December 1980, Jack neemt samen met Petra de oorkonde voor motorsportman van het jaar in ontvangst, van Coen Verburg van Moto '73.

© MOTOR Magazine

Jack Middelburg gelooft in nieuwe seizoen!

Ja, U ziet het goed! De man die hier bij de kerstboom het glas heft om zijn vele vrienden bij de N.M.B. een gelukkig en voorspoedig 1981 toe te wensen is Jack Middelburg. Wij zochten Jack op in zijn fijn huis in Honselersdijk en als U deze pagina omslaat vertelt hij zelf hoe hij hoopt dat 1981 er voor hem uit zal zien. De man die het afgelopen jaar de "koningsklasse" van de Dutch TT won en daarmee de vaderlandse motorsport een onvergetelijk geschenk aanbood, is zichzelf gebleven. Een bescheiden en, hoe paradoxaal het ook klinkt, soms welhaast schuchter mens, gezegend met een ongelooflijk gevoel voor humor. Maar vergist U zich niet, eveneens een volwassen geworden prof die weet wat hij kan. Jack Middelburg is een "grote" geworden. De tijden dat hij de NMB-circuits met zijn Honda'tje onveilig maakte, liggen definitief achter hem. Hij heeft er de Nederlandse motorsport veel voor teruggeven! De beloning is deze winter niet uitgebleven, de lezers van Moto 73 kozen hem tot "Motors portman van het jaar". De KNMV gaf hem al haar waardering door de hoogste motorsportonderscheiding die ons land kent de "Hans de Beaufortbeker" aan Jack Middelburg uit te reiken. Onderscheidingen kunnen wij "Jumping Jack" niet aanbieden, dat hoeft ook niet. Wel vergezellen hem Uw en onze beste wensen voor een goed 1981!

Jack Middelburg kan de beheersing opbren­gen in de wachtkamer van de internationale racewereld plaats te nemen en zich te realiseren dat hij vier jaar jonger is dan Wil Hartog en Boet van Dulmen, zodat logisch beredeneerd zijn grote kans vanzelf nog moet komen. Er zijn maar weinig mensen in Nederland die de populairste en de succesvolste motorcoureur van het topjaar 1980 zo wensen te bekijken. Altijd heeft men veel liever in de Asser TT­winnaar het spektakelmannetje zonder vrees gezien omdat een valpartij er in zijn leven nu eenmaal bij hoorde en die reputatie werd nog eens verstevigd door zijn roepnaam "Jumping Jack". Maar de ontdekking van het afgelopen seizoen bleef het feit, dat het roekeloze eraf is. Nee, de aard van het beestje is niet veranderd, dat zou zonde en ook niet goed voor hem zijn. Tot zijn klasse als toprijder hoort juist dat hij durft. Als een roofdier circuleert hij boven de Europese circuits om elk zichtbaar wordend graantje mee te pikken, dat de moeite waard is. Nee, bedoeld wordt veel meer dat Jack Middelburg alles keurig op een rijtje heeft staan, weet wat hij wil en de koelbloedigheid kan opbrengen om zich te gedragen als een hele grote renner in wording die wellicht alle vorige Nederlandse prestaties weet te overtreffen. Ho, gaat men niet te ver, hoor ik al roepen. Misschien. Daar kan niemand een "juist" antwoord op geven. Maar de indruk, dat hij gelauwerd en gerijpt is, is wel gewekt tijdens het gesprek bij hem thuis in Honselersdijk toen hij zich even had losgemaakt van de festiviteiten in de maand december. "Ik sta er anders - gemakkelijker tegenover dan vorige seizoenen", zegt hij onverwachts. "Je ziet nergens meer tegen op. Dat is - denk ik - de verdienste van de Asser TT geweest. Voor mijzelf heb ik een doorbraak bereikt. Ik hoor erbij. Dat weet ik nu niet alleen maar ook de andere Grand Prix-rijders." Later borduurt Jack Middelburg daarop door: "Ik kan me eigenlijk geen gelukkiger mens voorstellen. Alles wat ik tot nu toe heb willen bereiken, lukt. Er zijn niet veel mensen die me dat kunnen navertellen." 

Jack tekende nieuw contract bij Sarome.

Het kan raar lopen. Een jaar geleden werd Boet van Dulmen door Yamaha I.M.N. geadopteerd, omdat hij de Grand Prix van Finland had weten te winnen en moest Jack Middelburg geld meebrengen om als kompaan van Den Boet door het leven te mogen gaan. Er was voor hem toen geen andere keus meer. Tegen zijn zin moest hij het aanbod aannemen. Men kan alles van hem zeggen, maar het bedrijf had zich geen betere hulp kunnen wensen. Een renner die ineens vleugels krijgt als de kans op succes zich voordoet, vindt men niet snel. Je moet maar het geluk hebben dat zo'n tweede talent zich meldt. Zeker in de winter als Jack Middelburg tijd kan vrijmaken voor een rustig overzicht, benadrukt hij: "De hele opzet is verschrikkelijk goed geslaagd. Weet niet wat ik nog meer had kunnen doen. Je moet ook de omstandigheden waaronder het allemaal gebeurde niet uit het oog verliezen". "Ik begon het seizoen met minder goed materiaal en door dat zere been, waarvan ik last ben blijven houden, was ik extra gehandit. Daar ben ik me steeds terdege bewust van geweest. Daarom heeft mijn rijden in het teken van een paar hoogtepunten gestaan. De TT natuurlijk, Raalte, Chimay en noem verder maar op. Het was een heel aparte belevenis waarvan ik nog steeds denk dat ik dit zelden meer zal meemaken hoewel ik er wel alles voor zal doen om het nog eens te beleven. Die tijd in Oostenrijk ook, ik vergeet het mijn hele leven waarschijnlijk niet meer. Ik reed direct na aankomst al tegen het ronderecord van Roberts aan. Het was bijna niet om te geloven, dit resultaat gaf me een berg vertrouwen dat hou je niet voor mogelijk. Het winnen van de TT was toen veel gemakkelijker dan ik verwacht had. In alle gevallen heb ik geen onnodige risico's genomen, want aan het begin van het seizoen heb ik dat in Frankrijk een keer wel gedaan omdat ik toen dacht het moet nu maar eens gebeuren en prompt ging het mis. Gelukkig kwam ik met schrik van de valpartij af". Heb je nu het gevoel een ommekeer meegemaakt te hebben? "Nee", verklaart Jack Middelburg onomwonden. "Ik ben in 1978 internationaal gaan rijden - me vooral oriënteren, een beetje - in 1979 ben ik zoveel mogelijk punten gaan verzamelen en in 1980 heb ik datzelfde nagestreefd natuurlijk, maar ik wilde ook proberen eens een grote wedstrijd te winnen".

Wil Hartog zei drie jaar geleden toen het ook niet meer stuk leek te kunnen: "Het gaat eigenlijk te goed met mij, ik word er soms bang van". Dat opmerkelijke gevoel zegt Jack Middelburg nooit gehad te hebben. Een week later in het Belgische Zolder werd de 'winning mood' moeiteloos onder controle gebracht. "Het ging goed, daar lag het niet aan, alleen de fietsen liepen voor geen kwartje. Dan kan het niet en probeer ik het ook niet". Alweer zo'n opmerking in dit interview, waaruit moet blijken, dat Jack Middelburg een ander mens is geworden. Je moet achter de ruwe bolster steeds meer een blanke pit zoeken, een vakmannetje in de racerij. Met overleg hoopt hij een ongeëvenaard succesvolle carrière te kunnen opbouwen, waarvan het kenmerk een geleidelijke vooruitgang is. Maar dat wordt moeilijker omdat het materiaal gelijk blijft, of iets verbetert maar niet genoeg en de verwachtingen toch automatisch worden opgeschroefd. Eén geluk heeft hij, een wereldsponsor, Sarome steunt hem en van de overstap van Yamaha naar Suzuki - zijn oude liefde - koestert hij ook hoopvolle berichten. Meer steun dan een ander is hem sowieso toegezegd. Alleen zal het waarschijnlijk gissen blijven tot februari wat dat inhoudt omdat de ervaring leert dat een toprenner eerder nooit zekerheid krijgt. Maar Middelburg schikt. "Blijft als sportman een verschrikkelijke uitdaging met standaardmateriaal te winnen en die drijver blijft je bezighouden." Middelburg doet deze uitspraak in het besef dat hij tijd heeft, zijn kansen komen nog. Hij is vier jaar jonger dan Wil en Boet en kan zich veroorloven nog enkele jaren in de wachtkamer plaats te nemen om de broodnodige ervaring op te doen. Dat vindt hij helemaal niet erg. "Van de internationale rijders heeft iedereen ongeveer mijn leeftijd: 28 jaar. 't Kan bij de een misschien meevallen, maar het verschil is in ieder geval klein. Voor zover ik weet vormt Randy Mamola eigenlijk de enige uitzondering. Zoiets heb je altijd, in elke sport." Het belangrijke racejaar 1981 zal dan ook dat kenmerk weer dragen. Hopelijk geen onbezonnen dingen en toch succes. De nieuwe strategie krijgt ook langzamerhand gestalte. Nu het been weer aardig begint te herstellen en in maart waarschijnlijk volledig genezen zal worden verklaard, gokt Middelburg erop dat de tijden van zijn snelle start terugkeren. Elke Grand Prix in 1979 was hij als een van de eerste rijders vertrokken en omdat hij toen nog niet zo bedreven was als nu, liet hij zich terugzakken. Vaak naar een tiende of elfde plaats en met geluk eindigde hij dan in de buurt van een zevende positie omdat iedere race wel een paar uitvallers telt, normaliter. Die strijd zou hij twee jaar later graag wat volwassener willen aanpakken. Zich niet zo snel meer gewonnen geven om daarna van achteren toch weer gas te geven. "Ik wil komend seizoen blijven meeknokken met de internationale top. Ik ben van mening dat ik dan niet hoef onder te doen als de motor maar in orde is." Het afgelopen jaar lag dat toch anders. Zijn monteur Van de Broeke moest hem sommige wedstrijden zelfs helpen starten; de kracht in het been ontbrak voor een toereikende afzet. Zijn motor sloeg vaak aan als de anderen reeds uit het zicht dreigden te verdwijnen. Geestelijk is dat niet alleen een klap in het gezicht van een sporter, die zich verloren waant, maar door de huidige ontwikkelingen in de techniek is het praktisch ook onmogelijk geworden dan nog daden te verrichten die opvallen. Tijdens de laatste Grand Prix op de Nürburgring gaf Middelburg daarvan nog een sterk staaltje weg. Niemand zag het omdat hij zich voortbewoog tussen het langgerekte peloton, maar zijn tijden waren ongeveer gelijk aan die van de koplopers. Niet ten onrechte merkt hij op: "Reken dan eens uit dat ik me tussen de achterblijvers heb moeten doorwringen, wat extra kost en ik persoonlijk hecht ook veel waarde aan het feit, dat een rijder die meevecht aan de top gemotiveerd en geïnspireerd raakt. Dat komt ook in de tijden tot uitdrukking. Nou, dan kijk je toch met een tevreden gevoel op die prestatie in West-Duitsland terug, hoewel de achtste plaats die ik veroverde niemand natuurlijk veel zegt. In mijn uppie heb ik deze voldoening wel vaker dit seizoen gehad."

In deze terugblik, die ten doel had ook de mens achter de coureur te belichten, zijn in december dingen gebeurd, die Middelburg zijn leven zullen bijblijven. De lezers van Moto '73 riepen hem uit tot de populairste rijder van Nederland en de KNMV greep de kans op het kampioenengala de Hans de Beaufortbeker aan hem uit te reiken. Als Middelburg ooit is gaan beseffen dat hij gewaardeerd wordt in Nederland dan is het tegen oudjaar geweest. Twee onverwachte titels brachten hem tot tranen van bewogenheid. Enkele dagen later zou hij opmerken: "Ik denk dat ik er rustiger voorsta dan de andere topjongens. Ik heb geen verplichtingen aan een importeur en dat lijkt me erg belangrijk na het vorige seizoen. Het moet van geen mens en daarvan kunnen de verwachtingen ook getemperd worden. Maar ik weet van mezelf wat ik kan en als ik me weer kan laten zien zoals in 1980 dan krijg ik automatisch over één of twee jaar mijn kans op een fabrieksmachine. Want zo gaat het altijd. Daarom kijk ik lekker onbezorgd naar de nieuwe wedstrijden uit. Ik ga mijn best doen voor Suzuki en Sarome en dan komt de rest vanzelf als het niet teveel tegenzit".

Jack Middelburg: Bloemen en cel voor snelheidsjunkie (Panorama begin '81)

Het contrast tussen de twee gebeurtenissen, die zich binnen enkele maanden voltrokken was ogenschijnlijk enorm. Eerst was er die menigte van 125.000 motorfanaten, uit alle hoeken van Nederland naar Assen geronkt, die dat schriele mannetje met dat sluike vuilblonde haar bijna hysterisch bejubelden als winnaar van de Nederlandse TT, niet veel later was er alleen maar die ene bewaker die laconiek de celdeur afsloot achter de rug van diezelfde man met dat licht slepende been. Toch hadden beide gebeurtenissen uit 't leven van Jack Middelburg één en dezelfde oorzaak: hij is een snelheidsjunkie.

Privé, op de snelweg, duwt hij de gaspedaal van zijn Mercedes regelmatig tegen de plank, zodat de naald van de snelheidsmeter nerveus tegen de 250 kilometer aantikt. "Rij ik langzamer, dan lijkt 't net of ik stilsta," verklaart Jack nonchalant. Het is een excuus waaraan de gehelmde mannen in de snelle Porsches uiteraard geen boodschap hebben. Vandaar dat Middelburg - onvrijwillig - bonnen wegens snelheidsovertredingen spaart, zoals brave huismoeders Douwe Egberts-punten. Deze zomer had hij er zoveel verzameld, dat hij als beloning twee weken mocht doorbrengen in cel D 28 van de Rotterdamse strafgevangenis. Jack onderging zijn lot van bajesklant gelaten; zijn verslaving had hem wel groter ongerief bezorgd. En dan met name in zijn meer openbare hoedanigheid van motorcoureur van internationale allure. Als jochie al viel Jack zo vaak van zijn opgevoerde bromfiets, dat zijn moeder 's- nachts niet dorst in te slapen uit angst voor nachtmerries waarin sirenes van ziekenauto's en verminkingen de vaste hoofdrollen opeisten. Geen wonder wanneer men weet dat vader Middelburg, als oorlogsvrijwilliger in Korea, een oog en een onderarm verspeelde toen hij een bunker probeerde op te blazen. Later, als een echte coureur met startlicentie, verwierf Middelburg zich de bijnaam Jumping Jack door even regelmatig als spectaculair van zijn wielen te stuiteren. Sterker nog: Jack Middelburg leek en lijkt meer op 't asfalt te liggen dan dat hij rijdt. Alles wat er maar breken wil in een mensenlichaam heeft Middelburg inderdaad gebroken, en erger. Jack is al zo vaak aan de dood ontsnapt, dat de vraag die Panorama eens openlijk stelde: Wanneer breekt Jumping Jack zijn nek? nog immer niet aan actualiteit heeft ingeboet. Integendeel. Maar blijft Jack overeind, dan gaat hij ook goed hard. Zoals die broeierige namiddag in Assen, toen duizenden mensen waanzinnig met programmaboekjes stonden te zwaaien en loeiden als een groot beest, omdat Jack bezig was, als tweede Nederlander in de geschiedenis, de TT op zijn naam te brengen in de halveliterklasse. Op dat moment stuurde Middelburg zich symbolisch uit de slipstream van Hartog en Van Dulmen, die tot dan juist een treetje hoger stonden op de populariteitsladder van het motorvolk, aangezien ze al wat langer meedraaien. "Dit is de gelukkigste dag van mijn leven," prevelde Jack later in het rennerskwartier, terwijl hij met vaste vingers een sjekkie rolde. Tenslotte is roken ook slecht voor de gezondheid.

Afscheid Adri v/d Broeke

CHAMPAGNE IS NIET BELANGRIJK VOOR MONTEUR'

Adri v/d Broeke: MOTORRACEN IS SPELEN MET DE DOOD

En wat mezelf betreft: ik ben blij als machine plus coureur zonder brokken bij de streep arriveren. Luister, een monteur wordt ingehuurd om een motor zo goed mogelijk te laten lopen. De coureur dient voor overwinningen te zorgen. Ja, ik ken de racerij door en door. De reden: ik heb zelf bijna tien jaar op de fiets gekoerst. Een vedetterol was voor mij niet weggelegd. Mijn beste prestatie behaalde ik in 1972 tijdens de TT, waar ik op de negende plaats beslag legde: Verder kwam ik in de 250 en 350 cc enkele keren dicht bij de nationale titel, maar moest tenslotte telkens genoegen nemen met de tweede plaats.' 'Het is', geeft hij toe, 'een geweldig voordeel dat ik op de fiets heb gezeten. Daardoor kan ik me verplaatsen in de gevoels- en gedachtenwereld van de coureur.

Ik heb Jack dan ook verscheidene keren race-adviezen verstrekt. Ik bewonder Jack enorm. De eeuwige optimist! Iemand die het leven altijd van de zonnige kant bekijkt. Het tegengestelde van de doemdenker, dus. Ja, ik heb hem 'n paar keer van de machine af zien lazeren. Dan schrik je, zacht uitgedrukt. Op het circuit van Silverstone bijvoorbeeld, waar-ie, in 1979, op een merkwaardige manier viel. Het bleek dat een drijfstang was gebroken. Je voelt je op zo'n moment schuldig. En machteloos! Het facet GELUK is vreselijk belangrijk in de motorracerij. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Ook ik ben in het verleden tientallen malen gevallen. In één seizoen zelfs 17 keer! Maar de blessures waren nooit van ernstige aard, gelukkig.'

Mooie tijden

Hij maakt een zijsprongetje en duikt even in zijn privé-geschiedenisboekje. Een boekje, waarin het begrip snelheid een centrale plaats inneemt. Neem de kart­sport. 'Ik heb', haalt hij met een ondeugend lachje op, 'verscheidene karts gebouwd. Karts waarmee ik de straten van mijn woonplaats af en toe flink onveilig maakte. Dan kwam de politie in actie. En volgde een achtervolging. Mooie tijden, zeker. Mensen die zich in de snelheidssporten bewegen, zijn verknocht aan spanning. Ze kunnen er niet buiten. Die kicks, hè. Ik bekijk het racegebeuren nu wat meer van op afstand. Ik zit niet meer in het rennerskwartier te sleutelen. Jack heeft thans Albert Siegers tot zijn beschikking. Ook een uitstekend monteur, dunkt me. Maar goed, het contact met Jack raakt niet verloren. Daar ben ik van overtuigd.' Hij vervolgt: 'Ik verstrek dus technische adviezen aan monteurs en coureurs. Toen in de krant stond dat ik Middelburg zou verlaten, stond de telefoon roodgloeiend. De ene aanvraag na de andere. Maar hoe verleidelijk ook, ik heb elk aanbod afgewimpeld. Ik wilde geen persoonlijk monteur meer zijn, maar een nieuw leven opbouwen. Bij Jack werkte ik 70 uur per week, maar momenteel ben ik ruim 80 uur in de weer. En: er is nog steeds een spanningselement. Het gaat nu om de vraag: Slaag je er in 'n aardige zaak op te bouwen? Die uitdaging past me als een handschoen. Ja, ik ben groter behuisd, beschik over een ruime werkplaats. Vroeger moest ik Jacks motor in een hok van 9 vierkante meter rijklaar maken. Als ik moest denken, als ik me over een bepaald technisch probleem wilde buigen, dan liep ik naar buiten.' 'Er zijn:, vindt de Zeeuw, 'in Nederland een heleboel goede monteurs. Maar ik moet helaas tevens vaststellen dat er monteurs rondlopen, die vreselijk slordig zijn. Begrijp je? Dat soort mensen speelt met andermans leven. Ze zijn zich niet bewust van hun verantwoordelijkheid. We belanden bij de gevaren in de motorsport. Vorig jaar kwamen acht Nederlandse motorracers om het leven: Klaas Davidson (Opmeer), Willem-Jan Nooteboom (Schiedam), Leo van der Noll (Rotterdam), Sjirk Joustra (Kreileroord), Boy Brouwer, Jos Stet (Heiloo), Andre Schilder (Alkmaar) en John Middelburg, een neef van Jack, uit Poeldijk. 

Rampjaar

Bovendien vonden drie toeschouwers de dood op de Nederlandse circuits. Het grootste drama speelde zich af op 5 mei 1980, toen bij de wegraces te Ammerzoden, het dorp van de befaamde Boet van Dulmen, twee coureurs (Van der Noll en Joustra) en twee toeschouwers het leven lieten. De wedstrijden werden - en dat was bijzonder merkwaardig - niet afgelast na de dodelijke ongevallen. The show must go on! Adri van de Broeke merkt op: Het is zonder de geringste twijfel een gevaarlijke sport, motorracen. Spelen met de dood, ja. Sommige mensen geeft dat voldoening, balanceren op het koord. Ik vind het gewoon een prachtige sport. Het samenspel tussen mens en machine boeit me enorm.' Van de Broeke's ex-baas Jack Middelburg over het gevaarlijkheidsaspect: 'Ik loop voortdurend langs het ravijn. Risico's nemen windt me op. Ik ben nooit bang op de fiets. Alleen, ik, eh, ik hoop wel dat Vrouwe Fortuna me niet in de steek laat.' En Boet van Dulmen: Bang? Nee... Anders zou ik niet meer racen, hè. Verscheidene collega's zijn om het leven gekomen. Daar sta je dan bij stil 'n paar dagen. Maar het leven gaat verder.' Waarna topmonteur Adri van de Broeke stelt: 'De dood rijdt mee in een motorrace. Dat is een keiharde realiteit. Als een bekende overlijdt, ben ik pijnlijk getroffen, natuurlijk. Niemand is van steen. Maar ik redeneer net als Boet: Je kunt en mag niet te lang bij bepaalde dingen stilstaan. Het leven is kort. Maak er wat van, zo luidt mijn devies. Er zijn mensen die hun geluk op de motor zoeken. Met de bekende risico's. Voor de nabestaanden, want daar gaat het in feite om, van de overleden toeschouwers vind ik het dubbel triest. Een toeschouwer dodelijk aangereden, dát snijdt door mijn hart, echt waar.'

Tot zover Adri van de Broeke, een stille, harde werker. Iemand die de wegsport kent als zijn broekzak. En iemand die tijdens het seizoen voortdurend wordt 'geconsulteerd'. In Zandvoort is hij van de partij. Maar: in een andere rol. Niet sleutelend in het rennerskwartier, maar als 'belangstellende'. Een 'belangstellende' die - vermoed ik - constant wordt aangeklampt met verzoeken voor advies. 'Ik ga', rondt hij af, 'wel 'n paar Grote Prijzen bezoeken. Maar beslist niet allemaal. Ik ben, zoals gezegd, een nieuw leven begonnen. De eerste Grand Prix heeft plaats op zondag 26 april in het Oostenrijkse Salzburg. 'Ik hoop dat Jack, 'n aardig ventje, wint', zo geeft Van de Broeke uiting aan zijn gedachten.  

Jack Middelburg Show

Jack Middelburg kan terugkijken op een meer dan geslaagd seizoen. Begonnen als teammaat van Boet van Dulmen, waarbij hij zelf geld moest meebrengen, om te kunnen rijden, is het hem ondanks alles gelukt om zich internationaal flink in de kijker te rijden. De successen die hij gedurende het seizoen van 1980 heeft behaald hoeven we voor niemand meer te memoreren en waren voor zijn fanclub aanleiding om een feestelijke show te organiseren. Natuurlijk werd Jack het middelpunt van deze happening, maar daarnaast waren er ook nog eens de man met de lange manen uit Italië, Graziano Rossi en uit Zwitserland Philippe Coulon. Een reden voor Motorvisie dus om ook van de partij te zijn en om even bij te praten met de man die voor '81 nog meer in petto heeft.

Niet alleen Wil Hartog heeft het patent op de razendsnelle starts. Ook Jack Middelburg stond bekend om veelal als eerste aan de einder te verdwijnen, maar hier moet dan wel de nadruk gelegd worden op het woordje 'stond', want het afgelopen seizoen was het voor hem maar ploeteren om zijn machine aan het lopen te krijgen. Veelal was de rest van het veld dan al de eerste bocht ingedoken voordat Jack eens van start ging. Hij ging het seizoen dan ook trekkebenend en eigenlijk als een gehandicapte in, maar gelukkig schijnen die problemen nu dan eindelijk uit de wereld te zijn. Het blijkt al wanneer we Jack op zijn show tegenkomen, want de krukken zijn er nog wel, maar het gips is nu in ieder geval verdwenen. We vragen hem dan ook hoe het er nu met dat inmiddels berucht geworden been van hem voor staat. Optimistisch antwoordt hij: 'Dokter Derweduwen heeft nu de laatste schroeven verwijderd en er zit nu alleen nog maar één pen die dwars door het merg van het bot heen loopt. Nadat al het oude spul eruit gehaald was heb ik een beetje rondgestrompeld en direct hierna verging ik al weer van de pijn. Ik dacht dan ook dat het weer helemaal fout zat en ben toen maar weer teruggegaan naar Derweduwen. Hij zei echter dat dit alleen maar spierpijnen waren, omdat ik de verzwakte spieren teveel belast had. Volgens hem moet ik zelfs binnen zes weken weer kunnen hardlopen! Ik kom nu onder behandeling van een fysiotherapeut en via de KNMV ga ik ook in een trainingskamp om dat been weer snel aan te sterken. Een voordeel bij dat hele gedoe met dat been is dat op de plaats waar het verbrijzeld is geweest, nu nieuw bot groeit, waardoor het op die plaats nooit meer kan breken', verklaart Jack laconiek.

Voorafgaande aan een Grand Prix seizoen wordt door iedere racer ter wereld de jacht geopend op het 'snelle spul'. Slechts een kleine 'happy few' weten zich gegarandeerd van het beste materiaal dat hun door de grote en machtige race-afdelingen van de fabrikanten wordt geleverd. Voor de privérijder is het ieder jaar echter weer boksen om aan het goede materiaal en machines te komen. Het mag onderhand wel bekend zijn dat Jack voor het seizoen '81 weer terugkeert naar zijn oude merk, Suzuki, en hij heeft zich weten te verzekeren van de materiële steun van de importeur van dit merk in Nederland, de Nimag. Over dat zo uitermate belangrijke materiaal zegt Jack: 'Ik weet nog niet precies wat ik ga krijgen. Het worden in ieder geval twee machines, waarvan ik de eerste eigenlijk al binnen had moeten hebben. Natuurlijk worden het geen echte fabrieksfietsen, want Wil Hartog staat nog steeds als nummer één op de ranglijst bij Suzuki. Het kan zijn dat het zijn oude fabrieksfietsen worden of anders standaard RG6 productie racers, maar het worden in ieder geval geen monoshockers.' Wanneer het snelle spul dan niet te pakken kan worden gekregen dan dient er natuurlijk driftig aan de machines te worden gesleuteld om ze snel genoeg te krijgen. En daar staat Jack nog voor een probleem, want zijn trouwe monteur Adri v/d Broeke heeft te kennen gegeven dat hij ermee stopt ook al omdat hij een eigen motorzaak aan het opbouwen is, zo heb je kunnen lezen in Motorvisie nummer één van 1981. Wie zal de man met de 'Gouden Handjes' dan op gaan volgen? 'Dat is op dit moment nog moeilijk te zeggen', verklaart Jack. 'Het punt is dat ik het seizoen in ga als een pure privérijder, wat dus betekent dat ik mijn monteur uit mijn eigen zak moet betalen. Ze stellen nogal hoge eisen en als het geld er niet is, dan kan je het natuurlijk ook moeilijk uitgeven. Op dit moment ben ik in onderhandeling met 'Willeke' van Wanrooy (de ex-monteur van Wil Hartog), maar of dit iets gaat worden, dat is nog moeilijk te zeggen'. 'Ik zal het komende seizoen alleen in de 500cc klasse uitkomen, zodat ik me hier volledig op kan concentreren, de 750cc laat ik dus vallen'. Hoe staat het verder met de voorbereiding? 'In ieder geval een stuk beter dan vorig jaar', zegt Jack een beetje lachend. 'Toen had ik maar twee wedstrijden gereden voor de eerste Grand Prix van start ging en eentje daarvan was Venhuizen. Dat was eigenlijk veel te weinig en op dit moment staan er nu vier gepland. In rij in ieder geval in Daytona en daarnaast staan er ook Zandvoort en Imola op het programma. Ik hoorde net van Philippe (Coulon) dat er in die tijd ook een wedstrijd op Paul Ricard wordt gereden en die pik ik dus ook mee'.

Terugkijkend op het vorige seizoen verklaart Jack: 'Ik moest toch een uitschieter hebben en dat is me met de overwinning in de TT uitstekend gelukt'. Ben je dan niet teleurgesteld dat die eerste plaats je niet meer opgeleverd heeft in de vorm van een fabriekscontract of zo? 'Ik had dat ook niet verwacht. Misschien was het wel anders geweest als ik bij Suzuki gebleven was. In ieder geval waren er dan nu minder problemen. Maar ik ben tenslotte een jaar weggeweest en natuurlijk kan je dan niet verwachten dat ik gelijk op de plaats van Wil Hartog kom, ik zou het niet eens willen. Wel is het zo dat ik vermoedt dat Wil niet zo lang meer zal rijden. Nog één of twee jaar (werden slechts een paar maanden) en kijk ik heb dan nog de tijd. Ik zal me daarom misschien nog wel meer dan het vorige seizoen in de kijker moeten rijden. Ik ga in ieder geval proberen door de uitslagen dan als beste privérijder te eindigen en ik mik dan op een plaats bij de eerste vijf.' Tijdens de 'Middelburg Show' bleek er toch een oplossing te zijn voor de problemen die Jack heeft met zijn materiaal. Er waren namelijk genoeg racers te vinden in de immense hal van de bloemenveiling, waar de show gehouden werd. Helaas, de kwaliteit liet te wensen over, zodat Jack ook hier maar vanaf zag, maar ze waren wel, zoals het hoort bij dit jaargetijde, in de uitverkoop! Voor die racers, die als "koopjes" de deur uit moesten was een speciaal standje ingericht op de totale vloeroppervlakte van meer dan 5.000 vierkante meter. Er werd onder meer een kwartliter TZ Yamaha aangeboden voor Hfl. 7500. Verder vonden we hier de machine waar Wil Hartog in '77 de TT mee won en deze is nu eigendom van Willie van Wanrooy. Er stond echter ook wat nieuws tussen, namelijk de formuleracer voor 1981 van Pieter Blaauboer. Natuurlijk gingen we direct spiedend rond om te zien of we nog meer nieuws konden ontdekken, maar helaas echte noviteiten waren er niet te vinden. Wel rariteiten, want zo mag je de gigantische Trekker-Trek mastodonten toch wel bestempelen. Ongelofelijke pk monsters zijn deze overmaat tractoren en hier blijkt dat dubbelblokkers niet alleen bij de sprinters in zwang zijn. De Foxy-Lady is dan een zeer bekende verschijning in dit wereldje en deze 'Hulk' onder de Trekker-Trek machines heeft de beschikking over niet minder dan twaalf cilinders door het aan elkaar koppelen van twee V6 blokken. Tijdens de show vond men het nodig om even te bewijzen dat de twaalfcilinder ook werkelijk loopt en dus werd dit 'apparaat' gestart. Toch blij dat men voor de bouw van de bloemenveiling een gerenommeerd bedrijf in de arm genomen heeft en dat het dak niet naar beneden kwam, want het geluid dat de twaalf volkomen open uitlaatpijpen produceerden was eigenlijk net zoals de 'Foxy-Lady' zelf, immens! Ook de sprinters zijn druk in de weer met het prepareren van de machines voor het komende seizoen. Een paar van de machines die de vierhonderd meter in een weer snellere tijd moeten gaan afleggen, waren er ook aanwezig, zoals de fraaie dubbelblokkers van Ron Jansen en Rob Pels.

Het was de tweede maal dat de fanclub van Jack Middelburg een dergelijke show organiseerde en het vergaat de organisatie eigenlijk net zo als de prestaties van Jack, want er is een stijgende lijn te bespeuren. De eerste maal werden er 4.000 bezoekers geteld en nu kon op zondagmiddag de 5.000ste bezoeker al gehuldigd worden, terwijl er bij de sluiting niet minder dan 7.500 bezoekers waren binnen geweest. Een aardig succes voor Jack en zijn club.

1981, Jack stapt over/terug van Yamaha naar Suzuki. Hier worden de RG6's uitgereikt door Nimag-Suzuki aan Jack en Willem Zoet. v.l.n.r: Jack zijn nieuwe monteur, Albert Siegers, Dhr. Bühre (Nimag), Jack, Dhr. Van Doorn (Nimag) en Willem en Martin Zoet.

Deze keer wil ik beginnen met iedereen oprecht te bedanken die, op welke wijze dan ook, heeft meegewerkt aan het slagen van Speedshow '81! Zonder te overdrijven durf ik te stellen, dat er maar weinig sportlieden zijn, die over een fanclub beschikken als de mijne en ik hoop het komende motorsportseizoen te bewijzen, dat de liefde niet van één kant komt. Een speciaal woord van dank wil ik richten tot Cees Verhagen, de grote voorbereider en werker aan de opzet van deze show. Heus Cees, je hebt er iets grandioos van gemaakt! De eerste wedstrijd van dit seizoen rijd ik in Daytona en ik wens mezelf toe, dat wat je ver haalt lekker is! Het zal tevens mijn eerste race zijn, die ik op mijn nieuwe SUZUKI 500 rijd. En om spreekwoordelijk te blijven: nieuwe bezems vegen schoon. Als het maar waar is, zegt men in de Jodenkerk!! Met de organisatoren van de races op het eiland Man ben ik in onderhandeling om ook daar aan de start te komen. In mijn verbeelding zie ik een aantal fans al naar hun hoofd grijpen en zich afvragen, wat me bezield om daar te gaan rijden. Maar ik wil gewoon alles meemaken, wat de motorsport te bieden heeft. En alhoewel het contract nog niet getekend is, houd ik mezelf voor, dat wat een ander kan, ik toch ook moet kunnen. Dat je je hoofd erbij moet houden, en zeker daar, staat als een paal boven water.

Wie reden er Grand Prix in 1981, in de belangrijkste klasse, de 500cc, buiten de tientallen wildcardhouders?

Wie reden er o.a. in de Nederlandse kampioenschapwedstrijden in 1981, in de belangrijkste klasse, de 500cc internationalen?