1983 In dienst bij  "de Stichting" op privé-Honda's  (deel 1)

In februari/maart kwam aan alle onzekerheid, hoe Jack in 1983 aan de start zou verschijnen, een eind. Lang leek het erop dat Canon zijn nieuwe sponsor zou worden, maar dit liep uiteindelijk op niets uit. Er werd een Stichting in het leven geroepen (Stichting Nederlands Racing Team), die als doel had om Nederlandse coureurs te helpen bij het racen op Grand-Prix en ander internationaal niveau. Het bestuur van deze stichting bestond uit: Bert Jansen (voorzitter); één van de organisatoren van de bekende Nederlandse Olof-races, Van Wijngaarden; de financiële man, Jan de Rooy voor het PR-werk, Jan Muis (Jack's manager) voor het management en Jos Vaessen (toenmalig secretaris van de KNMV, later directeur van het CBR (Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen, voorzitter TT-Assen en voorzitter voetbalclub Vitesse) als adviseur. Jack en Van Dulmen wilden allebei de nieuwe Honda productieracers kopen, echter kregen beiden de financiën niet rond. Deze NR 500 verschilde op de volgende punten met zijn snellere broer de NS 500: de productie-uitvoering voor privé-coureurs woog ruim 10 kilo zwaarder, had 15 pk minder aan boord, andere carburateurs, 18 inch achterwielen tegen 16 inch op de fabrieksmachine, omdat Michelin alleen aan de fabrieken 16 inch achterwielen leverde. Deze verschillen bleken later van flinke invloed op de races (uiteraard). Ook zou blijken dat de onderdelen voor de productie-Honda veel te duur zouden zijn, een stel wielen kostten ongeveer 9000 Hollandse guldens (ruim 4000 euro) en een krukas 4000 gulden (1800 euro). Dit was voor een privé-coureur in die tijd niet op te brengen. De KNMV nam het initiatief om garant te staan voor de aankoop van 2 Honda's, omdat ze anders niet in Nederlandse handen zouden komen. Er waren nl. velen die deze motoren wilden hebben. Aangezien de Nederlandse bond achter de bestelling stond, ging de Japanse fabriek akkoord met de verkoop van de Honda's naar Nederland. Eén van de grootste sponsoren van de Stichting was de Femis kredietinstelling en de meeste organisatoren van Nederlandse wedstrijden deden ook een bedrag in de Stichting storten, zodat die in ieder geval verzekerd waren van deelname van Jack aan hun wedstrijden. De Stichting wilde Jack als coureur, die zou dan evenals zijn monteur Albert Siegers op de loonlijst komen te staan. Mar Schouten werd ook in dienst genomen en zou zodoende 250 en 350cc GP's kunnen gaan rijden. Ook Hans Spaan werd later nog toegevoegd. De 'heer' Boet van Dulmen was hier zeer verbolgen over en reageerde vanaf dat moment zijn frustraties af op Jack. De eens gezworen boezemvrienden bestonden plots niet meer. Van Dulmen vocht o.a. deze strijd uit via de pers en gooide Jack's privé-leven op straat, incl. leugens en overdrijvingen. Hij haalde er dingen bij die totaal niets met de situatie te maken hadden en die je een vriend niet aandoet, alleen omdat jij gefrustreerd bent. Jack deed niet mee aan deze vuilspuiterij, omdat hij ook niet van dit niveau was en niet kon begrijpen dat iemand dit iemand anders aan kon doen. Van Dulmen had een brief onderschept(!?) waarin stond dat de KNMV Jack de beste Nederlandse coureur vond en alleen hem op de Honda's wilde laten rijden. Ik wil dit nog kwijt: Van Dulmen was zakelijk en keihard, tegenover anderen en mentaal zeer sterk, Jack was totaal niet zakelijk en erg sociaal voelend. Boet reed meer met zijn verstand en was zelf tevens een goede monteur, die daardoor zijn motoren veel beter kon prepareren, hij was veel beter bij machte om afstellingen e.d. goed te kunnen verzorgen. Jack reed meer met 'het hart'. De Honda's werden eind maart tijdens een mini-speedshow getoond, nadat ze half maart in het Leidse Holiday-Inn hotel, tijdens een persbijeenkomst, aan Jack waren overhandigd. De moeilijk te verkrijgen en zeer dure Honda's, die ook nog eens in beperkte oplage gemaakt werden, waren aangeschaft door o.a.: Raymond Roche (zou aan het eind van het seizoen zijn RS voor een NS mogen inruilen), Giovanni Pelletier, Michel Frutschi, Fabio Biliotti, Seppo Rossi, Guido Paci, Victor Palomo, Wayne Rainey en dus de KNMV. De SNRT zou na het overlijden van Jack nog enige jaren doorgaan met o.a. Henk vd Mark, Mile Pajic en zou begin 1987, mede door financiële problemen, een "zachte dood" sterven.

mini-speedshow eind maart met de nieuwe Honda's

De Europeanen lieten dit jaar 'en massa' Daytona aan zich voorbij gaan en dus ook Jack. Hij had overigens ten tijde van Daytona nog helemaal geen motor, de 200 miles race werd dit jaar weer gewonnen door Kenny Roberts voor de nieuwkomer in Europa, Eddie Lawson (zie ook mijn Daytonasectie).

De fabrieken brachten de volgende coureurs aan de start van het GP-seizoen 1983:        

 Yamaha (OW61 & OW70):

• Kenny Roberts (USA ),voor het Marlboro-Yamaha team van Giacomo Agostini, die zijn laatste GP-seizoen zou gaan rijden, en die graag als wereldkampioen zou afsluiten. 
• Eddie Lawson (USA ), voor het Marlboro-Yamaha team van Giacomo Agostini, met de OW60.
• Marc Fontan (Fr ), voor het Franse Yamaha-team.

• Randy Mamola (USA ), voor het  HB-Suzuki-team.
• Franco Uncini (It ), voor het Gallina-Suzuki-team.
• Loris Reggiani (It ), voor het Gallina-Suzuki-team.
• Toni Mang (  scheurde echter kniebanden tijdens skiën in de winter en zou voorlopig niet aan GP's deelnemen).

Honda (Honda NS500, 3-cilinder tweetakt):

• Freddie Spencer (USA ).
• Takazumi Katayama (Japan ).
• Marco Lucchinelli (It ).
• Ron Haslam (GB ), had furore gemaakt in het TT Formule 1 circuit.

• Virginio Ferrari (It ).
• Jon Ekerold (Zaf ) .

Virginio Ferrari bidt tot zijn fabrieks-Cagiva of hij alsjeblieft een keertje heel wil blijven.

Suzuki fabrieksteam en Suzuki coureurs die steun van de fabriek kregen in 1983. Voorop kopman Randy Mamola, v.l.n.r. Rob McElnea, Barry Sheene, Boet van Dulmen, Sergio Pellandini, Loris Reggiani en Toni Mang.

Podium 500cc Kyalami, Haslam, Spencer & Roberts.

Jack liet de 1e GP van het seizoen, in Zuid-Afrika, aan zich voorbij gaan, voornamelijk omdat de Honda's te laat tot zijn beschikking waren en er geen geldschieter werd gevonden. Pas op het allerlaatste moment, een week voor Le Mans, kwam alles toch nog rond. De Grote Prijs op het circuit van Kyalami was nieuw toegevoegd aan het Grand-Prix seizoen. De Honda's leken na deze race een flinke gooi naar het wereldkampioenschap te kunnen gaan doen. Freddie Spencer won de race voor Kenny Roberts en de debutant in de 500cc klasse op de fabrieks-Honda, de zeer ervaren Superbiker, Ron Haslam uit Engeland. Barry Sheene werd met zijn come-back, na de crash op Silverstone van 1982 verdienstelijk tiende op zijn productiemachine. De eerste race had nl. wel aangetoond dat er voor de privé-rijders weer niet veel te halen zou zijn dit seizoen.

		© MOTOR Magazine

 

Uitslag & trainingstijden 500cc Kyalami							Marco Lucchinelli in zijn nieuwe outfit.
Pos	Rijder	Machine	Ronden	Verschil	Grid	Trainingstijd
1	Freddie Spencer	Honda	30	43:58.5	1e	1.26.35
2	Kenny Roberts	Yamaha	30	7.2	4e	1.26.95
3	Ron Haslam	Honda	30	13.3	5e	1.27.18
4	Marc Fontan	Yamaha	30	13.5	10e	1.28.15
5	Randy Mamola	Suzuki	30	28.4	8e	1.27.80
6	Franco Uncini	Suzuki	30	37.7	7e	1.27.67
7	Raymond Roche	Honda	30	41.5	12e	1.28.44
8	Eddie Lawson	Yamaha	30	42.4	2e	1.26.64
9	Marco Lucchinelli	Honda	30	45.4	6e	1.27.47
10	Barry Sheene	Suzuki	30	1:08.3	13e	1.28.50
11	Loris Reggiani	Suzuki	30	1:09.7	18e	1.29.50
12	Sergio Pellandini	Suzuki	30	1:13.8	16e	1.29.42
13	Maurizio Massimiani	Honda	29	1 Ronde	21e	1.30.31
14	Fabio Biliotti	Honda	29	1 Ronde	14e	1.29.15
15	Virginio Ferrari	Cagiva	29	1 Ronde	19e	1.29.90
16	Marco Greco	Suzuki	29	1 Ronde	20e	1.30.23
17	Jon Ekerold	Cagiva	29	1 Ronde	27e	1.31.60
18	Corrado Tuzii	Honda	29	1 Ronde	23e	1.30.68
19	Gary Lingham	Suzuki	29	1 Ronde	28e	1.31.83
20	Steve Parrish	Yamaha	29	1 Ronde	26e	1.31.53
21	Alfons Amerschläger	Suzuki	28	2 Ronden	29e	1.32.87
22	Wolfgang Schwarz	Suzuki	28	2 Ronden	30e	1.33.71
-	Takazumi Katayama	Honda	26	Uitgevallen	3e	1.26.38
-	Gustav Reiner	Suzuki	15	Uitgevallen	22e	1.30.61
-	Chris Guy	Suzuki	10	Uitgevallen	15e	1.29.22
-	Boet van Dulmen	Suzuki	10	Uitgevallen	25e	1.30.99
-	Leandro Becheroni	Suzuki	9	Uitgevallen	11e	1.28.38
-	Michel Frutschi	Honda	8	Uitgevallen	9e	1.28.09
-	Guido Paci	Honda	8	Uitgevallen	17e	1.29.43
-	Wolfgang Von Muralt	Suzuki	0	Niet gestart	24e	1.30.99

Motor RAI februari 1983, de fabrieks Yamaha model '82 van Kenny Roberts. Op de achtergrond grote poster met Jack aan de leiding van de Belgische Grand Prix van 1982 op Francorchamps.

DE TELEGRAAF, zaterdag 28 maart 1983

Middelburg laat zich niet meer gek maken

(door Peter Boekhoudt)

Wat er ook gebeurt, Jack Middelburg krijgen ze dit seizoen niet meer gek! Terugkijkend op een totaal mislukt racejaar 1982, is voor de coureur nog maar één ding belangrijk en dat is racen. Geen te groot gegroeide raceteams met twee coureurs en talloze betweters, maar gewoon zoals het vroeger was, sleutelen in de schuur en na bijna zeven maanden stil gestaan te hebben, eindelijk weer eens presteren. Debuterend op zijn productie-Honda wil Jack Middelburg bewijzen vanaf de Grand Prix van Frankrijk, morgen op het circuit van Le Mans, ook nog meer te kunnen met een motor dan eraf te vallen. Na de trainingen relaxed genietend van een kop koffie verteld hij: ,,De enorme druk van vorig jaar is weg. Het was alleen maar praten over presteren en toen die prestaties niet kwamen, bleef alleen nog dat hinderlijke tegen me aan kletsen over. En juist, terwijl ik echt niets kon doen aan die mislukkelingen. Iedereen had het erover dat ik voortdurend crashte, maar tijdens een race ben ik er maar twee keer afgegaan. En kijk, zoals het nu gaat. Een tweede training van vandaag was veel sneller dan de eerste en daar had ik heus niet op gerekend". Oorzaak van deze twijfels is het feit dat de 500cc coureur pas in een heel laat stadium hoorde, de beschikking te krijgen over zijn Honda's. Opgenomen in de stichting Dutch National Racing Team raakt hij in één klap uit de sponsorzorgen, maar een ideale preparatie op het nieuwe seizoen was het natuurlijk bepaalt niet! Middelburg: ,,Ik heb die fietsen veel te laat gekregen. Deze twee trainingen hier waren de eerste gelegenheid voor mij om ze uit te testen. Daarom zal ik voorlopig rustig aan doen. Eerst kijken hoe de mogelijkheden zijn en dan zien we wel verder. De Japanners hebben door laten schemeren dat ze wel blij met mij zijn op hun Honda's". Bekeken taal voor een coureur met de schilderachtige naam 'Jumping Jack'. Hij zegt verder: ,,Je leert natuurlijk veel van zo'n jaar. Ik heb nu alleen maar te maken met mijn manager Jan Muis, en elke maand krijg ik keurig netjes mijn salaris betaald. Ook is mijn contact met de monteurs veel beter. Als er iets was met de Suzuki's, moest ik naar Apeldoorn, waar mijn sponsor zat en daar liep ik vervolgens na een half uur weer de deur uit. Ik ben er nu weer direct bij betrokken en dat werkt uitstekend tot nu toe". De beste illustratie van de "andere" Jack Middelburg blijkt uit het volgende: ,,In 1982 werd me aangepraat dat ik Daytona makkelijk kon winnen. Morgen zal ik blij zijn als ik vijftiende word. Alles wat daar boven zit is pure winst en dat woord heb ik al lang niet meer in de mond durven nemen".

© MOTOR Magazine

Dus de tweede GP van het seizoen zou Jack zijn allereerste race van het nieuwe seizoen worden en zijn debuut op een Honda. Hij zette de veertiende trainingstijd neer (niet slecht als je bedenkt dat het de eerste meters waren die Jack op de Honda reed, omdat de zaak met de Honda's net rond was gekomen voor Le Mans). De weersomstandigheden waren, eind maart op het Franse circuit van Le Mans, zeer slecht te noemen. Het zou een trieste GP worden. Vele valpartijen, waardoor Katayama, Reggiani en Van Dulmen niet van start konden gaan in de 500cc klasse. Jack was overigens wel één van de eersten die bij het team van Van Dulmen ging informeren hoe zijn toestand was na de valpartij. Dat was Jack! Tijdens de training verongelukte de Japanse coureur Iwao Ishikawa (10 november 1955 - † 29 maart 1983). Ishikawa was één van de officiële testrijders van Suzuki en hij was in 1982 o.a. in Silverstone van de partij. Daarna vertrok hij weer naar Japan en kreeg Jack zijn testmachines tot zijn beschikking. Het ongeval vond tijdens de vrije trainingen plaats en gebeurde op een stuk, waar men vol moet remmen voor een scherpe bocht. Ten tijde van de dramatische gebeurtenis reed de Japanner op de ideale lijn en wilde hij gewoon de bocht insteken, toen Loris Reggiani met hoge snelheid aan de zijkant tegen hem aan reed. De gevolgen waren fataal, want Ishikawa overleed enkele uren later aan schedelletsel. Later bleek dat de remmen van Reggiani hadden geweigerd. Men vond in de berm van het circuit één van de remblokjes van de Suzuki. Reggiani kwam er eveneens slecht vanaf, want de HB-fabrieksrijder brak een arm en een been op totaal meer dan zeven plaatsen! Hij zou pas aan het einde van het seizoen weer aan de GP's kunnen deelnemen. Ishikawa, die twee maanden daarvoor in het huwelijk was getreden, was door Suzuki belast met het testen van speciale onderdelen voor de productieracers. Bij de start van de race in Le Mans sloeg de Suzuki van Randy Mamola niet snel aan en hij werd van achteren geramd door de Zwitser Sergio Pellandini, die hem niet had gezien. Mamola werd daarbij ook nog over zijn voet gereden door Guido Paci en moest zijn motor na een rondje aan de kant zetten, waar later bleek dat hij een botje in zijn voet had gebroken. Ook Eddie Lawson kreeg zijn portie te verwerken, ook hij kreeg zijn Yamaha niet aan de praat en werd ook door een rijder uit het achterveld getoucheerd en verloor hierbij zijn clip-on. Ook einde race. Franco Uncini kreeg zijn Suzuki helemaal niet aan de praat en was dus ook al bij de start uitgeschakeld. Degenen die geen startproblemen hadden waren de Honda-motoren, deze waren als een speer weg en verdeelden alle 3 de posities op het erepodium, een onvervalste hattrick dus. Spencer voor Lucchinelli en Haslam. Katayama was niet gestart, zoals gezegd, anders had het misschien wel nr. 1 t/m 4 geweest, nu mocht Kenny Roberts deze plek 'in ontvangst' nemen. 

1980: Michel Frutschi (rechts) met Patrick Pons, die ook om het leven kwam tijdens een GP (Silverstone 1980).

Tijdens de race kwam Michel Frutschi ten val, en overleed aan zijn verwondingen opgelopen nadat hij een paal van de vanghekken raakte. In 1979 was Frutschi tweede geworden in de eindstand van het F750 WK en vijfde in de klasse 350cc, verder won de Zwitser, in 1982, de door de toppers gestaakte GP op Nogaro in de halveliterklasse. Het was dus een zeer treurige GP, die twee doden 'opleverde'. En Jack dan? Die stuurde in een bekeken race zijn Honda naar een 10e plaats en scoorde zo zijn 1e puntje van het seizoen, dat was helemaal niet verkeerd, want Jack had 6 maanden geen motor meer aangeraakt. Was van de winter eindelijk bevrijdt van al zijn inwendige ijzerwaren en had daarna wel veel gedaan om zijn conditie op peil te brengen. Ook waren de Honda's weer helemaal vreemd voor hem, dus onder die omstandigheden was de 10e plek een prima opsteker. Ook voor Albert Siegers was het sleutelen aan de Honda's nog erg wennen, hij vond het een stuk moeilijker dan aan de Suzuki's. Er vond ook een discussie plaats m.b.t. deze Honda's, omdat de coureurs die erop reden nogal veelvuldig er naast lagen en zowel Guido Paci (17 december 1949 - † 10 april 1983) als Michel Frutschi (6 januari 1953 - † 3 april 1983) in het begin van het seizoen de dood vonden tijdens deze valpartijen. Paci kwam een week na de GP van Le Mans hard ten val tijdens de 200-miles race op Imola en zou in het noodhospitaal op het rennerskwartier overlijden. Overigens waren de races in Le Mans een record aantal ongevallen te tellen, 73 stuks nl., dit had ook met de slechte weersomstandigheden te maken. 

Le Mans:  Jack op jacht naar Wolfgang von Muralt en Guido Paci.

© MOTOR Magazine

De Italiaanse Suzuki-fabriekscoureur, Loris Reggiani, in 1983.

500cc: slagveld bij de start
Was de 250cc race sensationeel geëindigd, de 500cc race begon zo mogelijk nog sensationeler! De plaatsen van Van Dulmen en Katayama (beiden geblesseerd na val in de training) bleven leeg, een feit dat Mamola en Lawson later sterk zouden betreuren. Sergio Pellandini had daardoor alle ruimte om een raketstart te maken, maar de Zwitser zag daarbij even over het hoofd dat lang niet alle fabrieksfietsen ook bij het eerste duwtje aanslaan. Mamola realiseerde zich het gevaar toen hij geramd werd door Pellandini. "Ik sprong als een haas in het zadel, maar voordat ik zat reed Paci over m'n rechtervoet. Na een langzaam gereden rondje kwam Mamola met een sterk gezwollen voet de pits binnen, waar Dr. Costa een gebroken botje constateerde. "Een ramp", kankerde de rossige Amerikaan. "Dat geintje kost me 25.000 dollar, want ik had voor Monza nog in Donington willen racen. Nu moet ik die wedstrijd laten schieten, omdat ik m'n been 10 dagen lang niet mag belasten." 

Eddie Lawson, samen met Haslam, Spencer en Roberts (pole-position) op de eerste startrij, kreeg ook zijn portie te verwerken. Zijn Yamaha sloeg helemaal niet aan en terwijl hij al duwend door Mamola richting muur gedreven werd, kwam de Braziliaanse, reserverijder, Marco Greco als een sprinter vanaf de achterste rij naar voren schieten, om pardoes de rechter clip-on van Lawson's fiets af te rammen. "Rijden, rijden!", schreeuwde teamchef Giacomo Agostini fanatiek tegen de verbijsterde Lawson. Zwijgend stak de Amerikaan de clip-on omhoog als een stil protest. "Probeer het zelf maar!" was zijn laconieke commentaar.
In enkele seconden was het startveld ontdaan van enkele coryfeeën. Lawson langs de kant, Mamola een gebroken voet en Franco Uncini, na een vergeefse duwstart, in de pits voor een bougiewissel. Uncini: "Gallina had een zeer lange eerste versnelling gemonteerd. Daardoor moest ik wat langer duwen. Helaas lukte dat niet, omdat de weg voor mij geblokkeerd werd door anderen. Na alle ellende in Kyalami (GP Zuid-Afrika) en hier, kan dit er nog wel bij!" Het Gallinateam kampt nog steeds met grote stuurproblemen. Uncini reed in Le Mans uiteindelijk met een nieuw blok in een '82-er model frame. Randy Mamola startte wel met de nieuwe XR45, maar was eveneens ontevreden over de stuureigenschappen. "Waarschijnlijk heb ik in Monza een nieuw frame. Zo niet, dan gebruik ik ook de '82-er."
Dankzij het razendsnelle aanslaan, zaten de Honda fabrieksrijders allen voorin. Spencer pakte de kop, gevolgd door Haslam, Roche (later gevallen), Lucchinelli en Roberts. Al snel ontspon zich een duel tussen Roberts en Spencer, dat Kenny in zijn voordeel besliste, totdat hij in de dertiende ronde terugviel door gescheurde uitlaten. Freddie Spencer pakte opnieuw de kop, terwijl ook Marco Lucchinelli en Ron Haslam de vleugellamme Kenny Roberts voorbij gingen. De race leek echt dramatisch te eindigen voor Roberts toen ook Marc Fontan hem voorbij ging en Keith Huewen en Barry Sheene dicht bij hem in de buurt kwamen. In de slotfase begon Kenny's fiets echter weer wat beter te lopen en vocht hij zich terug naar de vierde plaats. Huewen wist zijn Suzuki in de twee laatste ronden voorbij de fabrieks-Yamaha van Fontan te sturen (Fontan verloor ook veel vermogen door kapotte uitlaten), terwijl Barry Sheene net enkele meters te kort kwam op Fontan. 

Voor de start van de 500cc in Le Mans, toen nog zonder "pitspoezen", maar wel veel fotografen. Tussen hen zijn o.a. Ron Haslam, Barry Sheene en Marco Lucchinelli te zien.	Start met Lawson, Haslam, Spencer, Mamola, Uncini, Lucchinelli, Fontan, Sheene en Ferrari.	Randy Mamola en Franco Uncini bekijken de schade.
Jack vertrekt linksboven, terwijl in het midden Randy Mamola aan zijn Suzuki hangt en links van hem Guido Paci (wit-roze overall) hem even later over zijn voet zal rijden. Sergio Pellandini probeert het op zijn voorwiel, terwijl Gustav Reiner tussen Pellandini en de nog duwende Franco Uncini door gaat schieten. Links loopt ook Eddie Lawson nog te duwen.
© Glen McConnachie                                                      Klik voor vergroting van onderste foto.

 

Keith Huewen, hier in de training op Le Mans, werd 5e, zijn beste prestatie ooit.

Achtste en negende werden Guido Paci en Sergio Pellandini voor Jack Middelburg, die zijn eerste WK-puntje verdiende. 'Ik heb mijn tempo in het begin expres laag gehouden en weinig risico genomen', sprak Jack, die constant dezelfde rondetijden op de klokken bracht. Hij was tevreden met de uitslag en vertrok snel naar Ammerzoden, waar de volgende dag weer geraced moest worden. Jack lijkt het seizoen aanmerkelijk voorzichtiger te benaderen dan vorig jaar. Opvallend snel waren in Le Mans de Cagiva's. Virginio Ferrari en Jon Ekerold reden nog op de oude fietsen, maar motorisch heeft men plotseling een enorme stap vooruit gemaakt. Ferrari moest na een sterk begin uiteindelijk met pech opgeven. Ekerold had een zeer slechte start. In Monza hoopt Cagiva de nieuwe fietsen racerijp te hebben. 

Le Mans, 1e ronde 500cc: Spencer (3) Haslam (9), Roche (35), Lucchinelli (5), Roberts (4), Ferrari (11), Frutschi (14), Huewen (47), Sheene (7), Jack en Fontan.

 

© foto's Toon Kannekens

 

 

Uitslag & trainingstijden 500cc klasse Le Mans							Guido Paci achtste in Le Mans op zijn nieuwe Honda. een week later zou hij na een val in de Imola 200 overlijden.
	Rijder	Machine	Ronden	Tijd/Verschil	Grid	Trainingstijd
1	Freddie Spencer	Honda	29	47:47.90	1e	1.37.04
2	Marco Lucchinelli	Honda	29	14.99	5e	1.38.77
3	Ron Haslam	Honda	29	36.28	3e	1.37.64
4	Kenny Roberts	Yamaha	29	44.11	1e	1.36.80
5	Keith Huewen	Suzuki	29	44.85	16e	1.40.72
6	Marc Fontan	Yamaha	29	45.72	9e	1.39.78
7	Barry Sheene	Suzuki	29	46.09	8e	1.39.41
8	Guido Paci	Honda	29	1:30.19	24e	1.41.97
9	Sergio Pellandini	Suzuki	29	1:33.85	20e	1.41.34
10	Jack Middelburg	Honda	29	1:35.82	14e	1.40.52
11	Wolfgang Von Muralt	Suzuki	29	1:39.65	23e	1.41.75
12	Philippe Coulon	Suzuki	29	1:43.14	21e	1.41.38
13	Peter Sjöström	Suzuki	28	1 Ronde	26e	1.42.51
14	Maurizio Massimiani	Honda	28	1 Ronde	31e	1.43.01
15	Louis-Luc Maisto	Suzuki	28	1 Ronde	32e	1.43.01
16	Walter Migliorati	Suzuki	28	1 Ronde	34e	1.43.54
17	Stuart Avant	Suzuki	28	1 Ronde	37e	1.43.95
18	Ernst Gschwender	Suzuki	28	1 Ronde	28e	1.42.66
19	Jon Ekerold	Cagiva	26	3 Ronden	36e	1.43.93
-	Paolo Ferretti	Yamaha	25	Uitgevallen	33e	1.43.49
-	Alain Röthlisberger	Yamaha	24	Uitgevallen	30e	1.42.92
-	Marco Greco	Suzuki	23	Uitgevallen	38e	1.45.87
-	Steve Parrish	Yamaha	20	Valpartij	15e	1.40.58
-	Chris Guy	Suzuki	17	Uitgevallen	17e	1.40.89
-	Eero Hyvärinen	Suzuki	16	Uitgevallen	25e	1.41.97
-	Virginio Ferrari	Cagiva	12	Uitgevallen	12e	1.40.42
-	Leandro Becheroni	Suzuki	7	Uitgevallen	11e	1.39.92
-	Didier De Radiguès	Honda	5	Uitgevallen	27e	1.42.58
-	Michel Frutschi	Honda	5	Valpartij met dodelijke afloop	18e	1.41.20
-	Franco Uncini *	Suzuki	4	Uitgevallen	6e	1.39.27
-	Raymond Roche	Honda	2	Uitgevallen	10e	1.39.92
-	Gustav Reiner	Suzuki	1	Uitgevallen	29e	1.42.68
-	Jean Lafond	Fior/Honda	0	Uitgevallen	22e	1.41.45
-	Randy Mamola *	Suzuki	0	Uitgevallen	7e	1.39.28
-	Andreas Hofmann	Suzuki	0	Uitgevallen	35e	1.43.90
-	Takazumi Katayama	Honda	0	Niet gestart	19e	1.41.21
-	Eddie Lawson *	Yamaha	0	Uitgevallen	4e	1.38.06
-	Boet van Dulmen	Suzuki	0	Niet gestart	13e	1.40.47
* Problemen bij de start

 

Keith Huewen, Barry Sheene, Jack en Marc Fontan.	Virginio Ferrari (#11), Michel Frutschi (#14), Keith Huewen, Barry Sheene, Jack en Marc Fontan.

Podium 500cc, Lucchinelli, Spencer en Haslam, 3x Honda.
Podium 250cc: Alan Carter wint als 18-jarige, op dat moment de jongste coureur ooit, wat later zou blijken zijn enige GP.        2e plaats Jacques Cornu en 3e Thierry Rapaicault.

Jack naast wereldkampioen 1982, Franco Uncini, net uit de pits de baan op.

© foto's Arthur Thill

Jack voor Chris Guy

04-04-1983 nationale races Ammerzoden

Start Ammerzoden: Jack, Hennie Boerman (#23) en Maarten Duyzers (#9). © MOTOR Magazine

Wegraces Ammerzoden koud en nat

Jack voor Hennie Boerman en Maarten Duyzers (#9).

© MOTOR Magazine

Na veel geharrewar, discussies en de tomeloze inzet van de KNMV is het wegraceseizoen Paasmaandag toch van start gegaan op het stratencircuit van Ammerzoden. Ruim achtduizend toeschouwers passeerden de kassa's voor het duel Boet van Dulmen-Jack Middelburg en, zoals de publicatie in het KNMV~bondsblad deed geloven, voor een fantastisch kampioensprogramma met de complete racetop van Nederland. De eerste kampioensrace stond echter pas een week later op het programma in Tolbert en van de Nederlandse racetoppers ontbraken ook de nodige namen. We misten bijvoorbeeld Theo Timmer, George Looijesteijn, Henk van Kessel, Rob Punt, Johan van Eijk en Henk de Vries. Toch niet bepaald de langzaamsten van Nederland. De toeschouwers moesten echter wel zeventienguldenvijftig of vijfentwintig gulden betalen om een stekkie langs het circuit te kunnen bemachtigen (in Raalte zag men vorig jaar meerdere wereldkampioenen voor een bedrag van twintig gulden). Maar het te verwachten duel tussen Jack Middelburg, voor het eerst in Nederland aan de start op de Honda van de Stichting Nederlands Racing Team, en een uiterst geprikkelde Boet van Dulmen op zijn Suzuki, vergoedde natuurlijk veel. De teleurstelling viel dan ook van de gezichten af te lezen toen bekend werd gemaakt dat Boet niet van start kon gaan, als gevolg van zijn val in Le Mans.
Het programma werd geopend met de nieuw ingevoerde 80 cc-ers. Een klasse die zich op nationaal en Europees niveau dit seizoen moet gaan bewijzen. Na een val van Wibbe Rispens in de tweede ronde, moest de race worden afgevlagd. Na enig oponthoud kon men opnieuw van start gaan. De overwinning ging naar Hans Spaan, nadat Johan Teunissen tot halverwege de laatste ronde Spaan achter zich had weten te houden. Daarna volgde de kennismaking met de kostbare Honda 500 RS. Heel beheerst stoeide Jack Middelburg met Hennie Boerman en Maarten Duyzers, die op hun Suzuki's geen schijn van kans hadden tegen de klasse en het materiaal van Jack. Het merendeel van het publiek hield het daarna wel voor gezien. Tot overmaat van ramp trakteerden de weergoden het circuit ook nog op winterse buien en een ijzig koude wind. 'Racen was niet meer mogelijk. Het werd meer balanceren op de spekgladde landweggetjes. De rijders in de kwartliterklasse probeerden het nog wel, maar serieuze pogingen werden met een schuiver afgestraft. Eerst ging Gerard van der Wal de sloot in. Vervolgens ging Jan van Disseldorp onderuit, waardoor Jan van Iwaarden aan de leiding kwam, maar ook hij ging plat. Ruud van der Dussen bleef wel overeind en finishte als eerste. Koen Ebert en Peter Tromp maakten het erepodium compleet. Van de tweeëntwintig deelnemers kwamen er tien aan de finish. De 350cc race werd ook gewonnen door Ruud van der Dussen. Samen met Mar Schouten, Gerard Beck en Pekka Nurmi reed de glazenwasser ver voor de rest van het deelnemersveld uit. Tot een echte strijd kon het gezien de weersomstandigheden natuurlijk niet komen. Bovendien werd de race door een valpartij van Rob de Bock voortijdig afgevlagd. Het programma werd afgesloten met de tweede manche in de halveliterklasse. In hun enthousiasme om Jack Middelburg te volgen gingen Maarten Duyzers en Johnny Willemsen onderuit. Achter Jack gingen Hennie Boerman en Martin Rasch over de finish.
Het al eerder genoemde toeschouwersaantal maakte dat de organisatiekosten in ieder geval gedekt kunnen worden. Er blijft zelfs nog wat over voor de schuldeisers van vorig jaar. 

Nationale races Ammerzoden
			© foto's  Toon Kannekens

Hier een link naar een volledig verslag van de races in Ammerzoden

10-04-1983 Nederlands kampioenschapraces Tolbert

	Jack en Jan Muis helpen 250cc coureur Jan Sup met een probleempje aan zijn Yamaha, in Tolbert.
© MOTOR Magazine

Evenals vorige week in het Noord-Brabantse Ammerzoden was 'Pluvius' de grote spelbreker tijdens de eerste races die meetelden voor het door velen zo begeerde Nederlandse kampioenschap. Plaats van handeling was het stratencircuit van Tolbert in de provincie Groningen. Zo'n 7000 betalende bezoekers omzoomden de pal aan de A7 gelegen piste, waardoor de Stichting CC-races, die ondanks het vrij drukke programma de wedstrijden perfect had weten te organiseren, een 'klein' financieel fundamentje voor de races van volgend jaar heeft weten te leggen. Het bestuur toonde zich dan ook verheugd met het feit dat de kampioensraces dit jaar niet meer voor het overgrote deel bij de Internationale races geïntegreerd zijn. 'Dat heeft ons twee keer zo veel publiek opgeleverd als vorig jaar, toen we nog een nationaal programma hadden', waren dan ook de veelzeggende woorden van secretaris Kuipers. Van maar liefst acht verschillende rennerskwartieren stroomden rond kwart voor één de nationale 500 cc coureurs naar de start. De regen van de afgelopen week had het rennerskwartier zo drassig gemaakt, dat vele rijders het prefereerden om op een verhard stuk weg te staan rondom het circuit of op een stukje van het erf van één van de vele aangrenzende boerderijen. 

Eén van de publiekstrekkers uit de 500cc klasse moest verstek laten gaan, en het laat zich al raden, Boet van Dulmen. Zijn knie heeft toch een grotere 'opdoffer' gehad dan men aanvankelijk dacht of misschien wel hoopte. Hij zal het nog even rustig aan moeten doen. Zoals verwacht ging Jack Middelburg nu moeiteloos met de Frans Henrichs-bokaal strijken. Hij begint al aardig aan zijn nieuwe Honda te wennen, wat aan zijn steeds zekerder rijden duidelijk merkbaar is. Samen met Rob Punt was hij zeer goed weg, maar Punt's RGB begon na de eerste haakse hoek al te sputteren. 'Ik weet niet wat het is, maar ik baal wel een beetje,' was het eerlijke antwoord van Rob. 

© foto's Mark E. Vos      Tolbert 1983

Jammerlijk weer geen punten voor hem en wat nog lastiger is geen wedstrijdervaring met de nieuwe machine. Dat heeft Hennie Boerman onderhand wel. Hij kwam Bobo van Eijck voorbij toen die met de kwaal van de dag, een beslagen vizier, drie ronden voor het einde van de race te maken kreeg. 'Dat heb ik nou altijd', zei Bobo na afloop, en toch heb ik zowel mijn bril als mijn vizier goed ingesmeerd'. Henk de Vries wachtte heel kien de laatste ronde af om met Maarten Duyzers af te rekenen en nam de vierde plaats voor zijn rekening. Jack was zeer gelukkig met zijn overwinning, te meer daar hij aan Tolbert minder goede herinneringen had overgehouden...........

Hier een link naar een volledig verslag van de races in Tolbert

© foto's Bram vd Laan                                     Tolbert

Bijzonder slecht weer in Tolbert, weilanden één grote modderpoel, motoren die daardoor naar de baan gedragen moesten worden en auto's en caravans die vast kwamen te zitten, zoals hier bij het Bobo van Eijk Racing Team. Bobo werd derde achter Jack en Hennie Boerman.

Johan vd Wal's Yamaha RD 350 team in  Hengelo

Na de verregende en zeer koude nationale wedstrijden op het circuit van Ammerzoden (beide manches) en de Nederlandse kampioenswedstrijd op het circuit van Tolbert vrij eenvoudig op zijn naam te hebben gezet, was het de beurt, voor Jack, om te presteren tijdens de internationale races op Hengelo (Gld) voor 20.000 toeschouwers. Deze races zouden nu eens niet met de paasdagen verreden worden, zoals dit wel gebruikelijk was. Ondertussen was een van onze vrienden ook gaan racen en wel in de Yamaha RD 350 LC klasse, een klasse met standaardmotoren, die een kweekvijver moest worden voor de Nederlandse motorsport. In Engeland, Duitsland en Frankrijk deed men dit ook al en de bekendste coureur die uit deze klasse is voortgekomen is denk ik wel de Engelsman Alan Carter (de winnaar van de kwartliter-GP in Le mans dit seizoen). Ook een andere Brit, Rob McElnea, is er uit afkomstig. Er mochten maar een beperkt aantal wijzigingen aan de motoren aangebracht worden, de rest moest gewoon standaard blijven. Aangezien mijn vriend eraan mee deed heb ik diverse van deze races gezien en hoewel uiteraard niet te vergelijken met de normale wegracerij, waren het wel spectaculaire races. Indertijd reed ook Patrick v/d Goorbergh in deze klasse, hij heeft daarna toch redelijke resultaten behaald in de GP-racerij. De Yamaha RD 350 LC was rechtstreeks afgeleid van de TZ 350cc wegracer. In Nederland schreven zich 80 mensen in voor deze klasse. Helaas viel onze vriend al in de tweede ronde uit, terwijl wij achter de tribune op zoek waren naar onze plek, dus moest alleen Jack voor het spektakel zorgen. En dat deed hij! 

Jack had in zijn carrière Hengelo door diverse omstandigheden nog nooit gewonnen en was er dus extra gebrand op dit nu wel te doen. Beide manches werden op het scherpst van de snede uitgevochten tussen Van Dulmen en Jack. Verder kwam er niemand aan te pas. Ook de controverse tussen het duo, n.a.v. de Honda's, KNMV en de hogere eisen van Van Dulmen m.b.t. startgelden, speelden een rol in deze race. Op het podium negeerden ze elkaar dan ook. Enfin, verder met het raceverslag; stuivertje wisselend aan de kop, werd er ronde na ronde het baanrecord scherper gesteld. Wat betreft snelheid deden de Suzuki en de Honda niets voor elkaar onder, uiteindelijk wist Jack echter wel beide manches winnend af te sluiten, nadat Van Dulmen beide manches op kop was weggegaan. Ook de Zwitser Sergio Pellandini, die voor Jack en Boet de snelste trainingstijd had gerealiseerd deed in allebei manches van zich spreken. Beide manches nam hij ook de leiding vanaf de start in handen, maar moest uiteindelijk genoegen nemen met twee maal een derde plaats. Het baanrecord wat Jack die dag reed zou tot 1991 blijven staan, in dat jaar werd het door Wilco Zeelenberg op een 250cc fabrieks Honda verbeterd. In de diverse klassen had men voor een sterk deelnemersveld gezorgd. De 250cc werd gewonnen door Christian Sarron voor Graeme McGregor en Alan North. Ruud v/d Dussen was de eerste Nederlander op een vierde plaats. De 350cc was voor Alan North voor wederom Graeme McGregor, Pekka Nurmi en de Ierse TT specialist (evenals McGregor) Con Law. Ruud vd Dussen was weer de eerste landgenoot op een vijfde plaats deze keer. Hij bleef, wederom een TT specialist, Chas Mortimer net voor. Mortimer, maakte na twee jaar zijn rentree in een wegrace, nadat hij twee jaar eerder, zijn vriend Kenny Blake, verongelukt was, tijdens de TT races op Man. Hij kon het racen echter niet missen, vooral niet op Man. 

© foto's Toon Kannekens

Start 500, Jack middenvoor	Jack en Bobo van Eijk (#3)

De race in de halveliterklasse ging over twee manches. De langverwachte confrontatie tussen Middelburg en Van Dulmen kreeg eindelijk gestalte. En hoe! Keihard gingen de rivalen er tegen aan. Boet, nog niet helemaal fit na zijn val in Le Mans, en Jack, nog stijf van zijn crash tijdens de training, reden werkelijk alles uit de kast. Sergio Pellandini, de Zwitserse garagehouder, wist zich in beide manches één ronde tussen Van Dulmen en Middelburg te nestelen, maar daarna wensten de heren hun sportieve strijd samen uit te vechten. Tsjonge, wat ging het hard. In beide manches werd het ronderecord steeds weer iets scherper gesteld. Zowel in de eerste als in de tweede manche moest Boet na driekwart van de race Jack laten gaan. "Middelburg reed gewoon erg sterk. In de eerste manche waren onze machines even snel. Je hebt zelf gezien hoe vermoeid ik zaterdag na de training was. Ook nu raakte ik vermoeid en dat gaat ten koste van de concentratie. Ik heb Jack toen maar laten gaan. In de tweede manche kwam mijn machine iets vermogen tekort", was het commentaar van Den Boet. Een tevreden Jack Middelburg gaf als commentaar: "Ik heb in Nederland alles gewonnen, behalve Hengelo. Dat stond me al enkele jaren helemaal niet aan. De overwinning heb ik niet bepaald kado gekregen. Ik heb keihard moeten werken om Boet voor te kunnen blijven. Over de Honda's? Motorisch zijn ze prima, maar het rijwielgedeelte is nog niet ideaal. In de training brak het voorwiel zomaar weg en dan weet je echt niet waar je blijft. De komende weken hoop ik het sturen voor elkaar te krijgen. Er zijn mogelijkheden genoeg om het rijwielgedeelte af te stellen, maar dat kost gewoon tijd." In de eerste manche werd Stu Avant vierde na een duel met de sterk rijdende Bobo van Eijk, die vijfde werd. In de tweede manche werd Rinus van Kasteren met een zevende plaats derde Nederlander. Ondanks het gemis van enkele internationale toppers hebben de 20.000 toeschouwers toch kunnen genieten van prima motorsport. Boet en Jack hebben overigens wel aangetoond dat hun opvolgers nog niet in zicht zijn. Mannen als Johan (Bobo) van Eijk, Rob Punt en Henk de Vries hebben nog een lange weg te gaan.

Hier een link naar een volledig verslag van de races in Hengelo

Sergio Pellandini (#43), Boet (#1) en Jack.

Start 500cc Hengelo: met Eero Hyvärinen (#45), Stu Avant (#46), Rinus van Kasteren (#5), Boet van Dulmen (#1), Jack en Sergio Pellandini (#43).	Boet, Jack en Sergio Pellandini.
© MOTOR Magazine

1983 deel 2