Klik voor vergroting, van het meeste wat in een frame staat, is vergroting van.                                  © foto Leo Vogelzang

Zo ziet programma er uit na een daggie regen

Een week later was Jack's aanstaande kopman Uncini, ook aanwezig op de Luttenbergring in Raalte. De zoals eerder gememoreerd, meest aansprekende races in Nederland buiten de TT. Marco Lucchinelli liet verstek gaan met zijn Honda-fabrieksmachines, ondanks een getekend contract. Het zouden fantastische races worden, met een hoofdrol voor Dhr. Middelburg. Hij moest echter 's-morgens eerst even langs het ziekenhuis in Almelo om de ontsteking in zijn been schoon te laten maken, om daarna van pole te vertrekken. Hij was maar liefst twee seconden sneller geweest dan de concurrentie. Voor de race in de 500cc had het flink geregend en donkere wolken trokken zich weer samen en waar Jack vroeger dan wel eens wilde gokken om toch op slicks weg te gaan (hij hield wel van een gokje en angst kwam nu eenmaal niet in zijn woordenboek voor), liet hij nu op de startgrid volle regenbanden monteren. De rest van het veld stond op "intermediates", half slick, half regenband. Na de start bouwde hij een flinke voorsprong op ten opzichte van het hele veld. Het bleef echter droog en de baan droogde snel op en zienderogen kwam het veld met rasse schreden dichterbij en passeerden hem één voor één. Hij had zich al bij een verkeerde beslissing neergelegd, maar toen begon het weer te storten. Flinke slagregens met donder en bliksem teisterden het circuit en de toeschouwers! Jack pakte iedereen weer terug en won de race afgetekend voor Henk de Vries en Boet van Dulmen. Jack had de eerste zes ronden de kop gehad, daarna de erg goed rijdende Henk de Vries vier ronden, Franco Uncini één ronde, gevolgd door Van Dulmen twee, waarna Jack het dus in de plensbui weer tot de finish overnam. Zeker een zeer spectaculaire race. In de tweede manche hoefde hij alleen maar Van Dulmen te volgen om totaalwinnaar te worden en zo gebeurde het ook, Jack had een onwillige achterband, dus deed het "rustig" aan, alleen Franco Uncini wilde er nog wel flink tegenaan gaan en hij won de tweede manche dus voor Van Dulmen en Jack. Jack had zijn opsteker voor de TT weer te pakken, winst in Raalte en dat voor de derde keer in de afgelopen 4 jaar (1981 niet meegedaan i.v.m. blessure). Einduitslag Raalte: 1. Jack, 2. Van Dulmen, 3. Franco Uncini, 4. Guido Paci, 5. Rob Punt. Helaas was er dit jaar, in tegenstelling tot andere jaren, geen NOS ploeg aanwezig, omdat men geen regisseur over had. Deze zaten allemaal in Spanje, waar het WK voetbal bezig was.

Diverse coureurs hadden overigens van de KNMV, voor Raalte, een brief gekregen, dat ze te gevaarlijk reden en dit te veel valpartijen ten gevolg had. Er zou door baancommissarissen ingegrepen worden mochten zij dat nodig vinden. Ze zouden dan eventueel een desbetreffende coureur uit de race halen. Sommigen kregen na één valpartij al zo'n brief op de mat. Men wilde veilige races... Ik denk dat het bestuur beter damwedstrijden kon gaan organiseren. Hoe kom je erop! Deze onzin heeft overigens geen voortzetting gevonden. Jack die geen brief had gehad ontlokte het de opmerking: ,Ik zal de KNMV mijn foto-albums van het seizoen maar even sturen, want ik heb het asfalt in Nederland ook al een paar maal van dichtbij gezien, maar nog geen brief ontvangen'. 

		© foto's  Toon Kannekens

Franco Uncini, Jack en Boet op het podium van Raalte.

         

Start 500cc Donington
	Lucchinelli & Reggiani	Uncini voor Sheene			De teammanager van Uncini, Roberto Gallina, Franco Uncini & Jack.

 

Jack en Boet in Donington

Een week later, zes dagen voor de TT, was er een internationale race in Engeland op Donington Park, de John Player tropic races. De gehele Grand Prix top was hier aanwezig, alleen de Honda's waren er niet, voor zeer spectaculaire races. Jack reed nog op de 1981 Ergon Gamma-Suzuki, de nieuwe XR40 zou hij pas in Assen tot zijn beschikking krijgen. Hij zette wel voor de vele fabrieksmachines de snelste trainingstijd neer! De eerste manche gaf een prachtig kopgevecht te zien van vier man, nl. de fabrieksmachines bestuurd door Barry Sheene, Graeme Crosby en Kenny Roberts. Nummer 4 was niemand minder dan onze "Jumping Jack". Hij kwam wel diverse malen helemaal dwars te staan, in zijn poging om de snellere machines te volgen, maar hij hield het in tegenstelling tot Barry Sheene, wel vol. Crosby won uiteindelijk deze manche voor Roberts, Jack en daarachter Jack's aanstaande kopman, Franco Uncini. Die werd weer over de streep gevolgd door Kork Ballington, Barry Sheene, Steve Parrish en Marc Fontan. Jack had wat problemen met zijn schakelpaneel gehad, daardoor schuurde bij elke bocht zijn voet over de grond, net zolang dat zijn zool weg was en daarna zijn kleine teen nog kleiner zou worden dan hij al was! Een prachtige eerste manche dus van Jack en dat zou lange tijd ook gelden voor de tweede manche. Franco Uncini ging fier aan de leiding en achter hem vochten Kenny Roberts en Jack om de tweede plaats!! Uiteindelijk werd dit gevecht in het voordeel van Jack beslist! Hij probeerde daarna het gat tussen hem en de drievoudige wereldkampioen zo groot mogelijk te maken, om zo de totaaloverwinning veilig te stellen. Dit lukte prima, tot drie ronden voor het eind van de in totaal 52 ronden, toen hij een klein slippertje maakte, door zijn voorwiel weg te trekken. Zo gaf hij helaas een verbazingwekkende eerste plaats, in de einduitslag, uit handen. Ontgoocheld kreeg hij even later van Barry Sheene een lift naar de pits, alwaar Franco Uncini zijn a.s. adjudant bezorgd op stond te wachten voor hij naar het erepodium ging. Hij had nu de totaaloverwinning in de wacht gesleept voor Roberts en Sheene. 

		Franco Uncini viert zijn overwinning in Donington

ALGEMEEN DAGBLAD, maandag 22 juni 1982

Middelburg: toch succes

Westlander geeft zege uit handen (door Hans de Bruijn)

Pech gehad, zeggen de Engelsen laconiek. Een volgende keer beter. De Nederlandse motorcoureur Jack Middelburg werd gisteren vooral door zijn collega's toch geëerd als de bijna zekere winnaar van de twee manches tellende internationale raceklassieker in Donington Park, die als opwarmer voor de Asser TT van zaterdag een succes werd, ondanks een smetje. Drie van de in totaal 52 ronden waren nog te verrijden in de wedstrijd toen de 30-jarige Westlander een moment van onachtzaamheid kende, hij schakelde mis en gaf zo, dicht voor de finishlijn een verbazingwekkende eerste plaats in het algemeen klassement uit handen. De Engelsman Barry Sheene gaf de ontgoocheld in het gras zittende, ongedeerde Jack tijdens de uitloopronde, enkele minuten later, een lift. En de WK-leider Franco Uncini, de Italiaanse kopman van het prominente Suzukiteam, liet de nu voor hem bestemde huldigingceremonie op zich wachten om persoonlijk vast te stellen hoe goed de betrekkelijk ongevaarlijke buiteling van zijn Nederlandse adjudant-in-topvorm, was afgelopen. Toch grote erkenning derhalve, die Middelburg met een constante concentratie onder het rijden bestempelt tot een van de geduchte kanshebbers op een ereplaats in de naar verwachting weer door 140.000 mensen bezochte Nederlandse Grand Prix. "Stom, ik beaam het", verklaarde de Ergon-rijder later. "Maar zo is mijn aard. Als ik kan winnen in een international topveld van Grand-Prix rijders - alleen de coureurs van de Honda-equipe ontbraken hier - dan waag ik iets. Vergeet niet dat winnen voor mij de moeite waard is nu de fabriek een topmotor achter de hand houdt. Een zege in Donington Park beschouw ik dan ook veel belangrijker dan de overwinning van vorige week in Raalte. Er kwam nog bij dat ik hier in de tweede manche, vlak voor tijd ging beseffen dat Roberts moeilijkheden met zijn machine kreeg. Als ik zes seconden bij hem kon weglopen, had ik de totaalzege op zak. Nou, ik geef dan veel in zo'n situatie. Het was me nog gelukt ook, ik ben er zeker van. Wie dit als renner niet aandurft, zonder onverantwoordelijke risico's nemen natuurlijk, moet niet meedoen aan de wegracerij." Een achteraf onderschat voorval in de eerste manche droeg bij tot de net niet volledig geslaagde TT-generale. Al weken is de bevestiging van het schakelpaneel een probleem. Het bepalen van de juiste stand kan moeilijk worden vastgesteld. Middelburg moest dit ook gisteren met een van pijn vertrokken gezicht constateren. Hij schuurde in de eerste manche in praktisch elke bocht zijn aan flarden vliegende schoenzool over het asfalt. Het bloed droop uit zijn kleine teen. Aan deze blessure werd te weinig aandacht besteed. Verband eromheen en niemand keek er meer naar om. Jack: ,,Ik zeg niet dat het iets te maken had met het latere voorval, maar toen Kenny Roberst eerst mij en later ik hem zat op te jutten ging het zo snel dat zulke dingen belangrijk worden." De prestatie van Jack baarde veel opzien, omdat hij de beloofde topmotor nog steeds niet in zijn bezit had, terwijl de fabrieksbazen wel de bevestiging gaven dat die in een loods in het rennerskwartier stond. De opdracht uit Japan luidde simpel: pas voor de training in Assen mag die machine tevoorschijn worden gehaald. Er komen ook twee Japanse monteurs helpen sleutelen. Middelburg eindigde in de eerste manche op een derde plaats achter de Nieuw-Zeelander Graeme Crosby en de Amerikaan Kenny Roberts. De ook aanwezige Boet van Dulmen stopte na drie ronden omdat hij enorm geschrokken was van een valpartij van Randy Mamola. In de tweede manche viel Crosby uit en nam Uncini - vierde op grote afstand in de eerste rit geworden - de leiding. Het stond vast dat de bijna zekere winnaar moest komen uit het gevecht tussen Roberts en Middelburg. Vooral toen de TT-winnaar van 1980 de Amerikaan van zich af wist te schudden, leek de wedstrijd beslist. Het gemakkelijk oplopende verschil ontwikkelde zich in het voordeel van de Nederlander. ,,Gelukkig gebeurde die valpartij nu", constateerde Jack uren later. ,,In Assen zou ik er doodziek van zijn geworden. Daar leef ik helemaal naar toe. Je kan het zelf constateren aan het gemak waarmee ik rijd. Ik ben voor niemand bang."

De uitslag van de eerste manche over 26 ronden op Donington Park. 01. Graeme Crosby  32.57.36 11. Dave Dean 34.04.39 2. Kenny Roberts 33.09.88 12. Seppo Rossi  34.16.51 3. Jack Middelburg  33.15.32 13. Paul Iddon  1 ronde 4. Franco Uncini 33.21.58 14. Mark Salle  1 ronde 5. Kork Ballington 33.21.92 15. Graziano Rossi  1 ronde 6. Barry Sheene  33.22.79 16. Reinhold Roth  1 ronde 7. Steve Parrish  33.48.60 17. Fabio Biliotti  1 ronde 8. Marc Fontan  33.51.50 18. Ian Bell 1 ronde 9. Stu Avant  33.51.65 19. Simon Buckmaster  2 ronden 10. Loris Reggiani  33.55.49
De uitslag van de tweede manche over 26 ronden op Donington Park. 01. Franco Uncini 32.55.53 8. Boet van Dulmen  33.57.60 2. Kenny Roberts 33.07.92 9. Fabio Biliotti  1 ronde 3. Barry Sheene  33.16.07 10. Mark Salle  1 ronde 4. Kork Ballington 33.19.67 11. Paul Iddon  1 ronde 5. Marc Fontan  33.44.81 12. Seppo Rossi  1 ronde 6. Steve Parrish  33.51.49 13. Reinhold Roth  1 ronde 7. Dave Dean 33.56.27 14. Hervé Duffard  2 ronden

Zwaar vermoeid na een race of training

Martien Zoet met Frans Kannekens.

Martien Zoet werd in juni, als versterking, door het Ergon Team van Jack gecontracteerd. De broer van de "gepensioneerde" coureur Willem Zoet werkte tot voor kort, na het stoppen van zijn broer, nog als monteur van de Zwitser Philippe Coulon. Albert Siegers toonde zich zeer tevreden met deze gerenommeerde mecanicien, die medeverantwoordelijk is geweest voor het feit dat Willem altijd op één van de snelste privé-Suzuki's ter wereld heeft gezeten: 'Al aan het begin van dit jaar was afgesproken dat wij er iemand bij zouden krijgen, want met twee monteurs (Siegers & Kannekens) kom je gewoon tijd te kort'. 

© foto  Fermino Fraternali

Jack met Barry Sheene naast de baan en op de baan in Assen.

Jack en Boet TT '82.

Thuisgekomen, was het dus op naar Assen. Hier stonden de splinternieuwe Suzuki's Jack al op te wachten. Hij zou ook opgenomen worden in het Engelse HB-team waar Randy Mamola en Virginio Ferrari dus voor uitkwamen. Met Jack's sponsor Ergon werden goede afspraken gemaakt en Jack reed dus in de kleuren van het HB sigarettenmerk. Ook al werd hij dus bij Suzuki-Engeland gestald, het was wel de bedoeling dat hij voor de kansen van Uncini van het Suzuki-Italië-Gallina-team zou rijden. Jack kreeg ook de beschikking over twee Japanse ingenieurs. De 52e TT-van Assen zou weer de TT niet zijn als er zich geen verrassingen voor zouden doen, dus dat gebeurde dan ook niet. Spektakel ten over. De eerste verrassing betrof Boet van Dulmen. Hij kreeg na inmenging van Kenny Roberts de beschikking over de fabrieks-Yamaha's van Roberts, die zelf het allerlaatste model zou gaan berijden. Van Dulmen kreeg nu dezelfde motoren als Barry Sheene, Marc Fontan en Graeme Crosby. De 2 Nederlandse toppers plotseling beiden met een fabrieksmachine aan de start voor hun thuis GP. Voor Jack voor het eerst, Van Dulmen had al eerder de beschikking gehad over het snelste materiaal dat er leverbaar was. Dit seizoen had hij het echter weer met produktie-machines moeten doen en nog een wedstrijd op de fabrieks-Cagiva gereden. Hier had hij echter geen contract getekend, maar was meer testrijder, dus kon hij zonder problemen overstappen naar Yamaha. Hoefde hij zich tenminste weer niet achtergesteld te voelen... De TT boekte ook weer diverse records, tijdens de drie trainingsdagen bezochten 60.000 mensen het circuit en de wedstrijddag trok 143.431 betalende bezoekers. Dit zal ook wel met de hoge verwachtingen van Jack en Boet te maken hebben gehad. Jack's nieuwe 'fiets' was achteraf in Donington al aanwezig geweest, maar omdat de Japanse technicus die de verantwoording over deze machines had, te laat in Engeland arriveerde, had Jack ze daar nog niet ontvangen. Ze waren nog hagelnieuw, alleen Hiriyuki Kawasaki, de Japanse testcoureur, die in 1981 ook diverse GP races had gereden voor Suzuki, had er in Japan een paar rondjes opgereden. Nu was het taak om de machines in een paar dagen aan Jack aan te passen. Dit zou niet meevallen, het was niet zo, zet een snelle coureur op de snelste motorfiets en hij wint. Daar was tijd voor nodig en die was er helaas niet. Jack zette na de eerste trainingssessie de vierde tijd neer, net voor zijn kopman Uncini, als eerste Suzuki. Plaats 1 t/m 3 was voor Yamaha, nl. Crosby, Sheene en Roberts. De training was echter veel te kort geweest, want veel had men nog niet af kunnen stellen voor Jack. Men was net met de vering bezig, toen de training al weer over was. Jack voelde wel dat de machine veel lichter en sneller was dan zijn oude. De donderdagtraining deed Jack een plekje zakken op de startgrid door toedoen van Franco Uncini. Er waren volop afstelproblemen. Snelheid was er genoeg, maar problemen met de banden, met de remmen, met de voorvork, etc. Jack gaf dan ook aan, nog ontzettend aan zijn nieuwe machine te moeten wennen. Hij zal ook wel hebben moeten wennen aan alle Japanners rondom en in zijn onderkomen. Na de vrijdagtraining stond Jack nog steeds vijfde en dit zou dus niet meer veranderen. Hij zou op zaterdag dus als  5e van start gaan, achter Roberts (snelste), Sheene, Uncini en Crosby. 

Startopstelling.		Uitslag.

Roberts, Uncini, Jack, Sheene, Spencer en Mamola in het eerste deel van de race.

36 Rijders hadden zich gekwalificeerd voor de 500cc race. Door de blessure van 'Kojak' Guido Paci † (van beroep straaljagerpiloot, die in 1983 om het leven zou komen tijdens de 200 mijlsrace op Imola), mocht ook Rinus van Kasteren (zou Jack's monteur worden in zijn laatste seizoen), als eerste reserve nog van start gaan. Na de start nam Kenny Roberts de leiding voor Barry Sheene, Jack, Randy Mamola, Kork Ballington, Freddy Spencer, Takazumi Katayama, Sergio Pellandini en Marc Fontan. Jack passeerde Sheene naar de tweede plaats en begon het Roberts erg moeilijk te maken door zijn Suzuki links en rechts naast hem te prikken. In de tweede ronde kwam Uncini naar voren en nam de leiding over. Jack volgde hem naar de tweede plek en begon zijn kopman vakkundig af te schermen, door de rest achter zich te houden. Na enige ronden begon het hier en daar te spetteren en op sommige delen van het circuit flink door te regenen. Voor de start had er al dreigend uitgezien, maar iedereen was op slicks vertrokken. Uiteindelijk begon het te hozen, maar iedereen bleef flink doorjakkeren op het steeds natter wordende circuit. In de zesde ronde vlogen achtereenvolgens Roberts, Graeme Crosby en Freddie Spencer van hun racemonsters. Het was inmiddels tot een complete wolkbreuk gekomen en in de zevende ronde vond wedstrijdleider Jaap Timmer het welletjes en besloot de race af te vlaggen. Inmiddels was Jack als 1e de finish gepasseerd, met Franco Uncini speedend over het water achter hem aan. Hij zou nadat hij zag dat de race werd afgevlagd, overigens op professionele wijze, Uncini nog voor laten gaan. Er was daarna nogal wat verwarring, want een 500cc race was nog nooit over twee manches verreden. Men besloot (helaas voor Jack), dat de één na laatste doorkomst de nieuwe startopstelling zou zijn. Verder moest er gestart worden op de machine waar de race mee was begonnen. Dat betekende dat ook de gevallen coureurs weer aan de race mochten deelnemen. Dit was een vreemde situatie, Jack had in deze ronde nog op een vierde plaats gereden, dus moest ook als vierde van start, terwijl hij in principe de leiding had toen de race werd afgevlagd. Alleen Freddie Spencers machine was niet meer op tijd te herstellen. Het droogde snel op, dus ging de "tweede manche" weer op slicks van start. Jack en Barry Sheene namen direct de leiding en hielden deze vast. Helaas maakte Jack een fout in de tweede ronde in Mandeveen en vloog er met een flinke high-sider vanaf. Even te gretig het gas erop gegooid en waarschijnlijk de onwennigheid van zijn nieuwe krachtbron. Sheene ging eigenlijk daarna onbedreigd aan de leiding, alleen Uncini had het nog even geprobeerd, maar deed het iets rustiger aan, nadat hij op dezelfde plek als Jack in Mandeveen er ook bijna afging. Echter Sheene ging ook bijna onderuit en was daar zo van geschrokken dat nu Uncini de leiding over kon nemen en de tweede manche ondanks een gebroken remklauw, op zijn naam bracht. Ook de totaaloverwinning ging nu naar Franco Uncini, voor, Barry Sheene en Graeme Crosby. Randy Mamola behaalde toch eindelijk weer eens wat punten door zich als vijfde te kwalificeren. Virginio Ferrari was overigens weer onderuit gegaan en had van Suzuki HB-Engeland te horen gekregen dat hij op de 'schopstoel' zat. Een voorbeeld hoe slecht de GP-coureurs indertijd betaald werden: Jack ontving voor zijn aandeel in deze spectaculaire TT, zeggen en schrijven het "fabelachtige" bedrag van 520 gulden (ongeveer 236 euro)...

Schitterende foto, zie vergroting!

Donkere wolken voorspelden weinig goeds bij de start van de 500cc klasse, maar toen alle machines naar het startveld werden geleid werd het wat lichter en iedereen kneep zijn handjes samen. Was de halveliterrace de laatste jaren al niet vaker door 'Pluvius' verziekt? Het hele clubje stond zo'n beetje op slickbanden tegenover de hoofdtribunes en een plotselinge regenbui zou een rare wending aan het racegeweld kunnen geven. Karretjes met regenbanden en intermediates werden voor alle zekerheid vlak naast de vangrail geparkeerd, maar toen het bord 'nog drie minuten' omhoog ging, werden de bakjes door de monteurs naar de droge garages getrokken. Bij het groene licht schoot de blauwe Gallina-Suzuki als een raket van de plaats, terwijl Crosby nauwelijks uit de startblokken kwam. Franco Uncini hield de kop tot de Bedeldijk vast, want toen werd hij er door Roberts uitgeremd. De Amerikaan had bij start en finish nog steeds de leiding, met vlak daarachter Franco Uncini, Barry Sheene, Jack Middelburg, Randy Mamola, Freddie Spencer, Kork Ballington, Takazumi Katayama, Sergio Pellandini, Marc Fontan, Andreas Hoffmann, Marco Lucchinelli, Raymond Roche en toen pas Van Dulmen op de fabrieks Yamaha. Het lange lint was voorbij de pits en de strijd kon oplaaien. Uncini voor Roberts, was de volgorde na de tweede ronde en samen met Middelburg en Sheene had men zich iets losgemaakt van Spencer, terwijl zowel Van Dulmen als Crosby naar voren gingen. De lucht werd asgrauw en de dreiging voor de coureurs werd op de tribunes zichtbaar toen allerlei stukken plastic en regenkleding tevoorschijn werden getoverd. Wat ging er gebeuren?

Jack aan de leiding van de TT, in de stortende regen. Uncini en Sheene volgen.

Middelburg en Roberts raakten elkaar in hun strijd om de eerste plaats, die ook door Uncini en Sheene werd bevochten. Om beurten namen Roberts, Jack en Uncini de leiding in de race van elkaar over. De spanning steeg met het slaan van iedere minuut en in de zesde ronde met Roberts voor Uncini, Sheene en Middelburg, met een korte tussenpoos gevolgd door Spencer, stortte de regen met bakken uit de hemel. Het asfalt was binnen korte tijd spekglad en alleen Katayama was de pits binnengereden om banden te wisselen. Doorrijden onder deze omstandigheden was gekkenwerk (Jack Middelburg: 'Mijn fiets stond gegeared op 290 km/u) en dat zou ook blijken, want in de zevende ronde kwamen Roberts, Spencer, Crosby en Ferrari niet meer door.

Val Kenny Roberts in de "1e manche"

Beelden race op Youtube

Zij waren alle vier onderuit gegaan en dat men er zonder kleerscheuren vanaf kwam was een wonder. Spencer bijvoorbeeld, stapte er bij het inkomen van de S-bocht af en iedereen weet hoe hard het daar gaat. 'This is crazy', riepen enkele stemmen van het doordrenkte pitpersoneel en dat vond wedstrijdleider Jaap Timmer ook. Nadat Middelburg, Uncini en Sheene waren doorgeglibberd, werden zowel de zwart/wit- als de rode vlag getoond en was de race ten einde. In de achtste ronde liet Jack zijn merkgenoot Franco nog netjes passeren, waarbij hij door te lang achterom te kijken zelf een stuk door de berm moest, en toonde zich een braaf knechtje, wat gezien de Suzuki-politiek ook wel de verstandigste houding is. Terwijl de motorfietsen van de vedetten werden gerepareerd en opgelapt, wachtte iedereen op de beslissing van de wedstrijdleiding. De commentaren waren ondertussen niet van de lucht. 'Men had veel eerder moeten stoppen' was een veel gehoorde opmerking en men was benieuwd hoe de heren in race-control zouden reageren. De beslissing was kort maar krachtig, omdat het reglement nu eenmaal in dit soort situaties een passende respons heeft. In totaal moesten zestien ronden worden afgelegd. Moet men een wedstrijd binnen twee ronden stoppen, dan wordt er opnieuw voor de volle afstand gestart. Is een wedstrijd over minimaal 75 procent verreden (in dit geval twaalf ronden) dan telt die race als een complete wedstrijd en wordt er niet overgereden. Nu werd de 500cc race in de zevende ronde afgevlagd (dat sommige coureurs acht ronden hebben gereden doet niet ter zake, helaas voor Jack die toen aan de leiding reed), waardoor de uitslag van de doorkomst na de zesde ronde als een tellende manche wordt gerekend. De tweede manche wordt daarna over de resterende afstand uitgereden, dus over tien ronden, waarna de man met de minste punten tot winnaar wordt uitgeroepen en volgens de normale WK-puntendeling wordt gehonoreerd. Roberts had dus één punt (hij kwam na de zesde ronde als eerste door, terwijl hij daarna viel) en Uncini twee, Sheene drie en Jack vier etc. De idiote situatie deed zich voor dat jongens die er keihard waren afgestapt en normaal gesproken niets verdiend hadden, zich wel voor de volgende "manche" mochten melden, omdat zij op het moment van hun crash niet meer aan een wedstrijd deelnamen! Het was even wennen voor sommige mensen en terecht, want deze situaties doen (deden) zich maar uiterst zelden voor. Jaap Timmer: 'Misschien hadden wij wel eerder kunnen laten stoppen, maar we hadden voortdurend contact met een meteorologisch centrum en pas toen we begrepen dat de bui niet snel zou overgaan en het te gevaarlijk werd, heb ik snel met wedstrijdleider Vernon Cooper overlegd en binnen dertig seconden werd de race stil gelegd. Bovendien moet je niet vergeten dat we hier met professionele coureurs werken, waarvan je mag verwachten dat ze hun eigen grenzen kennen'. Gebleken is echter dat die professionele coureurs dan maar tegen zichzelf beschermd moeten worden, want als binnen een paar minuten Roberts, Spencer, Ferrari en Crosby erbij gaan liggen, dan spreek je niet over kleine jongens. Welnu, er werd opnieuw gestart, nadat de machines van Roberts, Spencer en Crosby waren opgelapt (in principe mocht men alle onderdelen, behalve het frame, verwisselen), moest "Fast Freddie" op de startlijn, na de opwarmronde, zijn Honda in het gras parkeren, net als Roberts in 1981. De stuurpen van de NS 500 was gebroken en dat had men, ondanks een degelijke inspectie, niet kunnen ontdekken. Jack Middelburg liet zich als snelstarter van zijn beste kant zien, pakte met de Ergon-HB Suzuki de leiding en kwam na een ronde als eerste langs de bomvolle tribunes, waar traditiegetrouw de programmaboekjes de lucht ingingen. Sheene, Uncini, Mamola, Ballington, Roberts, Pellandini en Crosby heten de achtervolgers. Kon Jack deze druk verwerken? Met een ontketende Sheene is het kwaad kersen eten en de Brit was gebrand op een zege in Assen. Was hij dit jaar niet drie keer tweede geworden? Barry moest en zou Jack voorbij en de Nederlander probeerde het gat dicht te houden om Uncini in eerste instantie te helpen. Helaas mislukte deze poging, want iets te snel dook Jack een rechterbocht in, het voorwiel gleed weg en er werd weer 'gejumpt'. Wel applaus van de toeschouwers, maar geen punten voor Jack. Sheene liet zich zo'n kans niet twee keer geven en sloeg direct een gat t.o.v. Uncini, die op zijn beurt weer afstand nam van de onderling duellerende Roberts en Crosby, gevolgd door Ballington en Mamola. In de zevende ronde maakte Sheene een slipper, hield zijn John Player-Yamaha wel onder controle, maar ramde met zijn rechterknie tegen de kuip, waardoor deze met steun en al losschoot, terwijl de voorvork ook een tik had gekregen. Franco Uncini schoot hem binnen een paar kilometer voorbij en reed regelrecht naar de overwinning, waardoor hij ook de totaalzege over twee manches zou pakken. Sheene kon het onder deze omstandigheden niet langer bolwerken en moest zijn zwaar bevochten tweede positie aan Crosby prijsgeven, terwijl ook Roberts hem nog voorbij ging. 
'Ik ben blij dat deze race voorbij is, want ik had geen kilometer verder kunnen rijden. Mijn achterremverankering is afgebroken en heeft de hele handel meegenomen', sprak een dolgelukkige Uncini. Ook Kenny Roberts was met zijn tweede plaats tevreden. 'Ik wist na de opwarmronde dat ik veel vermogen was kwijtgeraakt ten gevolge van die val', luidde de reactie van 'King Kenny'.

Columns Jack in de Telegraaf tijdens de TT

 

© foto's MOTOR Magazine

© De Telegaaf

                         © foto M.E.Vos       

	Johan "Bobo" van Eijk voor Freddie Spencer tijdens de training. Johan wist zich niet te kwalificeren en Spencer ging onderuit in de 1e manche.

Persbulletin HB Suzuki over Jack.		Veranderingen.

Er moest heel wat afgesleuteld worden aan Jack's fabrieksmachine in Assen, en in een zeer korte tijd.

 

Eerste training woensdag 23 juni.		Tweede training donderdag 24 juni.

 

 

Derde training donderdag 24 juni.		Vierde training vrijdag 25 juni.

 

© foto's  Toon Kannekens

© foto  Dirk de Zeeuw

Kenny Roberts		Graeme Crosby	Barry Sheene	Marco Lucchinelli

		© Frits Kruishaar
Ron Haslam

Franco Uncini		Freddie Spencer	Kork Ballington	Randy Mamola

Uncini, Roberts, Jack & Sheene	Katayama, Crosby, Van Dulmen, Fontan & Lucchinelli.	Mamola, Uncini, Pellandini, Ballington & Roberts	Guy, Ferrari & Parrish

Haslam & Ghiselli

Hier een volledig verslag van de TT van Assen 1982

04-07-1982 Grand Prix België, Francorchamps

© foto Manfred Mothes www.highsider.com

Deelnemers 500cc op Francorchamps.
1.	Marco Lucchinelli (I)	13.	Chris Guy (GB)	24.	Takazumi Katayama (J)	35.	Raymond Roche (F)
2.	Randy Mamola (USA)	14.	Guy Bertin (F)	25.	Heiji Kinoshita (J)	36.	Graziano Rossi (I)
3.	Kenny Roberts (USA)	15.	Philippe Coulon (CH)	26.	Jean Lafond (F)	37.	Seppo Rossi (Fi)
4.	Jack Middelburg (NL)	16.	Jon Ekerold (Zaf)	27.	Walter Magliorati (I)	38.	Eric Saul (F)
5.	Graeme Crosby (Nzl)	17.	Bernard Fau (F)	28.	Guido Paci (I)	39.	Dale Singleton (USA)
6.	Boet van Dulmen (NL)	18.	Virginio Ferrari (I)	29.	Steve Parrish (GB)	40.	Freddie Spencer (USA)
7.	Barry Sheene (GB)	19.	Michel Frutschi (CH)	30.	Victor Palomo (ES)	41.	Franco Uncini (I)
8.	Kork Ballington (Zaf)	20.	Lorenzo Ghiselli (I)	31.	Sergio Pellandini (I)	42.	Hiroyuki Kawasaki (J)
9.	Marc Fontan (F)	21.	Franck Gross (F)	32.	Giovanni Pelletier (I)	43.	Gustav Reiner (D)
11.	Stu Avant (Nzl)	22.	Andreas Hofmann (CH)	33.	Loris Reggiani (I)	44.	Peter Sjöström (S)
12.	Leandro Beccheroni (I)	23.	Keith Huewen (GB)	34.	Philippe Robinet (F)	45.	Ron Haslam (GB)
?	Fabio Biliotti (I)	?	Peter Huber (CH)	?	Peter Looijesteijn

Jack voor "King" Kenny

Zoals gewoonlijk een week later weer op naar België, naar een vreselijk duur Francorchamps. Voor hetgeen je daar voor een tribunekaartje op de racedag betaalde, zat je twee keer drie dagen voor in Assen en had je nog geld over! We hadden alle hoop dat Jack hier wel zijn machine over de streep zou brengen. De trainingen waren in ieder geval zeer belovend. Jack had voor de tweede keer (eerste keer was TT 1980) in zijn loopbaan als coureur, de snelste trainingstijd neergezet (2.39.01, 152 km/p.u. gem.). Jack kwam zeer goed weg bij de start, maar Barry Sheene was nog net iets sneller. Gedurende de eerste ronden gingen Jack en Barry met elkaar in de slag, net zoals dat gebeurde in de 'tweede manche' in Assen, constant stuivertje wisselend. Ook Graeme Crosby zat er goed bij. Jack bleef goed mee doen aan de kop van het veld, samen met Sheene, Crosby, Roberts en Spencer, maar weer sloeg de pechduivel toe voor de sympathieke Westlander. In de twaalfde ronde moest hij de strijd staken door vastzittende gasschuiven.... Uiteindelijk was de verrassende winnaar nu Freddie Spencer op zijn Honda. De 1e GP overwinning van Spencer en van de Honda fabrieksmachine! En de eerste overwinning voor Honda, sinds de legendarische Mike Hailwood(†)  in 1967 voor het laatst had gepresteerd. Barry Sheene en Franco Uncini completeerden het podium, voor Roberts, Mamola en Lucchinelli op de plaatsen vier, vijf en zes. Uncini leidde nu de tussenstand in het WK met vijf punten voorsprong op "King" Kenny. We gingen, net als Jack, zeer teleurgesteld weer huiswaarts.

Donderdagtraining Francorchamps, Jack met permanentje

Start 1e rij 500cc: rechts voor trainingssnelste Jack, Freddie Spencer (40), Graeme Crosby (5), Barry Sheene (7).

 

     Beelden race op Youtube

Begin van de race, Jack aan de leiding.   Jack vlak achter zijn kopman, Franco Uncini

ALGEMEEN DAGBLAD, maandag 5 juli 1982

Middelburg wordt er doodziek van

Spencer bezorgt Honda eerste zege sinds '66 (door Hans de Bruijn)

Shit, shit en nog eens shit!. © foto MOTOR Magazine ,,Het mag niet lukken. Ik begin er doodziek van te worden." De ontgoocheling van de Nederlandse motorprof Jack Middelburg was gisteren, temidden van de uitbundige vreugde over de eerste Honda-zege sinds 1966 van de Amerikaan Freddie Spencer, nóg groter dan vorige week na de hachelijke buiteling tijdens de Asser-TT. "Dat was een fout van me. Daarbij had ik me neer te leggen", zei hij voor de race berustend. Maar aan het afhaken van Jack Middelburg in de Grote Prijs van België, waarin hij, na een nieuwe valpartij in de training, notabene mocht vertrekken van de beste startplaats voor de 500cc race, had niemand schuld. Op kop rijdend kreeg de onbevreesde Nederlander een mankement aan de motor en hoewel hij het racen nog tien ronden volhield zat er geen kans op revanche voor hem in. De eer van de beste Nederlander ging nu naar Boet van Dulmen, die op zijn fabrieksmachine van Yamaha, als zevende finishte. Over het voortvarende begin van Jack ontstond in de pits nog een misverstand. WK-leider Franco Uncini was slecht van start gegaan en toen Jack Middelburg zich liet terugvallen werd er aanvankelijk verondersteld dat hij zich weer wilde opofferen als meesterknecht van een wereldteam. Hij leek de kopman te gaan helpen, net als in de TT. "Dat is hier evenwel nooit de bedoeling geweest", legde Middelburg naderhand uit, toen hij onthutst zijn helm had afgezet. "Integendeel mijn positie in de race was bemoedigend, omdat ik me van stalorders niets hoefde aan te trekken door de slechte start van Franco. Tja en dan heb ik toch pech. Het is bijna niet te geloven. De gashandel van de motor raakte defect. Dat probleem had ik ook in de trainingen gehad, maar we hadden alle onderdelen vernieuwd en het euvel moest in theorie zijn verholpen. In de tweede ronde, toen ik aan de leiding kwam in de race, merkte ik echter dat er weer iets niet in orde was. Ik moest te vroeg gaan remmen om een bocht goed door te komen en even had ik nog de hoop dat het euvel vanzelf zou overgaan - het ging ook iets beter - maar het was toch een bekeken zaak halverwege de race voor mij. Als ik was doorgereden zou ik zeker weer zijn gevallen. De ontknoping van de verrassend verlopen Grand Prix maakte Jack zodoende als toeschouwer mee. Honda, dit jaar stijlvol teruggekeerd in het internationale racen, behaalde de eerste zege sinds 1966. De Amerikaan Freddie Spencer tekende hiervoor. Voor Suzuki's koploper Franco Uncini eindigde ook nog de Engelsman Barry Sheene, die zich niets had aangetrokken van de betere klassering in het wereldkampioenschap van de eveneens voor Yamaha uitkomende Kenny Roberts. De slecht gehumeurde Amerikaan raakte door zijn vierde plaats nog verder achterop op zijn Italiaanse tegenstrever.

© foto's Arthur Thill

Jack voor Barry Sheene, Franco Uncini en Marc Fontan

© foto's Toon Kannekens

Jack aan de leiding van de 500cc race, voor Barry Sheene (#7), Graeme Crosby (#5), Kenny Roberts (#3), Marco Lucchinelli (#1) en Marc Fontan (#9).

	Jack weer met pech aan de kant.

Uitslag & trainingstijden 500cc Francorchamps
	Rijder	Machine	Ronden	Tijd	Grid	Trainingstijd	De winnende Honda van Spencer op de motor Rai, op de achtergrond een poster van de start van '81 in Spa, met Jack geheel rechts.
1	Freddie Spencer	Honda	20	52:59.67	2e	2'39.533
2	Barry Sheene	Yamaha	20	3.80	4e	2'40.167
3	Franco Uncini	Suzuki	20	6.27	11e	2'41.559
4	Kenny Roberts	Yamaha	20	23.08	5e	2'40.212
5	Randy Mamola	Suzuki	20	35.09	10e	2'41.301
6	Marco Lucchinelli	Honda	20	36.47	6e	2'40.491
7	Boet van Dulmen	Yamaha	20	39.54	7e	2'40.576
8	Kork Ballington	Kawasaki	20	40.11	13e	2'42.657
9	Michel Frutschi	Sanvenero	20	1:00.44	16e	2'43.431
10	Marc Fontan	Yamaha	20	1:02.77	8e	2'41.124
11	Ron Haslam	Honda	20	1:21.13	19e	2'44.074
12	Stuart Avant	Suzuki	20	1:21.56	15e	2'43.431
13	Seppo Rossi	Suzuki	20	1:33.75	18e	2'43.732
14	Guy Bertin	Sanvenero	20	1:51.45	23e	2'44.510
15	Philippe Coulon	Suzuki	20	1:51.97	25e	2'45.123
16	Jon Ekerold	Suzuki	20	1:58.78	27e	2'45.741
17	Loris Reggiani	Suzuki	20	2:07.01	21e	2'44.464
18	Leandro Becheroni	Suzuki	20	2:21.57	28e	2'45.997
19	Gary Lingham	Suzuki	20	2:25.47	32e	2'46.616
20	Fabio Biliotti	Suzuki	19	1 ronde	34e	2'47.858
21	Chris Guy	Suzuki	16	4 ronden	35e	2'48.745
-	Peter Huber	Suzuki	--	uitgevallen	36e	2'49.170
-	Jack Middelburg	Suzuki	--	uitgevallen	1e	2'39.100
-	Graziano Rossi	Yamaha	--	Valpartij	17e	2'43.638
-	Peter Sjöström	Suzuki	--	uitgevallen	31e	2'46.511
-	Jean Lafond	Fior	--	uitgevallen	33e	2'47.551
-	Gustav Reiner	Suzuki	--	uitgevallen	26e	2'45.388
-	Takazumi Katayama	Honda	--	uitgevallen	9e	2'41.222
-	Victor Palomo	Suzuki	--	uitgevallen	29e	2'46.278
-	Sergio Pellandini	Suzuki	--	uitgevallen	22e	2'44.493
-	Hiroyuki Kawasaki	Suzuki	--	uitgevallen	20e	2'44.086
-	Graeme Crosby	Yamaha	--	uitgevallen	3e	2'40.144
-	Franck Gross	Suzuki	--	uitgevallen	30e	2'46.379
-	Wolfgang Von Muralt	Suzuki	--	uitgevallen	24e	2'45.051
-	Steve Parrish	Yamaha	--	uitgevallen	14e	2'43.427
-	Raymond Roche	Suzuki	--	uitgevallen	12e	2'42.463

Direct na de Belgische Grote Prijs reisde Jack door naar Mol, om zich door dr. Derweduwen weer aan zijn been te laten opereren. De ontsteking rond de pen in zijn been speelde hem te veel parten. Hierdoor miste hij de NK wedstrijden op Zandvoort en de kans op de nationale titel. De pech bleef altijd als een schaduw boven hem hangen...

1982: Kenny Roberts voor Barry Sheene.

1982 - deel 4