Sport International mei 1983.

Boet van Dulmen contra Jack Middelburg.

Boet van Dulmen (35): 'lk wil nooit meer iets met Middelburg te maken hebben. Er is een vies spelletje met mij gespeeld en daar heeft hij óók aan meegedaan. Hij heeft zich weer eens laten gebruiken. Het gevolg is dat 'ie vier ton schuld heeft, z'n huis is uitgezet en van zijn privé-leven heeft hij één grote puinhoop gemaakt. Als je door eigen schuld zóveel problemen krijgt, dan moet je toch wel erg weinig verstand hebben. Als ik Middelburg een hak kan zetten, zal ik 't niet laten'. 

Jack Middelburg (31): 'Van Dulmen moet niet zeuren, hij heeft mij al zo vaak iets geflikt. Hij kan 't gewoon niet hebben dat ik nu twee Honda's heb en hij niet. Van Dulmen heeft 't gewoon niet slim gespeeld. Hij heeft trouwens altijd wel iets op andere coureurs aan te merken gehad.  Aan Wil Hartog deugde ook niks. Marcel Ankoné was de grootste klootzak aller tijden. Ach, hij doet maar, ik sta erboven. Maar als Van Dulmen oorlog wil, dan kruip ik wel in de loopgraven'. 

Zó wie in de veronderstelling verkeerde dat Middelburg en Van Dulmen dikke vrienden waren, is na voorgaande ontboezemingen wel op andere gedachten gebracht. Dat de knetterende ruzie tussen Neerlands enige twee topcoureurs juist nu naar buiten borrelt, komt de KNMV, de Koninklijke Nederlandse Motorrijders Vereniging, ongetwijfeld niet best uit. Want juist dit seizoen staat de toekomst van de Nederlandse wegracerij op het spel. Achter Jack Middelburg en Boet van Dulmen bevindt zich een uitgestrekt niemandsland dat de KNMV op korte termijn op hoopte te vullen met talenten die zich spiegelen aan genoemd tweetal. Falen Middelburg en Van Dulmen dit seizoen, dan kan dat het einde van hun motorsportcarrière betekenen. De Nederlandse top zou dan in één klap wegvallen, waardoor talenten mogelijk óók afhaken: idolen hebben per definitie nou eenmaal uitstraling naar jeugdige sporters die gestimuleerd worden door de prestaties van de nationale vedetten. Vandaar dus dat de KNMV meer dan ooit hoopt op successen van Middelburg en Van Dulmen. In dat kader was optimale samenwerking tussen het duo niet weg, maar dát kan de KNMV dus vergeten. Rond de Grand Prix van Le Mans wilde Sport International Middelburg en Van Dulmen bij elkaar brengen om te filosoferen over de last die op hun schouders drukt, zij dragen min of meer de verantwoording voor de toekomst van de nationale wegracerij. Door de oorlogsverklaring van Boet van Dulmen bleek een tweegesprek niet mogelijk. De medewerking van de twee was weliswaar optimaal, maar ze spreken hun gedachten slechts gescheiden uit. De oorzaken van de ruzie, die soms het niveau van de vismarkt haalt, kwamen uiteraard ook aan de orde. Maar de bespiegelingen van de twee coureurs in het rennerskwartier van Le Mans werden nadrukkelijk overschaduwd door twee dramatische gebeurtenissen op het circuit: de dood van de Japanner Iwao Ishikawa en de Zwitser Michel Frutschi tijdens de 500cc race. Gelaten onderging het racewereldje op Le Mans de dood van twee collega's, maar de races gingen gewoon door. De dood rijdt nu eenmaal mee in deze sport, een gegeven dat door de betrokkenen allang is geaccepteerd. Ook dat thema kwam uiteraard ter sprake in Le Mans.

'Néé, nee, nee - voor geen prijs ga ik met die man op één foto!' Boet van Dulmen reageert furieus op ons verzoek te poseren met Jack Middelburg. De verbazing is groot, óók van enkele bekenden van Van Dulmen die de woede-uitbarsting bij toeval meemaken. Amper dertig meter verderop begrijpt Middelburg, geconfronteerd met Van Dulmens weigering er óók niets van: 'Wat heb ik Van Dulmen misdaan?' (Tijdens de GP's van Nederland en België, nog geen twee maanden na dit interview, werden de Nederlandse Grand-Prix toppers gesponsord door het sigarettenmerk Barclay. Ze moesten dan uiteraard in de kleuren van Barclay rijden. De andere Nederlandse toppers waren buiten Jack en Boet, Egbert Streuer en Bernard Schnieders in de zijspanklasse, Mar Schouten in de 250 en 350cc klasse en Hans Spaan in de 50cc klasse. Echter na dit interview in Sport International, waarin Van Dulmen meende even Jack's privé-leven op een smerige manier naar buiten te moeten brengen, had Jack er geen enkele behoefte aan om met zo iemand (en meer dan terecht) op de foto te gaan. Vandaar moesten er verschillende foto's gemaakt worden. Van Dulmen had overigens toen plots geen bezwaar om met Jack op de foto te gaan. Hij zei: ,,als er maar genoeg betaald word, dan ga ik met iedereen op de foto''..... Zo stond hij ook in het leven, als het maar geld opleverde, niets voor niets. In de jaren óp Yamaha, deed hij ook handel ín Yamaha.... GP). De kiem van de verwijdering tussen het tweetal werd afgelopen winter nota bene door de KNMV gelegd. De KNMV wilde de top van de wegrace steunen, stond garant voor twee nieuwe Honda productiemachines á 80.000 gulden (36.500 euro) per stuk. De indruk ontstond dat zowel Van Dulmen als Middelburg van de machines zouden profiteren. Maar uiteindelijk kreeg Middelburg beide tot zijn beschikking. Eigen schuld, vond Jos Vaessen, de secretaris/penningmeester van de KNMV. Van Dulmen had zijn beurt voorbij laten gaan door te lang te aarzelen op de aanbieding van de bond. Van Dulmen bestrijdt die stelling heftig, vindt dat er een spelletje is gespeeld waarvan hij het slachtoffer is geworden. De waarheid zal wel ergens in de midden liggen, hoewel je niet om de indruk heen kan dat de KNMV liever Middelburg dan Van Dulmen op de nieuwe machines zag rijden. Jan Huberts, Van Dulmens manager, wist bijvoorbeeld de hand te leggen op een brief van de KNMV, ondertekend door Vaessen, waarin stond 'dat Middelburg de beste Nederlandse coureur is'. 

Van Dulmen en Huberts gaan in de gerieflijke camper van Van Dulmen op de affaire in, Middelburg en zijn manager Jan Muis doen dat dertig meter verderop in de caravan van Middelburg. Van Dulmen: de bond heeft duidelijk partij gekozen. Wat daar nou achter zit, is me nog niet duidelijk, maar ik zal het boven water krijgen. Nog vóór het eind van het seizoen zal ik bewijzen dat er een vies spelletje met mij is gespeeld (nu, ruim een kwart eeuw later moet hij er nog mee komen GP). De bond wilde zonodig de top stimuleren, waarom hebben Middelburg en ik dan niet elk een Honda gekregen? Middelburg heeft steeds verkondigd dat 'ie ze allebei wilde hebben en anders niks. Wat is dat voor mentaliteit? Hij hoeft van mij dan ook nooit meer enige steun te verwachten'. Middelburg: 'Eén machine heeft geen zin. Je gebruikt er één om te experimenteren, de andere blijft standaard. Je kunt niet experimenteren als je er maar eentje hebt, dat weet Boet óók wel. Toen wij in onderhandeling waren over de Honda's met de bond moest Van Dulmen óók ineens zo nodig. In het verleden heeft-ie wel meer achter me aangelopen. In '79 zat ik bij F&S, toen zat hij er óók ineens bij. Vorig jaar reed-ie ineens op een ding waar ík op gezeten had. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Hij heeft mij zo vaak geflikt, ik heb daar nooit op gereageerd. Dan moet hij nu óók niet zeiken'. Middelburg kon beslag leggen op de twee nieuwe Honda's doordat Jan Muis de KNMV verzocht borg te staan voor de twee peperdure machines. Vervolgens werd er op initiatief van de KNMV een stichting in het leven geroepen waarin de Honda's als het ware werden ondergebracht: de Stichting Nederlands Racing Team, waarin Jos Vaessen namens de KNMV als adviseur heeft plaatsgenomen. De stichting werd financieel versterkt met enkele geldschieters. Het doel van de stichting werd het stimuleren van de top van de Nederlandse wegracerij, steun die vooral richting Middelburg gaat. Mar Schouten en Hans Spaan worden weliswaar ook gesteund door de stichting, maar aanzienlijk minder dan Middelburg. Van Dulmen moet het dit jaar stellen met twee Suzuki-productiemachines, beschikbaar gesteld door de importeur. Machines die minder vermogen zouden hebben dan die van Middelburg (het ergste was nog dat de Honda's helemaal niet zulke supermachines zouden blijken te zijn als iedereen dacht, de productie Suzuki's deden er zeker niet voor onder GP). Van Dulmen: 'Er deugt niks van de verdeelsleutel van die stichting. Middelburg krijgt twee van die prachtige fietsen, Mar Schouten krijgt niks. Die hele stichting is gewoon een dekmantel van de KNMV om Middelburg te helpen". Middelburg: 'Muis is gewoon zo slim geweest om de KNMV als borg te vragen. Dan had Huberts maar op dat idee moeten komen. Trouwens, als ik die Honda's niet had genomen, dan had ik nu op die Suzuki's van Boet gezeten. Hij is er dus al met al alleen maar wijzer van geworden. Kijk, ik ben zo eerlijk te stellen, dat ik het geld niet had om die dingen te kopen, hij wel. Maar Van Dulmen durft het risico niet aan. Nu is de stichting eigenaar van de Honda's'. Van Dulmen: 'Toevallig heb ik wel te maken met een gezin. Ik ga al mijn spaarcentjes niet in twee zulke dure dingen steken. Middelburg heeft zijn leven lang wel financiële risico's genomen. Het resultaat is dat hij nu vier ton schuld heeft, hij moet nog motoren van jáááren geleden betalen. Ik heb altijd voor zekerheid gekozen, ik ben nog altijd eigen baas, ik zal m'n huis nooit uitgezet worden, zoals Middelburg. Hij heeft steeds weer in sprookjes geloofd, heeft zich aan alle kanten laten belazeren. Vroeger had ik met 'em te doen, maar nu hij zo egoïstisch doet, geen enkele solidariteit toont, kan-ie van mij de zenuwen krijgen'. Middelburg: 'Ik heb inderdaad een paar jaar te hoog gegrepen: ik heb gegokt en verloren. Dat heeft te maken met de beleving van mijn sport: ik wil zover mogelijk komen, heb daardoor wel eens de realiteit uit het oog verloren in financieel opzicht. Ik heb m'n huis moeten verkopen, ik woon nu in een huurhuisje. Is dat nou zo'n schande? Ik ben wijzer geworden, ik had me ook kleurenblind kunnen rijden om in m'n mooie huis te kunnen blijven wonen. Die tijd is geweest'. Van Dulmen: 'Ach, schei toch uit! Hij heeft van zijn leven één grote puinhoop gemaakt. Ik zou je heel wat verhalen over de handel en wandel van meneer kunnen vertellen. Vraag z'n vrouw maar eens hoeveel ellende die al met 'em heeft gehad. Met zo'n gozer wil ik niks meer te maken hebben'. Middelburg: 'Wat heeft dát er nou mee te maken? Ik ben een wilde jongen geweest, maar ook dat is geweest. Net of Van Dulmen altijd zo'n lieverdje is geweest. Ik sta ver boven dat soort beschuldigingen. Ik heb trouwens nog altijd respect voor de manier waarop Boet z'n zaken financieel regelt. Ik vraag me alleen af of hij er in sportief opzicht alles heeft uitgehaald. Trouwens in 1980 kreeg Van Dulmen van Yamaha nog een gegarandeerd salaris van anderhalve ton, ik moest mijn machine toen huren. Dat scheelde gauw 2.5 ton met Van Dulmen. Heb ik nooit wat van gezegd'. 

Van Dulmen blijft ondertussen maar doorgaan met beschuldigingen tegen Middelburg, ik zal u de verdere details besparen. Hij zegt zelfs verbitterd te zijn over de houding van Middelburg. (kun je nagaan hoe erg deze beschuldigingen waren, als men ze niet wilde noteren en je de rest leest. Verbitterd: Jack was altijd de eerste die Boet feliciteerde met een zege en gunde hem echt alles. Lees overigens alle interviews met Jack maar na, hij had Boet zeer hoog staan. Toen Jack Silverstone won in 1981 was de enige die hem niet kwam feliciteren, jawel, Van Dulmen... GP). Van Dulmen en Middelburg zijn trouwens altijd al elkaars tegenpolen geweest: Van Dulmen de berekende, nuchtere, introverte Brabander, Middelburg de impulsieve, wat wilde, extroverte Westlander. Maar vijanden waren ze nimmer. Het wederzijds respect was groot: had de één technische problemen, dan stond de ander klaar. Dat gold dan vooral voor Van Dulmen, technisch aanzienlijk meer onderlegd dan Middelburg, die volgens zijn vrouw Petra, tot de onhandigste lieden van het westelijk halfrond gerekend moet worden. Het autootje van zijn vrouw, dat Middelburg laatst onder handen nam, liep geen meter meer.

Maar het uitgangspunt voor dit seizoen is voor beiden gelijk gebleven, ondanks de controverse: er moet gepresteerd worden, anders kan het voor de twee het einde van hun carrière betekenen. Vorig jaar immers beleefden ze een rampzalig seizoen: Van Dulmen, vooral achtervolgt door technische problemen, werd slechts twaalfde op de WK: Middelburg, vooral gekweld door fysieke sores, verzamelde zelfs maar een paar WK-puntjes. Het gevolg was dat de speurtocht naar sponsors nóg problematischer werd. Middelburg had de mazzel dat hij opgenomen werd in de stichting, die hem op de loonlijst heeft gezet, Van Dulmen zag zijn budget in vergelijking met vorig jaar aanzienlijk afgeslankt worden. Jan Huberts: 'Je hebt toch gauw een budget van 2,5 ton nodig voor een seizoen. Vorig jaar zaten we zo'n 30 tot 40 procent hoger dan nu. We zoeken nog een sponsor voor vijftig mille. Zolang ik die niet heb, moet ik in Nederland voor elke wedstrijd van Boet een aparte sponsor vinden. Zo kunnen we net het seizoen uitzingen, maar dan zal er heel weinig tegen moeten zitten. Maar wij vormen wel het enige zelfstandige team in Nederland. Boet heeft 't in dat opzicht goed gedaan. Negen van de tien rijders hadden zich gek laten maken en hadden die dure Honda's gekocht. Boet is nuchter en verstandig gebleven. Hij zal altijd iets aan de motorsport overhouden'. Maar wat zijn de mogelijkheden voor Van Dulmen met zijn standaard-Suzuki's, met slechts de steun van één monteur, terwijl Middelburg er twee tot zijn beschikking heeft, dankzij de stichting? Huberts: Boet is ongelofelijk gemotiveerd door het kunstje dat de KNMV hem heeft geflikt. Hij wil hoe dan ook voor Middelburg eindigen. Maar forceren zal-ie zich nooit, daar blijft-ie te nuchter voor. Ik ben er ook van overtuigd dat Boet populairder is dan Middelburg. Normaal gedrag wordt door de mensen meer op prijs gesteld dan abnormaal gedrag (waar Huberts deze onzin vandaan haalde mag Joost weten, Boet was een stugge vent, terwijl Jack voor een ieder zeer benaderbaar was, dus wat is populairder. Daarbij  kwam nog dat Jack een prachtige stijl had en Van Dulmen als een pilaar op zijn motor zat, het oog wil ook wat. Buiten kijf overigens dat ze beiden heel hard gingen met hun manier van rijden. De onderlinge resultaten in belangrijke wedstrijden, op evenredig materiaal, spraken ook in het voordeel van Jack. En dan hebben we het niets eens over de twee Grand Prix overwinningen van Jack op twee heel belangrijke circuits, tegen de ene van Van Dulmen op het Micky-Mouse circuit van Finland. En terwijl Boet jaren langer internationaal (en nationaal) racete dan Jack. Niets om af te doen aan de prestaties van Boet, maar om het verschil weer te geven. Alle rancune van Boet is ontstaan uit het jaloerse karakter van hem, wat zich in het verleden ook al tegen Wil Hartog had gericht. Ook t.o.v. Hartog deed hij zeer veel jaloerse uitspraken. Huberts had zich enige jaren eerder aangeboden bij Jack om zijn (duurbetaalde) manager te worden, maar Jack wilde gewoon met Jan Muis verder, niet omdat deze pro deo werkte, maar omdat Jack trouw was en Jan Muis perfect werk verrichte. Dit zal Huberts waarschijnlijk niet lekker hebben gezeten, vandaar deze nergens op gebaseerde onzin GP). Op dat moment wordt op het circuit omgeroepen dat Van Dulmen op de eerste training anderhalve seconde sneller was dan Middelburg. Huberts reageert bijna juichend. Van Dulmen vertrekt geen spier van zijn gezicht: 'Dit zegt nog niks'. Hij krijgt gelijk, want na de laatste training is het voordeel nog slechts tweehonderdste seconde in het voordeel van Van Dulmen: 'Ik laat me niet gek maken. Nooit! Ik rij dit jaar dan ook niet onder meer druk dan anders. Het uitgangspunt is zo hoog mogelijk te eindigen in de hoop wat extra steun van Suzuki te krijgen. Als iedereen heel blijft en ik eindig bij de eerste tien, dan heb ik het al voortreffelijk gedaan'. Van Dulmen moet zich voortbewegen op een machine van 138 kilo, terwijl die van Uncini, de wereldkampioen die op een fabrieks-Suzuki rijdt - dus met een vet fabriekscontract en optimale steun van de fabriek - slechts 106 kilo weegt (verschil was meest tussen de 15 - 20 kilo, geen 32 GP). Van Dulmen is bovendien 10 kilo zwaarder dan Uncini. Wereldkampioen kan Van Dulmen dus niet worden. Financieel is hij grotendeels aangewezen op de kleinere wedstrijdjes, zoals de Tour de France-renners profiteren van de criteriums. Toevallig ben ik getuige van een aanbieding voor Van Dulmen voor zo'n wedstrijdje. Gustav Reiner, een West-Duitse 500cc coureur (ook wel Kamikaze-Gustav genoemd, omdat hij meer naast dan op zijn motor zit) meldt Van Dulmen in de camper dat-ie een race in West-Duitsland heeft: Duitse Mark 5.000 startgeld plus een leuk prijzengeld, zeker als Boet eerste wordt. En dat zit er dik in, meldt Reiner met een vette knipoog. Van Dulmen en Huberts houden de aanbieding in beraad. Van Dulmen: 'Nee, frustrerend is het niet, ik heb altijd min of meer onder deze omstandigheden moeten rijden. Zo ben ik al tweemaal zesde geworden op de WK en ik heb er al eens een Grand Prix mee gewonnen. Als het dit seizoen wat minder mocht gaan, dan weiger ik toch te geloven dat ik ermee moet stoppen. Daar heb ik al teveel voor meegemaakt. Ik heb nog wat financiële reserves. Voor Middelburg wordt het moeilijker. De KNMV heeft alles op één kaart gezet: Middelburg. Voor hem is het het jaar van de waarheid, voor mij niet'. De verwachtingen zijn in ieder geval hoog wat Middelburg betreft. Zijn Honda-productiemachines zouden nauwelijks langzamer zijn dan de fabrieksmotoren, terwijl Middelburg zich omringd weet door een uitgebreid team en de indirecte steun van de bond. (Hier klopte niets van. De fabrieksmachines verschilden zeer veel met de productieracers en vooral op topsnelheid. De NR500 verschilde op de volgende punten met zijn snellere broer de NS 500: de productie-uitvoering voor privé-coureurs woog ruim 10 kilo zwaarder, had 15 pk minder aan boord, andere carburateurs, 18 inch achterwielen tegen 16 inch op de fabrieksmachine, omdat Michelin alleen aan de fabrieken 16 inch achterwielen leverde. Deze verschillen bleken later van flinke invloed op de races (uiteraard). De verschillen tussen de fabrieksmachines en de productiemachines waren in jaren niet zo groot geweest als dit seizoen GP). Middelburg is bovendien voor het eerst sinds jaren 'metaalvrij'. Afgelopen winter werden eindelijk de stalen pennen uit zijn vele malen gebroken been verwijderd.

Jack en Boet toasten twee maanden na dit interview op een hernieuwde "vriendschap", na tussenkomst van diverse mensen die graag wilden zien dat de twee toppers weer met elkaar door een deur konden.

Middelburg: 'Wacht even, tot afgelopen maandag heb ik zeven maanden geen meter gereden, nog niet op een straatfiets. De afgelopen dagen ben ik alleen maar aan het inrijden geweest. Als je na zeven maanden ineens weer 275 kilometer per uur gaat, dan zet je wel even een vreemd gezicht op. Ik bouw 't dan ook heel rustig op, de eerste paar Grand Prix moet niemand wat van mij verwachten. Ik mag dan eindelijk fit zijn, ik forceer niks'. Zowel van Dulmen als Middelburg weigeren aan te nemen dat hun prestaties bepalend zijn voor de toekomst van de wegracerij in Nederland. Van Dulmen vindt bijvoorbeeld dat er geen sprake is van een niemandsland achter de twee nationale vedetten: Ik zie zeker zes jongens die mogelijkheden hebben. Alleen: de KNMV doet er niks mee. Er wordt alleen maar tegen die jongens gezegd: gaan jullie maar lekker Europese wedstrijden rijden. Voor de rest moeten ze het zelf maar uitzoeken. Als ze de motorsport nou echt willen stimuleren, dan zouden ze een team met jonge jongens rondom mij moeten opbouwen (Vanaf '84 zou Van Dulmen dit zelf gaan oppakken, eerst met rijders naast hem en daarna als teammanager, het meeste liep echter spraak na onderlinge problemen in die teams. Van Dulmen kreeg dan ook de naam van iemand te zijn waar niet mee was samen te werken. Hij was denk ik zeker wel een goede leermeester, want hij was een topper kwa rijtechniek, maar een goede manager moet ook sociaal bedreven zijn... GP). Desnoods rijden die jongens af en toe op mijn materiaal. Ik kan ze begeleiden, dat zou ik nou graag willen. Het is alleen de vraag of de jeugd er de mentaliteit voor heeft. Dit is nou eenmaal een keihard wereldje. De huidige jeugd is anders opgegroeid dan wij, de dertigers. Dat merk je ook in andere sporten'. Springt Jan Huberts bij: 'Het zal heel moeilijk worden om opvolgers voor Boet en Jack te vinden. Als Middelburg een been breekt, is er niemand in Nederland die op Grand Prix in zijn plaats kan rijden. We hebben vorig jaar trouwens al 'ns geprobeerd een jongen te begeleiden. We namen 'em mee naar Italië, maar na de eerste de beste training ging-ie lekker liggen zonnen in plaats van zijn motor klaar te maken voor de tweede training. Toen hoefde 't voor ons dus niet meer. Ik zie de toekomst wat dat betreft somber in'.

Vlak voor het begin van het seizoen van 1984 gaf Boet wederom een interview, nu in weekblad 'Aktueel'. waarin hij weer Jack voor alles uitmaakte!

Stom, stom, stom... Van Dulmen kan 't niet genoeg herhalen. De wedstrijddag is nog pril als hij somber naar buiten kijkt. De race moet nog beginnen en nu is Van Dulmen al uitgeschakeld. Tijdens de opwarmingsronden, 's-morgens vroeg, trok-ie zijn machine onderuit bij een snelheid van zo'n 200 kilometer. De eerste diagnose is een gescheurde binnenmeniscus van de linkerknie. 't Had nog veel erger kunnen zijn, want volgens getuigen stuiterde Van Dulmen eerst een paar maal op zijn hoofd, voordat hij horizontaal achter z'n motor aanschoof'. Een onbegrijpelijke fout. Ik reed toch totaal ontspannen, ik weet nog niet hoe 't gebeurde. 't Moment van vallen ben ik kwijt, ik weet alleen nog dat ik achter mijn motor aanschoof. Daarom rij ik ook niet meer. Die knie is 't probleem niet, ik kan zo een spuit nemen. Maar de angst zit er nu teveel in, er is iets mis in mijn kop, 'n lichte shock of zo. Volgende week rij ik wel weer'. De schade aan z'n motor wordt op 8.000 gulden geschat, niet te verhalen op welke verzekering dan ook. Er komen veel collega's langs om te informeren hoe het met Van Dulmen gaat, onder wie Jack Middelburg. Van Dulmen spreekt Middelburg niet zelf, maar zegt de interesse op prijs te stellen: 'Ik hoop in elk geval niet dat hij ook valt.' Niemand begrijpt hoe dit juist een ervaren rot als Van Dulmen kon overkomen. Misschien dat de banden nog niet op temperatuur waren. De omstandigheden op Le Mans zijn tenslotte extreem: het is slechts een paar graden boven nul in de ochtend, sneeuw, hagel en regen wisselen elkaar in hoog tempo af. Niettemin stroomt het circuit vol, een gigantisch circus begint tot leven te komen. Vele duizenden liefhebbers sjokken langs de standjes met petjes, truien, T-shirts, etc. Het rennerskwartier wordt overstroomd door nieuwsgierigen, onder wie vele zonder toegangsbewijs. De organisatie is hier bepaald niet perfect. Er loopt bijvoorbeeld een groep Hell's Angels door het rennerskwartier, geen mens die ze kennelijk durfde tegen te houden. Maar rellen blijven uit, een gebruikelijk beeld bij motorraces, bezocht toch door een typisch, vaak vervaarlijk ogend volkje. In deze contreien geldt een motorfiets kennelijk als een verlenging van het ego en zoiets schept een band. Met 80.000 man is Le Mans - 60 jaar oud, maar de grandeur is stevig aangetast - goed bezet. Alle aandacht concentreert zich op de halveliterklasse, de overige klassen blijven een bijprogramma. Freddie Spencer wint uiteindelijk moeiteloos, ook al omdat Kenny Roberts terugvalt door een kapotte uitlaat. Dat tweetal zou elkaar dit jaar wel eens de titel kunnen bestrijden. Roberts, de beste stuurman, is de enige die het geweld van de Honda's kan bijsloffen. Jack Middelburg, voorzichtig sturend, manoeuvreert zichzelf naar een bevredigende tiende plaats.

Jack en Boet later dat seizoen in Twello.

Maar Le Mans staat toch vooral in het teken van twee dodelijke ongelukken. Eerder in de week verongelukte de Japanner Iwao Ishikawa tijdens de training en tijdens de 500cc race ging de Zwitser Michel Frutschi met dodelijk gevolg onderuit. De discussies laaien weer flink op, outsiders menen dat motorcoureurs die met snelheden van boven de 280 kilometer per uur rondrijden op machines die vaak net meer dan 100 kilo wegen, tegen zichzelf in bescherming moeten worden genomen. Ten onrechte, vind ik, motorsport wordt bedreven door volwassen mensen, die beter dan wie dan ook weten waarmee ze bezig zijn, aan welke gevaren ze bloot staan. Snelheidssporten zijn uiterst fascinerend, maar levensgevaarlijk. Letterlijk. Je kunt je alleen afvragen of de risico's niet té groot geworden zijn door de angstaanjagende snelheden. De circuits zijn de afgelopen jaren aanzienlijk veiliger geworden, ook al onder druk van de rijders zelf. Levensgevaarlijke obstakels langs de circuits zijn gelukkig een zeldzaamheid geworden, maar de snelheden nemen jaarlijks alsmaar toe. Kenny Roberts maakt zich daar met name zorgen over; de beminnelijke Amerikaan pleitte voor een door de FIM afgekondigde maatregel, waarin een maximum vermogen van de motoren wordt vastgelegd. Nu proberen de privé-rijders soms geforceerd aan te haken bij de fabrieksmotoren, het gat tussen standaard- en fabrieksmachines is steeds groter geworden. Met een maximumvermogen voor alle motoren nemen de snelheden af, ontstaat er een eerlijker en minder geforceerde strijd tussen de vedetten en de rijders, die het met minder materiaal moeten stellen. Probleem is alleen dat de fabrieken, die slechts hún machines willen zien winnen, dan afhaken. Honda heeft de afgelopen winter bijvoorbeeld kapitalen geïnvesteerd om nóg meer vermogen uit de motoren te halen, om de machines nóg lichter te maken - en met succes. Maar zou het motorracen zonder het fabrieksgeweld, met meer aan elkaar gewaagde coureurs, die minder risico's lopen, niet veel aantrekkelijker zijn? Boet van Dulmen: 'Ik geloof er niks van. Kwa risico's sowieso niet. Als alle machines vrijwel allemaal even hard gaan, zal elke rijder toch weer proberen te winnen - dus zo hard mogelijk gaan. Ik geloof dat er maar één mogelijkheid is om de veiligheid groter te maken: dan zou iedereen op dezelfde banden moeten rijden. De grip is ontzettend belangrijk. Probleem is alleen dat de beste banden schaars zijn. Toevallig kan ik er aan komen, maar de meeste anderen niet. De ongelukken op Le Mans zijn trouwens te wijten aan de extreme omstandigheden: lage temperaturen, sneeuw, regen, etc. De banden hadden zeker vier, vijf ronden nodig, om enigszins op temperatuur te komen. De valpartijen ontstonden vooral doordat sommigen veel te hard weggingen op koude banden. Maar ik denk niet dat je er ooit helemaal uitkomt: de discussies over de gevaren zal altijd blijven bestaan'. 

Jack Middelburg: 'Ik geloof niet dat je met minder vermogen minder ongelukken krijgt. Ik heb zelf ook een reputatie dat ik er vaak naast lig, maar het gekke is dat het vrijwel altijd op de trainingen gebeurde. Elke valpartij staat op zich. Maar onze veiligheid kan natuurlijk altijd nog beter. De FIM heeft alleen bepaald dat een fiets minimaal 100 kilo moet wegen, daar zouden best wat meer maatregelen aan toegevoegd kunnen worden. Elk circuit kan bijvoorbeeld altijd nog beter. Het ongeluk van Ishikawa was helemaal dramatisch. Vermoedelijk heeft hij willen remmen bij een snelheid van 260 kilometer, toen zijn remmen niet thuis gaven. Daar doe je niks aan, dat heeft niets met onverantwoord rijden te maken. Het ongeluk met Frutschi gebeurde vlak voor m'n neus: òf hij maakte een fout, òf hij had problemen. Hij vloog in elk geval ineens onderuit en kwam op een erg ongelukkige manier terecht. Ik ben vanaf dat moment in elk geval nog wat voorzichtiger gaan rijden. Aan het circuit van Le Mans lag het in elk geval niet, dat was zeker niet onveilig. Ongelukken zullen in deze sport altijd gebeuren, welke maatregelen je ook neemt.' Eén week later al was het volgende slachtoffer te betreuren: de 34-jarige Italiaan Guido Paci verongelukte tijdens de 200 mijlsrace van Imola. En ook nu ging de wedstrijd gewoon door. Hoeveel doden moeten er nog vallen, voordat er een échte discussie op gang komt over de risico's van de wegracerij, over de uit de hand gelopen snelheden?

In juni werd op initiatief van diverse mensen, een poging gedaan om de controverse tussen de gewezen boezemvrienden (en beste motorcoureurs van Nederland) in het GP-rennerskwartier, Jack en Boet, op te lossen, voor de TT van Assen. Ze rookten de "vredespijp". Het zou  echter nooit meer worden zoals het eens was, daarvoor was er teveel kapotgemaakt door Van Dulmen. Zeker toen hij in het voorjaar van 1984 nogmaals in een weekblad (Aktueel) keihard uithaalde naar Jack, met allerlei smaad, leugens en aantijgingen. 

Nadat Jack was verongelukt gaf Van Dulmen het volgende commentaar, over Jack, in een interview in het weekblad Panorama: "Het was een volwassen vent en in deze sport staan grote belangen en bedragen op het spel. En hij was nou eenmaal iemand die zich snel liet beïnvloeden." En over de koude oorlog: ,,Ach, het is nooit tegen Jack persoonlijk geweest. Het was een prettige jongen in de omgang, collegiaal, maar niet bekwaam om de zaken buiten het pure racen te regelen. Ik vind dat dat er wel degelijk bijhoort. 

Hoe ging het verder met Van Dulmen en de stichting.

Van Dulmen bleef ook na de dood van Jack in '84 van alles roepen over de stichting (SNRT) met Jan Muis als (onbezoldigd) manager, Peter Langendijk als voorzitter en o.a. Jos Vaessen van de KNMV op de achtergrond. Het was een 'oorlog' tussen Van Dulmen en de KNMV/SNRT, die Van Dulmen over de rug van Jack uitvocht. Jack had er in principe niets mee van doen. Hij zat begin '83 zonder financiële middelen, kon door goed managerwerk van Jan Muis aan de twee Honda's komen, dus daar hield het in eigenlijk wat Jack aanging mee op. Jan Muis was ook vele jaren de manager van Van Dulmen geweest, maar had deze aan de kant gezet voor Huberts, dus ja..

Wat Jack privé deed, en in vertrouwen wel eens aan zijn "gabber" vertelde, had met heel de situatie niet van doen. Als je ook de uitspraken van de Brabander leest, daar druipt de frustratie van af en zit veel dieper.

Eind 1984 gingen de partijen SNRT en Van Dulmen zelfs in gesprek met elkaar en leek het erop dat Van Dulmen voor de SNRT op twee Honda's zou gaan rijden! Hoe bedoel je......! Hij tekende echter maar steeds het contract niet, omdat hij nog andere dingen probeerde te regelen (Suzuki en/of Honda via andere kanalen) en uiteindelijk huurde Van Dulmen Honda's bij Honda-Nederland. En dat weer nadat hij gezegd had dat hij alleen op een Honda zou gaan rijden, indien hij de beschikking over een NS-500 fabrieksmachine kreeg...

Rob Punt reed in 1984 in het team van Boet van Dulmen, maar vertrok daar al weer na één seizoen. In '85 gaf hij aan een journalist van het Algemeen Dagblad een interview waarin hij niet 'zo positief' over Van Dulmen sprak. Deze sloeg toen tijdens de Spaanse Grand Prix op Jarama van 1985 de betreffende journalist van het AD in elkaar! Van Dulmen had inmiddels een naam opgebouwd, dat er niet met hem samen te werken was. Begon ook een paar maal een raceteam, maar dat liep telkens op niets uit. 

Onderstaand verhaal van Van Dulmen stond in april 2004 in het Algemeen Dagblad....

Boet van Dulmen: ,,De hele wereld hebben we samen gezien. Het was wij samen tegen de rest. Wij gingen er samen voor. Jack en ik waren ook altijd degenen die tot echt het laatst bleven zitten. Wij deden het licht uit, Jack was een gouden vent. Recht door zee, had nooit smoesjes. Hij had veel karakter. Als hij weer eens was gevallen zei hij 'stom, ik ging te hard' en verder hoorde je hem er niet meer over. Later is het mis gegaan en hebben we ruzie gekregen. Dat was een nare periode. Tot mijn grote spijt hebben we het nooit goed kunnen maken. Dat zit me 20 jaar later nog steeds dwars. Gelukkig overheersen de mooie herinneringen. 

Anton Mang meervoudig wereldkampioen in de 250cc en 350cc, in 1983 overgestapt naar de 500cc.

Franco Uncini (#1) voor Keith Huewen (#54), Randy Mamola (#6), Marc Fontan (#10) en Giovanni Pelletier (#49).

Freddie Spencer

Takazumi Katayama

Franco Uncini 

Ron Haslam voor Freddie Spencer

Jarama: beslissende moment van de race in beeld. Sergio Pellandini leidt voor Jack, terwijl Freddie Spencer, met in zijn kielzog Kenny Roberts, eraan komen.