1980, de 1e Grand Prix overwinning!!! (deel 2)

DE TELEGRAAF, donderdag 26 juni 1980

IMN-team: Adri van der Broeke, Gerrit Veldscholten, Sjef Fijneman, Jack en Boet.

Adri van der Broeke, de technische man achter Jack Middelburg, heeft het afgelopen weekeinde bijna geen slaap gehad. ,,Ik heb het Yamaha-blok in het nieuwe frame moeten bouwen en dat is inderdaad een behoorlijke klus geweest", aldus oud-coureur Van der Broeke. Ook de monteurs van Van Dulmen, Gerrit Veldscholten en Sjef Fijneman hebben de afgelopen dagen en nachten onafgebroken hun handen laten wapperen. Jack en Boet hebben voor de beslissende training van vrijdag de beschikking over speciale Michelin qualifiers (supersnelle trainingsbanden), waarmee de beslissende tijden voor de startposities moeten worden gezet. Jack Middelburg draaide overigens gisteren zijn versnellingsbak in puin. ,,Beter nu dan straks", sprak de Naaldwijker laconiek. Wil Hartog heeft zijn machines rustig ingereden. Ook aan de Suzuki's is behoorlijk gesleuteld. Wil's monteur, Willeke van Wanrooy, is terug in de gelederen van Riemersma-Suzuki en Willeke's gouden handen zullen deze week ook nog over de Suzukiblokken strelen. Jack Middelburg en Boet van Dulmen: ,,We gaan de vering nu wat stugger maken en de machines hoger op brengen, zodat we er vandaag weer een paar seconden kunnen afknabbelen". 

DE TELEGRAAF, zaterdag 28 juni 1980

Het nieuwe frame.

Jack Middelburg heeft woord gehouden. Een paar maanden geleden kondigde hij aan: als mijn materiaal goed is, rij ik bij de TT van Assen voorin. Vandaag kan Jack Middelburg zijn belofte inlossen. Hij heeft de eerste, historische startpositie voor wegracereuzen als Kenny Roberts, Barry Sheene en Wil Hartog. Dit neemt de laatste twijfels weg hoe het met de Sarome-IMN-coureur is gesteld. Middelburg vanuit het erg vochtig wordende rennerskwartier: ,,Het begint er een beetje op te lijken. Maanden hebben we aan liggen te rotzooien, omdat de frames niet goed waren. Door het werk van Nico Bakker, die een nieuw frame heeft gebouwd, er o.a. een voorvork heeft ingezet, waar ik al jaren ervaring mee heb, kan ik eindelijk uit de voeten. Ik heb het altijd gezegd, als die Yamaha's goed sturen, dan zitten we goed". Op de helft van het GP-seizoen dus positieve geluiden uit het Middelburg-kamp, hoewel de Naaldwijker nog wel even het enthousiasme wil afremmen. ,,Dit heeft te lang geduurd. Het seizoen wordt niet meer wat ik ervan verwacht had. Ik had veel eerder met de voorbereiding moeten beginnen om er nog iets van te maken. Hoewel de schijnwerper voortdurend gericht is op Jack Middelburg, zijn er de afgelopen twee maanden twee mensen geweest aan wie hij erg veel heeft te danken. De grote redders in de nood, Hans Valstar en Adri van der Broeke, zijn monteurs, die de machine van 'Jumping Jack', naar een topniveau hebben geschroefd. ,,Zonder die twee kan ik het racen wel vergeten", verteld Middelburg verder, ,,dat meen ik echt. Als je bijvoorbeeld Adri bezig ziet midden in de nacht, dan lopen de rillingen over je rug. Zoveel motivatie heb ik nog nooit meegemaakt". Naast de voorbereiding zit Jack Middelburg nog wat dwars, en dat is zijn zo langzamerhand berucht geworden been. Het ziet er nog steeds niet goed uit en het heel vervelende van de zaak is dat dit been de coureur morgen weer zal opbreken. Hij verteld wat de oorzaak is. Ik kan nog geen goede "jump"-start maken. Afgezien dat ik vind dat ze die start eens af moeten schaffen (vervangen door start met draaiende motoren, dit gebeurde jaren later pas GP), ben ik toch bang dat ik vandaag door een 14 of 15 rijders voorbij wordt gegaan, voordat ik zelf weg ben. Misschien kan ik daarna nog bij de eerste vijf rijden, maar met rijders als Roberts, Lucchinelli en Mamola wordt het toch moeilijk. Om de fouten van dit seizoen niet meer te herhalen, is Jack Middelburg van plan een soort voorseizoen op poten te zetten. ,,Ik probeer, als mijn budget het toestaat, hetzelfde te doen als Boet van Dulmen. Meteen na de grote races duik ik het ziekenhuis in en laat mijn been eens goed onder handen nemen. Daarna ga ik alleen nog maar testen en nog eens testen. Dan moet het volgend jaar beter gaan, daar ben ik van overtuigd"(dat zou het inderdaad, maar zijn been zou hem altijd parten blijven spelen en nog van heel wat moois afhouden GP).

Deelnemers 500cc TT Assen 1980

28 juni 1980, Grand Prix Nederland, circuit Assen (TT)

Trainingstijden 500cc 

Uitslag 500cc 

2.58.4

3.01.1

3.04.7

ALGEMEEN DAGBLAD, maandag 30 juni 1980

Jack al opgerukt naar de derde positie achter de beide Amerikanen, Roberts & Mamola, terwijl ze voor de tweede maal door de Geert-Timmerbocht rijden.

Drie jaar geleden zei Wil Hartog, na zijn droomsucces, als eerste Nederlandse winnaar in de 500cc klasse van de Asser TT: ,,Aan de laatste ronde leek geen einde te komen. Elke bocht die ik goed doorkwam was er weer eentje, dacht ik, en er waren er nog zoveel. Deze fantastische ontknoping duurde voor mij langer dan de hele race ervoor". Na de evenzeer onvergetelijke zaterdag in juni van dit seizoen is de Nederlandse motorsport plotseling in het bezit gekomen van een coureur die zoveel klasse en zelfvertrouwen uitstraalt dat hij ook dáárvan geen last meer heeft. Het klinkt onwaarschijnlijk, maar het is toch waar. De grote doorbraak van Jack Middelburg is een feit. Terwijl hij eigenlijk nog geen triomfator was, begon hij bij de Bedeldijk, de Strubben en de Veenslang - kortom bij alle belangrijke punten van het circuit - alvast uitbundig te zwaaien naar de waarschijnlijk veel meer dan 125.000 betalende bezoekers die niet wisten wat ze nu weer meemaakten. Zij organiseerden toen ook maar hossende feestpartijen op de stampvolle tribunes en de taluds. Er is voor zover bekend in het verleden niemand geweest die dat durfde en kon doen vanwege zo'n overtuigende voorsprong van aanvankelijk circa twintig seconden. Of men moet willen teruggaan in de vijftigjarige geschiedenis van de Asser TT naar de tijd van de legendarische Ierse drievoudige winnaar Geoff Duke, van wie altijd gezegd en geschreven is dat hij een gloeiend spoor over de Drentse heide wist te trekken. ,,Het is wat", zei de beduusde Jack Middelburg, toen hij temidden van de opdringerige menigte strompelend van zijn machine trachtte te stappen, plotseling door emoties bevangen dreigde te raken en met het hoofd tegen de tank moest gaan staan. ,,Ik ben te blij om te huilen, want dat zou ik hier nu het allerliefste doen. Het is voor mij allemaal niet meer te begrijpen, ík, TT-winnaar, ongelóóflijk!" Net als indertijd met Wil Hartog ging de held van de dag met zijn monteur Adri van der Broeke op de schouders voor een spontane ereronde op het circuit voor de hoofdtribune. De mensenzee op de uitverkochte tribunes zong en jubelde naar hartelust. Er heerste een hele goede sfeer. De uitgelaten Middelburg ging bijna van de kaart en moest in het tijdwaarneminghuis op adem komen door het aansteken van een shaggie, altijd het eerste wat hij na een race, waar ook ter wereld pleegt te doen. Later stond 'de Naald' nóg met het hoofd te schudden naar het publiek op het erepodium, toen een gillende stoomfluit van een stokoude Stanley het sein had gegeven voor de opgehouden huldigingceremonie. De tijdens deze TT ontluisterende Wil Hartog - vooral toen hij als allerlaatste werd gedubbeld - was er bewonderenswaardig snel bij ondanks het verwerken van de wellicht grootste teleurstelling uit zijn carrière om de enige (en jongste) van de drie - nog nooit als GP-winnaar gehuldigde - Nederlandse racemusketiers van harte en spontaan geluk te wensen. Hij maakte ruimte voor zichzelf vrij in de menigte om Jack Middelburg en zei: ,,Zo Jack, hiervan ga je een poos genieten. Ik vind het fantastisch fijn voor je." Jack Middelburg toonde zich een groots triomfator toen hem werd gevraagd wat het hem nou precies deed, deze bijzondere passeermanoeuvre. ,,Ik moest hem natuurlijk voorbij, maar ik vond het niet leuk, als men dat soms mocht denken", reageerde hij begripvol. ,,Wil Hartog heeft nu de pech en maakt alle ellende mee waarmee ik in het verleden al zo vaak te kampen heb gehad. Ik hoop voor hem dat het heel snel voorbij is (twee grote kampioenen, op en naast de baan GP). Als er één renner bij was van wie men zo'n antwoord kon verwachten, dan was het van de Westlander wel. 

Hij werd vaak versleten voor een brokkenpiloot, die wel klasse scheen te hebben, maar het zo weinig kon laten zien. Toch werd hij twee keer drievoudig Nederlands kampioen (1977 & 1978), wat nog niemand ooit voor elkaar had gekregen. Het vorige seizoen leek Jack zich lange tijd van zijn kwalijke reputatie te ontdoen. Hij eindigde verrassend als tweede in de GP van Zweden, maar kwam buiten zijn schuld in Engeland ten val, terwijl hij op weg was naar een absolute topklassering in het eindklassement van het wereldkampioenschap in de 500cc klasse. In Tolbert herhaalde zich een maand later de geschiedenis. Van de winter moest Middelburg weer geopereerd worden. Jan Muis en Hans Valstar waren in die moeilijke tijd zijn biechtvaders. Tegen hen praatte hij aan, zijn bezorgdheid vergetend over het been dat niet voldoende wilde genezen. Nu al staat vast dat hij na het seizoen wéér geopereerd moet worden. De Belgische dokter Derweduwen heeft hem verzekerd dat het dan allemaal weer in orde zal komen. Jack Middelburg, héél openhartig: ,,Ik denk dat deze TT-zege de grootste verrassing van zijn leven zal zijn". Er is van tevoren ontzettend veel te doen geweest over deze gedenkwaardige race in de halveliterklasse, die ook voor Boet van Dulmen met een vierde plaats zeer bevredigend verliep. Het begon allemaal na de laatste training op vrijdag. De eerste startpositie was definitief in de handen van Jack Middelburg gekomen. Omdat hem geen speciale banden ter beschikking waren gesteld, schrok Michelin van het idee van een fotograaf (Leo Vogelzang GP) om hem "help" te laten roepen in een stapel banden. De volgende dag kon zijn monteur Van der Broeke krijgen wat hij wou. Deze geweldige opluchting had vlak voor de wedstrijd minder te betekenen door de motregen, zo'n beetje het ergste waarmee men de tweewielerwereld kan tarten, de baan werd hierdoor net niet nat genoeg voor regenbanden, vandaar dat nerveuze coureurs bij elkaar gingen kijken wat de ander zou doen. Wil Hartog, voor wie erg veel op het spel stond ten opzichte van zijn fabriekscontract, keek het laatste kwartier constant naar de lucht. Hij had als grasdroger de reputatie opgebouwd, dat hij het heel vaak bij het rechte eind had. ,,Het is onvoorspelbaar", zei hij nu, ,,regenbanden houden het niet uit als het droog begint te worden". Het werd een pure gok, die verkeerd uitpakte voor de 'Witte Reus'. Jack Middelburg en Boet van Dulmen kozen voor droogweerbanden, dat werd hun geluk. Er was nog een groot twijfelpunt. Hoewel de snelste man uit de training in uitstekende vorm was, sleepte hij met het verder zeer pijnlijke rechterbeen. Onder het rijden had hij daar verder geen enkele last van, maar tijden het aanduwen van de machine nog wel. Middelburg kon nog niet genoeg afzetten, daarom moest hij goed op zijn hoede zijn. ,,Door het pruttelen van de motor mocht ik niet in de war raken. Als ik namelijk nog een stap doorloop en ik voel dat ie hem pakt, gaat het pas goed. Dat lukte me uitstekend". Hoewel links en rechts van hem talrijke machines als een hazenwind voorbijschoten was Middelburg nog steeds aan het aanduwen. Geen moment verloor hij zijn concentratie. Als twintigste sloot hij zich aan bij het brullende peloton. Bij de Bedeldijk begon de Nederlander al met het inhalen van belangrijke rivalen. In de Veenslang tegenover de hoofdtribune lag hij al in achtste positie, een ongelooflijke prestatie. Geleidelijk, toen zijn motor goed begon te lopen, trachtte hij aansluiting te krijgen met de koplopers, Roberts, Mamola en Cecotto. ,,Ik schrok er zelf van. Binnen een halve ronde was ik erbij. Langer duurde het perse niet. Het ging allemaal zo makkelijk dat ik dacht, laat ik er dan ook maar voorbijgaan". In de derde ronde lukte hem dat en toen het uitbouwen van de voorsprong gewoon bleef doorgaan, ging halverwege eerst het sein uit dat hij rustig aan moest doen. Elke ronde zo'n twee seconden verder vluchten was te gek, eigenlijk. Teamchef Hans Moerkerk van het Rotterdamse IMN hield zijn hart vast. Er waren er die gewaarschuwd hadden. Dat had Moerkerk zich aangetrokken. Eeven apart genomen had hij de coureur, om op zijn gemak proberen te stellen en gezegd dat hij zich weinig moest aantrekken van die snelste trainingstijd. Een vijfde plaats in een WK-race zou ook erg mooi zijn en er zou in het team evenmin worden gescholden als hij bij de eerste tien zou eindigen. ,,Probeer geen onnodige risico's te nemen", wilde hij daarmee zeggen. Toen Jack bleef doorgaan vroeg men zich af wat er aan de hand zou zijn. Later vertelde hij dat hij bewust was doorgereden. ,,Onder het rijden had ik gezien dat er donkere wolken achterin het circuit hingen. Daarvan schrok ik. Het kon op een naderende regenbui duiden. Daarom zag ik iedereen in de pits wel kijken, maar ik wilde mijn voorsprong voor de zekerheid uitbreiden. Dan had ik later de tijd om eerder in de remmen te knijpen als dat nodig mocht zijn". Iedereen werd razend enthousiast naarmate de finish voor de Nederlander in zicht kwam. Er kon haast niets meer mislopen met zo'n grote voorsprong. Middelburg: ,,Vier ronden voor het einde dacht ik er voor het laatst aan dat ik de race misschien zou kunnen winnen. Daarna wist ik het zeker". Barry Sheene, die met Kenny Roberts, Marco Lucchinelli en Takazumi Katayama voortijdig afstapte van de motor, verdween zelfs in de pits om Jack aan te moedigen. ,,Iedereen gunt hem het succes van harte. Wat heeft die knaap van de winter allemaal wel niet meegemaakt met zijn been? Ik heb het al eerder gezegd: de Nederlandse rijders kunnen op karakter blijven vechten. Dat missen vele Engelse coureurs en anderen". 

Een man van Goud

Zelfs de spreekwoordelijke Zeeuwse stugheid moet het afleggen tegen een paar seconden van ongelooflijke vreugde. Adri van der Broeke heeft even moeite met de controle over zichzelf als hij Jack Middelburg onder een ovationeel applaus voorbij de finishvlag ziet flitsen. De monteur is erbij gaan liggen en stampt als een klein kind, wat na lang aandringen zijn zin niet krijgt, met de vuisten op het asfalt van het vochtige Asser circuit. Terecht wordt hij even later op het erepodium geroepen om mee te delen in het applaus voor 'Jumping Jack'. Ja, dames en heren, klap nog maar een keer extra voor de altijd bescheiden monteur van Jack Middelburg, Adri van der Broeke! De tienduizenden aarzelen geen moment en volgen het advies wat uit de honderden speakers langs het circuit galmt, trouwhartig op. Na de technische controle zet Adri van der Broeke de winnende machine op een opvallend plekje voor de caravans, die de functie van een tweede huis vervullen voor coureurs en monteurs. De motor trekt veel bekijks in het rennerskwartier. Tientallen vergapen zich aan het snelheidsmonster en sommigen wijzen naar het motorblok onder het mompelen van technische taal, kennelijk om te bewijzen dat zij er ook verstand van hebben. Adri van der Broeke, al vier jaar de technische rechterhand van Jack Middelburg, aanschouwt het tafereel met een glimlach, die nauwelijks is waar te nemen vanonder zijn uit de kluiten gewassen snor. Collega's van hem lopen af en aan, kijken met een peinzende blik, waarin soms een tikkeltje jaloezie valt te bespeuren, naar het gevaarte en schudden hem joviaal de hand. De Zeeuw laat de lofbetuigingen als een warme douche over zich heenkomen. Hij ontloopt de drukte even en trekt zich terug in zijn caravan, die ruimte moet bieden aan zijn gezin, die naast zijn vrouw bestaat uit twee kinderen en een hond, die zenuwachtig kwispelstaartend het volk voor de deur aan een studie onderwerpt. ,,Dit is toch fantastisch, hé", verzucht Van der Broeke (33). ,,Ik weet wat het is om hier te winnen. Op mijn zevende stond ik hier al langs de baan. Ik vond het geweldig. Later heb ik zelf een motor gekocht en heb het geprobeerd in de 250cc klasse. Ik moest stoppen vanwege mijn studie, maar mijn liefde voor de motorsport ben ik nooit kwijtgeraakt. Vier jaar geleden kwam ik heel toevallig in contact met Jack Middelburg. Ik stond toe te kijken bij de preparatie van een machine. Die konden ze toen niet aankrijgen. ,,Misschien is het beter om het eens zo te proberen", zei ik toen. Vanaf dat moment kon ik meteen bij hem aan de slag. Adri van der Broeke is een van de weinigen in het motorwereldje, die full-time met zijn beroep als monteur bezig is. Dat betekend zeven maanden per jaar als een zigeuner door Europa heen trekken. Zijn vrouw: ,,de kinderen en ik gaan altijd mee. Anders zit ik maar thuis in Oost-Kapelle. Dit leventje vind ik wel spannend. Ik blijf alleen thuis als ze naar Finland gaan. Met die kinderen op de boot vind ik maar niets. Sleutelen, zwarte handen, de geur van olie en benzine, het zijn begrippen geworden in het leven van Adri van der Broeke. ,,Het is geen geregeld leven. Ik maak geen 40-urige werkweek. Soms zit ik tot diep in de nacht te sleutelen. Je voelt je toch verantwoordelijk. Ik werk het liefst alleen. Jack heeft weleens gevraagd of ik geen tweede monteur nodig had. ,,Nee", zei ik toen, ,,want ik vertrouw mezelf nog niet eens helemaal. Laat staan een ander". Wanneer het raceseizoen achter de rug is, werkt Van der Broeke in Oost-Kapelle alweer aan de toekomst. ,,Ik heb alleen zo'n verdraaid kleine ruimte daar. Ik werk daar in een hokkie van drie bij zes. En daarin liggen ook nog eens alle onderdelen. Ik vind het een mooi beroep. Je hebt alleen weinig tijd meer over voor je eigen hobby's. De laatste tijd zit ik veel in een kart. Ik ben van plan er zelf een te kopen. Ik werk nu vier jaar bij Jack en ik denk wel het laatste ook. Adri van der Broeke uit Oost-Kapelle, een man met goud in de vingers. Niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk. Hij was namelijk degene, die destijds in het Zeeuwse dorpje een collectie gouden munten na vele jaren het daglicht weer liet zien.

	Felicitaties voor Jack van de toekomstig wereldkampioen in de 350cc klasse dit seizoen, Jon Ekerold.

© foto's Leo Vogelzang en Johan Blom

De Haagsche Courant, maandag 30 juni 1980

DE TELEGRAAF, maandag 30 juni 1980

Het begin van de race: Randy Mamola, Kenny Roberts, Johnny Cecotto, Philippe Coulon, Wil Hartog, Patrick Pons, Takazumi Katayama, Barry Sheene en dan Jack al in de aanval na zijn slechte start.

Huilend van vreugde stapte hij van de motor: Jack Middelburg, de triomfator van Assen. ,,Waar zijn mijn helpers?" waren zijn eerste woorden, ,,waar zijn Adri van der Broeke en Hans Valstar?" De honderdvijfentwintigduizend buiten zichzelf geraakte toeschouwers van de TT juichten oorverdovend, maar Middelburg wilde eerst perse de mannen die hadden meegebouwd aan dit droomresultaat bij zich hebben. Jack Middelburg heeft historie geschreven. Hij won de 50ste TT van Assen in de belangrijkste klasse. Magistraal, weergaloos... in de stijl van de allergrootsten met een straatlengte voorsprong à la Giacomo Agostini, Mike Hailwood en Geoff Duke. Niemand kon Jack Middelburg bedreigen. Zelfs tweevoudig wereldkampioen Kenny Roberts niet. Het uitvallen van de Amerikaanse supercoureur temperde de feestvreugde bij Jack zelfs enigszins: ,,Ik had het nog mooier gevonden als ik Roberts in een persoonlijk duel echt had kunnen verslaan"(deze droom van Jack zou een goed jaar later op Silverstone uitkomen GP). Wat was hij zenuwachtig voor de race. De laatste uren voor de start van de 500cc wedstrijd zat hij gespannen als een pianosnaar in zijn caravan. ,,Als ik maar bij de eerste tien rijd, vind ik het al prachtig" riep hij afhoudend. Want Middelburg was zaterdag dé favoriet. Had hij niet als allereerste Nederlander in de TT historie 'pole-position' op de voorste startrij? Zijn grootste angst was dat hij met zijn (nog steeds) zwakke been de favorietenrol niet waar kon maken. ,,Ik heb er nachtmerries van gehad" zei Jack later, ,,dat ik geen kracht zou hebben om de machine aan te duwen. Dat ze allemaal langs me heen zouden vliegen". Het kwam gedeeltelijk uit. Onmiddellijk na de start raasden twaalf of dertien coureurs de Naaldwijker voorbij. Jack daarover: ,,Toen ik eenmaal op mijn machine zat, vielen alle zenuwen van me af. Ik dacht: ,,Er komen nog een hoop bochten en daar moeten ze allemaal voor remmen. Als ik dat nou maar overal iets later doe, zit ik er zo weer bij". Na één ronde vormde zich een kopgroep met Kenny Roberts, Randy Mamola; het jonge Amerikaanse Suzuki-talent en de Venezolaan Johnny Cecotto. Ze wilden snel weglopen van een tweede groep, waarin Graziano Rossi, Patrick Pons, Jack Middelburg en Boet van Dulmen streden. In de tweede ronde had Jack echter de derde plaats al te pakken en in zijn snelle opmars naar de kop lieten de anderen zich in zijn slipstream meetrekken. ,,Het ging zo gemakkelijk", zei Jack, ,,dat ik toen al dacht: ik ga gelijk maar door". In de derde ronde kwam hij op kop en hij liep vanaf dat moment zienderogen uit, totdat hij bij de finish een voorsprong van bijna twintig seconden had! Nog drie ronden lang probeerde wereldkampioen Roberts hem bij te houden. Toen moest hij door een lekke voorband een pitsstop maken. 'King Kenny' viel ver terug, startte weer, maar in de achtste ronde staakte hij de strijd. Majestueus, dat wel! Met een wheelie van een paar honderd meter nam hij afscheid van het publiek. Maar zijn voornemen om dit jaar alle Grand Prix te winnen, werd in Assen de grond ingeboord. Overigens, blijft het de vraag of zelfs Roberts deze ontketende Jack van de overwinning had kunnen afhouden (no way! GP). De IMN-Yamaha van Jack liep voortreffelijk. ,,We hebben keihard gewerkt" verklaarde Jack. ,,Monteur Adri van der Broeke heeft de afgelopen weken dag en nacht gesleuteld. Alles is nu anders: het frame, de voorvork, de achtervork. Fantastisch zoals die jongen de zaak voor elkaar heeft gemaakt. En Hans Valstar natuurlijk, m'n beste vriend. In tijden van opperste nood kan ik daar altijd een beroep op doen. Als ik "snelmaker" Adri en Hans niet had, zou ik allang niet meer geracet hebben". 

Het bleef droog in Assen, gedurende de lange halveliterrace. Befaamde coureurs als Wil Hartog, Daytona-winnaar Dale Singleton en Patrick Pons durfden het risico niet te nemen en zij verschenen met semi-regenbanden aan de start. Het IMN-Yamaha-team gokte en won. Want ook Boet van Dulmen reed zich beheerst bij de eerste vier. Wil Hartog werd, mede door een verkeerde bandenkeus, laatste achter Singleton. Patrick Pons, wereldkampioen 750cc, kon zich nog net naar de tiende plek worstelen, achter de Nederlandse TT-debutant, Henk de Vries, die daarmee zijn eerste twee WK-punten pakte. Boet van Dulmen's schitterende prestatie, de vierde plaats, verbleekte natuurlijk enigszins, bij de glorie van 'Jumping Jack'. Boet: ,,Ik ben geweldig tevreden met de successen van ons team. Dit is het bewijs dat we uit de problemen zijn. Wat ben ik blij dat we op het laatste moment de frames van de Nederlandse constructeur Nico Bakker ter beschikking kregen, anders hadden we nu nog steeds schuddend en trekkend achteraan gereden". Het Wilhelmus en champagne voor Jack en zijn IMN-Sarome-team. Voor de tweede maal won een Nederlander de TT. Hartog in 1977, Middelburg nu. Uitzinnig waren ze, de 125.000 onder plastic schuilende, verkleumde toeschouwers. Als één man stonden ze overeind in de laatste ronde van Jack, toen hij met één hand sturend en triomfantelijk wuivend op de finish afstoof. Thür Coen, mede-organisator van de Belgische Grand Prix, volgend weekend op het circuit van Zolder: ,,Wij hebben vandaag in Assen ook een beetje gewonnen, want de winst van Jack scheelt ons zeker 25.000 Nederlandse toeschouwers". 

Valpartij Philippe Coulon

DE VOLKSKRANT, maandag 30 juni 1980

Kenny Roberts, Randy Mamola en Johnny Cecotto.

Kenny Roberts, Marco Lucchinelli, Johnny Cecotto, Graziano Rossi en Boet van Dulmen tevergeefs op jacht naar Jack. (onder & boven).

 Graziano Rossi in Assen, waar hij tweede werd, met zijn zoontje die 17 jaar later voor het eerst wereldkampioen in de 125 cc zou worden.... Valentino! 

De Westlandsche Courant, maandag 30 juni 1980

                 GP Nederland, TT van Assen

Van de bestuurstafel. 

We hoeven maar één ding te zeggen, Assen 1980 de dag van Jack!

Hoewel vooraf reeds werd gefluisterd, dat Jack mogelijk in deze GP eens flink in de bus zou blazen, had waarschijnlijk niemand durven vermoeden, wel gehoopt natuurlijk, dat hij als grote overwinnaar deze race zou beëindigen!! Velen van ons hebben met eigen ogen aanschouwd hoe een Westlandse coureur de wereldtop op grandioze wijze zijn achterwiel liet zien. De t.v. liet op duidelijke wijze zien hoe Jack deze race successievelijk opbouwde en daarbij ook het hoofd koel hield. Ondanks de voorsprong die hij opbouwde in de loop van de race liet hij zich niet verleiden tot roekeloze sensatie. Alleen in de laatste ronde, toen hij in gewonnen positie lag, en telkens dat handje naar het publiek, zijn publiek, werd opgestoken is waarschijnlijk menig schietgebedje gepreveld, dat alles tot de eindstreep goed mocht gaan. En het is goed gegaan.

JACK, PROFICIAT MET DEZE WERELDPRESTATIE NAMENS AL JE FANS! !

Bij deze gelukwens willen wij onmiddellijk Adri v.d. Broeke betrekken, die in feite dit succes samen met Jack deelt. Want is hij niet de man, die de machine van Jack zo voortreffelijk prepareerde! Natuurlijk moet men geluk hebben; dat geldt voor alles en iedereen, maar met geluk alleen kom je er echt niet. Dat de GP van België anders uitpakte is ontzettend jammer maar moet doodeenvoudig worden toegeschreven aan domme pech. Jack, laat je niet ontmoedigen; er komen nog meer GP's en wat je in Assen hebt bereikt kunnen ze je niet meer afnemen!

 Het bestuur.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++  

Graag wil ik iedereen bedanken, die op enigerlei wijze mij bij mijn overwinning op Assen heeft bedacht. In het bijzonder spreek ik mijn hartelijke dank uit aan het Gemeentebestuur van Naaldwijk, en ik noem gaarne speciaal de burgemeester, voor hun spontane ontvangst.

Mensen, allemaal dank!

Jack.  

De Haagsche Courant, vrijdag 4 juli 1980

Met een in tranen (bijzonder) vader Willem.

,,Ik vond dat nu niet zo bijdehand van hem, om in de laatste ronde naar het publiek te zwaaien. Je weet nooit wat er nog kan gebeuren. Rob Bron flikte het ook een keer op Zandvoort en belandde mooi in het zand, terwijl Hartog en Van Dulmen vrolijk langs hem reden". Kritische en krasse taal van Wim Middelburg, vader van de TT-winnaar in de 500cc klasse. Hij is van huis uit niet bepaald een fervente motorsportliefhebber, maar is dat geworden door zijn zoon. Hij neemt geen blad voor de mond en laat merken dat tactische opmerkingen niet in zijn woordenboek voorkomen. Een eigenschap, die Jack Middelburg, van hem heeft geërfd. Koppig lijkt de oud-Koreastrijder, die evenals zijn zoon zijn brood in de kassenbouw verdient. Een eigenschap die voor botsingen zorgt, zoals vaak in het verleden, maar ook voor een intense verbroedering, zoals in Assen. Niet dat het tot grote strubbelingen is gekomen, maar beiden weten wat ze willen en wat ze aan elkaar hebben. Wim Middelburg: ,,Lastig was Jack vroeger nooit, maar de ellende begon toen 'ie op een brommer mocht rijden. Nou ja ellende, hij was er helemaal gek van. Soms stonden er vier op het politiebureau, maar dan was hij al weer bezig op de vijfde. Het bureau heb ik weinig van binnen gezien. Als hij fout was, moest 'ie het zelf maar opknappen. Op een gegeven ogenblik werd het echter te gek. Jack maakte van de weg een racecircuit. Met Pinksteren hadden wij de caravan gepakt om de volgende dag met vakantie te gaan, komt Jack thuis; per brancard en helemaal ontveld. Was 'ie eraf geduveld. Nou, ik heb hem z'n nest ingeschopt en we zijn weggegaan". Iets somberder: ,,Toen kwam dat ernstige ongeluk er achteraan. Het eerste dat ik met hem in het ziekenhuis heb afgesproken is, dat als hij nog een keer met een motor thuis zou komen, hij kon vertrekken. Wat moest je dan, mijn vrouw sliep nauwelijks meer. Op een gegeven moment komt íe met een noodgang de straat inrijden en ik kwam hem even later op de trap tegen. 'Wat kom je doen', vroeg ik. 'M'n koffers pakken', was het antwoord. 'Nou', zeg ik, 'dan heb je me toch goed begrepen'. Ik wou dat geduvel niet meer. We wisten wel waar hij naar toe zou gaan; naar oma, want door mijn werk waren we veel weg, zodat zij toch al veel met hem te maken had. Hij kwam wel gewoon thuis, niets geen problemen, om een kopje koffie te drinken. Op een gegeven ogenblik verteld hij, dat het bij oma zo verrekte koud is op zolder, omdat het raampje kapot was. Als je nou bedenkt dat hij toen al duizenden ruiten in kassen had gezet, maar dat kreeg hij niet gemaakt. Ik heb toen gezegd: 'Jongen, dan neem je er maar een extra deken bij". Het is een beetje tekenend voor het karakter van Jack Middelburg. De race interesseert hem, verder niets. Wim Middelburg: ,,Hij heeft altijd gezegd, 'Ik moet hard gaan, ander kan ik me niet concentreren'. Vroeger kwam hij alleen maar naar een wedstrijd om een helm op te zetten en verder verschrikkelijk hard te gaan. Verder interesseerde het hem niet. Sinds de komst van Hans Moerkerk is er wel wat veranderd. Hij is nu meer met de motorsport bezig. Gaat zelfs wel eens bij Adri van der Broeke kijken, hoe het gaat". De Briet senior - in het Westland vaak een bekendere naam dan Middelburg en dat is te danken aan de brikettenverkoop van zijn vader - had eigenlijk hetzelfde karakter als zijn zoon nu. Vertrok in 1952, getrouwd en wel, naar Korea en kwam na een jaar terug. Zonder rechter onderarm en hij moest ook een oog missen, omdat een munitiebunker verkeerd werd opgeblazen. Zijn twee dochters vertellen, dat ook hij van snelheid hield: ze kropen weg achter de bank in de auto, omdat het zo hard ging. En nu zit hij in angst om de snelheid van Jack. Terwijl iedereen constateert, dat de coureur rustiger is geworden, geconcentreerd rijdt, meent hij: ,,Ik ben het met een hoop dingen die hij doet niet eens. Soms maakt hij van een training al een wedstrijd, terwijl hij het na drie snelle rondjes al makkelijk rustig aan zou kunnen doen. Dat begrijp ik nu niet. Weet je, hij wil alles winnen. Verleden jaar heeft hij grandioze Grand Prix races gereden. Was ik ook bang. Kijk, in Engeland ging hij buiten zijn schuld onderuit, maar in Tolbert was het zijn eigen stomme fout, terwijl hij nog was gewaarschuwd het rustig aan te doen. Hij geeft zelf ook onmiddellijk toe, dat het zo is. Ik vertrouw het nog altijd niet. Het is wel een goede mentaliteit die hij heeft, maar hij moet ook aan de toekomst denken. Ik blijf toch altijd bang, dat hij nog eens verschrikkelijk hard onderuit gaat, omdat hij een snellere knaap wil bijhouden". Wim Middelburg is niet meer weg te denken uit het rennerskwartier. Joviaal en met alleen maar vrienden. Werkelijke invloed heeft hij echter niet in het IMN-team en hij wil dat ook niet. ,,Ik bemoei me nergens mee. Die gasten hebben al genoeg aan hun kop, ga ik ook niet nog eens lopen zeuren. Ik bemoei me nergens mee. Toch geloof ik wel dat Jack het op prijs stelt als ik er ben. Ik moest eens een keer wat zuigers halen in Düsseldorf, waardoor ik niet bij de training voor een wedstrijd kon zijn. Heb ik hem gevraagd mij de resultaten door te bellen, maar wie er ook aan de lijn kwam, geen Jack. Toen dacht ik ook 'barst maar', maar daar kreeg ik later wel spijt van, want het was de eerste keer dat hij Wil Hartog versloeg. Het schijnt wel zo te zijn, dat hij op die wedstrijddag het hele rennerskwartier heeft rondgelopen om te vragen of ze 'die ouwe van hem' hadden gezien". Nadat Jack drie wedstrijden had gereden, nu zeven jaar geleden, zonder dat zijn ouders ervan wisten, ging Wim Middelburg een keer mee. En hij kwam thuis met de verrassende mededeling "dat hij het nog kon ook". Sindsdien loopt hij alle wedstrijden af. Tien minuten voor de officiële ontvangst door het gemeentebestuur van Naaldwijk belt de coureur in kwestie naar huis. ,,Of iemand in vredesnaam weet, waar zijn zwarte overhemd is, dat hij wil dragen". Ook dat is Jack Middelburg.

DE TELEGRAAF, zaterdag 5 juli 1980

Hondervijfentwintigduizend laaiend enthousiaste toeschouwers zagen Jack Middelburg (28) afgelopen zaterdag de TT van Assen winnen. Een van de meest historische overwinningen in de motorsport. Op slag is zijn naam in de hele wereld gemaakt. Door dit succes vind vandaag de grootste supportersbeweging plaats sinds de Europacupwedstrijd Benfica - Ajax in Parijs. vijfentwintigduizend Nederlanders naar de Grand Prix van België om opnieuw te kijken naar: 

© foto Henk Keulemans

De eerste naar wie Jack Middelburg na zijn sensationele overwinning in de TT van Assen belde, was oma Verduijn in Naaldwijk, om te informeren of ze zich niet te zenuwachtig had gemaakt. Dat bleek toch wel het geval. ,,Maar dat was echt niet nodig geweest", troostte Jack. ,,Want ik heb in de race veel aan je gedacht". In Jack's wereld van pure snelheid, risico's en sensatie is oma Verduijn een rustpunt. Hij noemt haar 'Moe' en houdt evenveel van haar als van zijn moeder Dien. Vorig jaar, toen hij in de Grand Prix wereld debuteerde, vertelden ze hem na afloop van de Grote Prijs van Oostenrijk, dat Moe was opgenomen in het ziekenhuis wegens borstkanker. Hij reed in zijn Mercedes in één ruk van Salzburg naar Delft. Bijna net zo hard als op zijn motor. ,,Plotseling stond hij naast mijn bed", verteld oma Verduijn. ,,Ik feliciteerde hem met zijn resultaat, maar hij begon te huilen en zei: ,,Ik wil nooit meer winnen, als jij maar beter wordt". Zo kent bijna niemand de onverstoorbare held van Assen met zijn bezetenheid voor snelheid en zijn minachting voor pijn. Want als er één motorcoureur is, die door genadeloos harde valpartijen offers heeft moeten brengen om toch de top te halen, dan is het 'Jumping Jack' Middelburg. Een medisch fenomeen. De beroemde orthopedische chirurg Joan Derweduwen, uit het Belgische Mol, DE specialist bij uitstek voor Tour de France renners als Joop Zoetemelk en Michel Pollentier, internationale auto- en motorsportcoureurs en voetbalsterren, zegt over hem: ,,Ik heb nog nooit een patiënt gehad die zoveel pijn kan verdragen. De enige verklaring die ik daarvoor kan vinden, is de ijzeren wil om maar zo snel mogelijk weer te kunnen racen. Dat willen ze allemaal, maar bij Jack is de betovering van de snelheid kennelijk zo sterk, dat hij zelfs lichamelijk lijden er onbelangrijk door vindt". Derdeweduwen, eigenlijk geen supporter van de motorsport, is één van de grootste bewonderaars van Middelburg geworden. Om de Nederlander dit weekend tijdens de Grand Prix van België op het circuit van Zolder te zien rijden, heeft hij zelfs zijn buitenlandse vakantiereis een paar dagen uitgesteld. Jack vindt al dat gedoe over hardheid en zo, overdreven: ,,Als ik ooit echt bang zou zijn geweest, zou ik er al mee gestopt zijn". Een keer was het bijna zover. ,,Ik reed toen nog niet zo lang en in dat seizoen (1974) stortte ik er dertien keer van af. Bij een van die valpartijen sloeg mijn motor met 150 kilometer tegen een boom, terwijl ik er zelf vlak langs vloog. Toen heb ik zitten huilen, omdat ik dacht: ,,Waar ben je nou met bezig? Dit wordt nooit iets met je". Gelukkig kwamen Kees en Harrie v/d Kruijs naar me toe en zeiden: ,,Geen flauwekul, je kunt het best. In de 350cc race die straks begint, ga je gewoon weer rijden". Toen ik die won, wist ik dat ze gelijk hadden". Gezeten naast burgemeester J. de Bruin en de wethouders van Naaldwijk en gestoken in een verblindend wit zomerkostuum, zwart overhemd en modieuze puntschoenen met wit stiksel, doet Jack Middelburg in bijna niets herinneren aan de man die een paar dagen eerder de complete wereldtop van de motorsport voor gek had gezet. De plaats: het gemeentehuis in Naaldwijk, de tijd: donderdagavond 19.30 uur. Een zaal vol belangstellenden om de huldiging bij te wonen van de TT-winnaar, die de mooie toespraken van de vroede vaderen en de klanken van de 'Honselse Harmonie', verlegen maar toch geamuseerd aanhoort. Na afloop; gezellig samenzijn met familie, vrienden en supporters. 

© foto's Willy Dumarey

En dan komen de verhalen los en wordt er nog eens opgerakeld wat er allemaal aan dat succes voorafgegaan is. Daar is bijvoorbeeld 'Ome Jan' die zich herinnert, hoe hij als gangmaker mocht fungeren voor de zeepkistauto van de toen zesjarige Jack. Voortgetrokken door een touw achter de bromfiets, bleek dat de jonge coureur telkens bij snelheden boven de veertig, vijftig kilometer, zijn uit kinderwagenwielen en groentekisten geconstrueerde voertuig, heen en weer liet slingeren. Jack Middelburg: ,,Hij dacht dat ik dat express deed, maar dat ding verloor gewoon zijn stabiliteit. Ik kon hem niet recht houden". 'Ome Jan' besloot uit wraak en scherpe bocht te maken op zijn brommer, in de veronderstelling dat de zeepkist dan wel rechtdoor zou schieten. Dat gebeurde echter niet. Jan kwam ten val en Jack daverde in volle snelheid over hem heen. ,,Het kwam me niet verkeerd uit dat hij daarbij zijn benen blesseerde, want de mijne waren toen nog te kort om me snel uit de voeten te kunnen maken', zegt de coureur. Enkele jaren later was 'Ome Jan' opnieuw het slachtoffer van de snelheidsdrang van zijn neef. Hij naderde juist van de ene kant per auto een scherpe bocht, terwijl Jack op datzelfde moment, plat op zijn opgevoerde brommer, van de andere kant aan kwam stormen. Neefje nam de bocht iets te ruim, knalde frontaal in de auto, vloog over het dak heen en krabbelde even later geheel ontveld overeind. Oom's auto was total-loss. Vader Willem kende geen genade. De familie zou juist met de caravan naar de camping gaan, en hij zei streng: ,,Jij blijft thuis maar op bed liggen en bekijkt het maar met je krankzinnige fratsen". Er zijn mensen in het nijvere, gereformeerde Westland, die er een schande van spraken, dat weer enige jaren later, vader Willem, zijn enige zoon, zonder enig pardon het huis uitzette na een hooglopend conflict over de gevaren van het motorrijden. Middelburg senior: ,,Ik had na een verschrikkelijk verkeersongeluk, waarbij hij zijn milt kwijtraakte, tegen hem gezegd: ,,Als je nog één keer op zo'n ding gaat zitten, dan vertrek je maar". Nou dat had hij goed begrepen. Maar veertien dagen, nadat hij uit het ziekenhuis was ontslagen, komt er met een bloedgang een motor de straat inscheuren. Ik zeg tegen moeder Dien: ,,Raad eens wie daar aankomt". Ze zei nog: ,,Nee, dat bestaat niet!" Maar toen stond hij al op de trap, met de mededeling: ,,Ik kom mijn koffer pakken". Ja, wat moest ik, met een vrouw die geen nacht meer kon slapen, van angst, om die jongen? Toen kon ik alleen maar hard zijn en zeggen: ,,Maar dan wel graag binnen een kwartier!" Het was de dag dat Jack zijn intrek nam bij opa en oma Verduijn en daar als kind werd vertroeteld. Oma herinnert zich: ,,Ik moest hem elke ochtend om vier uur wekken om als glaszetter in de kassenbouw te gaan werken. Vaak lag hij dan hardop te dromen van motorfietsen. Noemde merken en snelheden, namen van coureurs en andere dingen, waar ik geen verstand van had". Zij heeft zich, jaren later, één keer laten overhalen om naar een race te gaan kijken. ,,Moe, ik rijd nu zo goed, dat je me voor mijn verjaardag geen groter plezier kunt doen, dan met me mee te gaan", zei hij, ,,en toen stond ik daar. Elke keer als hij langskwam sloeg ik mijn handen voor mijn ogen en haalde ze er pas weer van af, als mijn man zei: ,,Hij is alweer voorbij". De vrede tussen vader en zoon is al lang weer getekend. De hele familie is trots op hem, maar niemand is er echt gelukkig mee. De angst is gebleven. Moeder Dien neemt voor elke wedstrijd een harttabletje in. Vader Willem vreet zich op van de zenuwen, oma Verduijn durft niet te kijken en opa Jan Verduijn (71) mág niet meer kijken. Voorschrift van de dokter, omdat hij wat last van zijn hart heeft. ,,Maar zelfs van de radio krijg ik het al benauwd", klaagt hij. ,,Zaterdagmiddag hoorde ik over die radio, dat hij in de tiende ronde, dertien seconden voor lag. Toen had ik het niet meer. Maar wat denk je? Schakelen ze plots over naar dat rot tennis in Engeland (Wimbledon). Dan krijgt een mens het toch aan zijn hart!" Wat maakt Jack tot zo'n snelheidsduivel? Hij weet het zelf ook niet. ,,Het gaat me niet in de eerste plaats om het winnen". Waarom doet hij dan wel het onmogelijke om de man voor hem, voorbij te komen? ,,Tja, omdat die in de weg rijdt! Me als het ware belemmert in het genoegen van de snelheid". Dat daar 125.000 toechouwers laaiend enthousiast van worden is ook niet de reden. ,,Nee, want als ik 's-nachts na een wedstrijd, in mijn eentje vanuit Italië naar huis rijd, staat er ook niemand langs de kant van de weg en wil ik ook hard gaan. Prachtig gewoon. De weg helemaal alleen voor mij en dan maar scheuren. Dan kom ik helemaal tevreden, leeg en moe thuis". De prijs die hij ervoor heeft moeten betalen is hoog: verscheidene veroordelingen voor te hard rijden, tal van ziekenhuisopnamen wegens raceongelukken en zijn charmante vrouw Petra, moeder van zijn oogappel, Jacky, heeft hem onlangs verlaten, omdat ze vond dat hij het te bont maakte. ,,Ik heb geen tijd om over zulke dingen te piekeren", zegt hij op een niet onverschillige, maar zuiver constaterende toon. ,,Ik ben elk uur met de racerij bezig. Leef van de ene dag in de ander. Met geld is het precies zo. Ik heb altijd maar net kunnen rondkomen door ook nog wat als glaszetter in de kassenbouw bij te verdienen. Maar er waren ook tijden dat niet alleen de cijfers van mijn bankafschriften rood waren, maar dat ze ook werden toegestuurd in rode enveloppen. Vorig jaar ben ik voor het eerst wat gaan verdienen met het motorracen. Dit jaar gaat het nog beter, maar ik ben nog lang niet uit de schulden. Maar dat moet dan maar. Ik schuif dit soort problemen gewoon voor me uit. Het enige waar ik me wel vaak zorgen over begin te maken, is of mijn been wel weer helemaal goed komt". Heel Nederland heeft het afgelopen weekend, via talloze herhalingen op de t.v., kunnen zien dat hij bijna geen kracht in dat been heeft om zijn machine aan te duwen, waardoor hij altijd een flinke achterstand moet zien goed te maken. Een wonder echter dat hij het been, hoe dan ook, nog kan gebruiken. Alleen te danken aan het vakmanschap van dokter Derweduwen. Die heeft hem verzekerd dat het weer helemaal goed komt, vooropgesteld dat hij er niet wéér opvalt. ,,En dat maakt me ongerust, want ik loop nu al rot, maar hoe zal dat over een jaar of vijftien zijn?"

© foto's Hero Drent, foto's uit de trainingen.

Verder is hij nog steeds dezelfde Middelburg. Teamgenoot in de IMN-Yamaha-stal, Boet van Dulmen, meldt: ,,Vorig jaar brak hij zijn scheenbeen, maar hij bleef er aanvankelijk gewoon mee doorlopen, om iedereen te verzekeren dat er met hem niets aan de hand was". Volgens 'Den Boet" is Jack ook de enige coureur ter wereld, die direct na een crash weer precies even hard durft te gaan als daarvoor. Het laat hem gewoon koud. Op de vraag hoe vaak hij in ziekenhuizen heeft gelegen, zegt Middelburg laconiek: ,,Je kunt beter vragen welke dagen ik thuis ben geweest". Hij is spijkerhard, net als zijn vader, een ex-Koreastrijder, die daar invalide werd en opgeruimd met zijn handicaps leeft. In de Grand Prix van Frankrijk, waar vader en moeder Middelburg aanwezig waren, sloeg Jack tegen het asfalt. Hij bleef even roerloos liggen. De ambulance kwam, maar gelijk stond vader Middelburg er ook al. Jack wuifde de ambulance weg en zijn vader zei bemoedigend: ,,Vooruit jong, laat je moeder eens zien dat je lopen kan". Onfortuinlijk liep het een keer af in Oirschot (1976), waar hij plotseling door de remmen van zijn motor schoot. In zorgwekkende toestand werd hij opgenomen in het ziekenhuis van Boxtel. Hij verging van de pijn, maar de nachtzuster reageerde niet op zijn bellen. ,,Toen heb ik zoveel stampei gemaakt dat ik de volgende dag moest vertrekken. Met de ambulance werd ik naar het ziekenhuis in Delft vervoerd. De broeders waren echte motorsportliefhebbers, zodat ik ze onderweg makkelijk kon overhalen om - bij wijze van stunt - eerst even bij mijn schoonmoeder koffie te gaan drinken, want dat mens had net in de krant gelezen dat ik meer dood dan levend was. Vervolgens nog even langs huis om wat spulletjes op te halen, maar toen ik in het ziekenhuis aankwam, voelde ik me toch wel wat moe. Logisch, want ik had veel te veel bloed verloren. Maar erger was nog, dat ze me daar vertelden, dat het wel maanden zou duren voor ik weer zou kunnen rijden. Daar ben ik dus ook maar weer opgestapt en in de auto van mijn vriend, Hans Valstar, regelrecht naar de kliniek van dokter Derweduwen in België gegaan. Meer dood dan levend aangekomen, maar ik was drie weken later wel weer in training". Jack blijft racen. Wil ooit eens wereldkampioen worden. ,,Ik hoef niemand te vrezen". ECHT nergens bang voor? Ja, toch. Jack, de held van het Westland, heeft watervrees. Hij kan niet zwemmen. Wel vele malen wanhopig geprobeerd, tot zelfs vorig jaar nog. ,,In het pierebad, met een zwemvest om. Maar ik ben ermee opgehouden, toen ik mijn knieën helemaal open had, van dat schuren over de bodem van dat bassin". En die blessure kon hij er nou net niet meer bij hebben... 

Schitterende foto's voor de start van de GP van België op Zolder 1980 gemaakt door mijn Belgische motorsportvriend Willy Dumarey

Klik op foto's voor vergroting