Krantenartikelen waar de foto's o.a. voor gebruikt werden.
Jack op de foto met zijn zus Annita, voor foto's in de krant, bij stuk over de speedshow.

© foto's Mark .E.Vos

Jack kocht begin 1982 van een particulier een tweedehands Mercedes en wat bleek achteraf het toeval. Het nummerbord begon met TT-80! Dus de winst van Jack in 1980 in de TT van Assen! Als dat geen toeval is, jammer dat de laatste twee letters in plaats van GP (Grand-Prix) GT waren 

Perspresentatie van de ERGON RACING Okura Hotel te Amsterdam in Japanse stijl.

Perspresentatie van ERGON RACING BV.

Op 11 februari j.l. was in het Okura Hotel te Amsterdam de perspresentatie van de ERGON RACING BV. Ook de fanclub was hiervoor uitgenodigd. Een opvallend goede presentatie; alles was in dezelfde kleuren gehouden, zelfs de caravans. Een verrassing voor velen was, dat Mar Schouten, de coureur in de 250 en 350cc uit Almkerk, aan het team was toegevoegd. In onze volgende editie(s) zullen wij uitvoeriger op Mar Schouten terugkomen. Samen met teammanager, Jan Muis, die in de afgelopen maanden bergen werk heeft verzet, is thans aan fantastisch team gecreëerd, waarvan we in de toekomst nog veel mogen verwachten. Wij wensen het ERGON-SUZUKI RACING TEAM alle succes toe!    Van Jack zelf kunnen wij melden, dat hij zich een bar gelukkig mens voelt en in ons volgend nummer weer zelf aan het woord zal komen in "Jack over Jack".   Perspresentatie van de ERGON RACING B.V. met Denise Middelburg, Jack, Vanessa (Connie Breukhoven, nóg wel, toen Connie Zulver), Mar Schouten en Annita Middelburg. © foto Leo Vogelzang

DE TELEGRAAF, vrijdag 12 februari 1982

En nu de vlam in de pijp...

Presentatie van Racingteam in Japans sfeertje (door Berry Zand Scholten)

Jack Middelburg, de beste Nederlandse wegracecoureur van dit moment, presenteerde gisteren in het Okura Hotel in Amsterdam zijn nieuwe Ergon-Suzuki Racing Team. Het feest in Amsterdam was een gigantische happening in Japanse sfeer, waarbij ook Mar Schouten in de hulde betrokken werd. Nederland is blij dat er een "nationaal fabrieksteam" voor de motor-wegracerij op poten wordt gezet. Dat is mogelijk gemaakt door de firma Ergon Electrics in Apeldoorn, die vorig jaar de topcoureur Jack Middelburg al steunde. Ergon start nu met een volledig raceteam en werd daarbij geholpen door de Nederlandse Suzukibonzen Hans van Doorn en Evert Louwman. Jack Middelburg vertelde: ,,Ik probeer natuurlijk de snelste te zijn van dit hele racingteam. Maar Loris Reggiani en Franco Uncini zijn natuurlijk de eerst aangewezenen voor het fabrieksteam. Dat wij in Nederland in staat zijn om een motorteam op te zetten, is op zichzelf al opmerkelijk." Boet van Dulmen zal de eerste wedstrijden met een RG-Suzuki proberen uit te rijden. Het is duidelijk dat Van Dulmen, als één van de professionele coureurs van Nederland, zal proberen een fabrieksmachine te bemachtigen. Van Dulmen is bezig geweest om een Yamaha in handen te krijgen, maar dat is vooralsnog niet gelukt (zou deze in de loop van het seizoen wel krijgen). Hij is nu bezig met Cagiva voor een wegracemachine, daarna zal hij waarschijnlijk terugvallen op een Suzuki en eventueel daarna op een Yamaha. Het is in ieder geval duidelijk dat er in ieder geval twee Nederlandse toprijders aan het wereldkampioenschapsgebeuren zullen deelnemen, Jack Middelburg en Boet van Dulmen. De eerste race is over enkele weken in het Amerikaanse Daytona. De race in het Zuid-Amerikaanse Buenos Aires gaat niet door (zou uiteindelijk wel doorgang vinden). Jack Middelburg hierover: ,,Wij hadden allemaal gehoopt dat er in Zuid-Amerika één of twee Grand Prix verreden zouden worden. Dat het nu niet het geval is, stelt ons zeer teleur. Wij zijn aan onze sponsor verplicht nu in Daytona te rijden, daarna komen de wereldkampioenschapswedstrijden in Europa. Dat is voor ons het allerbelangrijkste." In het Okura Hotel in Amsterdam werd gisteren de presentatie van Jack Middelburg met de nodige festiviteiten gevierd. Zangeres Vanessa was aanwezig om de party van Jack Middelburg meer luister bij te zetten. Mar Schouten probeert nu in de 250cc en 350cc klasse, ook voor het Ergon-team, de nodige luister te vergaren. Op die manier zal het Nederlandse motorsportgebeuren er voor ijveren de sponsorbelangen kracht bij te zetten. Peter Langendijk, directeur van Ergon Electrics uit Apeldoorn: ,,Wij proberen alleen maar om de motorsporters naar de voorste gelederen te dirigeren." Jack Middelburg: ,,En wij zullen proberen het gas zover open te draaien dat niemand teleurgesteld is in onze bedoelingen!"

1982 Ergon team, Mar Schouten, manager Jan Muis en Jack.

Het seizoen zag ervan tevoren perfect uit, semi-fabrieksmachines, de 1981 modellen (RG500-XR35) van Graeme Crosby, beter materiaal had hij nog nooit gehad. Verder was de sponsoring helemaal rond via Ergon-Electronics. Saromé was gestopt. Ook Mar Schouten, de 250cc & 350cc coureur werd in het Ergon-team opgenomen. Dankzij de steun van Ergon zou de 31-jarige coureur uit Almkerk ook de meeste GP's kunnen rijden. Mar was in 1971 begonnen met racen, net als Jack bij de N.M.B. en wel in de 50cc klasse, na enige tijd stapte hij over naar de 125cc klasse en in 1977 vroeg hij overschrijving aan naar de K.N.M.V. om ook GP's te mogen rijden, zoals Jack en vele anderen dat in het verleden ook hadden moeten doen. In 1979 eindigde Mar derde in het 350cc klassement achter Jack en Klaas Hernamt. In 1980 werd hij wederom derde en ook nog tweede in de 250cc. 1981 was een jaar met vele financiële problemen en dus gelukkig voor Mar kon hij nu opgenomen worden in het Ergon-team. Zijn beste internationale prestaties waren een 6e plaats in de TT en GP van Tsjecho-Slowakije in 1981 (350cc), voorwaar niet slecht! In 1982 zou hij helaas niet verder komen dan een 10e plaats (350cc) in Frankrijk, 10e plaats in Spanje en 9e in Duitsland (250cc). De Suzuki-importeur Nimag, verlootte elke maand onder de Nederlandse Suzukikopers een gratis reis naar de Grand Prix voor 2 personen. De prijs bestond uit de reis, kaarten voor het rennerskwartier, overnachting en de maaltijden. Jack zou dan als "gastheer" fungeren en de winnaars voorstellen aan diverse beroemde collega's. Jack was dus nog steeds privé-coureur, maar het zag er niet slecht uit. Albert Siegers was er nog voor het tunen van de Suzuki's en Frans Kannekens was aangenomen als monteur. Het probleem ook ten opzicht van de echte fabrieksmachines, was dat deze ook altijd speciale banden van Michelin en Dunlop kregen. De "mindere goden" moesten het altijd met productiebanden doen, die je ook gewoon in de winkel kon kopen. De fabrieken brachten de volgende coureurs aan de start:        

 Yamaha (OW60):

• Kenny Roberts (USA), met de nieuwe V4 (square-four) YRZ500
• Graeme Crosby (Nzl), voor het Marlboro-Yamaha team van Giacomo Agostini, met de OW60
• Marc Fontan (Fr), met de OW60
• Barry Sheene (Gbr), met de OW60
• Graziano Rossi (It), met de OW60, slechts een paar races, zou vrij ernstig geblesseerd raken tijdens races op Imola en zelfs nog even in coma en levensgevaar verkeren. 

• Randy Mamola (USA), voor het nieuw gevormde HB-Suzuki-team
• Virginio Ferrari (It), voor het nieuw gevormde HB-Suzuki-team
• Franco Uncini (It), voor het Gallina-Suzuki-team
• Loris Reggiani (It), voor het Gallina-Suzuki-team

• Freddie Spencer (USA), met de nieuwe tweetakt, het viertakt-project was in de kast gezet
• Takazumi Katayama (Japan), met de nieuwe tweetakt
• Marco Lucchinelli (It), met de nieuwe tweetakt

• Kork Ballington (Zaf)

		Marco Lucchinelli laat zien wie de nieuwe #1 is.		Graeme Crosby, overgestapt (gedwongen) naar het Yamah-Marlboroteam. Hier met teammanager Giacomo Agostini.
Barry Sheene 1982 op z'n fabrieks Yamaha

Dat betekende aardig wat tegenstand, veertien fabrieksmachines aan de start en die waren het aan hun stand verplicht, om plaats 1 t/m 10 te verdelen. Gelukkig was dit in de praktijk niet altijd zo. Verder nog een heel leger sterke privé-coureurs zoals, Jon Ekerold (dit jaar overgestapt van de 350cc), Guido Paci, Raymond Roche, Philippe Coulon, Sergio Pellandini, Victor Paloma, Steve Parrish, Michel Frutschi, Boet van Dulmen en Stu Avant en dan de rest nog. Er werd door het Ergon-team naar Italië (Misano) uitgeweken om een paar dagen te trainen in februari en daarna zou de oversteek gemaakt worden naar Daytona, voor de 200 miles race, begin maart. 

	Guido Paci, de Italiaanse straaljagerpiloot, die ook op een 500cc vreselijk snel was. Hij zou in het begin van het seizoen 1983, om het leven komen tijdens de 200 mijls race op Imola.

Leandro Beccheroni

DE TELEGRAAF, zaterdag 27 februari 1982

Jumping Jack meet krachten in Daytona

Snelheid en humor geheime wapens van Middelburg (door Berry Zand Scholten)

Daytona... een magische plaats in de motorsport. Het "Mekka" voor dirttrack, speedway, cross en wegrace tijdens de Daytona-Speedweek, die volgende week van start gaat. De tijden van de gigantische Nederlandse invasies zijn voorbij, van de duizenden supporters, die in het kielzog van Wil Hartog, Rob Bron, Marcel Ankoné, Jack Middelburg en Boet van Dulmen meevlogen naar de zonnige badplaats in de Amerikaanse staat Florida. Nu zijn het Jack Middelburg, de Suzuki-prof, en privé-rijder Bobbe van de Broek, die zullen proberen de Nederlandse eer hoog te houden. Voor Jack Middelburg is Daytona de laatste test voor het Grand-Prix seizoen. Hier zal hij zijn krachten en die van zijn Ergon Suzuki's kunnen meten met die van het Honda-fabrieksteam van Marco Lucchinelli, aangevuld met Freddie Spencer en Mike Baldwin, tegen de Suzuki-collega's Randy Mamola, de grootste kanshebber op het wereldkampioenschap, Virginio Ferrari en tegen de Yamaha-kanonnen Kenny Roberts, Marc Fontan en Graeme Crosby, die in de "Daytona 200 miles" even duidelijk willen maken wie ze zijn en wat ze willen. Jack Middelburg Heeft op de Amsterdamse RAI afscheid genomen van zijn Nederlandse fans en van de Nimag-Suzuki. Hij deed dat op zijn eigen specifieke wijze: hij ging op de gloednieuwe Suzuki-turbo zitten, een onbetaalbaar prototype van een machine, die pas over enkele maanden leverbaar wordt en riep: ,,Als ik nu straks uit Daytona terug ben, zorgen jullie dan dat zo'n ding klaar staat, zodat ik straks in het Westland eens rustig en voorzichtig wat kan toeren!" "Jumping Jack" hecht veel waarde aan Daytona, aan de race zelf en vooral aan de testmogelijkheden. Hij zegt: ,,Dit is de vierde maal dat ik deze race rijd. Ik reed er altijd 2 minuten 06 à 2 minuten 07 seconden, maar ik heb gehoord dat Roberts en Mamola nu al op 2 minuten en 3 seconden zitten. Bovendien wordt het dit jaar extra spannend, omdat de "dikke viertakten" in onze race mee doen (tweetakten tot 750 en viertakten tot 1000cc). Jack Middelburg gaat met zijn volledige team naar Florida, met de beide Suzuki's, plus monteurs Albert Siegers en Frans Kannekens. Terwijl de voorzitter van de Middelburg-fanclub, Cees Verhagen, glimlachend toekijkt en af en toe een anekdote inbrengt, over het opmerkelijke optreden van Jack, toen hij zich met een straatfiets bij de N.M.B. meldde, stippelt Middelburg zijn strategie voor het nieuwe raceseizoen uit. Een strategie, die nog een beetje vreemd klinkt uit de mond van deze coureur; het is nog wat onwennig om in hem, de speelse kassenbouwer, de zakelijke professional te erkennen. Maar hij is het wel degelijk, met zijn Nederlandse wegraceteam en met de meest professionele opzet, ooit door een Nederlands motorraceteam bereikt. Daytona is de eerste testcase van dit seizoen. De druk op de schouders van de coureurs is groot, maar Jack Middelburg ontsnapt er altijd aan door het pijlsnel bedenken van een practical-joke, zoals bij de Tweewieler RAI, toen hij naar de beheerder van de allerkleinste stand stapte en vroeg: ,,Ik heb interesse in uw kleding; waar zijn uw paskamers?" De Nederlandse motorsport brengt wellicht wat minder coureurs en minder fans naar  de overzijde van de grote plas, maar aan verse humor zal het daar in Florida zeker niet ontbreken.

07-03-1982 200 mijls race Amerika, Daytona

Daytona had Jack nog nooit erg veel geluk gebracht en zou dat ook nu niet doen. De trainingen gingen prima. Op maandag bouwde hij het rustig op en na 29 rondjes was zijn tijd van 2.20 naar 2.06 gebracht. De volgende dag reed hij nog 35 ronden en bracht zijn tijd naar 2.04.5. Op woensdag constateerde Albert Siegers een gescheurd frame. Bij het elektrisch lassen werd waarschijnlijk de ontsteking ontregeld en donderdag tijdens de kwalificatie liep de Suzuki-Gamma erg slecht. Doordat Jack toch probeerde om een goeie kwalificatietijd neer te zetten i.p.v. te stoppen, trok hij zijn achterwiel onderuit en scheurde bij de val een botje in zijn voet, waar hij wel mee had kunnen rijden. Aangezien hij pas drie van de verplichte vijf rondjes had afgelegd, kwalificeerde hij zich niet voor de race. De AMA-officials waren hier onverbiddelijk in. Erg zonde, want de tijd in de training had hem al op een zevende startplek gebracht. De eerste teleurstelling van het seizoen was daar! Jack trainde in totaal 64 ronden, oftewel 390.4 km. Het gemiddelde benzineverbruik bedroeg 1.1 liter per ronde (6.178 km.), oftewel 1 op 5.6. Randy Mamola overigens reed tijdens de trainingen een fabrieks-Suzuki helemaal plat en deed hetzelfde in de eerste ronde van de race. Daar zal men in Japan ook niet vrolijk van geworden zijn! De vorige berijder van Jack zijn motoren, Graeme Crosby won de 200 miles race op een 750cc Yamaha voor Freddie Spencer, het Amerikaanse wonderkind op twee wielen. De top 5 werd compleet gemaakt met de Amerikanen Roberto Pietri, Mike Baldwin en Dale Singleton. De Nieuwzeelander Graeme Crosby was absoluut een topper, maar ondanks fabrieksmateriaal zou hij nooit een Grand Prix winnen! Wel vele podiumplaatsen, maar nooit het hoogste.

Met rondetijden van 2.04 tijdens de vrije trainingen leek niet alleen een kwalificatie in de hoogste regionen, maar tevens een goed uitzicht op eremetaal voor Jack Middelburg in het verschiet te liggen. Helaas mocht het niet zo zijn. Tijdens de uitgestelde kwalificatie voor de eerste twintig startplaatsen (de regen was toen al spelbreker), trok de Ergon-coureur zijn Suzuki onderuit bij het uitkomen van het infield en werd hij van zijn machine geslingerd. Aanvankelijk leek een voetblessure niet zo ernstig, maar later in de avond ging Jack zekerheidshalve naar het ziekenhuis, waar men een gescheurd middenvoetsbeentje constateerde. De zwelling in zijn voet nam af en Jack, dacht erover om toch weer mee te rijden. Hij had echter slechts drie ronden gereden en de overige tijdtrainingen gemist, waardoor hij buitenspel stond. Pogingen van teammanager Martin Ogborne, vonden geen weerklank bij de onverbiddelijke A.M.A.-officials en de Nederlander kon zijn biezen pakken. 'Erg jammer dat het zo gelopen is. Ik had die fout niet moeten maken. De motor liep niet zo goed als de dag ervoor en ik probeerde nu in de bochten veel goed te maken', aldus Jack die inderdaad zo’n zes seconden langzamer werd geklokt dan een dag eerder. Zonder enig risico had ik een rondje van 2.03 kunnen draaien', constateerde Middenburg. Een trieste affaire, die helaas weer beklemtoont hoe hard, competitief en zakelijk de wegracewereld is. Een klein foutje kan een hele operatie, waar ook ter wereld, de grond inboren.

	'Bookmakers' pole Daytona1982.  Jack 15 tegen 1 dollar.

Maart 1982 Training Misano

	Training Misano

Vanuit Daytona ging Jack maar naar Italië, om op het circuit van Misano de nodige trainingskilometers te gaan rijden. Dit verliep prima, alleen Jack's Mercedes werd hier voor de deur van een hotel gestolen, maar gelukkig voor hem, wonder boven wonder,  na enige dagen teruggevonden. Jack moest wel per vliegtuig naar Nederland terugkeren.

Jack tijdens de training in Misano.
© MOTOR Magazine

Jack vroeg aan het begin van het seizoen aan KNMV-secretaris Jos Vaessen of er een official meeging naar de Grand Prix van Argentinië, die een paar weken later werd verreden. Het antwoord van de secretaris was ontkennend. Uiteindelijk wist de KNMV een gratis ticket te verkrijgen en kon er toch een KNMV-vertegenwoordiger worden aangewezen. Hier hadden de rijders, zoals eerder vermeld toch niet veel aan, want men moest meestal toch hun eigen boontjes doppen. Of er was tijdens de GP's geen vertegenwoordiger of hij was niet te vinden als je hem nodig had. Afijn, er werd wel direct aan Jack, en andere coureurs, medegedeeld dat de Nederlandse coureurs dit seizoen helemaal niet meer op KNMV-steun hoefden te rekenen. Dit was i.v.m. het feit dat de KNMV flink moest bezuinigen. De bond voelde zich daartoe gedwongen door de economische malaise en de dreigende invoering van een bijzondere gebruiksbelasting (BVB) op motoren, die de schatkist flink moest spekken. De regering had weer eens geld nodig en ze besloten dat o.a. de motorrijders maar eens hiervoor op moesten draaien door deze bijzondere verbruiksbelasting in te stellen. Dit was een extra heffing bij de aanschaf van een motor die 10 miljoen in het laatje moest brengen. Tienduizenden motorrijders zouden op 30 januari protesteren in Den Haag. Jack stelde zich solidair op en was ook bij deze betoging aanwezig. Afgeschrokken door deze BVB trokken vele kleine motordealers hun hulp aan de motorcoureurs in, wat er op neer kwam dat bijna de helft van de minder belangrijke rijders zonder sponsor kwam te zitten. Motorgigant Honda had van de ene op de andere dag besloten al hun promotionele activiteiten te stoppen, waarmee tonnen gemoeid gingen en waardoor ook het Assen circuit de dupe werd. Het ledental van de KNMV was in een jaar gedaald van 15.000 naar 12.500 leden en voor het nieuwe raceseizoen moest de KNMV het met liefst 400 startbewijshouders minder doen! De bange verwachting was dat beide aantallen nog flink toe zouden gaan nemen. 

21-03-1982 nationale races Heeswijk

Hier een volledig  verslag van de races in Heeswijk

Heeswijk: Mar van Beek (#10), Johan van Eijk (#6), Boet van Dulmen (#1) en Roel Toornstra (#23).

© foto MOTOR Magazine

Ruim twee weken later waren de eerste races in Nederland, in Heeswijk werd de 500cc over twee manches verreden. Jack verprutste de start van de eerste manche en Boet van Dulmen reed makkelijk naar de overwinning op zijn Suzuki RG productiemachine. Jack liet weer eens zien dat hij nergens bang voor was en vloog door het hele veld naar voren om toch nog de tweede plek voor zich op te eisen. In de tweede manche zette Jack de zaken even recht en won hem, met ruime marge voor tweede man, Van Dulmen, zodat de totaaloverwinning naar de Westlander ging, voor Van Dulmen en Johan "Bobo" van Eijk. Het Grand-Prix-seizoen kon beginnen. Zijn teammaat en vriend Mar Schouten, die overigens ook kampioen zou worden in de 250cc en 350cc, pakte de 350cc overwinning en zonder een vastloper had hij ook de 250cc gewonnen. Er deed zich bij de start van de 125cc nog een bizar ongeluk voor, Henk van Kessel op de eerste startrij kreeg zijn motor niet aan de praat en een hele groep uit de achterste regionen, die dus al een flinke vaart hadden, knalden boven op Henk. Diverse coureurs en en machines kwamen in de greppel en sloot terecht en nadat de kruitdampen waren opgestegen, bleek er, buiten wat plaatschade, alleen een coureur een gebroken sleutelbeen te hebben opgelopen. De races waren overigens bijna helemaal niet doorgegaan, omdat een boer weigerde om een stuk land ter beschikking te stellen, zelfs niet na tussenkomst van de burgemeester. Uiteindelijk wist de pastoor, de boer over te halen, al kostte dit 'de kerk' wel een kratje bier. En de races werden nog wel op zondag verreden!

Jack aan de start van Heeswijk met links en rechts zijn monteurs Frans Kannekens en Albert Siegers. Rob Punt (#8), Mar van Beek (#10), Roel Toornstra (#23) en Martin Rasch (#15 achter Kannekens) wachten af.

© foto's Toon Kannekens

28-03-1981 Grand Prix Argentinië, Buenos Aires                   Deelnemers 500cc Argentinië

Start 500cc Argentinië (Jack #4 achter #2 Randy Mamola).

Argentinië: Roberts, Sheene en Spencer

Argentinië: Roberts, Spencer en Sheene

Voor het eerst in 'Jumping Jacks' carrière werd de oversteek gemaakt naar Zuid-Amerika, voor de GP van Argentinië op het circuit van Buenos Aires. Jack had deze race altijd aan zich voorbij laten gaan (vaak werd er in Venezuela gereden), voornamelijk door de hoge kosten, maar nu hoefde dit niet meer. Jack kreeg bij de start (8e tijd), geblesseerde been speelde weer op, zijn motor niet aan de praat en moest uit het achterveld (als allerlaatste) een inhaalrace beginnen in de overbekende "Jumping Jack stijl", en hij pakte de ene na de ander coureur in zijn lange weg naar voren, die hem toch nog op een hele knappe negende plaats zou brengen vlak achter Marc Fontan en Kork Ballington. Twee WK-punten waren zijn deel. Er had echter veel meer ingezeten. De race werd gewonnen door Kenny Roberts voor Barry Sheene en de 20-jarige Freddie Spencer op de fabrieks-Honda. Honda deed zijn come-back met de tweetakt alle eer aan. Niet alleen werd Spencer derde, maar Marco Lucchinelli en Takazumi Katayama werden respectievelijk 5e en 6e. Honda had zijn visitekaartje afgegeven! En dat zou tot heden ten dagen alleen maar beter gaan. Op weg naar het vliegtuig reed Jack zijn huurauto tot schroot, nadat een bus door een rood verkeerslicht reed. Albert Siegers vloog met zijn hoofd door de voorruit en kon nog net op tijd met het vliegtuig mee, een paar hechtingen en souvenirs rijker.

Franco Uncini, zette met een vierde plaats in Argentinië een stap richting zijn wereldkampioenschap in 1982.

	Foto's Argentinië, foto Jack Imola
Barry Sheene , Kenny Roberts en Freddie Spencer.

Don't Cry for Me Argentina

Pos	Rijder	Machine	Ronden	Tijd	Grid	Trainingstijd
1	Kenny Roberts	Yamaha	32	50:44.82	1e	1.34.05
2	Barry Sheene	Yamaha	32	0.67	5e	1.34.43
3	Freddie Spencer	Honda	32	1.37	2e	1.34.10
4	Franco Uncini	Suzuki	32	5.66	7e	1.34.97
5	Marco Lucchinelli	Honda	32	12.63	4e	1.34.38
6	Takazumi Katayama	Honda	32	45.56	9e	1.35.78
7	Marc Fontan	Yamaha	32	48.59	11e	1.36.54
8	Kork Ballington	Kawasaki	32	55.80	10e	1.36.43
9	Jack Middelburg	Suzuki	32	1:21.06	8e	1.35.59
10	Loris Reggiani	Suzuki	32	2:05.61	16e	1.38.25
11	Boet van Dulmen	Suzuki	31	1 ronde	13e	1.37.88
12	Bernard Fau *	Suzuki	31	1 ronde	12e	1.37.73
13	Graziano Rossi	Yamaha	31	1 ronde	15e	1.38.23
14	Roberto Pietri	Suzuki	31	1 ronde	14e	1.38.00
15	Philippe Coulon	Suzuki	31	1 ronde	17e	1.38.28
16	Michel Frutschi	Sanvenero	31	1 ronde	24e	1.39.51
17	Sergio Pellandini	Suzuki	31	1 ronde	20e	1.39.23
18	Jon Ekerold	Suzuki	31	1 ronde	23e	1.39.45
19	Guy Bertin	Sanvenero	31	1 ronde	25e	1.40.74
20	Marco Greco	Suzuki	30	2 ronden	26e	1.40.77
-	Graeme Crosby	Yamaha	--	Uitgevallen	6e	1.34.87
-	Giovanni Pelletier	Morbidelli	--	Uitgevallen	18e	1.38.66
-	Anton Mang	Kawasaki	--	Uitgevallen	19e	1.38.85
-	Eduardo Alemán	Yamaha	--	Uitgevallen	27e	1.42.59
-	Randy Mamola	Suzuki	--	Uitgevallen	3e	1.34.27
-	Seppo Rossi	Suzuki	--	Uitgevallen	22e	1.39.43
-	Vincenzo Cascino	Yamaha	--	Niet gestart	28e	1.54.06
-	Virginio Ferrari	Suzuki	--	Uitgevallen	21e	1.39.36

		* De Fransman, Bernard Fau, een van de beste privé-rijders eind jaren '70, begin jaren '80, besloot in het begin van het seizoen 1982 te stoppen met de actieve motorsport. Dit vanwege het feit dat hij geen zin meer had om privégeld in zijn sport te blijven steken. Er moest te veel geld bij, vooral in de halveliterklasse, waar bijna geen premies waren te verdienen, omdat met al die fabrieksmachines een achtste plaats het hoogst haalbare was (en als Jack finishte een negende). Hij had geen zin om in een lichtere klasse te starten, hij wilde alles of niets, dus stopte hij.