10 augustus 1980, Grand Prix Engeland, circuit Silverstone

Trainingstijden 500cc 

Uitslag 500cc 

1.31.09

43.19.22

1.32.61

44.31.87

1.33.78

1.34.59

1.34.91

??

De Fransman Patrick Pons, die voor de GP nog zo boos was op Yamaha, kwam tijdens de race ten val en werd overreden door zijn landgenoot Michel Rougerie. Pons overleed later in het ziekenhuis.... Patrick had twee dagen in coma gelegen en was maar 27 jaar geworden. Vorig jaar (1979) was hij nog wereldkampioen geworden in de Formule 750 klasse. Het sinistere aan het ongeval bleek een jaar later toen Michel Rougerie hetzelfde overkwam toen hij overreden werd door een teamgenoot en overleed. Tijdens de zijspanklasse kwam ook de Engelse rijder Mal White om het leven, nadat zijn zijspan gelanceerd was na een aanrijding. Zijn passagier raakte zwaar gewond, maar overleefde de crash.

Patrick Pons Silverstone 1980

Tijdens de training zonk de moed in mijn schoenen. Wat was n.l. het geval? Barry Sheene werd door Yamaha rijkelijk voorzien van supersnelle spullen en wij moesten maar wat aantobben. Was Assen dan nu al weer helemaal vergeten?? Toch was Sheene, ondanks alle fabriekshulp, tijdens de training maar 1/100ste seconde sneller dan ik. Resultaat een elfde trainingstijd. Ook hier ging men akkoord, dat ik door Adri werd aangeduwd. Na drie ronden was ik opgerukt naar een negende plaats en in aanmerking genomen, dat ook nu weer de Suzuki's veel beter en sneller liepen, was ik niet ontevreden. In de volgende ronde ging er toch weer iets mis; mijn achterwiel begon weg te breken en ik moest noodgedwongen gas terug nemen. Doordat Graeme Crosby en Wil Hartog uitvielen was het eindresultaat toch nog een negende plaats. En nu maar aan de gang met het maken van voorbereidingen voor de laatste GP van dit jaar. Deze wordt verreden in Duitsland op 24 augustus.

© foto's Toon Kannekens

© foto's Manfred Mothes www.highsider.com

Deelnemers 500cc Grand Prix Duitsland 1980

?

Trainingstijden eerste 36

Nürburgring start 500cc Randy Mamola (#8), Wil Hartog (#4), Graeme

Podium 500cc Nürburgring: Wil Hartog, Marco Lucchinelli  en Graeme Crosby

350cc winnaar en wereldkampioen Jon 'Eke' Ekerold viert feest

 Podium 125cc: Angel_Nieto (2e), Guy Bertin (1e) en Hans Müller (3e)

© foto's Toon Kannekens

Jack en Wil feliciteren elkaar met hun goede prestaties in de laatste GP van het jaar.

Gallinateam, met Lucchinelli & Rossi vooraan, viert feest na overwinning.

Marco Lucchinelli was tegen wil en dank winnaar geworden op de levensgevaarlijke Nürburgring. Terwijl Wil Hartog zich tevreden toonde met zijn derde plaats in de laatste WK-wedstrijd van het rommelig verlopen wegraceseizoen en Jack Middelburg via een fabelachtige inhaalrace (32 coureurs ingehaald!) vanaf de laatste startrij beslag wist te leggen op de achtste positie, kwam aan het licht dat de zegevierende Italiaan in de 500cc klasse, eigenlijk niet had willen rijden. Donderdagavond was er slaande ruzie uitgebroken met teamleider Roberto Gallina, omdat de latere triomfator grote angst voor de verraderlijke baan van ruim 22 kilometer zei te hebben. Naar dat argument werd niet geluisterd, de Amerikaan Randy Mamola moest rugdekking van hem krijgen in de strijd om de wereldtitel, die nog veroverd kon worden als Kenny Roberts mocht uitvallen. Wat dus niet gebeurde, zodat de Californiër na het behalen van de vierde plaats gehuldigd werd als kampioen. Lucchinelli zat er van tevoren dus knap over in en vond het onverantwoord om op de Nürburgring een GP te verrijden. Als het nog om een wedstrijd ging waar niets op het spel stond, was het nog te overwegen, maar niet in een wedstrijd waar zoveel op het spel stond. Dat vond hij levensgevaarlijk op dit circuit, zonder ontsnappingskansen. Zijn teamgenoot Graziano Rossi zei het 100% met hem eens te zijn. Zodoende moest er dus een Italiaans opstandje de kop ingedrukt worden. Chef-monteur Mitsi nam direct contact op met de hoogste top van de Suzukifabriek en die waren duidelijk: contract is contract en alle GP-wedstrijden dienen verreden te worden. Gallina stemde hier dus mee in, wat Lucchinelli uit zijn vel deed springen. Hij liet zich echter niet kennen, alhoewel hij diep gekrenkt was in zijn trots toen dit voorval naar buiten kwam. Hij begon veel trainingsrondjes te krijgen en zijn tijden werden beter en beter, met uiteindelijk de overwinning als eindresultaat.

Brandende 250cc machine in Duitsland, nadat er bij de start twee rijders op elkaar reden.

Jan Muis, Jack en Adri in Duitsland voor de start

© foto Hero Drent

31-08-1980 Internationale races België, St. Joris ten Distel

Thuisgekomen uit Duitsland stond Jack een onaangename verrassing te wachten. Hij had al diverse malen dispensatie gekregen i.v.m. het uitzitten van zijn gevangenisstraf voor te hard rijden op de openbare weg, maar nu kwamen ze hem halen. Hij had gehoopt eerst nog een paar financieel aantrekkelijke races te kunnen rijden, zich daarna te laten opereren aan zijn been en dan revalideren in het "gevang". Hij had ook nog een gratieverzoek ingediend bij onze nieuwe koningin, dat 'uiteraard' werd afgewezen. Bea had haar moeder Wilhelmina opgevolgd in 1980 en dat soort "operaties" leverde nogal eens gratie en Jack dacht daar ook gebruik van te kunnen maken. Jack werd eerst naar het 'huis van bewaring' in Den Haag gebracht en daarna naar Rotterdam. Dankzij Hans Valstar (en de KNMV) die alles in het werk stelde om zijn vriend toch nog los te krijgen, werd Jack na enkele dagen toch weer vrij gelaten om het seizoen af te maken. Zo kon Jack toch nog aan de internationale races van St. Joris ten Distel in België deel nemen. Jack en Wil Hartog wonnen allebei een manche in de 500cc en in de 750cc klasse kreeg Jack een vastloper toen hij ver voor lag op Wil Hartog. Tijdens de zijspanraces kwamen 3 Nederlandse coureurs om het leven. Twee van hen zaten in één zijspan (Jos Stet en Andre Schilder).... en officieel hadden deze niet mogen racen. Deze gebeurtenis zou het begin van het einde inluiden van de NMB, omdat zij een telegram hadden gestuurd waarin stond dat het zijspan mocht meerijden.

De dodelijke ongevallen in Ammerzoden enkele maanden geleden betekenden een zware klap voor de Nederlandse wegracerij. Het is te verwachten dat de dodelijke ongevallen, die dit weekend in het West-Vlaamse St. Joris ten Distel in België plaats vonden, een even zware hypotheek zullen plaatsen op Belgische snelheidsraces op stratencircuits.
Op het 3,3 km lange circuit in St. Joris kwamen zaterdag Jos Stet en diens bakkenist Andre Schilder om het leven. Vermoedelijk door een loszittende stroomlijn raakte de combinatie aan het buitelen en beide coureurs werden daarbij dodelijk gewond. De stroomlijn was tijdens de training op zaterdagmorgen ook al losgeraakt en veroorzaakte waarschijnlijk zaterdagmiddag opnieuw problemen. Zeer onder de indruk van het dodelijke ongeval, besloten de organisatoren zondag zo lang mogelijk te wachten met de start in de hoop dat het minder zou gaan regenen. Die opzet lukte en alleen de 50cc en 350cc coureurs moesten onder slechte weersomstandigheden gaan racen. Verder bleef de baan vrijwel volledig droog. Vlak voor de aanvang van de zijspanrace werd een minuut stilte in acht genomen ter nagedachtenis aan Stet en Schilder. Het was al bijna 18.30 uur toen de wedstrijd van start ging. In de eerste ronde van de zijspanrace gebeurde helaas opnieuw een dodelijk ongeval. Boy Brouwer (33), die voor het eerst na maanden weer een eigen machine bereed, na tijdelijk passagier te zijn geweest van Egbert Streuer, miste bij het uitkomen van het dorpscentrum de bocht aan het kanaal en knalde in de rijendikke strobalen. De achtervolgers konden het duo niet ontwijken en reden over hen heen. Terwijl zijn passagier De Haas vrij kwam met een armbreuk, was het veel erger gesteld met Brouwer. Hij werd per helikopter naar het St. Jan Ziekenhuis in Gent getransporteerd, doch toen men zondagavond bij de Rijkswacht informeerde kon men helaas niets anders meedelen dan dat Brouwer overleden was (Boy had nog enige jaren met een vrouwelijke bakkenist gereden, voor die tijd erg bijzonder, haar naam was Anneke Mak. Boy had een week voor zijn dodelijk ongeluk nog een derde plek behaald in de Grand Prix van Duitsland op de Nürburgring, als bakkenist van Egbert Streuer. De vaste bakkenist van Streuer, Johan vd Kaap had tijdens de Finse GP zijn sleutelbeen gebroken en Boy zou de laatste drie GP's als Egbert's bakkenist fungeren (6e in Tsjecho-Slowakije, 4e in Engeland en dus 3e in Duitsland). In 1978 en 1979 had Boy samen met bakkenist, Jan Oostwouder, een paar puntjes bij elkaar geschraapt in de GP's. Toen de ernst van het ongeval zich via de radioposten langs het circuit razendsnel verspreidde, sprong Kees v.d. Kruijs, de NMB-sekretaris, die in St. Joris echter geen officiële functie bekleedde, met een bos vlaggen in de hand midden op de baan bij start en finish om de race te stoppen. Uiteraard betekende het ongeluk in de zijspanklasse, waarbij twee andere combinaties betrokken waren, ook het einde van de racedag. Wil Hartog had daarna nog de moeilijke taak om aan zijn collega-coureurs in het Engels en het Nederlands uit te leggen, dat ze niet ter plekke uitbetaald zouden worden, maar dat de startgelden per bankoverschrijving overgemaakt zouden worden. Roger De Rijcke, de spil van de races in St. Joris, was zo onder de indruk van de ongevallen, dat hij menselijk gezien niet in staat was de uitbetaling der coureurs op correcte wijze af te wikkelen. Hartog won in St. Joris zowel de 500 cc race als de F-750 klasse. Tijdens de eerste reeks van de 500 cc kwam hij na halfkoers op kop, waarbij hij Boet van Dulmen naar de tweede plaats verwees. De als derde uit de eerste ronde komende Katayama, viel in de tweede ronde uit toen zijn Suzuki een vastloper kreeg (Katayama startte op zijn privé-machine, om dat de Honda NR500 terug is naar Japan voor meer pk's; de NR500 zal mogelijk eind deze maand nog ingezet worden in Mugello in Italië). Jack Middelburg rukte snel op naar de derde plaats en bleef die positie bezetten. Willem Zoet werd fraai vierde door de Fransman Hubert Rigal achter zich te laten, evenals de Amerikaan Dale Singleton. Zevende werd John Woodley. Wereldkampioen 350cc Jon Ekerold viel in de 500cc race uit in de zesde van de totaal veertien ronden (alle races met uitzondering van de 50 cc werden met twee ronden ingekort om de opgelopen achterstand op het startschema in te lopen). De Fransman Bernard Fau en de Nederlander Johan ( Bobo) van Eijk konden door een fout van de baancommissarissen slechts 13 ronden vol maken, want toen Wil Hartog vlak achter hen fgevlagd werd, werden ook Fau en Van Eijk aan de kant gezet. Ondanks hun achtste en negende positie haalden ze op papier het einde van de race niet. Toch kregen ze permissie om in de tweede manche te starten. Nu werden Michel Rougerie en Woodland, achtste en negende en Alain Nies maakte de eerste tien vol.

De tweede manche gaf opnieuw het Hollandse toptrio in de voorste gelederen te zien. Jack Middelburg voerde met uitzondering van één ronde steeds de kop aan en versloeg Wil Hartog (met een tweede plaats wel winnaar van de totaalzege) en Boet van Dulmen (koploper in de vijfde ronde). De Amerikaan Dale Singleton kreeg de 7 á 8 duizend toeschouwers opnieuw op zijn hand met forse wheelies en werd vierde voor een geprikkelde Bernard Fau. In de eindstand nam het Nederlandse toptrio de ereplaatsen voor haar rekening: 1. Wil Hartog; 2. Jack Middelburg; 3. Boet van Dulmen. Na de races moest Jack zich weer netjes meldden in Rotterdam, om zich op te laten sluiten. Hij kreeg daar de functie van 'kaarseninpakker'. 

De "Witte Reus" nam ook de Formule race voor zijn rekening. Hartog moest halfweg de race de leiding voor twee ronden afstaan aan Jack Middelburg. Op dat moment had Boet van Dulmen zich opgewerkt naar de derde plaats. Maar zowel Jack als Boet zouden door vastlopers uitvallen. Wil won daardoor uiteindelijk met grote voorsprong voor de Fransman Hubert Rigal en de Brit Steve Parrish. Vierde t/m tiende werden Bernard Fau voor Stu Avant, Steven, John Woodley, Rob Beute, Michel Rougerie en Armin Zeh. Willem Zoet kwam ten val in de tweede ronde, de Belg Alain Nies volgde dit slechte voorbeeld in de slotfase. Dale Singleton viel uit met pech. De 50cc werd gewonnen door Paul Rimmelzwaan voor Stefan Dörflinger, de 125cc door Anton Straver eveneens voor Stefan Dörflinger, de 250cc door de Fin Pekka Nurmi voor de Belg Jean-Marc Toffolo, Anton Mang en Didier de Radiques. De 350cc werd uiteindelijk gewonnen door Jon Ekerold voor Rini van Kasteren en de Fransman Jaques Bolle. 

*Interview Anneke Mak "MAK IN HET BAKKIE",okt. 1976 (Tijs Hofman & Ronnie Hertz)

Boy Brouwer met Anneke Mak in de bak (#50) voor George Knevelman-George Etz (#28).

Ook al dartelen er weleens vrouwen op snelle motorpistes rond, motorsport wordt nog steeds geacht mannenwerk te zijn. er is één uitzondering: de 25-jarige brunette Anneke Mak. Als bakkeniste een unieke verschijning op internationale circuits. Wat zegt koele Anneke over de motorsport en de risico's daaraan verbonden? Om de Yamaha met zijspan, een gespierd voertuig voor kerels met een brede zit, staat nieuwsgierig starend motorvolk. Van onder blootliggende, morsige leidingen en stangen klinkt uit het gigantische motorblok een onderdrukt bronstig gegrom. Minuten lang gromt de machine door en de kenners staan er nors zwijgend omheen te luisteren, met de handen in de zakken gestoken van hun motorpak. Ze luisteren streng, met verslaafde trommelvliezen, naar eventuele valse klappen in het slagwerk van de met olie besmeurde knalpotten en snuiven onbekommerd de vrijkomende koolmonoxide lucht op als ware het parfum. Dan draait coureur Boy Brouwer de gasbuis wat open. Het groepje omstanders doet 'n paar stappen terug om dan een zwaardere gromgolf over hun huid en vezels te laten spoelen. Het is net of de tot dusver wat bleekjes in de trillende benzinedamp glanzende zijspanpassagier als een motorengeltje opbloeit. Na een minuut of wat wordt er weer meer gas gegeven, en dan nog eens, tot het motorgebrul de tevreden mompelende motorkenners ruimschoots overdondert. Meer en meer verliest het zijspanduo de passieve houding, tot beiden plotseling op het vervaarlijk uitziende monster springen en er met oorverdovend geloei vandoor gaan. In de ogen van het engeltje in de bak is nog juist iets van een grote extase zichtbaar. Het engeltje heet Anneke Mak, en doorgaans ziet ze, eruit als gewoon een goedmoedige knappe juffrouw. Ik heb haar ontmoet op een moment dat zij was gevat in de mode van deze herfst, hooggelaarsd en kortgekapt. Geweldig. Ik trof haar samen met Boy op het strand. In bikini, ai. Maar vandaag, tijdens haar training op het Zandvoortse circuit; veranderen die beelden plotseling als zij zich hult in een nauwsluitend pak van zachtblauw leer, metallic-blauw masker en zwarte handschoenen, en wegscheurt in de aan het ronkende mechaniek gekoppelde zijspan, die sterk aan een torpedo doet denken. Met een adembenemende snelheid, sierlijk dalend door de bochten van het duinterrein, van het geslacht onherkenbaar, maar menselijk in de doelmatige behandeling van het zijspan, laat zij zich op 't rechte eind soms met snelheden tot ver boven de 200 km per uur voortrazen op de grens van leven en dood waar de meeste mensen zich niet durven wagen. Maar telkens weer ontspringt zij de dans, ongehavend, moedig maar doodnerveus. Verder is zij 25 jaar, hetgeen voor menige motorleek een wonder mag heten. Voor alles dient men de magische aantrekkingskracht te begrijpen die er uitgaat van een motorrenner. Tijdens heel die jaarlijkse, door gebroken neuzen en ontvelde ellebogen gekenmerkte tournee van de motorcoureurs, onder meer langs circuits als die van Assen, Francorchamps en Le Mans, doet het geronk van de race motoren het bloed van duizenden mensen sneller stromen. Het publiek beschouwt het als een prachtig stuk waanzin, zo iets als duelleren of zich laten opjagen door stieren in de straten van de Spaanse stad Pamplona. Heel de zomer beult het groepje coureurs en bakkenisten zich af om een moordend wekelijks programma van racen, slippen en vallen af te werken. Vooral het leven van de bakkenist gaat daarbij niet over rozen. Vraag het maar aan Anneke Mak. Voor een appel en een ei mag ze meedoen, te licht bevonden om zelf een motor te berijden, maar zwaar genoeg om in de zijspan mee te doen, slechts als bijrijder omdat het nu eenmaal niet anders kan. Ze deugt alleen maar voor het beulswerk. De hele race is ze in touw. Hangen en wurgen, trekken en duwen, steunen en zuchten: dat is haar job. Voor de volle honderd procent deelt ze in de ellende. Bij regen krijgt ze de volle laag en bij droog weer moet ze het meest stofhappen. En wat is haar loon? Niet meer dan een gescheurd vetleren pak. Slechts de allersterksten slagen erin hiermee een massa geld te verdienen. De overigen mogen de kruimels verdelen. Verschil moet er tenslotte zijn! Hoe groot die fooi is, zegt Anneke liever niet, omdat het eigenlijk alle moeite niet loont. "Schrijf maar dat we er net onze vervoerskosten van kunnen betalen," had ze nog 'n half uur voor de training bijna verlegen gezegd. Je vraagt je af: Hoe komt zo'n meisje er dan toe? Er zijn in de sport toch wel leukere rolletjes denkbaar dan je door regen en wind te laten voortzeulen en nog dikwijls stank voor dank te krijgen; Daar moet je toch getikt voor zijn.
Anneke beseft dat haar vrijetijdsbesteding uitzonderlijk is. Als ze na vijf trainingsrondjes, doodvermoeid, uit 't bakje is gestapt en eenmaal is weggedoken in de als caravan ingerichte donkerblauwe Hanomag-bestelwagen, zegt ze onbewogen: "Het is de expansie. Ja dat is 't." Wat bedoel je met expansie? "Kijk's, de vrijheid, de snelheid, zo moet je dat zien." Oooh! Haar kastanjebruin haar, dat zo onwillig begint te krullen als ze transpireert, hangt in sliertjes langs haar gezicht, waarin een paar reebruine ogen naast een hagelwitte lach vermoeidheid laten zien. Volslanke Anneke, T-shirt met Yamaha-vignet, glimlacht bij de opmerking dat een vrouw, temidden van de overwegend ruwgebouwde mannelijke coureurs geen alledaagse verschijning is; dat de rol van de vrouw in dit métier beperkt blijft tot het spelen van de flanerende pitspoes of van de in spanning wegkwijnende echtgenote. Ze is het nochtans geen van beiden. ''De bond, vond, "vervolgt ze smalend,"dat het niet esthetisch was. Een verongelukte vrouw, met al dat bloed dat vinden ze niet fijn, alsof dat van een man wel een prettig gezicht is. Alsof het enig verschil maakt. Ik ben er jaren tegenin gegaan. Goed, zeiden ze, laat je dan eerst maar medisch keuren. Ze dachten dat ik er niet door zou komen. Sommige dokters zeggen immers dat motorrijden niet goed is voor vrouwen. De dokter van de KNMV bekeek me van top tot teen en alles was in orde. Zij voegt daar nog de persoonlijke mening van de dokter aan toe: "Hij vond het zonde, maar dan niet uit medisch oogpunt. Alles zat zo mooi op zijn plaats, zei hij." "Inderdaad," geeft ze toe, "het is een extreme liefhebberij, maar je moet ons machientje niet als vervoermiddel zien. Het gaat om de sport: Negenennegentig procent van de mensen is het niet met me eens en dat kan ik me voorstellen. Je kan tijdens een race niet vrouwelijk zijn, dat is onmogelijk. Als je in je bloesje gaat, vraag je om je eigen ongeluk." Ogenschijnlijk geruisloos heeft zij zich geschaard in de selectieve kring van uitsluitend mannelijke collega's, wier namen in de nationale zijspancombinaties een zekere autoriteit hebben. In werkelijkheid heeft ze moeten vechten voor de moeizame erkenning, moeten vechten tegen intriges, tegenwerking en geroddel, omdat mannen nu eenmaal menen dat een vrouwelijke benadering van de typische mannensport motorrennen bij een grapje moet ophouden. In het begin was er sprake van verbazing. Op de snelle circuits horen nu eenmaal geen vrouwen, was de algemene redenering. Je hoorde ze gewoon denken in termen als: belachelijk, vrouwenemancipatie, enzovoort. Hoe kon een vrouw nou deelnemen aan iets waar geen vrouwen aan te pas komen? Ik deed maar net of mijn neus bloedde. Niemand kende me ook, en niemand kon dus weten dat ik al van kindsaf aan dol ben op de motorsport en er in alle bescheidenheid ook heel veel van weet. Juist omdat ik de ontwikkelingen op de voet ben blijven volgen."

Anneke zit nu echt op haar praatstoel. In kort bestek schetst ze haar entree in de motorsport. "Vroeger bezocht ik regelmatig het circuit van Assen en Zolder. Niet alleen het racen, de hele entourage van deze tak van sport sprak mij aan, vanaf de eerste kennismaking. Dat ik echter in de motorracerij terecht ben gekomen, is misschien toch toevallig." Eigenlijk is 't zijspanduo Brouwer-Mak drie jaar geleden, zoals zo vaak in deze sport, van de ene op de andere dag ontstaan. Boy Brouwer, toen nog werkzaam als kok, zocht, na eerst zelf gepassagierd te hebben, nu op zijn beurt iemand die naast hem in 't bakje durfde plaatsnemen. De geschikte meerijder bleek maar moeilijk te vinden, want na collega-kelner Berend Weers, die er na een ongeluk verder van afzag, bleef het sukkelen.' Aan Anneke, die hij inmiddels had leren kennen, als toekomstige passagier dacht hij toen nog niet. "Dat idee ontstond op een keer toen we in België waren," zegt Anneke, en het klinkt alsof een dierbare herinnering aan de buitenwereld wordt prijsgegeven. "Ik wilde het best wel eens proberen, al dacht ik toen echt nog niet aan wedstrijden." Boy Brouwer wel. Waarom niet? Het ging steeds leuker. Maar net toen alles rond was en het tweetal besloot samen te gaan rijden, kreeg Boy een aanbod van Klaas de Geus, die als een heel goeie passagier bekend stond. Anneke maakte onmiddellijk plaats, zonder morren. "Omdat," verduidelijkt ze, "ik altijd heb gezegd: als Boy beter kan, dan moet ie dat doen." Maar de eerste race van het duo Brouwer-De Geus was nog maar net ten einde, of het kersverse koppel werd weer ontbonden. Dus toen toch maar weer Anneke in het bakkie, met wie hij inmiddels in Ouderkerk aan de Amstel was gaan samenwonen. "In Oudkarspel moest ik ineens aan de bak," herinnert ze zich, "en eerlijk waar, tot de wedstrijd voelde ik me helemaal niet zenuwachtig. Maar toen al merkte ik dat bij mij de spanning echt groot wordt, zodra ik aan de start sta." Ze zucht, kijkt alsof het allemaal wat oneerlijk verdeeld is in de wereld en zegt: "Die zenuwen ben ik nooit kwijtgeraakt. In de slopende minuten voor de start durf ik zelfs niet eens voor me uit te kijken." Over de risico's, aan de motorsport verbonden, praat ze in korte, afgebeten zinnetjes, ze zegt dat ze buiten de race wel eens aan 't gevaar denkt, maar het, als ze er eenmaal mee bezig is niet zo beseft. "Als we aan het rijden zijn en ik vind dat het te hard gaat, dan maak ik dat heus wel duidelijk, hoor." Ze maakt met haar elleboog een stotende beweging. "Heee, kan dat niet wat minder," roep ik tegen Boy. Meestal doet hij dat dan ook wel. Maar er zijn ook momenten dat ik vind dat hij best wat harder mag. Kan je niet wat gassen, vraag ik dan." Anneke Mak, in haar gewone doen fotografe aan het Instituut voor de Tropen in Amsterdam, zorgt, impulsief als ze is, in de combinatie letterlijk en figuurlijk voor het nodige tegenwicht. "Mijn concentratie wil tijdens het rijden nog wel eens verslappen. Niet goed natuurlijk, maar dat komt ook wel een beetje omdat ik meestal na vier rondjes een afknapper krijg. Conditioneel ben ik eigenlijk nog steeds niet sterk genoeg." Het klinkt als 'n biecht. "we doen er ook niet veel voor, hoor, hoewel meer dan vroeger. Ik rook alleen na de race nog een sigaretje en fiets elke dag naar kantoor, maar beter zou zijn als ik er in de winter een andere sport bij zou gaan doen. We hebben serieuze plannen en onlangs hebben we twee racefietsen gekocht." Daarmee komt het gesprek op een heel ander aspect van de motorsport: het financiële gedeelte. Sponsoring, is bij het rondtrekkende circus een onmisbaar onderdeel geworden. "ook wij worden gesponsord, "geeft Anneke toe, "want zonder de steun van sponsors zou het rijden van wedstrijden onmogelijk zijn.

Omdat de sfeer in het bedrijf waar Boy als kok werkte naar de Filistijnen was, is hij daar weggegaan. Dat betekent echter wel dat hij een paar dagen als chauffeur moet gaan werken, omdat we voor de motor centen nodig hebben. Wil je een beetje vooraan kunnen rijden, dan kost het spulletje al gauw zo'n 35.000 gulden. Dat kost het ons ook. En ook wij doen ons best om harder te kunnen gaan." Ze legt de nadruk op wij, omdat het grootste deel van de startgelden nog steeds wordt afgeschoven naar de solorijders. In Assen bijvoorbeeld bedroeg het startgeld 1000 gulden voor de soloklasse en 350 gulden voor de zijspannen. "We hebben onlangs in Engeland gereden voor 40 pond," slikt Anneke. "Wat is dat nou? Daar moet je dan alles van betalen. Dan is zo'n bedrag helemaal niks. Nee, zonder sponsor is 't niet op te brengen." Toch werd de combinatie vorig jaar Nederlands kampioen, een titel die in Assen dit jaar weer werd verspeeld, omdat daar een tweede plaats achter het koppel Geerts/Van Veen een derde plaats opleverde in de eindrangschikking. Opnieuw was de start het moeilijke punt geweest. Weer was Anneke hypernerveus en veel te snel in 't bakje gedoken, bang als ze was dat de Yamaha er zonder haar vandoor zou gaan. Ze haalt gelaten haar schouders op en zegt, hoopvol, dat ze 't toch ooit weleens zal leren. Ze is wat down, zichtbaar vermoeid en eigenlijk ook wel ontevreden over de geleverde prestatie. Tenslotte had ze enkele uren eerder nadrukkelijk gezegd: "Als vrouw in deze tak van sport moet je meer presteren dan een man, anders accepteren ze je maar moeilijk, blijven ze je met scheve ogen aankijken." Ze had zo graag het cijfer 1 op de donkerblauwe Yamaha nog een seizoen gevoerd. Later dat seizoen zou Anneke vervangen worden door Jan Oostwouder, die tot de dood van Boy zijn vaste bakkenist zou blijven, maar de bewuste dag er niet bij was.

---------------------------

Start van de 500cc in Assen. Vooraan in beeld Henk de Vries, dan Boet van Dulmen, Wil Hartog en, achteraan, Jack.

Ook werd er nog een race voor het kampioenschap op Assen gereden. Al in de training werd duidelijk, dat Wil Hartog zich voor eigen publiek wilde revancheren voor zijn tegenvallende TT-prestatie. Toch was Wil in de training slechts een halve seconde sneller dan de inmiddels uit het Huis van Bewaring ontslagen Jack M. uit Honselersdijk. Wil gunde Jack de pole-position vanwege de overbekende beenblessure. Op ouderwetse wijze vertrok Wil Hartog voor zijn race over twaalf ronden. Niemand kwam meer in zijn buurt. In een prachtige stijl reed Wil naar de hoogste plaats op het ereschavot. Ook J.M. was voor zijn doen bijzonder goed van start gegaan, maar moest toch nog zes ronden strijd leveren met Willem Zoet om de tweede plaats. Toen was het pleit in het voordeel van Jack M. beslist. Met nog zes ronden te gaan veranderde er niets meer in de eerste zeven posities. Achter Willem Zoet reed Henk de Vries naar een vierde plaats. Boet van Dulmen finishte als vijfde gevolgd door Albert Siegers en Dick Alblas. Ook de tweede race in de halveliterklasse werd snel beslist en na zes ronden een optocht. Opnieuw liet Wil Hartog er met een bliksemstart geen gras over groeien. Zeer gemakkelijk bouwde Wil een voorsprong op van twaalf seconden. Jack M. was zeer slecht van start gegaan, maar had in de vierde ronde al het achterwiel te pakken van Henk de Vries, die door Zoet naar de derde plaats was verwezen. Boet was inmiddels een keer rechtdoor gegaan en zocht een ronde later het rennerskwartier op. Halverwege de race had Jack M. de tweede plaats definitief in handen. Henk de Vries verspeelde twee ronden voor tijd zijn vierde plaats met een schuiver als gevolg van olie op de baan. Albert Siegers kwam hierdoor als vierde over de streep. Dick Alblas pakte een vijfde plaats. Geen boeiende strijd tussen de Grote Drie, maar wel een prima verlopen racedag op de Drentse heide.

Hier een volledig  verslag van de races op Assen

				© foto's Toon Kannekens

Jack meldde zich na de races in Assen weer bij zijn "kosthuis" in Rotterdam, waar hij na het uitzitten van zijn straf afgehaald werd, op vrijdag 12 september, door Ben Verschoor de racing-manager van Castrol, en een hele delegatie, om iets op te halen. Nieuwsgierig ging Jack mee. In Maasland stond een driewieler voor hem klaar, met daarop de tekst: "een rijbewijs is niet nodig" en een bordje 20 km/p.u. Jack vroeg toen: 'kan ik er zo mee wegrijden of moet ik eerst de tentharingen losmaken'. Dit werd breed uitgemeten in de pers met volop foto's erbij (evenals overigens de gevangenistoestanden).

		© MOTOR Magazine
losgelaten uit het "kosthuis"
© foto M. E. Vos (misbruik wordt bestraft).

De Olof-races die normaal in Hilvarenbeek werden verreden, waren nu naar Zandvoort gehaald. En men had direct flink in de buidel getast om een paar toppers te halen. Niemand minder dan de twee eerste coureurs in de eindstand van het WK waren aanwezig, Randy Mamola en Kenny Roberts. De Nederlandse 'Grote Drie' waren er uiteraard, evenals toppers zoals: Jon Ekerold, Steve Parris en Philippe Coulon. Tijdens slechte weersomstandigheden won Randy Mamola de eerste manche voor Jack en Roberts. De tweede won Hartog voor Mamola en Jack. Jack werd tweede over beide manches.

1983: Jack in gesprek met Mark Erwin Vos

© foto's Toon Kannekens

Hier een volledig  verslag van de races op Zandvoort

© foto's Johan Blom

Olof races Zandvoort: Johan van Eijk (1e manche 18e en 2e manche 14e, totaal 13e)	Johan van Eijk voor Rob Punt (#51) (1e manche 15e en 2e manche 12e, totaal 10e)
© foto's Johan Blom

28-09-1980 Nederlands kampioenschap, België, Mettet

 © foto Johan Blom

Jack reed o.a. nog wat wedstrijden, internationaal (Macao) en in België voor het Nederlands kampioenschap, dit door de vele dodelijke ongevallen op de Nederlandse circuits. Hierdoor werd er dus uitgeweken naar België. De derde race voor het kampioenschap vond plaats op het zeer hobbelige stratencircuit van Mettet. De Belgen hielden gelijktijdig hun wedstrijden voor het Belgisch kampioenschap. De races in de 50cc en zijspanklasse werden samen gereden vanwege de geringe inschrijvingen. Jack moest als laatste starten (aangeduwd door Adri), doch dit weerhield hem er niet van om binnen een ronde achter de kopgroep (Zoet, Siegers en De Vries) te zitten. Jack nam de kop over, maar moest zich na twee ronden aan de leiding gewonnen geven aan Zoet. Hij moest teveel risico nemen om de snellere Suzuki van Zoet bij te kunnen houden. In de bochten kon Jack hem d.m.v. sensationeel stuurwerk wel partij geven, maar op de rechte stukken moest hij teveel terrein prijs geven.  

		(Boven) Start 50cc met o.a. winnaar Hans Spaan (31), Paul Rimmelzwaan (37) en George Looijesteyn (41). De laatste twee werden respectievelijk 3e en 2e.
Jack, Jan Kostwinder en Willem Zoet	© foto's Jan Cole (België)

Jack en  Jan Kostwinder.

05-10-1980 Nederlands kampioenschap, België, Nivelles

© foto's Toon Kannekens

Mettet: Willem Zoet, Albert Siegers (Jack's monteur vanaf het volgende seizoen) en Jack

Een week later op het circuit van Nivelles was er bijna een kopie van de 500cc race op Mettet. Jack die weer achteraan het veld startte, binnen een ronde aan de kop zat, maar zich ondanks fantastisch stuur- en remwerk gewonnen moest geven. De finish was nl. op het eind van een lang recht stuk. De combinatie Zoet-Suzuki was daardoor niet te kloppen. 

De laatste race voor het NK, op Zolder, liet Jack aan zich voorbij gaan, Zoet werd dus wederom Nederlands (Belgisch eigenlijk) kampioen. Jack werd nog wel tweede in het kampioenschap.

Nog paar net voordat de sneeuwval zich, vooral in het oosten van het land centimeters dik aankondigde zat het wegraceseizoen 1980 erop. Door de overbekende moeilijkheden in de vaderlandse motorrace zag het er aanvankelijk naar uit dat er dit jaar helemaal niet meer gereden zou worden, maar ter elfder ure bracht de KNMV de oplossing. Er zouden KNMV Cupraces verreden worden. Twee in Nederland, in Assen en Zandvoort en drie in België in Mettet, in Nijvel en op het circuit van Zolder. Het werden zonder meer geslaagde wedstrijden, ondanks het sterk gedevalueerde, de NMB rijders werden node gemist, rennersveld. Om het aantal aankomende niet tot zeven, acht man te beperken moesten uit elke klasse zelfs de, in de kampioensstanden, vijf beste nationale rijders opgetrommeld  worden en de meeste van hen grepen die kans met beide handen aan. Prettig bij dit alles was dat ondanks het feit dat er zo laat in het jaar nog gereden werd de weergoden voortreffelijk meewerkten en alleen tijdens de laatste wedstrijd in Zolder hadden sommige klassen wat last van lichte regenval. Maar het mooiste was toch wel de goede afloop van de vijf cup-wedstrijden Er deden zich geen al te ernstige ongelukken voor, zodat het rampseizoen 1980 niet in een al te erge mineurstemming hoefde te eindigen. Het deelnemersveld van de KNMV-cupraces kenmerkte zich vooral door de smalle top, waardoor de strijd om de eerste plaatsen zeer voorspelbaar werd. Enkele renners domineerden hun klasse zelfs volledig. Zoals een Hans Spaan, die met ogenschijnlijk speels gemak alle wedstrijden in de 50cc klasse op zijn naam schreef. In werkelijkheid moest hij er in ieder geval vier van de vijf keer keihard voor werken om routenier Theo Timmer van het lijf te houden. Het zeer waarschijnlijk wat grotere vermogen van de Van Veen Kreidler hielp hem daarbij een handje om de oude rot in het vak Timmer voor te blijven. Maar het waren slechts nipte overwinningen. Opvallend in deze klasse was ook het sterke rijden van George Looijesteijn, die uit de schaduw van zijn succesvolle broer Peter, toch langzaam maar zeker de top aan het bereiken was. 

Ook broer Peter werd door de concurrentie goed in de gaten gehouden. Maar zijn collega's in de 125cc klasse hielp dat weinig, want Peter gaf ze geen schijn van kans. Of toch, één keer in Zolder. Daar reed hij door een sleutelbeenbreuk, opgelopen even ervoor in de 250ce klasse, niet mee. Voor het eerst ging de strijd om de eerste plaats en niet om de tweede plaats. Na afloop beklom Ton Spek volkomen verdiend de hoogste trede op het ereschavot. De manier waarop hij in Zolder rond ging was werkelijk indrukwekkend, trouwens ook op de veeleisende banen van Assen (2e) en Zandvoort (in duel met Peter Looijesteijn tijdens de regen gevallen) bewees Ton een belofte voor de toekomst te zijn. De strijd in de kwartliterklasse ging vooral tussen Klaas Hernamdt en Peter Looijesteijn. Vooral aanvankelijk zag het er naar uit dat Peter ook hier aan het langste eind zou trekken, vooral geholpen door de pechduivel, die ook nu weer regelmatig bij Klaas meereed. In Mettet sloeg Klaas echter net op tijd terug, en hoe, hij won er twee klassen maar desondanks zag het er na de overwinningen van Peter in Zandvoort en Nijvel naar uit, dat laatstgenoemde de beste papieren in handen had, om in Zolder ook de 250cc titel te grijpen. Dat zou dan z’n derde titel worden. Maar al lijken de kansen nog zo gunstig, de beslissing is pas gevallen als de zwart-wit geblokte vlag voor het laatst gezwaaid wordt. Dat ondervond ook Peter. Op kop liggend, met een toch wel comfortabele voorsprong ging hij onderuit, daarmee zijn titel verspelend door een sleutelbeenbreuk. Alleen Mar Schouten kon zich met dit duo meten, maar aangezien zijn vrouw op het punt stond te bevallen, bracht Mar meer tijd naast het kraambed, dan op de motor door. Enfin, we nemen aan dat Mar gelukkiger is met zijn dochter dan met een kampioenstitel.

De titel bij de halveliters werd wederom door Willem Zoet gegrepen. Hij reed dit jaar ijzersterk, maar de eerlijkheid gebied wel te zeggen dat de Yamaha hem een stevig handje hielp. Yamaha? Hij reed toch Suzuki? Inderdaad Willem bereed een Suzuki, maar we bedoelen te zeggen dat de Yamaha van Jack Middelburg hem een handje hielp, gewoon door niet hard genoeg te lopen. Zelfs op een echt stuurcircuit als Nijvel kon Jack het niet redden, simpel omdat de Suzuki zo ontzettend veel sneller was: Jack reed werkelijk de vlammen uit het asfalt om Zoet te pakken maar hoewel hij telkens ontzettend laat in de ankers ging, was het voor hem frustrerend te zien hoe ver Willem op het rechte eind kon uitlopen. Goed, Zoet dus kampioen, maar Middelburg de sterkste. Den Boet kwam in het stuk helemaal niet voor en Wil Hartog deed alleen mee in deel één, in Assen, waar hij won.

De strijd in de Formule klasse stelde, met slechts een handvol deelnemers, dit jaar erg weinig voor. Ze reden gecombineerd met de 250cc klasse, om toch nog een echte wedstrijd te kunnen vormen. De titel ging naar Pieter Blauwboer, terwijl de titel in de zijspannen naar Egbert Streuer met Johan van der Knaap ging.

23 september was weer een zwarte dag in het leven van Jack. Zijn neef John Middelburg overleed op 24 jarige leeftijd, nadat hij tijdens nationale motorraces op Assen op 21 september ernstig ten val was gekomen. John was door het grote voorbeeld dat zijn neef voor hem was ook gaan racen, daarom was het voor Jack nog moeilijker om het te accepteren.

Jan Kostwinder zijn machine even vakkundig door Jack bijgesteld. Let op het afgeplakte startnummer van Jan.

Jan op Jack zijn machine, met zijn eigen startnummer 24.

In oktober werd bekend dat Jack overstapte van Yamaha naar Suzuki, of weer terug ging, net hoe je wilt. Saromé zou hoofdsponsor worden en via Suzuki-importeur Nimag werden twee produktie-Suzuki's aangeschaft. Suzuki zou met drie fabriekcoureurs aan de start van het nieuwe seizoen gaan verschijnen: Randy Mamola, Marco Lucchinelli en Graeme Crosby. Hartog zou geen eerste fabriekscoureur meer zijn, maar zou wel, evenals Franco Uncini en Philippe Coulon het snelste materiaal van 1981 krijgen, hetzelfde materiaal waar Hartog dus in 1980 op had gereden. Van Dulmen zou een replica krijgen van de fabrieksmachine van Yamaha waar Roberts wereldkampioen op was geworden. In november reed Jack nog een race in Macao (Guia circuit), een Portugese enclave voor de zuidkust van China, maar die verliep niet erg plezierig, want Jack kwam tijdens de training ten val en kon niet in de race van start gaan. Ook erg fraai wat het ongeluk betrof: Jack had technische problemen met zijn Yamaha en die konden niet op tijd voor de trainingen opgelost worden. Hij leende daarom even de machine van Jan Kostwinder, die ook in Macao reed. Met deze machine ging Jack dus onderuit en buiten Jack, lag ook de machine van Jan Kostwinder in de kreukels en wel zodanig dat er niet meer mee viel te rijden. Een geluk bij een ongeluk was dus dat Jack niet meer kon rijden, maar wel een motor had en Jan wel kon rijden, maar geen motor meer had! Nadat de technische problemen aan de Yamaha waren opgelost kon Jan dus de race met de Yamaha van Jack rijden. Een gebroken middenhandsbeentje belette Jack om verder in actie te komen. 

Deze Grand Prix van Macao werd elk jaar aan het einde van het seizoen gehouden. Redelijk veel Europese toppers deden wel eens of meerdere keren mee aan deze races. Voor Jack zou dit een eenmalig, financieel aantrekkelijk optreden zijn. De Japanner Sadao Asami, bekend van vele 500cc, 350cc en F750 Grand Prix, won de race drie keer achter elkaar, van 1978 t/m 1980. Ron Haslam won hem daarna drie keer op rij en van 1985 t/m 1987 nogmaals drie keer achter elkaar. Andere bekende winnaars uit het Grand Prix racen: Ikujiro Takai ('72), Hiroyuki Kawasaki ('74), Hideo Kanaya ('75), Chas Mortimer ('76), Mick Grant ('77 & '84) en Kevin Schwantz ('88).

Eind november kon Jack dan eindelijk weer onder het mes bij Derweduwen. Er werd een hoeveelheid plaatwerk uit zijn been gehaald en vervangen door een ijzeren pijp inwendig in het bot. De operatie verliep probleemloos. Gelijktijdig werd er naar zijn gebroken middenvoetsbeentjes en zijn gekwetste lendenwervels gekeken. Hij had de wintermaanden zeker weer nodig om enigszins te genezen.

DE TELEGRAAF, vrijdag 5 december 1980

'Jumping Jack' is nu 'bionisch'

Nieuwe Nimag-Suzuki's voor Middelburg (door Berry Zand Scholten)

Elk jaar weer, meestal een paar weken voor de kerst, biedt de gezellige woning van motorcoureur 'Jumping Jack' Middelburg dezelfde aanblik: De kamer omgetoverd tot ziekenboeg met als centraal middelpunt daarin een eenpersoonsbed, geflankeerd door krukken. En daarin ligt dan elk jaar weer dezelfde coureur met exact dezelfde ongedurige blik in zijn ogen, zich te verbijten. ,,Ik wist dat het allemaal moest gebeuren', zegt Jack Middelburg, ,,Na het seizoen zou ik nog één keer aan mijn been geopereerd moeten worden. Dan zou die metalen plaat eruit moeten. Dat is nu gebeurd. Er is nu een ijzeren pijp ingezet, maar nou lig ik hier weer. Dat schiet niet op jongens, maar laten we hopen dat het de laatste keer is. Zo langzamerhand ben ik zelf een hele ijzerwinkel geworden, een soort "bionische coureur" dus!" Toch kan Jack Middelburg nog lachen, waarom ook niet? De operatie bij de Belgische wonderdokter Joan Derweduwen is goed gelukt en vroeg in het seizoen staan er twee gloednieuwe 500cc productie-Suzuki's voor Jack klaar. En dan gaat de pret goed beginnen voor de Westlandse kassenbouwer, want hij is van plan om er in 1981 nog harder tegenaan te gaan als is dit jaar. Middelburg gaat in 1981 helemaal in het nieuw: een nieuwe sponsor (Jack: IMN-racemanager Hans Moerkerk vertelde me dat ik iets te "wild" was voor het Grand-Prixwerk, dus met die man was ik snel uitgepraat!"), nieuwe machines (de Nederlandse en Duitse Suzuki-importeur Nimag zegde Jack twee snelle productiemachines toe) en een nieuwe monteur (na het vertrek van Adri van der Broeke, die een eigen tuningsbedrijf annex motorhandel in Oost-Kapelle is begonnen, zal Jack waarschijnlijk een overeenkomst sluiten met Willeke van Wanrooy, Suzuki-kenner bij uitstek en ex-monteur van Wil Hartog). (dat zou uiteindelijk dus Albert Siegers worden, Willeke bleek financieel niet haalbaar te zijn). Middelburg: ,,Ik was het gedonder met de Yamaha's spuugzat. Bij de Europese vestiging van Yamaha, met name directeur Tanaka San, wilde men nog wel wat met mij doen, maar de Nederlandse importeur zag het niet zitten. Die stuurde ook laconiek Boet van Dulmen uit naar de fabriek in Sugo, Japan, om daar te testen. Nou, ze bekijken het dan maar. Ik heb altijd al uitstekende contacten met Suzuki en de Nimag onderhouden en het contact met Joop Bühre en Hans van Doorn was weer snel hersteld. Het staat nu vast dat Suzuki drie fabriekrijders contracteert: Randy Mamola; de tweede man van het wereldkampioenschap, Marco Lucchinelli en Graeme Crosby, daarnaast zullen er vier coureurs over de snelle machines van 1980 kunnen beschikken: Wil Hartog, Franco Uncini, Philippe Coulon en ik. Jack Middelburg heeft er weer zin in. In België verwijderden ze de stalen platen uit zijn been en dokter Derweduwen bracht nu een stalen pijp in het inwendige van het bot aan. ,,Sterker en sneller genezend", gaf hij Jack mee, ,,maar hij had wel blaren op zijn handen van de operatie, want mijn beenderwerk bleek eerst "uitgefreesd" te moeten worden om de holle pijp te kunnen aanbrengen," aldus 'Jumping Jack". ,,Met die toestand kan ik oud worden", zegt hij optimistisch en - als altijd de ene grap na de andere plaatsend - voegt hij er voor de fotograaf aan toe: ,,Ik heb Derweduwen's gereedschap nu meteen maar mee naar huis genomen, want ik ben het nu toch wel zat". Met kerstmis wil Jack weer op de been zijn, dan een korte vakantie en vervolgens op voor een "testrace" in Daytona. In april 1981, als in Oostenrijk de eerste Grand Prix van het jaar van start gaat, wil hij er dan staan. ,,Hoe belangrijk een goed geprepareerde machine, in het begin van het seizoen is, hebben we aan Kenny Roberts kunnen zien, " zegt hij professioneel, zonder daarmee iets te kort te willen doen aan de prestaties van de drievoudig wereldkampioen. Jack Middelburg, terug op Suzuki, dat belooft wat, want de jongste solist van ons toprace-trio, heeft het afgelopen seizoen terdege bewezen dat hij er geen "been in ziet" de allergrootste mannen grandioos af te bluffen.

Prijsuitreiking TT door Jaap Timmer(live gezien)

Dit jaar werd  werd Jack tijdens de motorsportman van het jaar verkiezing van Moto'73 eerste, met ruime meerderheid verkozen. Tevens kreeg hij van de KNMV de prestigieuze Hans de Beaufort-onderscheiding. Dit is de hoogste onderscheiding in de Nederlandse motorsport.  Jack barstte in een juichkreet uit, toen bekend werd dat hij de verkiezing gewonnen had en nam zeer geëmotioneerd de beker in ontvangst. Hans de Beaufort, afkomstig uit Leusden, was een oud-lid van de KNMV, motor- en autocoureur en journalist bij het weekblad Motor. Hij is door de Duitsers gefusilleerd, in de Tweede Wereldoorlog, wegens verzetsdaden. Hij was in vele facetten van de motorsport erg succesvol. Sinds 1947 kende de KNMV, bijna elk jaar, deze beker toe, het was voor de motorsporters een soort van wat de Oscar voor Hollywood is.

DE TELEGRAAF, vrijdag 12 december 1980

'Jumping Jack' dé coureur van 1980

(door Berry Zand Scholten)

'Jumping Jack' Middelburg is motorsportman van het jaar in 1980 geworden. Nauwelijks uit het ziekenhuis waar hij de laatste operatie aan zijn been onderging, stond Jack Middelburg gisteravond te glunderen in Raalte, waar Coen Verburg, hoofdredacteur van Moto '73 hem de oorkonde en de versierselen overhandigde. Jack Middelburg zal het komende seizoen Suzuki gaan rijden, evenals Wil Hartog. Een kleine tegenvaller voor Yamaha, maar de importeur van deze machines kan zich gelukkig prijzen met het feit dat zijn Yamaha RD 350 werd verkozen tot motorfiets van het jaar en dat Boet van Dulmen in 1981, na lange onderhandelingen, voor Yamaha gaat rijden op een Kenny Roberts replica TZ500, fabrieksmachine. Maar alle aandacht was gisteren natuurlijk voor 'Jumping Jack'. De Westlandse coureur werd door de overgrote meerderheid van de Moto '73 lezers uitgeroepen tot de populairste en allerbeste. Ruim 14.000 stemmen incasseerde Jack Middelburg. Motorcrosser Kees van der Ven werd met 6.000 stemmen tweede. De top-10 van de Nederlandse motorsport was gisteren in volle oorlogssterkte naar Raalte gekomen voor de jaarlijkse uitreiking. Daar kregen Wil Hartog, Boet van Dulmen, Gerard Rond, Peter Looijesteijn, Egbert Streuer en Johan van der Knaap, Willem Zoet, Ton van Heugten en Frits Keggen en motorsprinter Henk Vink te horen dat zij de motorsport top-10 completeerden. De Suzuki CSX 1100 werd de tweede motorfiets, de Honda CB750 FA derde. Boet van Dulmen blij met Yamaha fabrieksracer, Jack is ook blij voor hem. De grootste motorbond van ons land, de KNMV, schitterde door afwezigheid. ,,De KNMV is kennelijk nog steeds bang dat wij met deze populairiteitspoll hun Hans de Beaufort-bekercompetitie schade berokkenen zei Moto 73 hoofdredacteur Coen Verburg. Jack Middelburg was zeer vereerd. ,,Ik heb me tenminste dit seizoen niet helemaal voor niets klemgereden", zei hij. Zijn grandioze TT-zege, zijn overwinningen in Raalte en Chimay hebben zeer veel bijgedragen tot de grote populariteit van 'Jumping Jack'. Voor Jack Middelburg staan, zeer vroeg in het komend seizoen, Suzuki's klaar, via importeur Nimag. Boet van Dulmen tekende zeer laat zijn contract met Yamaha-IMN. ,,Deze week werd pas bekend dat we een goede fabrieksmachine zouden krijgen", aldus Boet, ,,anders had ik ook Suzuki gereden".

De Haagsche Courant, vrijdag 12 december 1980

Verkiezing wijst uit:

Middelburg favoriet bij motorliefhebbers (door Peter van Zwienen)

Motorcoureur Jack Middelburg raakt gewend aan feestjes waarin zijn persoon het middelpunt is. Hoewel bescheidenheid nooit de boventoon voerde, gedroeg hij zich voor zijn TT-overwinning altijd wat onwennig in groot gezelschap, maar zijn Grand Prix overwinning bracht hem in een select groepje, waarin iedereen graag gezien wordt. Komt ook meer ontspannen over en beweegt zich op zijn gemak door een gezelschap waar hij vroeger nogal angstig tegen op keek. Niet vanwege de personen, maar omdat hij al die drukte maar niets vond. Zijn verkiezing tot motorsportman van het jaar door de lezers van het magazine Moto '73 en de daarbij behorende festiviteiten maakten dat weer eens duidelijk, maar ook dat Jack Middelburg mateloos populair is bij de motorsportliefhebbers. In 1979 al bezette hij een tweede plaats, maar door de TT-zege in Assen kon het niet anders, of de Honselersdijker mocht nu de hulde ontvangen, ook al waren de prestaties van motorcrosser Kees van de Ven ook "niet slecht", maar het is nog altijd zo dat de wegrace de voorkeur geniet boven de motorcross. Bovendien mag Middelburg de uitverkiezing tot motorsportman van het jaar zien als een beloning voor karakter en doorzettingsvermogen. Immers, lichamelijk heeft hij het hele jaar getobd, waardoor hij veelal door zijn monteur, achter in het veld, moest worden aangeduwd, terwijl ook het materiaal niet snel genoeg was om met de "groten" mee te doen. Slechts door op de limieten van het mogelijke te rijden kon hij wat puntjes pakken voor het wereldkampioenschap en door een brutale gok de Dutch TT winnen. ,,Het is maar goed dat ik de TT heb gewonnen, want wat had ik dan voor een seizoen gehad. Waardeloos toch. Aan het begin had ik er goed hoop op dat het nog beter zou gaan dan het jaar ervoor, toen ik zevende werd in de eindstand van het WK-klassement. Het rijden ging ook wel beter, maar op pure snelheid kwam de Yamaha veel te kort. Dat is vervelend, maar het is nu eenmaal niet anders". ,,Toch denk ik niet aan stoppen. Zolang het elk jaar nog beter gaat en je niet wordt weggereden, is daar ook geen reden toe. Bovendien heb ik goede hoop op het komende seizoen. Alles wordt vroegtijdig geregeld. Ik ben voor 90% rond met sponsor Sarome en krijg de beschikking over Suzuki's. Die mazzel heb ik natuurlijk wel. Toen ik overstapte naar Yamaha, was er helemaal geen botsing met Suzuki. Vandaar dat het zo snel rond was. Middelburg, die dit jaar moest constateren dat zijn oude productiemachines, waar Dick Alblas en Albert Siegers op reden, sneller waren dan zijn nieuwe materiaal, heeft echter ook nog te maken met zijn fysieke gesteldheid. Want in Macao ging hij weer onderuit. ,,Niet zo zachtjes ook, maar het was mijn eigen schuld. Gewoon onvoldoende concentratie. Dat gebeurt mij nog al eens in zulk soort wedstrijdjes. Dan ben ik woedend op mezelf". Het gevolg van die schuiver was wel dat de Honselersdijker voor de zoveelste keer naar Mol kon gaan voor een operatie. Het middenvoetsbeentje was gebroken, maar daarnaast moesten ook de platen in zijn been vervangen worden door een pen. ,,Dat ging in eerste instanatie niet, waarna er een gedeelte van het bot weggeslepen moest worden. Wat heb ik het daarna slecht gehad! Ik verrekte van de pijn en zag het helemaal niet zitten. Nu het weer voorbij is geloof ik weer in een voorspoedige genezing, maar eerst ga ik maar even op vakantie".

DE TELEGRAAF, maandag 15 december 1980

'Jumping Jack' ook beste voor KNMV

(door Berry Zand Scholten)

Hans de Beaufort-uitreiking                                                         © foto's MOTOR MAGAZINE Het kan niet op voor "Jumping" Jack Middelburg. Nadat hij eerder deze week werd verkozen tot motorsportman van het jaar, viel hem gisterenavond de hoogste onderscheiding van de Koninklijke Nederlandse Motorrijders Vereniging, de KNMV, te beurt: Middelburg kreeg de Hans de Beaufort beker. ,,Fantastisch, riep Jack Middelburg, tot tranen geroerd uit; ,,ik kan je niet vertellen hoe blij ik ben. Nu moet ik er het komende seizoen er nog harder tegen aan!' Willem Zoet, de Nederlandse kampioen wegrace 500cc zei direct na de uitreiking gisteravond: ,,Prima, als iemand de Hans de Beaufort beker verdient, is het zeker Jack". De KNMV hield gisteravond haar feestelijke kampioenshuldiging in het congrescentrum 'De Reehorst' in Eelde, waarbij ook de plannen voor het nieuwe seizoen bekend werden gemaakt. De samenwerking met de NMB gaat in 1981 weer volledig draaien, zowel op cross- als op wegracegebied. Aan de hand van de resultaten van de gezamenlijke kampioenswedstrijden van de NMB en de KNMV is een berekening gemaakt van de toewijzing van de startbewijzen voor het komende seizoen. Het overlegorgaan van de beide bonden is met de nieuwe regeling akkoord. Het kampioenschap wegrace van Nederland wordt in 1981 verreden in twee nationale wedstrijden op Assen en Zandvoort en verder in vier internationale races in Hengelo, Tubbergen, Raalte en tijdens een nog nader aan te wijzen race, waarschijnlijk een wedstrijd van de NMB. Er zullen stringente veiligheidsmaatregelen worden getroffen, omdat er nu weer is komen vast te staan dat er ook weer op stratencircuits gereden zal worden. Na enkele zeer ernstige ongelukken van dit jaar, besloot de KNMV alle nationale races op stratencircuits af te gelasten, totdat er een goed veiligheidsplan van de helling zou komen. Nu staat bijvoorbeeld ook de race in Ammerzoden, waar dit jaar vele dodelijke ongevallen te betreuren waren, weer op de agenda. KNMV-secreataris Jos Vaessen: ,,Het hele circuit van Ammerzoden wordt in het kader van een ruilverkalveringsplan verbouwd, verbreed en verbeterd, zodat zulke ongelukken daar absoluut niet meer kunnen voorkomen". Verder zullen er geen races mogen worden verreden, zonder dat aan de volgende eisen is voldaan: ruim een maand van tevoren moet een compleet circuitrapport klaar zijn, incl. luchtfoto's, plattegronden en overzicht van aan- en afvoerwegen; er dient een gesloten televisiecircuit met tenminste vijf camera's te zijn, een strak georganiseerde verbindingsdienst; een compleet wedstrijdleidingteam; een compleet calamiteitenplan. De KNMV zal voor deze kostbare voorzieningen, subsidies aanvragen bij het ministerie van CMR. Inmiddels hebben ruim vijftig coureurs overschrijving aangevraagd van de NMB naar de KNMV, onder wie bekende coureurs als: Rob Punt, Martin van Soest en Anton Straver. Vijf KNMV-ers zullen volgend jaar onder de vlag van de NMB gaan rijden.

Hans de Beaufort-uitreiking
Ruwe bolster, blanke pit......                                                    © foto Leo Vogelzang

Klik voor vergroting                   © foto Leo Vogelzang

Een zeldzame foto met de "Grote Drie" alledrie in beeld, Jack voor Wil & Boet. Op klasse!

	Rechtse foto: Jack oprecht blij voor Boet, dat was andersom nogal eens anders, zeker in de tijden die komen gingen.

Wereldkampioenschap 1980
Grand Prix	Winnaar	2e	3e
Italië	Kenny Roberts	Franco Uncini	Graziano Rossi
Spanje	Kenny Roberts	Marco Lucchinelli	Randy Mamola
Frankrijk	Kenny Roberts	Randy Mamola	Marco Lucchinelli
Nederland	Jack Middelburg !!!	Graziano Rossi	Franco Uncini
België	Randy Mamola	Marco Lucchinelli	Kenny Roberts
Finland	Wil Hartog	Kenny Roberts	Franco Uncini
Engeland	Kenny Roberts	Randy Mamola	Franco Uncini
Duitsland	Marco Lucchinelli	Graeme Crosby	Wil Hartog
Er werden slechts 8, 500cc GP wedstrijden gereden
Wereldkampioen    50cc			Eugenio Lazzarini (Italië)
Wereldkampioen   125cc			Pier-Paolo Bianchi (Italië)
Wereldkampioen   250cc			Anton Mang (West-Duitsland)
Wereldkampioen   350cc			Jon Ekerold (Zuid-Afrika)
Wereldkampioen   500cc			Kenny Roberts (USA)
Wereldkampioen   zijspannen (Taylor kwam om het leven tijdens de GP Finland 1982)			Jock Taylor(†)/ Benga Johansson