 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
1982, eindelijk een fabrieksmachine, maar wat een pech!(2) |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
deel 1 van 3 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
04-04-1982 200 mijls race Italië, Imola
Jack vloog uit Argentinië rechtstreeks naar Italië, waar op het
circuit van Imola de 200 mijlen race werd verreden over twee manches,
hierdoor miste hij overigens de nationale kampoenschapraces op Zandvoort. Deze
races in Italië waren bijna altijd de seizoensopener in Europa, na de
Daytona 200, en stonden hoog aangeschreven. Vandaar dat alle
toppers hier gewoonlijk aanwezig waren, dit jaar ontbraken er echter een
paar, om diverse redenen, op het appèl: Kenny Roberts, Barry Sheene,
Randy Mamola, Freddie Spencer en Virginio Ferrari. Bij Kenny Roberts en Barry
Sheene was de reden simpel: geld. De
organisatoren van Imola en hun voornaamste sponsor AGV helmen waren niet
in staat geweest om de bedragen te betalen, die deze coureurs eisten.
Wat betreft beide rijders van Suzuki Groot-Brittannië, Randy Mamola en
Virginio Ferrari, waren de redenen van hun afwezigheid totaal anders: na
twee valpartijen van Randy en één van Ferrari sinds het begin van het
seizoen, zag het ernaar uit dat de Japanse verantwoordelijken geen zin
meer hadden om teveel risico's te nemen voor het begin van het Grand
Prix seizoen. Het doel van dit seizoen was de wereldtitel, waarvoor
alles opgeofferd diende te worden. De boodschap vanuit Japan was
duidelijk: geen deelnames meer aan wedstrijden, die internationaal niet
meetelden voor de wereldtitel. Marc Fontan, een liefhebber van de Imola
200, was niet aanwezig, omdat zijn machine niet op tijd terug was uit Argentinië.
De absentie van Freddie Spencer werd aan hetzelfde euvel toegeschreven,
maar men had het idee dat het met dezelfde reden als de Suzuki's was.
Daarna werd Jack weer verwacht op het circuit de Varsselring van Hengelo voor de Paasraces. Ook Graeme Crosby met de fabrieks Yamaha was hier aanwezig. Ondanks dat het al half april was, was het steenkoud in Hengelo en ook viel er zeer veel neerslag, dit resulteerde in zeer veel valpartijen tijdens de trainingen. In de nieuwe mobiele kliniek kon men direct flink aan het werk om iedereen weer op te lappen. Jack deed er alles aan om het ronderecord, dat al op zijn naam stond, scherper te stellen, maar dat lukte net niet. Het leverde hem wel de eerste startplaats op. Op 2e paasdag werd het rennerskwartier wakker onder een sneeuwtapijt! De races begonnen dan ook met natte sneeuw- en hagelbuien en windkracht oplopend tot 8. Een witte kerst hadden we niet gehad, maar het werd wel een witte Pasen. Voor Jack was de race snel over. Op kop liggend trok hij in de eerste ronde zijn motor onderuit, waarschijnlijk door te koude (nieuwe) banden. Hij was weer snel overeind en begon een inhaalrace. Helaas waren een voetsteun en een hendel afgebroken, waardoor hij zijn voet op de uitlaat moest laten rusten en dit werd vrij warm! Hij moest de strijd uiteindelijk staken, nadat hij door deze gebreken rechtdoor was geschoten en hij het genoeg vond. Crosby wist daarna de race te winnen. Vlak voor de start van de tweede manche, begon het hard te hagelen en dit gepaard met flinke rukwinden, deed de organisatie besluiten de race af te vlaggen na de eerste ronde. Tijdens de herstart, en het tumult rond het wisselen van de banden, sloeg het weer wederom in alle hevigheid toe en besloot men, mede gezien het donker worden, om de race verder af te gelasten. De races in Hengelo telden ook mee voor het Nederlands kampioenschap, dus Jack deed hier geen beste zaken en aan het einde van het seizoen zou blijken dat hij in Hengelo zijn titel al had verspeeld. De andere klassen waren wel allemaal verreden en hadden de volgende winnaars: Hans Spaan (50cc), Hansi Mûller (125cc en 250cc), Mar Schouten (350cc) voor Alan North en de Australiër Graeme McGregor. Mar was in de 250cc klasse ook nog derde geworden achter Eero Hyvärinen en de al genoemde Hansi Mûller.
© foto's Henk Keulemans
Hier een volledig verslag van de races in Hengelo
Een week later op het circuit van Assen werden de tweede races om het Nederlands kampioenschap gehouden onder heel wat betere weersomstandigheden als een week eerder tijdens Hengelo. 28 Rijders startten in de 500cc klasse en Jack ging als eerste van hen, onbedreigd, over de finish. Van Dulmen moest nog een flink gevecht leveren met Henk de Vries om de tweede plek, maar wist dit uiteindelijk voor elkaar te krijgen. De eerste dertig punten voor Jack waren binnen. Dit gold ook voor Ergon-teamgenoot en vriend Mar Schouten, die de 250cc en 350cc op zijn naam schreef.
Hier een volledig verslag van de races in Assen
© De Telegraaf
* Lorenzo Ghiselli (1953 - † 28 juli 1985) komt om het leven na een valpartij tijdens de Imola 200 op 14 april 1985. Door een wervelbreuk was hij volledig verlamd en uiteindelijk zou hij enige maanden later aan zijn verwondingen bezwijken. Hij reed in Imola 1974 één GP in de 125cc klasse en behaalde een prachtige vijfde plaats. In 1978 & 1979 reed hij eveneens zijn thuis GP maar dan met een 500cc. Van 1982 t/m 1984 reed hij vele 500cc Grand Prix.
Jack en Boet waren de grote trekpleisters, onder een stralende zon in de slotrace, van de nationale races in Helmond. Er was niets meer dan de eer en een goede premie te verdienen voor de twee topcoureurs, tussen twee Grand Prix door.
De races trokken een kleine 10.000 toeschouwers, die een fraaie halveliterrace voorgeschoteld kregen. Van Dulmen wist de race op zijn naam te schrijven, hoewel hij flink moeite moest doen om Jack van zich af te houden. Jack wiens spullen van Frankrijk naar Spanje onderweg waren, reed op een geleende machine, een Suzuki RG4 van Mar van Beek, en in een overall en helm van zijn vriend en teamgenoot, Mar Schouten. De veel nieuwere en modernere uitvoering van Van Dulmen's Suzuki was uiteraard geen partij voor deze oude RG3, alhoewel Jack door zeer mooi stuur- en remwerk hier bijna nog wel in slaagde. Hij wist nog wel Rini van Kasteren voor te blijven in een veld van totaal 37 rijders. Van Kasteren won een fraai gevecht met Peter Smetsers, Rob Punt, Albert Bosch en Bobo van Eijk. Piet van de Wal, Martin Rasch en Peter Lemstra maakten de eerste tien compleet. Mar van Beek, die Jack dus zijn reservemotor had geleend, werd vijftiende, en moest volgens Jack in het vervolg niet meer "zeuren" dat deze "fiets" niet goed liep, want zijn RG4 moest in zijn tijd een Grand-Prix winnaar zijn geweest. Jack bleef dan ook met zijn rondetijden slechts enkele tienden achter op die van Boet. Voor de races was er overigens nogal wat ophef over het wegdek en dan vooral over de vele gevaarlijke putdeksels.
 Jack: 'We zijn op de goede weg. Albert en Frans raken steeds
verder met de ontwikkeling van de Gamma en het resultaat is merkbaar'. Zelden
toonde Jack zich zo happy
met een trainingsuitslag
en met een grotendeels geblesseerd Suzuki-kamp stijgen zijn kansen op
fabrieksmateriaal waar het jaartal 1982 op vermeld staat, bovendien spreekt
een snellere kwalificatie dan de jongens met de allernieuwste fietsen
ook de verantwoordelijke
mensen in Japan
wel aan.
Hans
van Doorn, namens de Nimag aanwezig, kon voorlopig tevreden zijn en was dat
dan
ook. Onze andere halve-liter matador Boet van Dulmen
verging het slechter in Jarama. Tijdens de
eerste
tijdtraining schoot zijn voorwiel weg en
het was des te verontrustender dat ook in de tweede sessie Van Dulmen bij het
uitkomen van een snelle rechterbocht van de baan raakte. Een compleet
ontvelde
schouder plus een diepe snee in zijn rechterpink, die later in een ziekenhuis
in Madrid gehecht moest worden, waren het
gevolg. Later bleek dat Boet ook een lichte hersenschudding had opgelopen.
'Dokter Costa heeft me drie dagen absolute
rust voorgeschreven en daar hou ik me aan', sprak Van Dulmen
die duidelijk aangeslagen was.
Had hij misschien na zijn eerste val niet moeten rijden? 'Misschien niet. Dat is
moeilijk na afloop te zeggen, maar
ik ben blij dat de gevolgen
niet ernstiger zijn'. Iemand die niet van zijn machine stuiterde, maar daar gezien
zijn ultraspectaculaire manier van rijden wel een beetje aanspraak op
maakte,
was Freddie Spencer. De Hondfabrieksrijder bracht de
driecilinder op de pole positie en dat bracht de tongen in beroering. Honda had
die luxe in de halveliterklasse voor de laatste maal vijftien jaar geleden meegemaakt! Spencer,
Roberts
en Jack waren
de enige rijders
die onder het ronderecord waren gedoken.
 rekening houden, want men knabbelde iets van zijn voorsprong af. Of de
Honda-fabrieksrijder ooit de aan val van de drievoudig wereldkampioen had kunnen
pareren zullen we nooit weten, want in de zevende ronde brak een bobinekabel en werkten
nog maar twee cilinders bij de krachtbron van de koploper, die direct de pits opzocht. Spencer had zijn gezicht
laten
zien en dat was heel wat. Zijn eerste GP-zege lijkt nu nog een kwestie van tijd.
Roberts, met een hevig spinnend en glijdend achterwiel greep bekeken zijn kans en reed Sheene binnen een paar ronden
helemaal los. Zijn zege zou niet meer in gevaar komen, terwijl Sheene voor rugdekking
zorgde. Franco Uncini kreeg Jack Middelburg te pakken, die zich concentreerde om zijn vierde plaats te behouden, voor de aanstormende
Crosby, die alles in het werk stelde om Lucchinelli kwijt te raken. Voor Jack mocht
alle inspanning niet baten. In de negentiende (van de in totaal 37) ronde sprongen de bouten uit de tussenring die het kettingwiel op zijn plaats moest houden en keerde
Jack lopend naar zijn caravan terug. 'Ik probeerde een bekeken race te
rijden en wilde in de slotfase
proberen of ik Uncini nog kon pakken om zo beste Suzuki-rijder te worden. Mijn bandenkeuze was niet goed, waardoor ik veel in de bochten
verloor', constateerde Jack, die vervolgens opmerkte 'Waarom zit ik er nu weer naast. Ik
wil zo graag eens gewoon een race in de punten uitrijden, de achterstand op de koplopers wordt veel te groot'. Juist geconcludeerd,
want de eerste drie rijders in het WK, finishten in Jarama in dezelfde volgorde en daarmee is
al een boel spanning verloren gegaan. Roberts was uiteraard in de wolken met de eerste zege van de V-4
Yamaha.
Crosby (ja, hij weer), Lucchinelli en Katayama reden eenzaam hun rondjes, terwijl Kork Ballington (zichtbaar ontevreden met zowel de prestaties van de Kawa als zijn eigen inbreng) moest
zich
gewonnen geven aan good-old Victor Palomo, die de racehandschoenen weer had aangetrokken en achter Marc Fontan (slechte start)
en voor Kork Ballington als achtste de monotone race
beëindigde. Guido Paci snoepte nog net een puntje mee. De beide
fabrieks-Sanvenero's van Guy Bertin en Michel Frutschi vielen uit evenals
Mamola, die al na de opwarmronde problemen kende. Zijn dalende vorm is typerend
voor de malaise in het Suzuki-kamp en misschien kan deze niet zo
bijster gezonde situatie in het voordeel van Jack Middelburg werken, want hoewel
'oom Jack' nog geen klinkende uitslagen heeft
behaald,
was
zijn
optreden in Spanje erg indrukwekkend
en
hoopvol.
Franco Uncini ging nu samen met Kenny Roberts aan de leiding halverwege het GP-seizoen, beiden met 48 punten. Uncini wilde echter iemand die hem rugdekking wilde en kon geven. Zijn landgenoot Ferrari was langdurig uitgeschakeld, Mamola was kopman en zou niet voor Uncini gaan rijden en had door de vele zware (7) valpartijen dit seizoen niet echt veel zelfvertrouwen over, in Reggiani had de van steenrijke komaf zijnde Uncini geen vertrouwen genoeg en deze was geblesseerd. Vandaar sprak hij met de fabriek om Jack tot zijn secondant te maken. Hij had dit in het begin van het seizoen al gewild en gedacht dat het zou gebeuren. Hij wilde graag onze land- en streekgenoot voor rugdekking.
Jack had inmiddels wat vertrouwen opgedaan door de internationale wedstrijden in de 500cc klasse in het Belgische Chimay op zijn naam te brengen, een week na zijn opname in Mol. Beide manches wist hij ruimschoots te winnen voor Philippe Coulon, die twee maal tweede werd nadat zowel in de eerste als tweede manche Van Dulmen, ook ruim achter Jack liggend, een vastloper kreeg. De totaaluitslag over de twee manches was: Jack, Philippe Coulon, Bobo van Eijk, vierde de Duitser Ernst Gschwender en vijfde en zesde de Britten Graham Wood en Mark Salle (13 april 1957 - † 20 october 1985). Mark Salle reed later dit jaar in Silverstone zijn eerste GP. Vanaf 1983 zou hij ook op het vasteland Grand Prix gaan rijden. Tijdens internationale wedstrijden op het Britse Brands Hatch kwam hij in aanrijding met een con-collega en dit kostte hem het leven.
Jack was uiteindelijk zeer verrukt met het
nieuws dat hij vanaf de TT van Assen over het ECHTE fabrieksmateriaal
zou gaan beschikken en daarmee ook over alle andere voorzieningen, zoals
technische steun en de juiste banden. Verder werd monteur Martien Zoet
aan het Ergon team van Jack toegevoegd, de broer van Willem Zoet, die
dus gestopt was met de actieve wegracerij. Hij had dit seizoen voor
Philippe Coulon gesleuteld, maar werd nu als derde monteur door het team
van Jack aangetrokken. ************EINDELIJK WAS HET DAN ZOVER, EEN SUZUKI XR40 FABRIEKSMONSTER!!**********
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Eerdere
winnaars van de dubbel, winst in Daytona en Imola 200, waren Giacomo
Agostini, nu aanwezig als teammanager van Graeme Crosby en Graziano
Rossi, en Jarno
Saarinen. Albert Siegers en Frans Kannekens reisden naar Frankfurt om daar de
motoren op te halen die uit Argentinië overgevlogen kwamen, deze konden
nl. niet met hetzelfde vliegtuig als het Ergon-team mee terug. Dit zou
niet erg vlot verlopen, ze moesten enkele dagen op een camping bij het
vliegveld logeren, omdat de Suzuki's maar niet kwamen. Uiteindelijk
kwamen ze pas op vrijdagavond aan en moesten Albert en Frans een nacht
doorrijden om nog op tijd in Italië aan te komen voor de races. Het
kostte Jack wel een trainingsdag. Vele
toppers gaven op Imola 'acte de présence'. De trainingen brachten de
Italianen al in extase. Hun nieuwe volksheld, de wereldkampioen Marco
Lucchinelli op zijn nieuwe Honda en Graeme Crosby met de fabrieks
Yamaha, brachten keer op keer de snelste ronde op de klokken. Ze bleven
hun tijden scherper stellen, tot uiteindelijk Lucchinelli de snelste
tijd noteerde. Er klokten slechts vijf rijders een tijd onder de twee minuten,
Lucky (1.57.51), Crosby (1.58.66), Franco Uncini (1.59.16), JACK
(1.59.18) en Boet (1.59.37). Direct na de start namen de Nederlanders de
kop in handen. In de 2e ronde lag Jack nog aan kop, terwijl Van Dulmen
op een vierde plaats terug te vinden was. In de vierde ronde kon Jack het
fabrieksgeweld echter niet meer van zich afhouden en passeerden Crosby,
Lucchinelli en Uncini hem. Dit trio liep langzaam weg met hun 82-er
fabrieksmateriaal dat een stuk sneller bleek dan het 81-er materiaal van
Jack. De tankstops beslisten uiteindelijk de race, Uncini en winnaar
Crosby tankten zeer snel, terwijl Lucchinelli veel tijd verloor. Jack
kwam achter dit fabriekstrio op een prachtige vierde plek over de finish. De
rest van de Nederlanders; Van Dulmen viel uit met een gebroken krukas,
Peter Looyestein viel ook uit, Bobo van Eijk werd 20e en Rinus van
Kasteren eindigde op de 22e plek. Rob Punt en Martin Schouten wisten
zich niet te kwalificeren. De tweede manche stond volledig in het teken van
het gevecht tussen Marco Lucchinelli en Graeme Crosby. Franco Uncini
viel na twee ronden uit met machinepech en helaas had Jack al pech voor de
start van de race. Zijn clip-on brak vlak voor de start af, tijdens het
optillen van de motor voor het controleren van de voorrem. Gelukkig
gebeurde het niet even later tijdens de race, want dan ga je er
bijvoorbeeld tijdens het remmen gegarandeerd af. Na de reparatie, die
razendsnel werd uitgevoerd met hulp van de monteurs van Boet en het
Gallina-team, was de
race al van start en mocht Jack niet meer aan de race beginnen. Hij was
zeer teleurgesteld en boos, maar de officials waren bikkelhard in hun
oordeel. Jack kennende waarschijnlijk ook maar goed ook dat hij niet
achter het veld aan mocht. Wel weer
eens pech want een derde plek in de eindrangschikking zat er zeker in.
Crosby won voor Lucchinelli de tweede manche en kregen op het podium flinke
ruzie omdat 'Lucky' vond dat 'Crozz' hem had genaaid. Lucchinelli had
echter niet opgelet toen Crosby de pits in ging voor een tankstop en
moest toen het gras in, dit was echter Marco's eigen schuld. Hij naaide
echter wel het Italiaanse publiek op door de Nieuw-Zeelander van diverse
dingen te beschuldigen en dit nog wel door de microfoon. Marco toonde
zich hier een slechte verliezer. Jack werd uiteindelijk met slechts
één uitslag 25e in de eindstand over de twee manches. Corsby was
één, Lucchinelli twee en Graziano Rossi drie.
Voor
endurancerijder, Frans van der Kamp, was het helemaal een slecht
Paasweekend. Zijn mooie, verbouwde touringcar ging op zaterdagavond geheel
in vlammen op. Anderhalf jaar verbouwen naar de knoppen en anderhalve ton
(guldens) schade. Collegacoureur, Peter Verhulsdonk, organiseerde een
collecte in het rennerskwartier en haalde daarmee 3000 gulden op. Jack,
Boet en Jon Ekerold collecteerden op zondag ook nog op de tribunes en de
toeschouwers zorgden er ook nog voor dat Van der Kamp 5500 gulden in
ontvangst kon nemen. Een druppel op een gloeiende (sorry) plaat, maar
toch, het begin was er. 
Suzuki en Kawasaki huurden tussen Assen
en Ammerzoden het circuit van de Salzburgring
in Oostenrijk af voor training. Jack was hier als semi-fabriekscoureur
ook uitgenodigd door Suzuki evenals de andere semi-fabriekscoureur Keith
Huewen (foto rechts) en de fabriekscoureurs Randy Mamola, Virginio Ferrari, Franco Uncini en Loris
Reggiani. Philippe Coulon en Van
Dulmen kwamen hier ook opdagen, maar werden weggestuurd, omdat ze geen
uitnodiging hadden, aangezien ze geen gecontracteerde coureurs waren van
Suzuki. Jack reed hier een halve seconde langzamer dan in 1981 met zijn
'oude' RG6. Er was dus nog geen reden tot tevredenheid. Volgens Jack was
de piste ook te koud om de banden goed op de juiste temperatuur te
kunnen krijgen.
De volgende
GP,
de eerste in Europa, op de 
Jean-Francois Baldé
& Randy Mamola
De
derde Grand Prix van het seizoen op Nogaro in
Zuid-Frankrijk ging uiteindelijk niet door (voor de top) vanwege een
rijdersstaking.
Men had van tevoren (in 1981) al aangegeven dat het circuit te gevaarlijk was. Het
kleine zeer bochtige circuit bleek dat ook te zijn. Spencer, Roberts en
Uncini gingen er in de trainingen hard af. Jack zag het wel
zitten, omdat het sturen hem nu eenmaal goed afging en de afstelling
op dit circuit niet zo kritisch was. Dat bleek wel uit zijn tweede
trainingstijd in de vrije trainingen. Er waren echter ook volop
problemen met het asfalt, meterslange diepe geulen, dit was ook in 1981 al
aangegeven, toen het circuit op de lijst werd gezet voor 1982. Toch had
men dit gehandhaafd en dit terwijl Frankrijk zoveel mooie circuits had
en heeft. Men zou een jaar later een nieuwe asfaltlaag aanbrengen, dus
waarom niet dit jaar nog een keer op Paul Ricard of Le Mans gereden en
een jaar later op Nogaro? Nu zou Nogaro nooit meer terugkomen als
GP-circuit. Door de gleuven in het asfalt brak van de machine van Franco
Uncini een
stuurdemper volledig af en het frame van Roberts vertoonde twee haarscheurtjes. Uiteindelijk trokken de fabrieken zich terug met hun coureurs,
ook diverse privé-coureurs deden dit. Ook in de lichtere klassen kwamen
de meeste toppers niet aan de start. Jack mocht niet van start gaan,
omdat hij nu eenmaal zijn motoren van de fabriek had gehad en zich dus
aan hun orders diende te houden. Het leverde hem en de andere
topcoureurs een boete op van 10.000 Zwitserse francs, enige weken later
zouden deze boetes overigens weer worden ingetrokken. Ook alle toppers
in de lichtere klassen trokken zich terug van deelname. De Zwitser Michel Frutschi
won uiteindelijk deze gedevalueerde GP op zijn Italiaanse
fabrieksmachine van Sanvenero voor de Fransman Franck Gross, Steve
Parrish (GB), Sergio Pellandini (CH), Stu Avant (Nzl), Guido Paci (I),
Philippe Robinet (F), Chris Guy (GB), Andreas Hofmann (CH) en Philippe
Coulon (CH). Voorwaar geen onbekenden in de halveliterklasse, maar zeker
geen rijders die regelmatig punten pakten. Achttien coureurs wisten in
deze zwaar gedevalueerde Grand Prix te finishen.
Het enige lichtpuntje voor Jack was dat Mitsi Okomoto, de Japanse
Suzukifabrieksmanager, enige uren met zijn monteurs had doorgebracht en
ze vooral had verteld zo min mogelijk te experimenteren. Crosby had in
1981 goeie resultaten behaald, dus dat moest nu ook mogelijk zijn.
Tijdens de volgende Grote Prijs bleek dat de monteurs van Jack goed naar de
expert hadden geluisterd.
Tijdens de GP van Spanje
op het bloedhete circuit van Jarama ging Jack weer tekeer als vanouds.
Hij zette exact dezelfde 
Bij thuiskomst werd Jack
met spoed opgenomen in Mol, bij Derweduwen. Zijn nog steeds niet genezen
been was ontstoken, dit kwam door de plaat die extra stevigheid moest
geven aan zijn bot. Hij had hier al last van sinds het begin van
het seizoen, maar nu moest
hij geopereerd worden. Vooral 's-nachts had hij erg veel pijn en die
hield hem uit zijn slaap, d.m.v. pillen werd de ontsteking nog enigszins
onder controle gehouden. Door de operatie moest hij de volgende race op het
circuit van Misano in Italië aan zich voorbij laten gaan, evenals Van
Dulmen overigens, die was ook te geblesseerd. Weer Franco Uncini wist de
race te winnen voor Freddie Spencer en Graeme Crosby. Zo hield Uncini de
Suzuki-eer nog hoog, want Randy Mamola was het hele seizoen nog niet tot
een fatsoenlijk resultaat gekomen, teamgenoot Virginio Ferrari had
teveel last van een gebroken hand en mocht nog steeds niet rijden en
Loris Reggiani was dus ook geblesseerd. Hier werden ze vooral niet erg gelukkig van
bij het HB-Suzukiteam, waar miljoenen ingepompt was. De eerste 10 in
Misano werden gecompleteerd door Roberts, Lucchinelli, Ballington,
Katayama, Leandro Beccheroni, Marc Fontan en Peter Sjöström. Twintig
coureurs wisten de finish te halen.
Gemeend
advies van de Italiaanse motorcoureur Franco Uncini aan Jack
Middelburg: ,,Wanhoop niet". De topman van Suzuki, die met de
Amerikaan Kenny Roberts verrassend aan de leiding gaat in de
strijd om het wereldkampioenschap 500cc wegracen, beseft beter dan
wie ook wat de Nederlander na de teleurstellende resultaten in de
eerste vier Grand Prix-wedstrijden doormaakt. Zijn positie in het
vorige seizoen viel met die van Middelburg te vergelijken. Franco
Uncini, de attractie van de mini-Grand Prix in Raalte van zondag
a.s., wist in 1980 als beste privé-rijder ter wereld beslag te
leggen op de derde plaats in het wereldkampioenschap. Hoopvol werd
gewacht op een lucratieve aanbieding van een motorfabriek.
Tevergeefs, in eerste instantie. Pas toen Wil Hartog midden in het
seizoen afhaakte, kwam de grote kans voor de welbespraakte
Italiaan van steenrijke komaf, die zich ook heeft weten te
onderscheiden als vertegenwoordiger van de Grand Prix coureurs bij
de internationale motorbond (F.I.M.). ,,Bijna zingend haalde ik de
motoren in Nederland op", verklaart Uncini. ,,Nu was ik er,
dacht ik, van ongelijke concurrentie zou ik geen last meer hebben.
Maar dat viel tegen. Er was aanvankelijk met de overjarige
machines van Hartog niets te beginnen. Ik twijfelde toen
ook!" Nu na ruim een jaar heb ik een andere kijk op de
bedrijfspolitiek bij Suzuki gekregen. De Japanners hebben me
gewoon die periode ervaring op laten doen om te laten zien hoe ik
zou reageren op een fabrieksmotor. Trouw wordt dan vanzelf beloond
als de resultaten enigszins tot tevredenheid stemmen." In de
Nederlandse teamgenoot zegt de 26-jarige Uncini veruit de meeste
vertrouwen te hebben. ,,Jack Middelburg gaat steeds sterker
rijden. Iedereen in de Grand Prix rekent dit jaar op prestaties
van hem. Alleen, die materiaalpech. Daar valt niet tegen te
vechten." Bewust herinnert de Italiaan aan de Grand Prix
onlangs in Spanje toen de 30-jarige Westlander verbazing wekte met
het neerzetten van de beste trainingstijd in het fabriekskamp. Het
losraken van een montageringetje, waardoor de derde plaats in de
race toch nog verloren ging, even buiten beschouwing latend. ,,Die
prestatie dáár heeft op mij - en zeker op de Japanse technici -
grote indruk gemaakt." De hele ontwikkeling met Jack
Middelburg wordt misschien belangrijk voor Uncini, die straks
rugdekking in de finale om het wereldkampioenschap nodig heeft.
Zoals al jaren kiest de fabriek na de Asser TT de best
geklasseerde rijder als kopman uit. Met wie hiertoe is genegen
zullen wellicht afspraken gemaakt worden. Uncini: ,,Wat mij
betreft is dat niet eens nodig. Het zou voor mij al heel fijn zijn
als Jack een keer Roberts weet te verslaan, net als vorig jaar in
Engeland. Hij kan als een van de weinige Suzuki-fabriekscoureurs
die prestatie leveren. Het is duidelijk: eigen belang gaat
halverwege de competitie meespelen. Franco Uncini (,,Ik ben nog
nooit zo dicht bij een wereldkampioenschap geweest") wil zich
verzekeren van steun. Van het Engelse fabrieksteam is weinig te
verwachten meent hij. De Amerikaan Randy Mamola, die deel hiervan
uitmaakt, moet steeds snel naar de kant vanwege motorstoring en
Virginio Ferrari raakte als tweede rijder langdurig geblesseerd.
Uncini heeft vooral kritiek op de keuze van zijn landgenoot, de
afgelopen winter. ,,Jack Middelburg had die plaats toen al
verdiend. Volgens mij stopt Ferrari aan het einde van het seizoen.
Ik houd het er dan op dat Jack alsnog die positie krijgt."
Franco Uncini komt voort uit de "stal" van de Italiaanse
teammanager Roberto Gallina, die het vorige seizoen de nu voor
Honda uitkomende wereldkampioen Marco Lucchinelli opleidde.
Ondanks de leidende positie van Uncini in het wereldkampioenschap
blijken de meestal snel voor de motorsport warmlopende Italianen
(nog) niet in een uitbundige stemming te verkeren. Tijdens de
machtsgreep van "Mister Lucky" in 1981 was de animo voor
de spannende wedloop groter. Lucchinelli was de sympathieke zeeman
die op de motor klom toen hij heimwee naar het vasteland kreeg.
Uncini wordt veel meer gerekend tot het rijkeluiszoontje dat alles
kocht wat hij wilde hebben. ,,Of het verleden iets met mijn
populariteit te maken heeft weet ik niet", zegt Uncini.
,,Maar het is wel een feit dat Marco graag vertier zoekt in
nachtclubs en dergelijke. Hij wil zich laten zien, ik niet. Dat is
zonde van mijn tijd, vind ik. Zodra ik bij mijn gezin kan zijn doe
ik dat. 
