner Schwärzel) het TT-circuit van Assen
rond om de nodige veranderingen te adviseren. Sommige greppels werden
gedempt en in totaal twee vrachtwagens met strobalen waren nodig om de piste naar de
wensen van de coureurs veiliger te maken.
Jaap Timmer: 'Alles is met ons bespreekbaar
en als
het mogelijk is doen we natuurlijk moeite om het alle partijen naar
de zin te maken. Het is trouwens niet gemakkelijk om aan strobalen
te komen en dat
grapje kostte nog f 12.000,-'. Rijders vertrouwensman Mike Trimby was zeer te
spreken over de houding van de Stichting Circuit
van Drenthe: 'Iedereen
was erg
behulpzaam
en ze hebben zelfs meer balen geplaatst
dan waarom wij gevraagd hadden'. Zo werd ook het meertje door
twee rijen stro afgeschermd. Kenny Roberts was vast voornemens om op
startplaats nr.1 te komen en aangezien Freddie Spencer hem donderdagmiddag
had afgetroefd en
's-avonds niet in de baan verscheen, maakte de Yamaha-rijder van de gelegenheid gebruik
om een droomtijd van 2.48,52 op de klokken te brengen en dat terwijl de ideale lijn
wel droog was, maar op sommige plekken wel degelijk water lag. Takazumi Katayama moest op de derde plaats
al 1,7 seconde op de kopman toegeven, maar 'Fast Freddie' was slechts 0,07 seconde langzamer. Boet van Dulmen (8e) mocht zich gelukkig
prijzen dat hij nog zou kunnen rijden, want hij trok zijn machine heel fel onderuit
bij
het uitkomen
van de Strubben: 'Ik lette teveel op Lawson en Gardner, die net voor me reden.
Daardoor hield ik m'n eigen toerental niet geconcentreerd genoeg in de gaten en daar lag ik'. Den
Boet kon
zich
bij de arts vervoegen om zijn gekwetste rug en enkel te laten
bekijken, terwijl Nico Bakker zich
over het beschadigde frame
boog. Jack Middelburg, net als Boet in fraaie Barclay kleuren present, klasseerde
zich met de Honda
als negende.
De overige Nederlanders kwamen
in dit geweld uiteraard veel te kort, maar klasseerden zich
allemaal voor
de grote race.
Gustav Reiner (1954-2007) moest na een val een heupblessure incasseren en was
uitgeschakeld,
terwijl Ron Haslam door zijn escapade in Rijeka niet van de partij
was. Jon Ekerold (25e) reed met een van Van Dulmen gekochte Suzuki, terwijl
Cagiva in Italië was gebleven, dus ook Virginio Ferrari.
Diens landgenoot Marco
Lucchinelli bakte
ze wel zeer bruin door de woensdagtraining te missen. Ook in Joegoslavië was Marco de laatste van het Honda-kamp die arriveerde en het
scheen hem aan ambities te ontbreken.
Bij de start van de 'Koningsklasse' hield iedereen de adem in, want het was
bekend dat de viercilinder Yamaha's maar moeilijk in werking
te
krijgen waren, wat direct
door Roberts en Lawson werd bevestigd, want
zij kwamen pas als achtste, respectievelijk dertiende door na één ronde.
Freddie Spencer, wie anders, had zijn driecilinder zeer snel op toeren en hij werd
gevolgd door Takazumi Katayama, Randy Mamola, Raymond Roche, Franco Uncini,
Wayne Gardner
en Jack Middelburg. Bij het uitkomen van de haakse rechterbocht bij de Bedeldijk gebeurde
het noodlottige ongeval
van Uncini. De Italiaan trok zijn Suzuki bijna onderuit, corrigeerde snel, maar
werd van de machine
geslingerd. Samen met de motor lag hij op de ideale lijn, maar terwijl hij naar de
berm probeerde te komen
konden Kenny
Roberts en Jack
Middelburg hem net ontwijken door razendsnel naar rechts te sturen,
Wayne Gardner was door de korte achterstand op Jack en Roberts het zicht
ontnomen
en de Australiër stuurde naar links om Uncini te ontwijken, doch omdat Franco
ook naar links bewoog raakte hij met zijn hoofd
het voorwiel van Gardner's motor. Het gevolg
was
verschrikkelijk. De helm vloog van zijn hoofd en Franco bleef
buiten bewustzijn op de baan liggen.
De andere rijders werden nu door vlaggen gewaarschuwd en reden om de
onheilsplek heen,
waar snel hulp werd geboden (hoewel
sommige toeschouwers schreeuwden
dat de
ambulance meteen de baan op had moeten komen, doch die moet toestemming krijgen van
race-control). In minder dan drie minuten (één ronde dus) bevond Uncini zich al in een
ambulance, die hem eerst naar het ziekenhuis in Assen en daarna
naar het Academisch Ziekenhuis in
Groningen vervoerde. Jaap Timmer: 'Het was zo'n ongelukkige valpartij
die overal had kunnen gebeuren. Niemand treft enige schuld. Doordat het ongeluk bij de Bedeldijk gebeurde, kon
de ambulance direct het circuit verlaten'. De diagnose van de specialist
in Groningen luidde: een hersenkneuzing, twee gebroken ribben en een
gebroken neusbotje plus een longbeschadiging. Volkomen overstuur kwam
Wayne Gardner het rennerskwartier binnen, ondersteund
door Roger Marshall. De Australiër
brak bij zijn val enkele knokkels, doch dat deerde hem niet. Wie tijdens
zijn GP-debuut buiten zijn schuld een andere coureur ernstig verwondt,
is nu eenmaal niet te troosten. De race om de mondiale titel werd
voortgezet door een aanvallende Kenny Roberts, die in de achtste ronde
Freddie Spencer van de leiding verdrong en Katayama met zich
meetrok. 'Mijn banden waren te hard en de motor stuurde daardoor wat
stugger, waardoor ik het tempo niet kon bijbenen. Met een zachtere
compound waren ze echter al voor de finish versleten geweest. Katayama
rijdt met een smallere voorband en heeft zulke problemen minder snel',
aldus Spencer die als derde zou eindigen voor Mamola, die met een
volkomen onbestuurbare Suzuki de raarste capriolen moest uithalen om
erop te blijven.
Hard
gevecht tussen Jack en Marc Fontan op zijn veel snellere
fabrieks-Yamaha, dat Jack in zijn voordeel wist te beslissen.
Beide Nederlandse toppers Middelburg en Van Dulmen
knokten met Fontan om de vijfde plaats (knap werk), maar moesten gedrieën
het hoofd buigen voor Eddie Lawson, die eenzaam naar de vijfde plaats
reed. In
de vierde ronde voerde Jack een groepje aan van vijf man, bestaande uit
Jack zelf, Boet, Roche, Fontan en Lawson. Lawson bleek te snel voor Jack, maar Fontan werd in een
rechtstreeks duel los gereden, waarbij Jack elke milimeter van de wegbreedte
benutte. Te veel risico's
Jack? "Ben je gek! Natuurlijk moest ik op de grens rijden om Fontan
kwijt te raken. Maar ook Roberts rijdt op de grens om te kunnen winnen', zei
de beste privé-rijder van de dag. Het agressieve stuurwerk van Jack leverde een fantastische
zesde plaats op, 5 WK-punten en een
welkome aanvulling van de kas. Den Boet werd achtste. Met beide heren in de punten was het toch
een goede dag voor de tijdelijke teamgenoten. Met Roberts de hele
wedstrijd op korte afstand voor Katayama leek er voor de Amerikaan geen
vuiltje aan de lucht en met een daverende wheelie besloot hij zijn
eerste 500 cc TT-zege. Daarmee rekende hij buiten de waard, in dit geval
de slimme Katayama, die hem nog bijna voorbij stak op de finish. 'Oei,
oei, dat scheelde weinig. Ik wist niet dat hij zo dicht achter me
zat', sprak Kenny die zeer verheugd was met dit lang uitgestelde succes.
Roche en Marc Salle voltooiden het tiental, doordat Huewen zijn ene punt in
de laatste ronde verloor. Henk de Vries (13e) passeerde Rob Punt ook al
in die laatste ronde. Punt: 'Ik hield het bijna niet vol. Vergeet niet
dat ik nog nooit zo'n lange race heb gereden. Ook Rini van Kasteren (19e)
en Bobo van Eijk (22e) voltooiden de wedstrijd, maar dat gold niet voor
Ekerold, Guy en Sheene, die allemaal in de fout gingen.
Podium
Assen: Freddie Spencer, Kenny Roberts & Takazumi
Katayama
Ludieke
actie van Sergio Pellandini tijdens de TT van Assen. 'S.
Pellandini needs a work bike' oftewel: Pellandini heeft een
fabrieksmachine nodig. Hij zou hem een jaar later ook krijgen
(Team Gallina-HB-Suzuki), maar ondanks zijn kwaliteiten niet erg
veel plezier van hebben. Hij werd 12e in de eindstand.