Start van DE race, Kenny Roberts (1), Jack (11), Barry Sheene (7), Keith Huewen (21), Dave Potter (8), Freddie Spencer (17), Boet van Dulmen (6).

Nog met z'n vieren bij elkaar

Laatste spannende ronde

Amsterdam.

Op het circuit van Slooten had ik even een "tussendoortje". Tussen alle GP-drukte door was deze uitwisselingsrace met de N.M.B. een welkome afwisseling. Donderdags voor deze wedstrijd was ik nog even naar Zolder gegaan om te trainen voor de laatste GP's. Terug in Amsterdam kwam ik tot de conclusie, dat dit een leuk circuit is, maar in feite niet geschikt voor 500 cc races. Daarentegen was de organisatie zonder meer goed te noemen. Gezien de weersomstandigheden nam ik direct na de start de leiding om het risico tot een minimum te beperken. Geen van de coureurs vormde een bedreiging voor me zodat ik als eerste over de finish ging. Een leuke bijkomstigheid was, dat de organisatie de fanclub toestemming had gegeven om met de "J.M. toko" op het circuit aanwezig te zijn. Dat de verkoopresultaten niet denderend waren was hun schuld niet. Een ander "tussendoortje". Het is bijna zo goed als zeker, dat Peter Looijesteijn overstapt naar de 500 cc en dan waarschijnlijk de beschikking krijgt over de machine waarop ik vorig jaar de TT van Assen won.

GP Silverstone.

Bij de training voor deze race fronsten diverse mensen hun wenkbrauwen. Een privé-rijder presteerde het n.l. om de derde trainingstijd te laten afdrukken. Albert en Harm hadden mijn fiets tot in de puntjes geprepareerd en ik zorgde voor de rest. De eerste ronden na de start liet ik de fabrieksjongens lekker dollen. "Laten die elkaar maar gek maken", dacht ik bij mezelf. En ja hoor, in de derde ronde gingen Crosby, Sheene en Luccinelli onderuit. We lagen toen met vier man op kop, Roberts, Mamola, Ballington en mijn persoontje. Omdat ik "die grote drie" goed kon volgen, dacht ik er niet aan om gekke dingen uit te halen. Op de rechte einden moest ik wel alle zeilen bijzetten om in hun slipstream te blijven. Maar het lukte en toen acht ronden voor het einde Ballington stuk liep, had ik met nog maar twee concurrenten te maken. Wat was wijsheid op dat moment!? Drie ronden voor de finish zag ik kans Mamola voorbij te steken en voorgoed achter me te laten. Nu moest ik het "geval" Roberts nog klaren; althans proberen. Ik was tot het uiterste gespannen, maar mijn geest was helder. Toen ik in de laatste ronde Roberts er volledig uitremde en zijn tactiek faalde, knalde ik als aller  e e r s t e over de eindstreep!! Stel je eens voor, Jack Middelburg nummer één in het MOTOR-MEKKA van Europa; te gek, toen ik vorig jaar Assen won, was ik gek van vreugde, nu was ik stapelgek. Een overwinning hier op Silverstone, is iets waar je alleen maar van durft te dromen en dan ook nog alle fabrieksjongens achter je laten...... JUMPING JACK WAS HERE.  

Jack voor Kork Ballington op de fabrieks-Kawasaki

Verslag Silverstone 1981 (alle races) uit het "Grand Prix wegraceboek" van Jan Heese en Erich Winter. Voorpagina: Jack voor Boet aan de leiding in de Finse Grand Prix van '81.

De Telegraaf maandag 3 augustus 1981

 MIDDELBURG WINT BRITSE GRAND PRIX

,,De mooiste dag van mijn leven"

Van onze Telesportredactie

Silverstone, maandag

,,Dit is de mooiste dag van mijn leven", stamelde Jumping Jack Middelburg na afloop van zijn grandioze overwinning in de Grand Prix van Engeland, op het circuit van Silverstone. 's Werelds beste privé-rijder uit het internationale 500 circus vervolgde: Hier heb ik alleen maar van kunnen dromen. Halverwege de race begreep ik dat ik winstkansen had, maar ik heb tot vlak voor het einde gewacht op de beslissende jump. Ik wilde mijn concurrenten Roberts en Mamola niet de kans geven achter me aan te gaan jagen. De grandioze triomf van Jack Middelburg uit Naaldwijk betekende de tweede Grand Prix-zege in zijn carrière. Vorig jaar greep hij al in dezelfde klasse de TT-zege op Assen. Zie verder Telesport

 MIDDELBURG EEN ECHTE KAMPIOEN

Tactisch inzicht brengt zege op Silverstone

Pas toen het volkslied klonk kwamen de tranen. Met gebogen hoofd stond Jack Middelburg op het erepodium na zijn magistrale zege in de Grand Prix wegrace 500 cc van Engeland op het circuit van Silverstone.

"Ik heb het gezegd, dit is de mooiste dag van mijn leven", stamelde hij nog, maar daarna kon de kleine coureur alleen nog maar met betraand gezicht knikken naar zijn honderden bijna dol geworden Nederlandse fans voor het ereschavot. Met Yamaha-coureur Boet van Dulmen op een zesde plaats (Van Dulmen: ,,Het ding liep niet goed") had hij, voor een geweldig Nederlands succes gezorgd in de internationale motorwereld. Inderdaad, de Ergon-Suzuki-coureur had het voor elkaar gebokst. Voor de tweede keer in zijn turbulente racecarrière wist Jack Middelburg een Grand Prix-overwinning op zijn naam te schrijven, daarbij de grote fabrieksjongens met hun tot in de puntjes verzorgde materiaal voor schut zettend, wat een regelrechte sensatie! Het kan een ommekeer in de loopbaan van Middelburg zijn. Oké, hij had de derde trainingstijd weten te realiseren op het zonnige circuit van Silverstone, maar mannen als Lucchinelli, Roberts en Mamola op een dergelijke manier in de hoek zetten, dat werd niet tot de mogelijkheden gerekend. Jumping Jack startte zijn zegetocht goed, maar lag toch na de eerste ronde op een zevende positie met voor hem de gedoodverfde winnaars Lucchinelli en Roberts, maar na drie ronden op het 4,6 km lange circuit, kwam eigenlijk al de ommekeer  in de halveliterstrijd. De Brit Barry Sheene, op dat moment voor Middelburg, crashte met Graeme Crosby en sleurde in zijn valpartij ook Marco Lucchinelli mee, die later nog wel weer op zou stappen, maar met een ronde achterstand. Wat in de kop overbleef bleek een groep van vier man, Roberts, Mamola, Ballington en Middelburg. Het was lange tijd Mamola op zijn Suzuki die de leiding had, maar de jonge Amerikaan kwam meer en meer onder druk te staan van de achter hem aanjagende wereldkampioen Roberts. Deze situatie handhaafde zich tot op driekwart van de race, toen de op de loer liggende Middelburg de aanval opende. Het werd een schitterend staaltje coureurskunst. Kork Ballington werd naar het vierde plan verwezen en in de 23e van de 28 te verrijden ronden werd het teken (duim omhoog) naar de monteurs in de pit gegeven, dat het nog goed zat. ,,Ik wist op dat moment, dat ik met een beetje geluk de Grand Prix zou kunnen winnen" verklaarde Jack Middelburg later. Om dat te bereiken moesten echter nog wel de twee obstakels, bestaande uit Roberts en Mamola opgeruimd worden. Daarmee wachtte Jack tot twee ronden voor het einde van de race, wat de geweldige tactiek van de 29-jarige coureur kenschetste. "Ik had hen al eerder voorbij gekund", aldus Jack, "maar ik wilde dat expres niet doen om hun niet de gelegenheid te geven achter mij aan te jagen, want dan had ik het, denk ik, niet gehaald".

OFFENSIEF

De laatste ronde is een verhaal apart. Alsof Middelburg de wereldkampioen was en niet de bedreigde Roberts opende de Grand Prix winnaar zijn slotoffensief. Soms op gelijke hoogte met Roberts, en zelfs even voor, zich dan weer terug laten vallen naar de tweede plaats, was een spel dat "Jumping" Jack met de wereldkampioen speelde, maar vlak voor het einde werd de knoop dan toch doorgehakt. Jack sneed Kenny Roberts definitief de pas af en nam de kop over. Jack Middelburg: ,,Van een race als deze droom je alleen maar. Ik op een fiets die 20 kilo zwaarder is dan de fabrieksmachines, win de Grand Prix van Engeland". En Jan Muis, de manager van Middelburg, gaf als commentaar: "Ik zou nu wel eens willen weten op wat voor manier de fabrieken nu nog om Jack heen kunnen. Want wees nou eerlijk, als hij hier met een fabrieks-Suzuki had gereden, was er maar een die op kop zou zijn geweest…….. Jack Middelburg." Boet van Dulmen was minder te spreken over zijn zesde plaats: " De Yamaha liep ook tijdens de trainingen al niet goed en ik hoop dat het volgende zondag in Finland beter gaat".

 Door Peter Boekhoudt en foto's Jan Stappenbeld

Algemeen Dagblad maandag 3 augustus 1981

 Tweede zege MIDDELBURG in Grote Prijs

SILVERSTONE - Voor de tweede keer in zijn loopbaan heeft motorcoureur Jack Middelburg een Grote Prijs gewonnen. De Westlander, vorig jaar eerste tijdens de TT in Assen, zegevierde gisteren zeer verrassend in de Grand Prix van Engeland op Silverstone. Jack Middelburg was op het voormalige auto-circuit alle officiële fabrieksrijders te snel af en finishte als eerste na een spannende strijd met onder anderen wereldkampioen Kenny Roberts (tweede) en diens Amerikaanse landgenoot Randy Mamola (derde). Boet van Dulmen eindigde als zesde. Middelburg na zijn triomf: "Deze zege is veel mooier dan toen in Assen: Die heb ik op mijn sokken gewonnen. Deze overwinning was tien keer moeilijker te behalen, maar ik heb er ook tien keer zoveel voldoening van.

 MIDDELBURG DOOR DOLLE HEEN

Winnaar GP Engeland: "deze zege mooier dan in Assen"

SILVERSTONE - Niet verwacht, toch gekomen. Een Neder­landse overwinning in een Grote Prijs werd door bet fabrieksgeweld in de motorwegracewerelddit seizoen als een onmogelijkheid beschouwd. Slechts wanneer de weersomstandigheden wilden meewerken, dan was er een kleine kans. In Silverstone scheen zondag de zon, de Nederlandse kansen konden miniem worden geacht. Jack Middelburg, halverwege het seizoen nog spelend met de gedachte om een punt achter zijn carrière te zetten, zorgde onder die warme omstandigheden voor de grootste verrassing van het Grand Prix seizoen. De Nederlandse, op privé-basis rijdende, Suzuki-coureur legde het fabrieksgeweld in Silverstone zijn wil op en won de 500cc-race. Wereldkampioen Kenny Roberts werd tweede, Mamola derde. De zesde plaats was voor Boet van Dulmen.

Dolblij

Jack Middelburg was uiteraard dolgelukkig na afloop van de Engelse Grand Prix. Om toch maar te voelen dat het allemaal echt gebeurd was, pijnigde hij zijn handen op de tank. ,,Ongelooflijk, dit had ik toch echt niet verwacht. Als je tussen deze grote jongens onder deze omstandigheden kunt winnen; dan moet je toch wel wat kunnen. Dat heb ik vandaag waar gemaakt. Deze zege is veel mooier dan mijn zege in de Nederlandse TT van vorig jaar. Die heb ik op mijn sokken gewonnen. Deze overwinning was tien keer moeilijker, maar ik heb er ook tien keer zoveel voldoening van’, verklaarde de Westlandse coureur onmiddellijk na afloop. Kenny Roberts, de verslagen wereldkampioen zat op dezelfde golflengte als Middelburg: 'Hij was vandaag de beste. Geen twijfel mogelijk.' Middelburg, Roberts, Mamola en de later uitgevallen Ballington kwamen in de derde ronde aan de leiding, daarvoor maakten ze deel uit van een kopgroep van zeven. Het viertal profiteerde van de val van snelle starter Crosby, die zijn machine onderuit trok en Sheene en Lucchinelli, de leider in het wereldkampioenschap met zich meesleepte. Lucchinelli stapte nog wel op de fiets, maar met een ronde achterstand had dat weinig zin meer. Jack Middelburg, met een zeer snel afgestelde machine, kon met veel moeite in het spoor van Mamola en Roberts blijven. De twee Amerikaanse fabrieksrijders trokken er in de beginfase stevig aan. Dat brak Ballington halverwege de strijd op. Middelburg haakte niet af. "Ik moest in hun slipstream blijven. Dat was mijn enige kans", aldus de Nederlander, die zijn veel zwaardere machine steeds later dan de anderen voor de bocht moest afremmen. In het achterhoofd van Middelburg groeide toen al de gedachte dat hij een kans op de eindzege had. Toen Mamola vier ronden voor het eind met een te snel afslijtende achterband kreeg te kampen, had Jack nog maar één concurrent over, wereldkampioen Roberts. Die kreeg op een tactisch goed gekozen moment de aanval van Jack Middelburg te verduren. Een ronde voor het eind van de race op het snelle Engelse oud-vliegveld passeerde de Westlander de drievoudige 500cc-kampioen. De Amerikaan kon de actie van Middelburg niet beantwoorden en greep voor de zoveelste keer dit seizoen naast een GP-overwinning. Middelburg, bekend geworden onder de naam "Jumping Jack" vanwege zijn met valpartijen doorspekte manier van rijden toonde op Silverstone aan een race ook met verstand en overleg te kunnen rijden, "Mijn enige kans was tot de slotfase af te wachten met een aanval. Roberts machine is zoveel sneller, dat hij een geslagen gaatje weer snel dicht rijdt. Daar kreeg hij dit keer de kans niet toe", jubelde Middelburg, die voor een groot Nederlands feest in Engeland zorgde.

Haagsche Courant maandag 3 augustus 1981

 MIDDELBURG wint weer Grand Prix

Silverstone - Na de TT-zege van vorig jaar in Assen, behaalde motorcoureur Jack Middelburg zijn tweede grote succes. Op het snelle circuit van Silverstone nam de Honselersdijker in de laatste ronde alle mogelijke risico's om de overgebleven rivalen Kenny Roberts en Randy Mamola achter zich te houden en met succes, waardoor de Westlander voor de tweede maal het hoogste trapje van het erepodium mocht betreden. "Een resultaat wat ik nooit had verwacht", aldus de dolgelukkige Middelburg. "Deze overwinning, geeft mij nog veel meer vreugde dan de TT-zege. Door dit resultaat is Middelburg weer onbetwist de beste privé-rijder geworden met een zevende plek in de tussenstand om het wereldkampioenschap met nog de Grand Prix van Finland en Zweden te gaan. Op circuits die tot zijn favorieten mogen worden gerekend.

Onmogelijke zege in Silverstone

Middelburg verslaat de grote jongens

Silverstone -De onmogelijke overwinning van een privé-rijder werd toch een feit. Op het snelste circuit van Europa in Silverstone won Westlander Jack Middelburg zijn tweede Grand Prix. Goed, Assen vorig jaar was een hoogtepunt, maar dit nog meer. “Ongeloofelijk hè", stamelde de anders niet om woorden verlegen zittende Middelburg. "De TT-zege was mooi, maar dat had ook met "geluk" te maken. Nu heb ik de beste coureurs van de wereld verslagen. Dat zegt oneindig veel meer". Een onmogelijke overwinning en wel om de reden dat een privé-rijder op moeilijke circuits gebrek aan motorvermogen nog wel kan compenseren met sturen, maar op een circuit zoals in Engeland er nauwelijks aan te pas kan komen. Middelburg presteerde het. Niet omdat hij plotseling wel werd gesteund door de Suzuki-fabriek, of er ineens veel meer vermogen was gevonden in het motorblok, ook al zei de winnaar zelf: "Door de steun van de nieuwe sponsor was ik in staat te experimenteren met nieuwe motorblokken en vooral cilinders. Daar had ik vorig seizoen geen geld voor. Nu zijn we eruit".

 Strijd

De Honselersdijker moest daarvoor wel een geweldige strijd aangaan met de concurrenten Roberts, Mamola en Ballington, die samen met Middelburg al snel toppers als Fau, Fontan en Van Dulmen achter zich lieten, terwijl eerder in de derde ronde van de race een schuiver van Graeme Crosby niet alleen een einde maakte aan zijn illusies, maar ook aan die van Barry Sheene en de als wereldkampioen getipte Marco Lucchinelli. De ltaliaanse Suzuki-hoop ging als enige weliswaar door, maar wist na die eerste ronde wel de kopgroep vlak achter zich. Hij liet ze gaan, probeerde nog teamgenoot Mamola te bevoordelen, maar op het brede circuit van Silverstone was dat al bij voorbaat tot mislukken gedoemd. Het bleef daarom stuivertje wisselen aan de kop tussen Roberts en zijn protégee, met Middelburg en Ballington vlak daarachter, tot de Zuid-Afrikaan met mechanische pech, moest uitvallen. De zoveelste tegenvaller voor de Kawasaki-stal dit seizoen. Jack Middelburg hield echter vol. Passeerde enkele ronden voor het einde moeiteloos de met problemen kampende Mamola, om vervolgens in de voorlaatste ronde ook de huidige wereldkampioen Kenny Roberts de loef af te steken, waarbij echt op de grenzen van het mogelijke werd gereden. King Kenny zelf was nog het meest verrast. "Ik dacht de zege binnen te hebben, maar Jack verraste me. Hij was de verdiende winnaar". Met nog twee wedstrijden te gaan is de strijd om het wereldkampioenschap in de 500cc klasse ongemeen spannend geworden. De Italiaan Lucchinelli heeft nog slechts zes punten voorsprong op teamgenoot Mamola, terwijl daarachter Roberts zeker kan zijn van de derde plek. 

Algemeen Dagblad dinsdag 4 augustus 1981

Hartog gelooft in toekomst van Jack Middelburg

ROTTERDAM - Wil Hartog, de aan het begin van het motorseizoen gestopte Grand Prix rijder, geeft zijn collega Jack Middelburg na diens sensationele zege in Engeland het advies niet langer met actie te wachten. Hij moet zich aanbieden, de aanval gaan openen", predikt de Abbekerker, die als enige Nederlandse rijder fabriekservaring heeft opgedaan. "Als ik in zijn schoenen stond zou ik nu proberen binnen te dringen in het Engelse team van Suzuki. Die kunnen er misschien nog één bij hebben naast de Amerikaan Mamola en de Nieuw-Zeelander Crosby. Maar Jack zal het zelf moeten gaan afdwingen. Door deze GP-triomf heeft hij nu een fantastisch uitgangspunt bereikt. Populair in Engeland worden, is belangrijk. Hij moet er veel in de najaarsklassiekers gaan rijden en niet naar het startgeld kijken. Het Engelse team krijgt dan vanzelf interesse. Zijn marktwaarde wordt verhoogd. Het zou zinloos zijn te rekenen op de fabrieken die naar je toekomen. Die tijd is voorbij. Zij zitten niet meer verlegen om rijders. Je zal het als rijder helemaal zelf moeten doen," Alles draait om de vraag "wat nu?", Hoe ziet de nabije toekomst van Middelburg eruit? De TT-winnaar van 1980 heeft door de Grand Prix-zege in de belangrijkste internationale race van het jaar zijn hand naar de fabrieken uitgestoken. Krijgt de privé-coureur nu eindelijk een kans op een snelle motor? 

Toekomst Want wat zou Jack Middelburg dan allemaal kunnen gaan presteren? Als hij nu al op beperkt materiaal de fabrieksmachines van Roberts, Mamola en Ballington kan verslaan moet het toch mogelijk zijn Hartogs ambitie over te nemen ooit wereldkampioen in de 500 cc-klasse te worden. Eén man heeft daar altijd in geloofd. Dat is Jan Muis, de Nederlandse kenner van het internationale wegracen. Hij heeft Middelburg altijd een gouden toekomst voorspeld. "Als er eentje de wereldtitel zou kunnen gaan veroveren dan is Middelburg het wel", benadrukte hij. "Die jongen is zijn hele leven als Grand Prix-coureur ondergewaardeerd." Er wordt nu gehoopt dat het winnen van de Engelse wedstrijd op Silverstone verstrekkende gevolgen zal hebben. Sinds jaren wordt een triomf in deze vermaarde klassieker alom begeerd. Fabrieksdirecties komen per vliegtuig uit Japan over om ook een wedstrijd van het Grand Prix-circus mee te pikken tijdens hun jaarlijks uitstapje naar Europa. Wie als privé-coureur dan indruk weet te maken kan er praktisch verzekerd van zijn het volgend seizoen te kunnen beschikken over een snelle motor, een topper dus. Het kostje van een coureur is dan gekocht.  Veel pech

Wil Hartog heeft het allemaal zelf meegemaakt. Hoewel hij dit succes van Middelburg nooit bereikte. Daarvoor had hij jaar na jaar af te rekenen met te veel pech. Wel lag bij vaak op kop in deze wedstrijd. Toch handhaafde de fabriek door zijn sterk rijden in Engeland altijd het vertrouwen in hem. "Ja, Engeland winnen heb ik altijd beschouwd als een aparte uitdaging. Het land met zijn rijke racetraditie is één van de belangrijkste afnemers van Japan. De interesse van alle fabrieken is daarom vooral op deze wedstrijd gericht" Toen ik via de radio zondagmiddag van zijn zege in Engeland hoorde was de eerste gedachte die bij mij opkwam: wat zijn nu de mogelijkheden voor Middelburg! Bij Yamaha kom je er niet tussen, bij Kawasaki maakt hij misschien een kans, omdat deze fabriek alleen Ballington onder contract heeft staan. Maar ik blijf voor hem toch gokken op Suzuki-Engeland. Die kans lijkt me het grootst."

 Door Hans de Bruijn

Westlandsche Courant woensdag 5 augustus 1981

Geen felicitaties van Den Boet

Jack Middelburg: 'Het ging wel langzaam'

Honselersdijk - "Hier word ik echt ziek van". Jack Middelburg had het echt moeilijk een dag na zijn overwinning op Silverstone. Gewoontegetrouw werd de richting naar café bij 't Hof blindelings gevonden, om met beste vriend Hans Valstar het jokeren weer eens te beoefenen. Een zaak die hem slechter afging dan het racen, want 'boekjes' hoefden nauwelijks van de stapel te worden genomen. Het excuus dat De Briet werd afgeleid gold niet eens. Daar waren de felicitaties niet naar. Een gemompeld 'gefeliciteerd', daar bleef het bij. 'Jumping Jack' was gewoon weer Jack Middelburg: een Westlander.

Hoe anders werd er in Engeland gereageerd. De 10.000 Nederlandse bezoekers juichten hem toe tijdens de ereronde. Terecht ook, want nooit eerder was een nationale coureur erin geslaagd de belangrijkste Grand Prix van het jaar te winnen. Aardig bedoelde zinsneden als 'niet mogelijk om hier te winnen als privé-coureur' en 'een prestigezaak voor Suzuki-Engeland' werden door de Honselersdijker aan zijn laars gelapt, al kon hij het een dag later nog niet begrijpen. Na een 'zware' overtocht, een dag later: "Vanochtend was ik pas echt blij. Toen besefte ik wat er was gebeurd. Het is net een droom". Het hoofd schudt als wordt gesproken over de consequenties van zijn overwinning. Nee, hij ziet het niet zitten dat de Japanners hem een fabrieksmachine zullen geven. Heeft zich er feitelijk al bij neergelegd dat voor hem geen plaats is. Lui achteroverliggend op de bank stelt hij drie conclusies. Ten eerste dat het beter is vrouw Petra mee te nemen naar de races, nadat bleek dat het aangeschafte antiek duurder was dan een verblijf bij haar man, dat zoon Jacky woedend was er niet bij geweest te zijn en dat hij toch nooit in aanmerking zal komen voor goed materiaal! Omdat hij nu eenmaal een Hollander is. Commercieel niet aantrekkelijk dus. 

Schouderophalend: ,Ik krijg die kans gewoon niet". Een opmerking die wordt gedaan terwijl een handvol missers op de voorgrond wordt gezet, waarvan De Briet toch zegt dat ook zij volgend seizoen van de partij zullen zijn. Om vervolgens te relativeren en vervolgens in gedachten te verzinken: "Het ging helemaal niet zo hard. Het verbaasde me mee te kunnen komen. Voor de wedstrijd had ik eigenlijk besloten het rustig aan te doen. Gewoon proberen om direct na de start een paar rondjes op kop proberen te rijden. Gewoon voor de publiciteit. Ik zag echter al snel dat er verschrikkelijk hard werd gereden in de beginfase. Ik dacht 'ho' even rustig aan". Middelburg kreeg gelijk in zijn filosofie en kon “vrij makkelijk” meekomen met gevestigde namen als Roberts, Mamola en Ballington, die samen met Middelburg overbleven na de val van Crosby, gevolgd door Sheene en Lucchinelli. "Het ging niet al te hard, dus ik kon het bijbenen, ook al was het een snel circuit. Persoonlijk had ik Ballington een goede kans gegeven op de overwinning, als hij niet was uitgevallen. Waarom ik niet de kop nam? Als ik dat had gedaan had Roberts precies geweten waar mijn rempunten lagen. Doordat ik achter hem bleef wist ik wel zijn zwakke plekken, maar hij niet de mijne". Een spannende finish was dus verzekerd nadat Middelburg in de voorlaatste ronde Roberts eruit remde. "Daarna durfde ik niet meer achterom te kijken, want ik verwachtte de Amerikaan elk moment langs mij heen te zien schieten". 

Middelburg won, maar dat werd niet door iedereen op waarde geschat. Valstar: "Franco Uncini is drie keer bij de caravan geweest; maar wachtte net zo lang tot Jack op kwam duiken om hem te feliciteren". Middelburg enigszins vertwijfeld over een ander geval: "Boet van Dulmen heb ik niet eens gezien. Geen felicitatie van gehad of niets. Vind ik toch lullig. In Finland waren we net zo blij over zijn prestatie als die van ons nu". De Briet filosofeert nog wat verder over zijn zege om plotseling, toch heel onverwacht en zelfs emotioneel te melden: "Het is eigenlijk niet te begrijpen hè, dat dit mogelijk is. Nu eens kijken of we er wat wijzer van worden", hoewel dat laatste met weinig overtuiging wordt gezegd. Hij weet langzamerhand ook wel hoe het wereldje in elkaar zit.

door Peter van Zwienen

De Telegraaf vrijdag 7 augustus 1981

 Fabrieksteam voor MIDDELBURG 

Alle ogen gericht op Jack

IMATRA, (Finland) vrijdag

Aan de vooravond van de Grand Prix van Finland zijn alle ogen gericht op Jumping Jack Middelburg. In de strategie van de Naaldwijker paste een overwinning op het smalle stratencircuitje van Imatra immers beter dan de totaal onverwachte, maar daardoor des te fraaiere zege in het Engelse Silverstone. Middelburg zou in Engeland op zeker rijden en pas in Finland en mogelijk in Zweden toeslaan. Dat zou immers ook de fabrieksteams duidelijk maken dat Jack Middelburg rijp is voor het echte werk. En achter de schermen wordt op dit moment hard gesleuteld aan de vorming van een nieuw Nederlands wegraceteam, op dezelfde basis als vroeger het Riemersma Racing Team voor Wil Hartog bezig was.

Het is zeker dat Peter Langedijk, directeur van Ergon en sponsor van Middelburg en de heer Ariens, directeur van Sarome (de andere sponsor van Jack) plannen in deze richting hebben en aangezien Sarome en Ergon bijzonder goed met elkaar kunnen opschieten lijkt daarmee de basis voor een nieuw Nederlands wegraceteam te zijn gelegd. Vooral ook omdat het Britse Herron-SUZUKI-team sterk gaat inkrimpen, en misschien wordt opgeheven. Herron heeft - na het vertrek van Barry Sheene naar Yamaha - weinig lol meer in de bijzonder kostbare exploitatie van dit team, waarin de Nieuw-Zeelandse coureur Graeme Crosby en de Amerikaan Randy Mamola de eer moeten hooghouden. Zeker geen rijders die de chauvinistische Britten in vervoering kunnen brengen. Engeland heeft op dit moment weinig topcoureurs en de jeugdige Keith Huewen heeft - voor het Grand Prix-werk (nog) te weinig klasse en ervaring. Ook de Japanse Suzuki-fabriek weet dat allemaal en er wordt intussen hard naar de prestaties en vooral naar de technische betrouwbaarheid van Middelburg gekeken. Als Langedijk en Aries samen een team rond Jumping Jack professioneel kunnen opzetten, is de kans op het echte fabriekmateriaal volgend jaar meer dan reëel.

Intussen heeft Jack zelf geen tijd voor dagdromen. Hij houdt de boot wat af en laat zich niet in de favorietenrol voor de Finse Grand Prix drukken. "De overwinning op Silverstone was geweldig," zegt Jack, "en het circuit van Imatra ligt me ook wel. Ik heb alleen - nog meer dan in Engeland - betrouwbare remmen nodig, vooral omdat Imatra een echt stratencircuit is met veel bochten en haakse hoeken, waardoor de remmen extra zullen worden belast en vooral omdat ik nog eens zo'n 20 kilo extra aan machinegewicht moet rondzeulen”. In de Zuid-Finse stad Imatra zijn de ogen toch wel gericht op de Nederlanders. De T-shirtverkopers weten inmiddels nog niet dat Hartog heeft afgehaakt want zijn naam en konterfeitsel sieren nog steeds de maten small tot extra large. Wil Hartog won Imatra dan ook tweemaal. Het vorig jaar klonk het Wilhelmus nog voor hem. Middelburg viel toen uit met een hele waslijst van mechanische tegenslagen. In 1979 won Boet van Dulmen de Finse Grand Prix, op het Micky Mouse-circuit waarin zelfs een onvervalste spoorwegovergang is opgenomen. Van Dulmen won nadat Middelburg de kop had genomen, zich daarna moest laten terugvallen omdat een zware griep zijn conditie nekte, maar hij toch het gat voor Boet kon afsluiten. Ook nu liggen de kaarten weer niet ongunstig voor de beide Nederlandse topcoureurs in de halve literklasse. Vanavond worden de eerste trainingen verreden.'

 Door Berry Zand Scholten