Deelnemers 500cc in Rijeka.

43.

44.

46.

47.

© foto Manfred Mothes www.highsider.com

© foto's  Manfred Mothes www.highsider.com

Begin van de 500cc: Sheene, Lucchinelli, Mamola, Spencer, Crosby, Fontan, Uncini, Gross, Katayama, Frutschi, Ekerold, Roberts en achter "in beeld" Jack (#4) die naast Ballington (#8) het beeld in komt.

Nog 30 sec. voor de start van de 250cc met in de midden Jack's teamgenoot Mar Schouten.

Graeme Crosby, Franco Uncini & Barry Sheene vieren feest op het podium in Rijeka.

DE TELEGRAAF, vrijdag 30 juli 1982

Jack met een shaggie in de hand en de 'Zware van Nelle' op het nachtkastje. Dat kun je je vandaag de dag al helemaal niet meer voorstellen. Roken in het bed van een ziekenhuis.

Voorpagina: Northampton - Met een van pijn vertrokken gezicht ligt Jack Middelburg, de door pech achtervolgde motorcoureur, in het General Hospital, het ziekenhuis van Northampton. Na zijn verbijsterende crash tijdens de vrije trainingen van woensdag, op het circuit van Silverstone, waarbij Jack volgens eigen zeggen met een snelheid van ruim 250 kilometer per uur van zijn machine vloog, stelden de Britse artsen stomverbaasd vast, dat de Nederlander niets gebroken of zwaar beschadigd heeft. Door de enorme val- en glijpartij, waarvan Jumping Jack zich niets meer kan herinneren, zijn zijn handen, zijn rug en zijn enkels zwaar ontveld. Gisterenmiddag, toen onze verslaggever en fotograaf hem namens onze krant bloemen kwamen brengen, kon Jack alweer glimlachen. ,,Het was levensgevaarlijk hier, "vertelde Jack Middelburg, die nu de Grand Prix van Engeland en Zweden zal moeten missen. (zie verder Telesport). Huilend stond hij naast Jack Middelburg, Graeme Crosby, de Nieuw-Zeelander. Toen Jack na vijf minuten bijkwam en zijn ogen opsloeg, hoorde hij de ietwat nasale stem van ,,Croz" stamelen: ,,Thank God, he's alive! "En even later: ,,Zie je wel Jack, dat nummer 4 je geen geluk brengt? Ik had ook alle pech van de wereld toen ik ermee reed. Bovendien had je ook nog pitbox 13 toegewezen gekregen."Gisterenmiddag in het ziekenhuis van Northampton, waar Jack Middelburg enigszins van de schrik en de verschrikkelijke klap was bijgekomen, zei de Westlander: ,,Ik ben nooit bijgelovig geweest, maar dat is nu wel veranderd." Hij is wel populair, de 30-jarige fabriekscoureur van Suzuki. Zeker omdat hij vorig jaar de Grand Prix van Silverstone won. En zuster Cathy Fisher verzorgt hem met haar collega's liefdevol. Dat uitgerekend Barry Sheene en Jack Middelburg bij zo'n rampzalig ongeluk betrokken moesten raken. Barry Sheene probeerde de eerste rondjes op zijn gloednieuwe V4 Yamaha fabrieksmachine, die hij speciaal voor de Britse Grand Prix tot zijn beschikking had gekregen. ,,Het ging onwaarschijnlijk hard," herinnert Jack zich. Bij de Abbey-corner in het circuit, net achter de flauwe helling, kwam de Fransman Patrick Igoa met Gert Waibel in botsing. Waibel kon doorrijden, maar Igoa moest met zijn 250cc door het gras, slipte en hij ging van zijn machine af. Zijn motor belandde weer op de baan, net op het moment dat Sheene er vol in de zesde versnelling op af kwam. Daarachter zat Jack. ,,Het enige dat ik me nog kan herinneren is de brandende motor van Barry Sheene. Ik heb natuurlijk nog geprobeerd "vol in de ankers" te gaan, maar ik kon nergens meer heen. Het is schlemielig, vooral omdat ik er part nog deel aan had. Het was wel levensgevaarlijk. Geen enkele ziekenwagen, geen baancommissarissen!" Boet van Dulmen bevestigt dat. Hij zegt: ,,Het was absoluut onverantwoord. Er reden 82 coureurs in alle klassen door elkaar heen op dat circuit. Als ik manager was geweest had ik de 500cc rijders nooit laten vertrekken onder die omstandigheden. Jack dus ook niet. We dachten allemaal dat ze dood waren. Verschrikkelijk, zo'n klap!" Ze dachten het allemaal inderdaad, de collega's op die rampzalige woensdagmiddag. Jon Ekerold op zijn Cagiva reed aanvankelijk door. ,,Ik durfde niet te stoppen bij die onheilsplek," bekende hij later. Kenny Roberts, Franco Uncini, allemaal kwamen ze naar Middelburg toe, zich verbijtend over het lange wegblijven van de ambulances. Even verder lag Barry Sheene, meer dan 150 meter weggeslingerd. Ook voor hem werd het ergste gevreesd. In het General Hospital van het naburige Northampon werd Sheene gisteren op drie plaatsen geopereerd. De gecompliceerde breuk onder zijn linkerknie bezorgde de artsen vele uren werk. Zorgen maakte zich ook trouwens Jack Middelburg. Met name over de keiharde zakelijke opstelling van de fabrieksbazen. Zullen zij hem volgend jaar weer een fabrieksmachine geven? ,,Geen twijfel over mogelijk," zegt teammanager Mitsi Okomoto van Suzuki. ,,Jack kon hier toch helemaal niets aan doen?" 

Verpleegster Cathy Fisher neemt Jack's bloeddruk op, terwijl haar collega's toekijken.

© foto MOTOR Magazine

Jumping Jack, de pechvogel. Zijn rug ligt open en de "schoonmaakbeurten" van de verpleegsters bezorgen hem helse pijnen. ,,Niet zo erg als Sheene," vertelde hij, ,,want ik heb vannacht gevraagd om ergens anders te mogen liggen. Ik kon niet slapen, zo gilde hij," zo vertelde Jack. Jack zal waarschijnlijk maandagmorgen het ziekenhuis in Northampton mogen verlaten. Dan zal hij spoorslags naar dokter Joan Derweduwen in België reizen, om in één keer ook zijn been te laten opereren, een ingreep die allang had moeten geschieden. ,,Ik heb mijn leven aan mijn Damen-overall te danken", zegt Jack. ,,Door de Kevlar-laag daarin, een stof uit de ruimtevaart, heb ik mijn rug kunnen behouden. De trainingen van Jack en Barry verliepen juist zo voortreffelijk. Middelburg zat alweer op exact dezelfde tijd als die waarmee hij vorige jaar de Britse Grand Prix won. ,,Het zal toch in die nummer 4 zitten", zei hij vertwijfeld. ,,Ik had eerst nummer 7, maar dat wilde Barry Sheene traditiegetrouw natuurlijk overnemen. Toen wilde Graeme Crosby beslist niet meer met nummer 4 rijden. Ik heb toen gezegd: al dat bijgeloof.... waanzin! En ik heb het nummer gepakt waarmee Crosby vorig jaar zo'n ongelukkig seizoen had. Op dit moment ben ik niet zo makkelijk meer. Als zuster Cathy Fisher de bloeddruk heeft gemeten en heeft geconstateerd dat ook de temperatuur in orde is, mag Jumping Jack zelfs een sigaretje voor de schrik roken. In de hal beneden wachten 20 fotografen op een glimp of een seintje over idool Barry Sheene, maar die verblijft dan nog steeds in de operatiekamer. Jack Middelburg leest dan inmiddels dankbaar in de kranten die wij voor hem hebben meegebracht en biedt de schattige verpleegster spontaan één van onze bloemboeketten aan. ,,Charming Jack," fluistert ze zacht.

01-08-1982 Grand Prix Engeland, Silverstone

Voorbeschouwing op Silverstone 1982, halverwege het seizoen (uit programmablad Silverstone).  

500cc titel, voor de Engelse GP op Silverstone, nog geen gelopen koers.

Tot nog toe zijn, het hele seizoen, de Italiaan Franco Uncini, die op de fabrieks Suzuki's rijdt die door Roberto Gallina geprepareerd worden en de ‘Yank’ Kenny Roberts op de fabriek Yamaha’s die door Kel Carruthers onder handen worden genomen, betrokken in een verwoede slag voor suprematie in het WK. Maar het is tot nu toe geen “two horse race” geweest. Groot-Brittannië zijn eigen Barry Sheene heeft tot nu toe goed meegedaan en met nog vier races te gaan, is het kampioenschap nog verre van over. Uncini opende zijn seizoen met een vierde plaats in de openingsronde van het kampioenschap. Hij was, in de Argentijnse Grand Prix slechts vijf seconden achter het trio voor hem geëindigd, deze race werd in winst omgezet door Kenny Roberts. Maar als die prestatie van Uncini nog geen waarschuwingsklokken voor de oppositie had doen luiden, dan toch zeker de Oostenrijkse GP. Franco maakte een vreselijk slechte start, klampte uiteindelijk toch aan, volgde en ging toen het zevental toprijders voor hem voorbij. Het was één van de opmerkelijkste ritten ooit in de Grands Prix racerij en het was een krachtige waarschuwing voor wat moest/zou volgen. De supersterren lieten Frankrijk (Nogarostaking) voor wat het was en begaven zich met het ‘reizende circus’ naar Spanje. Franco verloor vroeg in de race veel tijd toen zijn vizier met brandstof werd bedekt, maar hij bewoog zich vlug door het pact heen om slechts vijf seconden achter tweede man Barry Sheene te eindigen. Er was nog een beter resultaat in Italië. Voor duizenden van zijn fans won Franco, overtuigend, van Freddie Spencer en stond na deze GP gelijk in punten met Kenny Roberts, aan de kop van de puntenlijst. In Assen won Franco het tweede deel, van de wegens regen gestaakte race, en dat was voldoende om hem de eerste plaats in de tussenstand alleen te doen innemen. Hij nam nu drie punten afstand van zijn Amerikaanse rivaal. In België won Freddie Spencer zijn eerste Grand Prix, maar met Barry Sheene als tweede, Uncini derde en Roberts die als vierde eindigde, werd de voorsprong van de Italiaan van drie tot vijf punten uitgebouwd. Roberts, winnaar van het openingsrace van de serie op zijn oude 1981-er Yamaha, had sindsdien met een nieuwe V4 machine gereden. Het was niet het succes geworden waar de fabriek en Roberts zelf, op gehoopt hadden. De besturing van de nieuwe fiets was slecht, en mindere coureurs dan Kenny, zouden geëxcuseerd zijn, voor het meermaals parkeren van de machine tegen de pitsmuur, dit seizoen. Maar het is niet alleen dit feit dat Kenny heeft gestoord. Hij heeft ook aangegeven dat hij niet kon begrijpen, waarom Yamaha “fabrieksfietsen” geleverd had aan mensen zoals Barry Sheene, Graeme Crosby, Marc Fontan en Boet van Dulmen, als de meeste van hen, hem meer hebben uitgedaagd dan geholpen op de baan. Zeker Sheene kon niet worden beschouwd als een teampartner van Kenny. Barry wilde het kampioenschap winnen, en dat was alles. Crosby, die door Suzuki, in eerder controversiële omstandigheden tijdens het afgelopen seizoen was afgedankt, zorgde ook eerst voor zijn eigen belangen, en dan die van iemand anders, en wie kon het hem kwalijk nemen. Bewapend met een ‘square four’ fabrieks Yamaha, voor het team van Marlboro-Agostini, het team dat door Giacomo zelf was samengesteld, reed ‘Croz’ zijn beste seizoen ooit. In Assen wipte hij Roberts van de derde plaats, in de tweede manche, en dit kostte Kenny de algehele overwinning. Nog steeds is het lijstje van Graeme zonder een Grand Prix overwinning er op, maar dit zou zeker snel volgen (zou echter nooit gebeuren), en als rijder voor het Marlboroteam, waar mooier dan op Silverstone. Hij had zeker de capaciteit, alleen moest hij ook een beetje het geluk aan zijn zijde krijgen. Dit gold ook voor Marc Fontan, want ook hij wachtte nog op zijn eerste 500cc Grand Prix overwinning (zou ook nooit gebeuren). Eerlijk gezegd waren zijn kansen een stuk kleiner,want ondanks dat hij erg bekwaam was, bleef de snelle Franse rijder, nog een fractie verwijderd van de klasse van een wereldkampioen. Als Kenny al van mening was dat het leven als een Yamaha racer moeilijk was, zou hetzelfde kunnen worden gezegd van de Suzuki mensen, in het bijzonder die in het HB-fabrieksteam van Suzuki actief waren. 

Randy Mamola, de vice-wereldkampioen van 1980 en 1981 was voor het grootste deel van dit seizoen geplaagd door blessures en buitenissige mechanische problemen. Na vijf races had hij slechts vier punten genoteerd, maar het getijde was sinds Nederland zijn kant op gedraaid en de jonge Californiër begon omhoog op de lijst te klimmen. Zijn teampartner Virginio Ferrari was het hele seizoen al met een polsblessure in de weer, die hij opliep in het voorseizoen in Riverside, Californië. Aangaande Marco Lucchinelli, de flamboyante Italiaan, hij brak zijn enkel op de Salzburgring toen hij van zijn dure Honda tuimelde, terwijl hij in gevecht was met Franco Uncini voor de overwinning. De valpartij beroofde de Hondafabriek van een mogelijke Grand Prix winst, maar nog erger dan dat waren de geringe kansen daardoor, voor Marco, om zijn titel te behouden. Marco deed in Spanje pas weer mee, maar hij was nog niet volledig hersteld van zijn blessure, noch was hij dat in Italië, een week later. Marco pakte wel punten, maar niet genoeg om rijders als Uncini, Roberts en Sheene ongerust te maken. Het was uiteindelijk een andere, nieuwe Honda coureur, die Honda de eerste overwinning met de driecilinder gaf, Freddie Spencer. Freddie was derde in Argentinië geworden, uitgevallen, met mechanische problemen in Oostenrijk, terwijl hij in gevecht was met de leiders, gedwongen om op te geven, terwijl hij de leiding had, in de Spaanse GP, met een defecte ontsteking, tweede achter Uncini in Italië, uitgevallen in Nederland met een defecte stuurdemper, die na een valpartij in de door regen gegeselde race, was beschadigd, en tenslotte een duidelijke winnaar in België. Zelfs op Spa/Francorchamps waren het de goden die het laatste lachten, nadat de 20 jaar oude rijder, uit Shreveport Louisiane, had gewonnen viel hij van de fiets terwijl hij de pits indraaide! Honda's derde rijder met de NS500’s, Takazumi Katayama, had ook in diverse races erg sterk gereden en ook met hem diende rekening gehouden te worden, dit jaar. Maar de Britse fans zullen met meer dan gebruikelijke belangstelling uitkijken naar de terugkeer van NR500. Op deze machine zal Ron Haslam aan hun en zijn thuis Grand Prix gaan deelnemen. De enorme menigte in Silverstone, zal in het raceweekend, hun vingers kruisen voor een plaats op het podium voor ‘Rocket Ron’. Hij reed met de viercilinder in Nederland en België en behaalde bijna de allereerste punten met deze fiets. Misschien kan hij dit op Silverstone eindelijk bereiken.

 Eén persoon zal nog met gemengde gevoelens terugdenken aan de sensationele race van vorig jaar en wel de Zuid-Afrikaan Kork Ballington, die er toen erg goed bij zat, op de fabrieks Kawasaki. Nog steeds op de snelle ‘Greene Machine’, in zijn eentje, komt Kork opnieuw in zijn beste vorm, om zijn optreden in Silverstone te maken. Met zo vele fabriekscoureurs is het bijna onmogelijk voor, om het even welke, privé-rijder om punten voor het wereldkampioenschap te noteren. De Fin, Seppo Rossi, heeft dit jaar erg goed gereden, in feite veel beter dan zijn naamgenoot, de Italiaan Graziano Rossi, de teammaat van Graeme Crosby in de ploeg van het Marlboro Agostini Team. De vertegenwoordigers van het Brits Verenigd Koninkrijk, in de 500cc klasse zijn dun gezaaid. Steve Parrish is zoals gebruikelijke, betrouwbaar en professioneel bezig geweest. Hij zal nooit wereldkampioen worden, maar hij voegt wel iets aan de race toe. Zo doet ook de Nieuw-Zeelander, Stu Avant, net zoals Parrish met beperkte middelen erg goed mee. De ‘jonkies’ zoals Gary Lingham en Chris Guy hebben een groot potentieel, mochten ze de juiste soort hulp krijgen. De sponsoring is zeer essentieel, natuurlijk, maar ook de morele steun van de pers en de ACU (Auto Cycle Union), bijvoorbeeld. Het 500cc wereldkampioenschap is altijd de top van de motorfietssport geweest. Het heeft kampioenschappen, zoals de Formule 750, zien komen en gaan. Volgend jaar zal het erg moeilijk worden om te kunnen starten in de koningsklasse, bijna onmogelijk, wanneer het 350cc kampioenschap ophoudt te bestaan en de rijders uit die klasse naar de 250cc of 500cc zullen overstappen. Om die reden is de toekomst van het Europese kampioenschap zeer belangrijk. Binnenkort zal dat de enige gewaarborgde route naar de GP’s zijn voor iedereen. En als de Britse jongens daarbij willen zijn, moeten wij alles in onze mogelijkheid doen om hen bij te staan.

Jack en Barry verlaten hier vlak na elkaar de pits om aan hun training te gaan beginnen, van een race die ze beiden denken/hopen te kunnen winnen, een kwartiertje later ziet het leven er plots heel anders uit....