1982, eindelijk een fabrieksmachine, maar wat een pech! (deel 5)

De temperatuur tijdens de Grand Prix van San Marino op het circuit Mugello liep op tot richting de 40 graden. De coureurs dienden voor deze reden een petitie in om de race-afstand in te korten, maar dat werd door de wedstrijdleiding niet gehonoreerd. Yamaha trad dus aan zonder zijn twee geblesseerde coryfeeën (Roberts en Sheene) en Marc Fontan brak tijdens de training zijn sleutelbeen, dus wederom pech voor de Yamahafabriek. Jack had zich ondanks zijn nog diverse aanwezige kwetsuren naar een negende plek getraind. De race werd in het begin gedomineerd door de drie fabrieks Honda's. Katayama kwam echter ten val en liep daarbij een paar blessures op. o.a. een breuk in zijn hand. Lucchinelli kon ook het tempo van Freddie Spencer niet volgen, deze was uiteraard wel gewend om onder zulke warme omstandigheden te racen, aangezien in Californië men zulke temperaturen wel gewoon is. Loris Reggiani parkeerde zijn motor al slingerend een beetje slordig in de pits en verloor direct het bewustzijn. Hij moest met zuurstof weer bijgebracht worden en werd daarna afgevoerd naar het ziekenhuis. De jonge Italiaanse teamgenoot van Uncini had er verstandig aangedaan niet door te rijden, ook al lag hij op een kansrijke plaats in de race. Ook Boet van Dulmen staakte door de warmte, ruim buiten de top 10 rijdend, de strijd. Jack reed een eigen en bekeken race en deed wijselijk geen wilde dingen. Uiteindelijk liep hij op deze manier wel in op Marco Lucchinelli en Virginio Ferrari. De eerste (vorige week onttroonde wereldkampioen) wist hij nog te verschalken, maar Ferrari wist zijn vierde plek achter Mamola en Crosby vast te houden. Jack reed dus naar een perfecte vijfde plek toe, hij voelde zich conditioneel als een dweil, had uiteraard ook veel pijn, en dan onder deze temperaturen. Zes punten, dus helemaal niet verkeerd, en dat na alle ellende van de laatste tijd. "Fast" Freddie Spencer won de tweede GP van zijn debuutjaar. De vers gekroonde wereldkampioen Uncini had in de training een voetblessure overgehouden van een valpartij en kon geen rol van betekenis spelen. Van Dulmen was overigens al weer uit het Ergon-team van Jack gestapt en zou het seizoen met zijn eigen Suzuki's afmaken. Hij wilde niet verder met Ergon in zee, omdat zo verklaarde hij: ,,ik heb de aanbieding niet verder geaccepteerd, want zoals het er nu uitziet rijd Jack volgend jaar op semi-fabrieksmachines (kwam dus niets van terecht, GP) en moet ik het met standaard-fietsen doen. Bovendien moet er organisatorisch h.e.e.a. geregeld worden en dat zint me niet". Ook weer het Calimerogevoel, denk ik. Jammer dat zo'n goede coureur zich altijd te kort gedaan voelde.....

Marco Lucchinelli voor Randy Mamola, Graeme Crosby, Loris Reggiani, Guido Paci en Jack.

Beelden race op Youtube

Jack zet in de hitte Chris Guy op een ronde achterstand

Een petitie van een groepje rijders om de halveliterrace in te korten, vanwege de hitte, werd niet geaccepteerd, zodat de heren voor de volle afstand van 25 ronden in de baan mochten komen. Al op het startterrein werden ze beschermd met paraplu's en vele coureurs probeerden zo lang mogelijk in de schaduw te blijven. Het was werkelijk verschrikkelijk zoals de koperen ploert huishield (later kwam ons ter ore, dat het in sommige valleien al sinds Pasen niet meer geregend had). Na de start waarbij de meeste machines probleemloos aansloegen, met uitzondering van de Gamma van Franco Uncini, was het direct Freddie Spencer die het heft in handen nam. Eigenlijk een klein Hondafestival die eerste ronden, want achter zijn rug maakten Marco Lucchinelli en Takazumi Katayama zich druk om de volgende twee posities, met pas daarachter Loris Reggiani, Randy Mamola, Virginio Ferrari, Graeme Crosby en Jack Middelburg. Uncini had het zwaar na zijn slechte start, maar begon toch snel terrein goed te maken en drong de top-tien binnen, waarin zich niet Boet van Dulmen bevond, die helemaal niet zo is ingesteld op zulke hete omstandigheden. De man uit Ammerzoden zou het tot de veertiende ronde volhouden voordat hij zijn machine in de pits tot stilstand bracht. 'Dit gaat zo niet. Vroeger heb ik een keer in Indonesië gereden en toen werd het door de hitte ook zwart voor mijn ogen. Dat is levensgevaarlijk en dan stop ik liever', aldus Van Dulmen. Aan de kop van het veld moest Lucchinelli afhaken. Tot grote teleurstelling van de Tifosi (de meeste spandoeken in Italië dragen teksten met zijn naam) moest hij Katayama laten gaan, om later ook door het duo Mamola en Crosby gepasseerd te worden. 'Fast Freddie', gewend aan zulk weer in Californië, waar hij zijn meeste wedstrijden heeft gereden, domineerde met de NS 500 de race volledig. Niemand kon bij hem in de buurt komen en toen Katayama even het idee kreeg, nadat hij de snelste ronde had gedraaid, dat er voor hem toch meer in zat dan die tweede plaats, moest hij zeven ronden voor het einde de berm in. Takamuzi had teveel risico genomen en hoewel hij zelf de schuld niet wilde afschuiven op de hitte, leek het wel alsof de warmte zijn vechtlust te ver had gestimuleerd. Katayama brak een botje in zijn hand en kreeg een nekblessure, maar was later weer in het rennerskwartier te vinden. De hitte ging weer een tol eisen, want Loris Reggiani parkeerde zijn Gallina-Suzuki wat slordig in de pits. De jonge Italiaan verloor
direct het bewustzijn en was nog net zo verstandig om zijn machine naar huis te rijden in plaats van een paar rondjes (nog zeven) op de finish te wachten. Het zuurstofapparaat werd erbij gehaald en Loris werd per ambulance naar koelere oorden afgevoerd. 

Het winnende trio in Mugello, Graeme Crosby, Freddie Spencer en Randy Mamola.

Mamola en Crosby denderden gezamenlijk naar een tweede en derde plaats, terwijl Jack (die zijn eigen wedstrijd reed en van ieder risico wijselijk afzag) Ferrari en Lucchinelli in het vizier kreeg. Jack kreeg aansluiting en passeerde 'Lucky', terwijl Virginio nog wat reserve bleek te hebben en iets gas bijgaf om zijn acht punten veilig te stellen. De Nederlander was tevreden met zijn zes punten en liet dat na afloop direct weten. 'Ik dacht eerst dat we nog vijf ronden moesten rijden toen ik Ferrari en Lucchinelli plotseling vrij dicht voor me zag. Later bleek, dat ik het bord verkeerd had gelezen en ik kon de kracht niet meer op brengen om er nog een paar extra ronden hard tegenaan te gaan. Met mijn conditie als van een dweil is dat niet verwonderlijk. Daarom ben ik met deze uitslag ook erg blij, waarna de Ergon-coureur van Jan Huberts een lift naar het vliegveld van Milaan kreeg aangeboden en probeerde om de files voor te blijven. Michel Frutschi ging onderuit, Seppo Rossi kreeg motorpech en bij de Cagiva van Jon Ekerold ging voor de tweede keer in successie de koppeling in rook op. Uiteraard toonden de eerste drie heren zich tevreden met de uitslag. Zij schoven een flink aantal plaatsen in het WK-klassement op, waarin Crosby (tweede) en Spencer (derde) nu het duo Roberts en Sheene voorbij zijn gestreefd. Kork Ballington (zevende in de wedstrijd) ging Leandro Becheroni, Sergio Pellandini en Guido Paci vooraf.

					Spencer & Katayama, Katayama & Lucchinelli, Reggiani &  Mamola, Paci & Rossi, Ghiselli&  Ekerold en Beccheroni blij met zijn 8e plaats.

Gelijktijdig met de Grand Prix van San Marino werd op Tolbert de races verreden om de NMB cup. De 500cc werd heel knap gewonnen door Johan "Bobo" van Eijk, die toch wel iets had met het circuit van Tolbert. Hij won hiermee wederom de Frans Henrichs-bokaal, die in 1973 in het leven was geroepen. Johan werd dit jaar heel knap derde in het NK 500cc, achter Jack en Boet die beiden 117 punten scoorden en Johan 100 stuks (gelijk met Dick Alblas, maar net als Van Dulmen dat met Jack had, een beter gemiddelde). Rini van Kasteren werd vijfde voor Albert Bosch, Henk de Vries, Peter Smetsers, Rob Punt en Rob Beute.

De organisatie in Tolbert was echter diep teleurgesteld, zo ook de schenker van de 'Frans Henrichsbokaal', de heer Frans Henrichs zelf. Men had ondanks de Grand Prix in San Marino en een wegrace in Zandvoort, toch nog een aardig deelnemersveld bij elkaar kunnen krijgen. Helaas bleven er velen van die aangemelde rijders doodleuk weg, zonder zich af te melden. Hierdoor moest de organisatie hun twaalf en een halfjarig jubileum met een zwaar gedevalueerd veld vieren. Hierdoor kwamen ze niet aan de 5500 benodigde toeschouwers, maar slechts aan een schamele 2000.

Sportverslaggever Frans Henrichs, in 1922 geboren in Surabaya (Java, Indonesië), verkreeg grote bekendheid als radio- en televisiecommentator van ijshockey en motorsport. Hij overleed in 1999 op 77-jarige leeftijd aan een hartinfarct. Bij de NTS en de latere NOS, was hij jarenlang de absolute nummer één voor motorsport-, bobslee- en ijshockeyverslagen. Henrichs zijn deskundigheid, droge humor en meer dan geestdriftige commentaar maakten hem bij een groot publiek populair. Tijdens de Olympische winterspelen van 1980 in Lake Placid werd hij door toenmalig Studio Sport-chef Bob Spaak gemaand ingetogener verslag te doen. Stapels post volgden van kijkers die juist dol waren op Henrichs uitbundigheid. De laatste jaren werkte hij voor Eurosport. Zowel in de motorraces, voor de winnaar van de 500cc in Tolbert bij de NMB-cup races, als bij de ijshockey, voor de meest waardevolle Nederlandse speler in de Nederlandse competitie, stelde Henrichs een bokaal beschikbaar. Bobo wist deze drie keer te winnen (niet die van ijshockeyer natuurlijk).

	Start EK-Superbike race Assen: 1e startrij v.l.n.r. Ron Haslam (#2), Chris Guy en Jack.  2e rij v.l.n.r. Stu Avant (#14), Joey Dunlop (#3), Steve Parrish (#6) en Henk de Vries (#29). Verder op de foto o.a.: Wayne Gardner, Rob McElnea, Gerard Flameling, Gary Lingham, Dave Dean. Voorwaar geen misselijk veld.

Een week later verscheen Jack twee maal ten tonele tijdens het EK op Assen en wel tijdens de 500cc en de Superbike race. Beide races kwam hij als weergaloze overwinnaar over de finish in twee hele mooie wedstrijden. Tijdens de wedstrijd voor het Europees kampioenschap kreeg hij zijn motor niet aan de praat en ging honderden meters achter het veld pas van start. Op dat moment had hij al 12 seconden achterstand op koploper Chris Guy. Jack vloog dwars door het complete veld naar voren en in de tweede ronde vond hij zich al terug op de 21e plaats. Een ronde later was dat al de 15e en nog een ronde later de 11e plek. In de achtste ronde sloeg Jack toe en passeerde Fabio Biliotti en Rob McElnea en kwam daardoor op een derde plaats te liggen met nog vijf seconden achterstand op leider Dave Dean. De koek was echter nog niet op. In een moordend hoog tempo ging Jack op weg om de 1e plaats te pakken en een ronde later was het zover. Zeer spectaculair ging Jack aan Dean voorbij. Ronde na ronde liep hij verder weg en aan de finish bedroeg zijn voorsprong maar liefts 21 seconden! Een prachtige inhaalwedstrijd bracht hem dus de overwinning. Hij reed beide races op een "gewone" Suzuki RG500, aangezien hij de fabrieksmachines alleen in de Grand Prix mocht gebruiken. Tweede in de 500cc werd David Dean (GB) voor Reinhold Roth (D) en Rob McElnea (GB), de laatste twee zouden nog flink furore maken in de Grand-Prix racerij. Voor de Superbike-klasse was de Honda-fabriek met hun "kanonnen" naar Assen gekomen. Motorlegende en wereldkampioen Superbike Joey Dunlop (GB) (1952 - 2000, stierf tijdens een race in Tallinn in Estland), Ron Haslam (GB) en Wayne Gardner (Aus). Drie grootheden uit de motorsport. Wayne Gardner zou de overstap gaan maken naar de 500cc GP's en in 1987 wereldkampioen worden! Chris Guy (GB) en Ron Haslam probeerden in het begin van de race een zo groot mogelijk gat te slaan, maar de geheel ontketende Westlander sloeg in de vierde ronde al toe. Nadat hij vanaf de start als vijfde was vertrokken achter Haslam, Guy, Dunlop en Gardner. In de vierde ronde kwam Jack als tweede door, fel opgejaagd door Joey Dunlop en achter Chris Guy. Haslam volgde op een vierde plaats. Chris Guy had op dat moment de leiding en probeerde d.m.v. laat te remmen Jack voor te blijven, maar die remde gewoon nóg later en Guy moest hierdoor de graskant in. Het was een vreemd gehoor op Assen, het prachtige geluid van de viertakt machines, voorafgegaan door het jankende geluid van de Suzuki van Jack. En passant verbrak Jack ook nog even het baanrecord op het verkorte circuit van Assen, dat nog op naam stond van Wil Hartog, in 1980 gereden, met ruim één seconde. De kranten kopten de volgende dag dan ook met: 'Jack's solo show'. Jack werd door zijn Superbike overwinning ook nog derde in de eindstand van een serie van twee (1e race was op Donington Park verreden), wat nog aardig wat geld in het laatje bracht. Het was een schitterende racedag op Assen met een super hoofdrol voor de Westlander, daar was vriend en eventuele "vijand" het over eens!

    

De zeer slechte start van Jack in beeld gebracht door Hanjo Roelofs. Jack, vanaf pole-position, komt niet weg en loopt nog te duwen terwijl het hele veld al weg is. En toch nog met de winst er van door gaan! Jack op z'n best.

 

Deelnemers Anglo-Dutch Superbike Challenge, met startnummers en in het zwart de trainingstijd van de eersten en de uitslag in het rood.
2.	3e	Ron Haslam (GB)	3e	10.	1e	Jack Middelburg	1e	19.	2.	Kees van Maris	pech	27.	2.	Pieter Blaauboer	pech
3.	7e	Joey Dunlop (GB)	5e	11.	2.	Brian Peters (GB)	17e	20.	2.	Mark van der Endt	14e	28.	3.	Henk van der Mark	pech
4.	9e	Dave Dean (GB)	9e	12.	3.	Simon Buckmaster (GB)	12e	21.	3.	Wim van Maris	16e	29.	5e	Henk de Vries	7e
5.	5.	Dave Hiscock (GB)	pech	13.	2e	Chris Guy (GB)	2e	22.	4.	Jan van Gogh	18e	30.	5.	Peter Looijesteijn	pech
6.	6e	Steve Parrish (GB)	4e	14.	4e	Stu Avant (Nzl)	8e	23.	5.	Ton Groot	15e	31.	6.	Rob Beute	pech
7.	7.	Gary Lingham (GB)	pech	15.	6.	Graham Atha (GB)	pech	24.	6.	Ted Haanappel	pech	32.	7.	Mile Pajic	13e
8.	10e	Wayne Gardner (AUS)	6e	17.	7.	Hans Otto Butenuth (D)	pech	25.	11e	Dick Alblas	11e	33.	8.	Hans van Toor	19e
9.	8e	Rob McElnea (GB)	pech	18.	8.	Gerard Flameling	10e	26.	8.	Harrie Benthem	pech

		Wedstrijdverloop Anglo-Dutch Superbike Challenge, wit op zwart is uitval van de betreffende rijder
Ronde:		111e	112e	113e	114e	115e	116e	117e	118e	119e	110e	111e	112e	113e	114e	115e	116e	117e	118e	119e	120e
P	eerste	2	2	13	10	10	10	10	10	10	10	10	10	10	10	10	10	10	10	10	10
o	tweede	13	13	2	13	13	13	13	3	3	2	2	13	13	13	13	13	13	13	13	13
s	derde	3	3	3	3	3	3	3	2	2	3	13	2	2	2	2	2	2	2	2	2
i	vierde	8	8	10	2	2	2	2	13	13	13	3	3	3	3	3	3	6	6	6	6
t	vijfde	9	10	8	8	8	6	6	6	6	6	6	6	6	6	6	6	3	3	3	3
i	zesde	10	9	6	6	6	8	8	8	8	8	8	8	8	8	8	8	8	8	8	8
e	zevende	6	6	5	5	5	5	5	5	5	5	5	5	5	5	5	5	29	29	29	29
	achtste	10	5	18	29	29	29	29	29	29	29	29	29	29	29	29	29	5	4	14	14
	negende		18	29	18	18	18	4	4	4	4	14	14	14	4	4	4	4	14	4	4
	tiende		29	4	4	4	4	18	18	14	14	4	4	4	14	14	14	14	18	18	18
	elfde		4	29	30	14	14	14	14	18	18	18	18	18	18	18	18	18	25	25	25
	twaalfde			30	14	12	12	25	25	25	25	25	25	25	25	25	25	25	12	12	12
	dertiende			14	12	15	25	12	12	12	12	12	12	12	12	12	12	12	32	32	32
	veertiende				15	25	15	15	15	15	15	15	15	15	32	32	32	32	32	20	20
	vijftiende				25	27	32	32	32	32	32	32	32	32	20	20	20	20	20	23	23
	zestiende				27	32	20	20	20	20	20	20	20	20	23	23	23	23	23	21	21
	zeventiende				32	20	27	23	23	23	23	23	23	23	21	21	21	21	21	11	11
	achttiende				20	23	23	21	21	21	21	21	21	21	11	11	11	11	11	22	22
	negentiende				23	21	21	19	11	11	11	11	11	11	22	22	22	22	22	33	33
	twintigste				21	19	19	22	19	19	22	22	22	22	33	33	33	33	33
	eenentwintigste				26	26	22	11	22	22	19	19	33	33
	tweeëntwintigste				28	22	11	33	33	33	33	33
	drieëntwintigste				34	33	33
	vierentwintigste				19	28	26
	vijfentwintigste				22	11
	zesentwintigste				33
	zevenentwintigste				11

 

Podium EK-Superbike Assen: Ron Haslam, Jack en Chris Guy

Het EK telde tevens mee voor het Nederlands kampioenschap. Maar liefst vijftien Nederlanders kregen in elke klasse de kans om te trainen. Dit leverde in de 50cc problemen op. De Nederlanders Van Heist en Vrijdag waren sneller dan de Duitser Treutlein, die derde stond in de tussenstand van het EK. Toch werden de Nederlanders als eerste en tweede reserve geplaatst, omdat het EK prevaleerde boven het NK. Wel werd er een financiële regeling voor deze rijders getroffen.

Grote afwezige was Boet van Dulmen. Jaap Timmer schilderde waarom: " Wij hebben Boet vijfduizend gulden geboden. Ten eerste konden wij ons niet meer veroorloven en ten tweede zagen wij dit niet als een internationale race, zoals Hengelo en Raalte. Boet's prijs is bij die wedstrijden vijftienduizend gulden, maar het EK was voor ons een race ten dienste van de Nederlandse motorsport. Bovendien kon Boet zowel in de Superbike klasse als de 500cc klasse aardig wat prijzengeld verdienen. Jack Middelburg reed ruim achttienduizend gulden bij elkaar. Jammer dat we niet met Boet rond konden komen."
En wat zei Van Dulmen ervan: "Was Assen een internationale race, of was de Superbike een nationaal wedstrijdje? Daarbij komt nog dat ik voor races zoals die in Twello Hfl. 7500,- krijg. Moet ik dan van het rijke Assen met minder genoegen nemen? Zelfs met de kampioensraces, begin dit seizoen in Assen, hebben ze mij nog bij de poot gehad. Ik zou Hfl. 3000,- krijgen, maar ze hadden toch een truc uitgevonden om mij minder te geven. Ik had graag in Assen gereden, maar de liefde moet niet van één kant komen (nee, dat klopt..).

© foto's  Dirk de Zeeuw

De Nederlandse return van de Anglo-Dutch Superbike Challenge werd een prooi voor Jack Middelburg, hetgeen niet iedereen verbaasde. Jack draaide in de trainingen al een volle seconde sneller dan Donington-winnaar Chris Guy en viertakspecialist Ron Haslam. Het was Mister Superbike (Haslam) die als leider de eerste bocht inging na de immer spectaculaire koppelingsstart. Het Honda viertaktteam had de machines weer teruggebracht op het oude aantal cc's, 1123, om nog dichter bij Jack Middelburg in de buurt te komen met wat meer vermogen onderin. Samen met Guy probeerde Haslam in de beginfase een gat te slaan, maar de geheel ontketende Middelburg sloeg in de vierde ronde al toe. Chris Guy had de leiding in handen genomen en dacht onze topper in de Geert Timmer-bocht met laat remmen achter zich te houden. Het laat zich raden dat het Jack toch lukte om voorbij te komen, waardoor Chris Guy de graskant op moest zoeken. Samen met Haslam ging hij nu in de achtervolging, terwijl zich achter hen enkele fraaie duels tussen Joey Dunlop, Steve Parrish en Wayne Gardner ontspon. Assen-specialist Henk de Vries gelukte het niet om 4-takt Suzuki rijder Dave Hiscock te verschalken, totdat deze met een overslaande motor aan de kant moest. De eerste vaderlandse viertakter werd Gerard Flameling op een 10e plaats, terwijl de in de trainingen al zo door pech overspoelde Pieter Blaauboer en Henk van der Mark met respectievelijk een lekke voetpakking en nog steeds onbegrijpelijke nokkenassen problemen ook uit de race vielen. Middelburg brak 'en passant' het absolute ronde en wist met de winst ook nog derde in de totaalstand na twee wedstrijden te worden wat hem de nodige pegulanten opleverde. Chris Guy werd met zijn tweede plaats totaalwinnaar voor Haslam, die klaagde toch op top te veel te hebben moeten inboeten met de overschakeling van 998 naar 1123 cc. Na Haslam kwam Steve Parrish als vierde over de finish, voor Joey Dunlop, Wayne Gardner, Henk de Vries en Stu Avant. 

Duwen, weer van de motor af en nog een keer alle kracht tegen de tweewieler aan, totdat het monster tot leven kwam toen de kopgroep al door de Veenslang was. Zo verging het Jack Middelburg bij de start van de 500 cc klasse, die het wedstrijdprogramma in Assen besloot. Fabio Billiotti, Reinhold Roth, Dave Dean, Chris Guy en Henk de Vries bepaalden de strijd aan de kop en terwijl Jack, onder luide toejuichingen op soms zeer drastische wijze zijn rivalen passeerde, vielen er slachtoffers in de voorste regionen. Eerst werd Henk de Vries, die zich veel van deze race had voorgesteld (en terecht gezien zijn uitstekende trainingstijden) door een vastloper uitgeschakeld, waarna Chris Guy voor de tweede keer in de fout ging. Nu kon de jonge Brit niet voorkomen dat hij zijn machine rechtop hield en met een gebroken arm moest de Anglo-Dutch Superbike kampioen Assen vaarwel zeggen. De ene wedstrijd ben je de held; de volgende lig je in het ziekenhuis. Dave Dean kon zich van Reinhold Roth ontdoen, terwijl Rob McElnea ook Billiotti terugwees. Jack Middelburg deed het alles behalve rustig aan, terwijl hij toch 23 ronden de tijd had en al snel werd duidelijk dat ook een halve minuut achterstand voor hem geen beletsel is om in dit veld te winnen. Iedereen moest er aan geloven en halverwege de race zat hij al op rozen. Zoiets was ook typerend voor het krachtsverschil tussen een top-GP coureur en de EK-rijders. Jack was na afloop terecht tevreden, maar constateerde dat hij was geholpen door het uitvallen van De Vries en Guy. 'Als zij door waren gegaan was het voor mij een stuk moeilijker geworden of misschien niet eens mogelijk geweest om nog aansluiting te krijgen'. Niet overal rozengeur en maneschijn in het Nederlandse kamp, want Rob Punt raakte bij de chicane buiten de baan en toen hij het asfalt weer op wilde zoeken werd hij door een concurrent geraakt en moest hij zijn rivalen Dick Alblas en Johan (Bobo) van Eijk laten gaan. Dick eindigde nog als hoogste (zesde) terwijl Bobo met een achtste plaats genoegen moest nemen. Reinhold Roth heeft de beste papieren in de kwartliterklasse voor de titel en kan ook in de 500 cc categorie nog kampioen worden, al moet hij dan Dean en Billiotti verslaan. 'In Jarama zal ik in de 250 cc klasse op safe rijden. Dat wordt waarschijnlijk geen probleem, maar in de zwaarste klasse wordt het gasgeven', aldus de gelukkige Duitser van het Kucera Team. 

 

© foto MOTOR Magazine

Wat draagt de meest bewonderde man in Assen met zich mee in de pitstraat? Juist, de eerste levensbehoeften, zoals daar zijn, een zware van De Weduwe in de ene en een rugbeschermer in de andere hand. Jack Middelburg, die door iedereen werd geprezen door de manier waarop hij na zijn verschrikkelijke crash in Silverstone wist terug te komen, eerst met een vijfde plaats in Mugello en nu weer met twee zeges in Assen, had alle reden tot lachen en hield zich aan een oude belofte. In het ziekenhuis van Northampton (daar voelde hij de pijn nog) sprak Jack de wijze woorden: 'Vanaf nu rij ik alleen nog maar met een 'backprotector', want de gevolgen dat ik het eerst niet heb gedaan, zijn duidelijk merkbaar. Zo'n ding kan je leven redden, maar ik droeg zoiets nooit, omdat het ongemakkelijk zat en m'n pak van achteren ging opkruipen'. Zo blijkt maar weer dat onachtzaamheid moet buigen voor realiteitszin, al moet men soms eerst voelen!

Johan "Bobo" van Eijk (#24) voor Rob Punt (#33), 8e in de 500cc EK/Assen
© foto's Johan Blom

 

ALGEMEEN DAGBLAD, maandag 13 september 1982

Middelburg UNIEK!

Weergaloze zege in EK-race voor zware motoren (door Hans de Bruijn)

© foto's M.E.Vos Assen - Zelfs een ervaren oud-motorcoureur als Theo Bult, laconiek leunend op het TT-monument in Assen, keek zijn ogen uit. "Dit houd je niet voor mogelijk" zei de Twentenaar toen de hoofdrace van het Europees kampioenschap eenmaal binnen was. "Als laatste vertrekken en binnen acht ronden het verschil met de kopman goedmaken. Dat kan alleen Jack Middelburg. Als ik niet beter wist dan zou ik als rijder hard naar de wedstrijdleiding rennen om een protest in te dienen tegen de cilinderinhoud van zijn machine. Het is gewoon niet normaal." 15.000 toeschouwers bezochten gisteren onverwacht het onderschatte EK-evenement dat door de Drentse organisator onder lichte druk van de KNMV was geadopteerd. Alleen TT-voorzitter Jaap Timmer liep echt warm, in het bestuur, voor het evenement. Die weerzin is nu weggenomen. Het staat vast dat de EK-wedstrijden door het succes van dit weekeinde in 1983 worden geprolongeerd. Hopelijk is dit een grote stimulans voor jonge rijders", benadrukt KNMV-secretaris Jos Vaessen. "Dit instituut moet tijd krijgen. Dan is het een sfeerrijke wachtkamer voor Grand Prix-deelnemers. Door het ontbreken van fabrieksinvloeden was er sprake van veel spanning in alle klassen, waarin soms met zes rijders om de eerste plaats werd geknokt. Jack Middelburg speelde hierin een hoofdrol. Hij manifesteerde zich als een uniek coureur door zijn triomf in de Superbike-wedstrijd voor zware motoren tot 1300cc. Zijn doorzettingsvermogen kent geen weerga. Zes weken liggen er tussen de dramatisch verlopen Grand Prix van Engeland en nu. De schade, toen aangericht door een valpartij met Barry Sheene en de Fransman Patrick Igoa, leek op de ravage na een vliegtuigramp. Brokstukken van de totaal vernielde motoren lagen her en der verspreid over 500 meter. En nu ineens dit. Wie het begrijpt mag het zeggen. "IJzeren" Jack Middelburg, die destijds een ernstige rugblessure en een gebroken been opliep, maar vond dat hij er zelf nog vrij goed van was afgekomen, straalde gisteren in Assen van het zelfvertrouwen. De stijgende lijn na de vijfde plaats in de Italiaanse Grand Prix van vorige week werd doorgetrokken. Theo Bult: "onbegrijpelijk voor mij is vooral het feit dat hij direct zijn top weer te pakken heeft." Vertrouwensman Jan Muis: "Wat een ander nog niet in zijn hele carrière beleeft, heeft dit ventje in de laatste vier weken allemaal meegemaakt. Ik bewonder hem enorm. Geen ander kan dit opbrengen. Dat mag best eens worden gezegd, vind ik." © foto's M.E.Vos Middelburg legde uit dat het ongeluk in Engeland natuurlijk geen gewoon ongeluk is geweest. ,,Mijn schuld was het in geen geval. Nou, en hoewel je na zo'n ongeluk toch altijd gaat piekeren - dat is menselijk - stap je er snel overheen. Want ik redeneer zo: als ik het been goed wil laten herstellen, kost me dat een jaar. Dat kan je doen als je twintig bent. Maar ik bekijk het anders. Als ik geen goede uitslagen meer rijd, vergeten de mensen mij. Daarom heb ik me vlak voor de wedstrijd in Italië door vier verschillende onafhankelijke specialisten grondig laten onderzoeken. Als zij het riskant hadden gevonden om met dat been door te gaan tot het einde van het Grand Prix seizoen, was ik onherroepelijk gestopt. Tegen beter weten in doe ik niets. Maar los van elkaar hebben zij mij verzekerd dat het niet gevaarlijk is. Dan rijd ik. Zo ben ik en ik ben ook nog steeds een groot liefhebber van deze sport." Niet alles, maar wel veel ontzegt Middelburg zich voor het motorracen. Het geestdriftige publiek in Assen ging dat gisteren ook beseffen toen zelfs Wil Hartogs baanrecord niet bestand bleek tegen de opmars van de 30-jarige Westlander. Net als in de jaarlijkse TT, begonnen nu ook de toeschouwers, bij elke doorkomst van Jack, enthousiast met programmaboekjes te zwaaien. ,,Ik ben nog niet zeker van de plannen voor volgend seizoen. Elk goed resultaat wat ik behaal is daarom van harte welkom."

 

 

26-09-1982 Grand Prix Duitsland, Hockenheim

 

Deelnemers 500cc Duitsland
1.	Marco Lucchinelli (I)	11.	Guido Paci (I)	22.	Steve Parrish (GB)	32.	Peter Looijesteijn (NL)	42.	Michael Schmid (A)
2.	Randy Mamola (USA)	12.	Freddie Spencer (USA)	23.	Franck Gross (F)	33.	Victor Palomo (ES)	43.	Walter Hoffmann (D)
3.	Kenny Roberts (USA)	14.	Virginio Ferrari (I)	24.	Loris Reggiani (I)	34.	Walter Migliorati (I)	44.	Ulrich Lang (D)
4.	Boet van Dulmen (NL)	15.	Takazumi Katayama (J)	25.	Eric Saul (F)	35.	Klaus Klein (D)	45.	Alfons Amerschläger (D)
5.	Graeme Crosby (Nzl)	16.	Seppo Rossi (Fi)	26.	Peter Sjöström (S)	36.	Ernst Gschwender (D)	46.	Gerhard Treusch (D)
6.	Jack Middelburg (NL)	17.	Gustav Reiner (D)	27.	Guy Bertin (F)	37.	Maurizio Massimiani (I)	47.	Stu Avant (Nzl)
7.	Barry Sheene (GB)	18.	Michel Frutschi (CH)	28.	Jean Lafond (F)	38.	Henk de Vries (NL)	48.	Leandro Beccheroni (I)
8.	Kork Ballington (Zaf)	19.	Christian Estrosi (F)	29.	Philippe Coulon (CH)	39.	Wolfgang von Muralt (CH)	49.	Josef Hage (D)
9.	Marc Fontan (F)	20.	Sergio Pellandini (I)	30.	Chris Guy (GB)	40.	Peter Huber (CH)	50.	Jon Ekerold (Zaf)
10.	Franco Uncini (I)	21.	Graziano Rossi (I)	31.	Andreas Hofmann (CH)	41.	Bent Slydal (N)	51.	Lorenzo Ghiselli (I)

Op naar Duitsland, waar op Hockenheim de laatste GP van het jaar verreden zou worden, en na later bleek ook Jack's laatste race op een fabrieksmachine. Ook zou daar de laatste 350cc GP ooit gereden gaan worden. Deze klasse werd afgeschaft, omdat hij teveel "leek" op de 250cc, ook kwamen er meest dezelfde coureurs in uit. Jack's verwachtingen waren hooggespannen na een 4e trainingstijd, hij moest echter al na een paar ronden de baan verlaten met een slecht lopende Suzuki. Het seizoen had hem eindelijk de lang op gehoopte machines gebracht, maar verder alleen maar pech. Hoe anders zou het misschien geweest zijn als alleen dat ellendige ongeluk op Silverstone aan hem voorbij was gegaan. Nu gooiden niet alleen veel machinepech, maar ook veel blessures, roet in het zo prachtig begonnen seizoen. En de race? Wij zaten in het Motodrome en zagen een prachtig gevecht daar plaats vinden in de laatste honderden meters. Freddie Spencer was met ruime afstand de laatste ronde ingegaan, maar werd voor ons door Randy Mamola ingehaald. Franco Uncini wilde datzelfde doen, maar raakte daarbij Spencer. Beiden vlogen eraf en Mamola reed naar de overwinning. Hierdoor pakten de Italianen Virginio Ferrari en Loris Reggiani hun eerste podiumplaatsen van het seizoen en Mamola zijn eerste zege.

De kaarten in de halve-literklasse waren al geschud, maar toch zou deze race pas in de laatste ronde naar een ontknoping groeien, hoewel het daar aanvankelijk niet naar uit zag. Eerst nam Marco Lucchinelli een kleine voorsprong op Randy Mamola, Freddie Spencer, Franco Uncini en Graeme Crosby, terwijl Jack Middelburg zich op een zesde plaats had genesteld. Terwijl 'Lucky' na een paar ronden een paar plaatsen verloor en Spencer resoluut de leiding nam en een voorsprong begon op te bouwen, was het feest voor Jack voorbij. Na vijf ronden keerde hij met stilgevallen machine in het Motodrome terug en waren alle kansen op een ereplaats verkeken. Ergon directeur Peter Langendijk reageerde briesend: 'De uitlaten en ontsteking hadden allang vervangen moeten worden, maar Suzuki GB heeft ons die onderdelen pas voor Donington Park, volgende week zondag, beloofd. Nu zie je wat er gebeurt: Jack mag zeker niet voor Mamola eindigen!'
De strijd voor de kopposities zou pas in de slotfase naar voren komen. Eerst ging Korky Ballington onderuit, even later gevolgd door Crosby. Spencer leek de zege op zak te hebben, maar verloor in de laatste drie ronden vele honderden meters op de snel naderende Mamola en Uncini, die zo'n twintig seconden voor Loris Reggiani en Virginio Ferrari zaten. Voor de laatste maal kwam men het Motodrome binnen en beide Suzuki-fabrieksrijders remden veel later voor de Sachskurve dan Spencer. Randy passeerde zijn landgenoot vrij gemakkelijk, maar Franco ging te ver en kwam ruimte te kort, zodat hij met zijn voorwiel tegen het achterwiel van de Honda stootte en beiden met een grote klap in de hekken vlogen en Mamola, ruim voor Ferrari en Reggiani zijn eerste GP-zege van 1982 behaalde. Takazumi Katayama werd onbedreigd vierde voor Lucchinelli en Marc Fontan. Spencer moest naar het ziekenhuis worden afgevoerd en men constateerde een gebroken sleutelbeen, terwijl de Amerikaan tevens met tussenpozen het bewustzijn verloor, wat uiteraard de nodige bezorgdheid opleverde.

Beelden race op Youtube

		© foto's Toon Kannekens

Jean-Louis Tournadre wereldkampioen 250cc

Uitslag & trainingstijden 500cc Hockenheim
Pos	Rijder	Machine	Ronden	Tijd	Grid	Trainingstijd
1	Randy Mamola	Suzuki	18	39:15.60	5e	2.10.77
2	Virginio Ferrari	Suzuki	18	20.96	9e	2.12.03
3	Loris Reggiani	Suzuki	18	21.73	8e	2.11.81
4	Takazumi Katayama	Honda	18	42.95	7e	2.11.70
5	Marco Lucchinelli	Honda	18	45.64	3e	2.10.46
6	Marc Fontan	Yamaha	18	58.31	11e	2.13.04
7	Boet van Dulmen	Suzuki	18	58.63	12e	2.13.74
8	Sergio Pellandini	Suzuki	18	1:14.51	14e	2.14.11
9	Philippe Coulon	Suzuki	18	1:18.37	16e	2.14.25
10	Jon Ekerold	Cagiva	18	1:36.27	15e	2.14.17
11	Michel Frutschi	Sanvenero	18	1:36.45	20e	2.15.59
12	Guido Paci	Yamaha	18	2:00.74	29e	2.17.22
13	Peter Sjöström	Suzuki	18	2:00.91	24e	2.16.74
14	Ernst Gschwender	Suzuki	18	2:01.88	22e	2.16.19
15	Walter Migliorati	Suzuki	18	2:02.76	25e	2.17.24
16	Philippe Robinet	Suzuki	17	1 ronde	34e	2.18.71
17	Jean Lafond	Fior	17	1 ronde	32e	2.18.47
18	Alfons Amerschläger	Suzuki	17	1 ronde	37e	2.19.77
19	Steve Williams	Yamaha	17	1 ronde	35e	2.18.73
20	Henk de Vries	Suzuki	17	1 ronde	28e	2.17.54
21	Josef Hage	Yamaha	17	1 ronde	30e	2.17.89
22	Peter Looijesteijn	Suzuki	17	1 ronde	38e	2.19.96
23	Klaus Klein	Suzuki	17	1 ronde	36e	2.19.58
24	Giovanni Pelletier	Morbidelli	17	1 ronde	33e	2.18.52
25	Gerhard Treusch	Suzuki	17	1 ronde	41e	2.24.54
-	Peter Huber	Suzuki	--	Uitgevallen	26e	2.17.38
-	Leandro Becheroni	Suzuki	--	Uitgevallen	13e	2.13.84
-	Gustav Reiner	Suzuki	--	Uitgevallen	18e	2.15.16
-	Victor Palomo	Suzuki	--	Uitgevallen	39e	2.20.67
-	Seppo Rossi	Suzuki	--	Uitgevallen	31e	2.17.95
-	Franck Gross	Suzuki	--	Uitgevallen	21e	2.15.99
-	Stuart Avant	Suzuki	--	Uitgevallen	17e	2.14.81
-	Jack Middelburg	Suzuki	--	Uitgevallen	4e	2.10.55
-	Graeme Crosby	Yamaha	--	Valpartij	6e	2.11.50
-	Franco Uncini	Suzuki	--	Valpartij	2e	2.10.22
-	Andreas Hofmann	Suzuki	--	Uitgevallen	27e	2.17.41
-	Kork Ballington	Kawasaki	--	Valpartij	10e	2.12.68
-	Freddie Spencer	Honda	--	Valpartij	1e	2.09.91
-	Wolfgang Von Muralt	Suzuki	--	Uitgevallen	23e	2.16.33
-	Ulrich Lang	Suzuki	--	Uitgevallen	40e	2.23.63
-	Steve Parrish	Yamaha	--	Uitgevallen	19e	2.15.23

                     

 

03-10-1982 Internationale races Engeland, Donington Park

                      

De laatste wedstrijd van het seizoen, de internationale wedstrijden op Donington Park (GB), de Jody Scheckter World Series, waar de totale wereldtop op het circuit verscheen, samen met de complete Engelse top, reed Jack nog een schitterende race. De 1e manche van de wedstrijd werd gewonnen door Randy Mamola voor Marco Lucchinelli, terwijl Jack daarachter prachtige gevechten leverde met Kork Ballington en Virginio Ferrari. Constant wisselden ze van positie op het prachtige en veilige circuit. In de laatste ronde, terwijl hij het trio aanvoerde, kwam Jack even in het gras terecht, vooral doordat de Michelins zeer snel sleten op het Donington circuit en moest toen dus afhaken. Het was ook de rentree van Barry Sheene op een circuit na zijn bijna fatale ongeluk, met o.a. Jack, op Silverstone. Hij werd onder luid gejuich met een helikopter op het circuit afgezet, waarna hij op krukken naar zijn Rolls Royce strompelde en een ereronde, met chauffeur uiteraard, reed. Tussen de manches door reed hij ook nog een ereronde op een standaardmotor, terwijl Steve Parrish achterop zat, omdat Barry zijn benen niet kon gebruiken (zie foto rechts). De tweede manche eindigde Jack, na een matige start, achter Randy Mamola, Kork Ballington en zijn kopman Franco Uncini op een vierde plek. 

 

Deelnemers races Donington Park, aan de twee manches tellende John Player 500cc World Cup Meeting. Met in het rood de trainingsplaats.
1.	Marco Lucchinelli (I)	4e
2.	Randy Mamola (USA)	5e
4.	Jack Middelburg (NL)	9e
5.	Jean-Louis Tournadre (F)	12e
6.	Boet van Dulmen (NL)	10e
8.	Kork Ballington (Zaf)	8e
9.	Marc Fontan (F)	1e
11.	Bob Smith (GB)	25e
12.	Guido Paci (I)
13.	Franco Uncini (I)	7e
14.	Loris Reggiani (I)	19e
16.	Keith Huewen (GB)	20e
18.	Graham Wood (GB)	13e
19.	Stu Avant (Nzl)	21e
22.	Steve Parrish (GB)
23.	Philippe Coulon (CH)	14e
24.	Virginio Ferrari (I)	6e
25.	Gary Lingham (GB)	17e
26.	Rob McElnea (GB)	3e
27.	Steve Henshaw (GB)	18e
28.	Ron Haslam (GB)	2e
29.	Takazumi Katayama (J)	22e
30.	Dave Dean (GB)	11e
31.	Mark Salle (GB)	24e
32.	Sergio Pellandini (I)	16e
33.	Steve Williams (GB)	27e
34.	Ian Bell (GB)	26e
35.	Fabio Biliotti (I)
36.	Phil Usher (GB)	23e
37.	Paul Iddon (GB)	15e
38.	Andy Bond (GB)
39.	Simon Buckmaster (GB)
40.	Dennis Ireland (Nzl)

Jean-Louis Tournadre (#5, wereldkampioen 250cc 1982 op de fabrieks-Suzuki van Graeme Crosby), Ron Haslam (#28, gaat in de fout, voor het eerst op de fabrieks-Honda), Jack (#4), Keith Huewen (#16) en Takazumi Katayama (#29) op Donington Park.

Finish van de 2e manche, Randy Mamola voor Kork Ballington.

 

 

 

                           

 

De uitslag van de eerste manche over 26 ronden op Donington Park.
01.	Randy Mamola	31.40.12	9.	Franco Uncini	32.27.65	17.	Takazumi Katayama	1 ronde
2.	Marco Lucchinelli	31.44.29	10.	Steve Parrish	32.29.80	18.	Sergio Pellandini	1 ronde
3.	Ron Haslam	31.46.49	11.	Keith Huewen	32.35.12	19.	Steve Henshaw	1 ronde
4.	Kork Ballington	32.05.81	12.	Rob McElnea	32.35.69	20.	Philippe Coulon	1 ronde
5.	Virginio Ferrari	32.10.90	13.	Graham Wood	32.35.86	21.	Phil Usher	1 ronde
6.	Jack Mid