1980, het jaar met grote tegenslagen, maar vooral van de TT-overwinning!

Boet, Wil en Jack ondertekenen, in 1979, het contract met de 'World Series', waar uiteindelijk niets van terecht zou komen.

Voor de start van het seizoen 1980 hielden de organisatoren van de World Series (de afscheiding van Grand Prix races waar ook Jack voor had getekend), in Londen, een persconferentie voor de verzamelde wereldpers over het plan om zich af te scheiden van de Grand Prix, een plan dat in 1979 was geboren. De drie initiatiefnemers van de World Series waren hier vertegenwoordigd en wel Kenny Roberts, Barry Sheene en ex-journalist en de nu organisator van de World Series, Barry Coleman. Coleman verklaarde daar dat de World Series ondanks de tegenwerking die zij ondervond van de FIM, die de hele motorsport controleert, toch doorgang zou gaan vinden. Deze nieuwe wedstrijden waren dan ook in de eerste plaats georganiseerd om de motorsport meer professioneel te maken en wel door te racen met rijders die daarvoor competent waren. In de tweede plaats te rijden op circuits die naar de normen van de World Series veilig waren en ten derde, de belangrijkste reden, dat het prijzengeld wat er te verdienen was vele malen hoger lag dan de ‘fooi’ van de FIM. De FIM had inmiddels besloten, onder druk van de World Series, nu opeens wel dat  prijzengeld drastisch te verhogen. Deze nieuwe serie van wedstrijden zou dan ook op bekende circuits verreden gaan worden waarvan de eigenaars erin toegestemd hadden om een prijzengeld van niet minder dan 100.000 dollar op tafel te leggen voor de komst van het World Series circus. Deze nieuwe serie van wedstrijden zou dan wel een directe oppositie zijn van de FIM Grand Prix. Na vele jaren van een groeiende onrust bij de rijders over de manier waarop de FIM het wereldkampioenschap organiseerde hadden veertig rijders zich dan ook solidair verklaard met de World Series ook al betekende dit dat zij hun fabriekscontract er door konden verliezen zodat zij gedoemd zouden zijn om als privérijder te moeten gaan racen. De World Series rijders zeiden dan ook dat zij binnen de reglementen van de FIM reden en wilden dan ook graag de steun van die FIM. Maar de FIM verklaarde echter dat zij alleen haar eigen Wereldkampioenschap erkende. De regerende 500cc wereldkampioen, Kenny Roberts, verklaarde dat hij nooit meer aan een Grand Prix zou deelnemen en tijdens de persconferentie in Londen verklaarde hij weer dat de FIM Grand Prix niets te maken hadden met een professionele aanpak van de motorsport. Roberts, de eigenlijke grondlegger van de World Series die ten alle tijden gesteund werd door Barry Sheene, verklaarde tevens dat de World Series de rijders nu eigenlijk een stem zouden geven waar het aankwam op de veiligheid van de circuits. 'Het zal ons ook een kans geven om direct deel te nemen aan de groei van de motorsport', zei Kenny. Geen van de rijders die een contract voor de World Series getekend hadden zouden dan ook deelnemen aan de FIM wereldkampioenschappen en mochten zij, mede op aandrang van de fabrieken, dit toch doen dan zouden zij door de organisatie van de World Series voor de rechter gedaagd worden. Dit alles duidde er op dat er ook binnen de gelederen van de World Series-rijders niet alles koek en ei was, mede omdat er verschillende fabrieksrijders waren die deel zouden gaan nemen aan de Grand Prix maar die toch ook voor de World Series getekend hadden (o.a. Wil Hartog). Barry Coleman verklaarde dat, hoewel er nog enige details geregeld moesten worden, er acht races waren vastgesteld op de volgende circuits:

• Imola 13 april
• Donington Park 18 mei
• Laguna Seca 3 augustus
• Le Mans 31 augustus
• Monza 7 september
• Zandvoort 14 september
• Salzburgring 21 september
• Zolder nog geen datum bekend

Deze circuits voldeden aan onze veiligheidseisen, voegde Barry Coleman hieraan toe en hij verklaarde tevens dat het moeten racen op circuits als Imatra en het eiland Man een van de redenen was geweest voor het ontstaan van de World Series. Al met al was het duidelijk geworden dat de vraag of het al of niet doorgaan van de World Series niet bij deze organisatie zelf lag of bij de FIM. Nee, de fabrieken waren het die in dit spel het laatste woord hadden. Zij moesten de toprijders voorzien van de geldelijke middelen om deze geldverslindende sport te bedrijven en dienden aan de toprijders dan ook de lakens uit. Want als zij tegen een man als Wil Hartog zeiden dat hij de Grand Prix moest gaan rijden dan zou deze dat zeker doen mede omdat in zijn contract met de World Series wijselijk een ontsnappingsclausule was ingebouwd. De fabrieken zouden uiteindelijk dan ook de laatste stem hebben en een man als Kenny Roberts zou zich belachelijk maken door uiteindelijk, mede onder druk van zijn sponsor, ook gewoon weer aan de start te verschijnen van de Grand Prix!

Interview Jack, februari 1980, Motor

Jack Middelburg zijn botten kunnen breken, zijn moreel niet.

Een normaal mens zou gaan pingpongen of misschien wel klaverjassen in competitieverband. Zo zou de conclusie voor de gemiddelde sterveling kunnen luiden als hij binnen vier jaar motorsportbeoefening een hielbreuk, een dubbele onderbeenbreuk en nog twee keer een gecompliceerde beenbreuk op zijn pad is tegengekomen. Jack Middelburg, want dat is de man die deze blessures de afgelopen jaren heeft moeten overwinnen en de laatste zelfs nog niet eens te boven is, peinst er niet over om een sport te gaan beoefenen waar de kwetsuren beperkt kunnen blijven tot een gekneusde enkel of kaartblindheid. Nee, jumping Jack gaat gewoon verder met de sport waar glorie en ziekenauto soms één tiende van een seconde van elkaar verwijderd zijn. Zijn moreel is samengesteld uit een soort graniet, dat in hardheid nauwelijks te overtreffen is. Hij heeft meer tijd dan wie dan ook gehad om er over na te denken en voor hem staat vast dat hij tijdens de internationale wegraces in Hengelo zijn come-back zal maken. Middelburg weet zich mentaal gesteund door het feit, dat hij snel weer hard kan gaan, omdat hij al zo vaak vanuit deze "nul-stand" opnieuw is begonnen.

Het is bijna bevestigend als je de routine van Jack Middelburg aanschouwt, waarmee hij zich op krukken naar zijn nu al meer dan een jaar oude tweedehands Mercedes 450 SEL spoedt. Een kruk zet hij tegen de zijkant en met de vrijgekomen hand wordt het portier geopend, waarna de 27-jarige coureur zich blindelings in de wagen laat glijden en zijn hulpstukken, opzij schuift. Zijn niet in gips verpakte linkerbeen is voldoende om beide pedalen van de automaat te bedienen, zodat het toch al zwaar geteisterde rechterbeen rust kan vinden op de plaats naast de bestuurder. Die auto heeft Middelburg gewoon nodig. Het houdt hem mobiel en stilzitten heeft hij in zijn leven al meer dan genoeg gedaan. Meestal gedwongen. Door het op en neer rijden naar GP's en zijn werk als kassenbou­wer, wat niet alleen aan het Westland is ge­bonden, komt hij toch wel aan gemiddelde van bijna 100.000 km per jaar. J.M.: "Ik koop al express geen sportieve auto's meer, want daar word ik gewoon gek van. Graag zou ik weer met een Porsche turbo in de rondte blazen, maar dat gaat gewoon niet." Een wijs besluit van de man, die al vanaf zijn negentiende jaar kampt met een overdosis aan bekeuringen voor te snel rijden en meteen wil bekennen dat hij, als er geen motor­fietsen bestonden, direct in de kart- of auto­sport zou duiken. Terug naar af. Op het moment dat u deze regels onder ogen krijgt, heeft dr. Derweduwen waarschijnlijk al het gips van deze stamgast van zijn ziekenhuis in de vuilnisbak gegooid en kan Jack zijn agenda vullen met afspraken met de fysiotherapeut, die hij zeer vaak zal moeten bezoeken. Een lange lijdensweg voor Middelburg, die nu alweer zeven maanden niet fatsoenlijk heeft kunnen lopen. De ellende begon allemaal tijdens de training van de Britse GP in Silverstone. J.M.: "Ik had geen kans meer om de koppeling in te trekken. Een gewone vastloper hoor je aankomen, maar nu stond het achterwiel direct stil". Het gevolg was: een plaat, zes schroeven en drie weken gips. Alles verliep redelijk naar wens en Jack kon zelfs tijdens de F-750 in Assen nog even op kop rijden, totdat hij tot opgave werd gedwongen. Toen kwam het desastreuze weekend van de kampioensrace in Tolbert. Daar trok hij in de eerste ronde van de formuleklasse zijn 750 cc Yamaha onderuit en klapte zijn nog niet herstelde been tegen een boom. J.M.: "Ik ben nog nooit van m'n leven zo ziek geweest als toen. Het is mijn fout geweest. De fiets was niet optimaal met slechte voorrem en een slechte achterband. Je dacht dat het gewoon toch wel ging. De motivatie ontbrak eenvoudig voor die races in Nederland". Een levensgevaarlijke situatie uiteraard, want al is de concurrentie in eigen land dan minder sterk dan in de GP's, de stratencircuits vragen nu eenmaal alle concentratie, omdat zij een rijdersfout sneller afstraffen. Middelburg weet nu beter dan ooit hoe moeilijk het is om een versnelling terug te moeten als je je als coureur op een minder belangrijke race moet richten. Met de prettige gedachte dat de derde operatie binnen een half jaar, waarbij een stukje uit zijn heup in het verzwakte onderbeen werd geplaatst om ooit beter aan elkaar te laten groeien, is geslaagd, wil de besnorde man uit Naaldwijk graag zijn visie op het afgelopen wedstrijdseizoen geven. We zouden door alle lichamelijke ellende bijna vergeten, dat Jack zich als sportman in 1979 op wereldniveau heeft begeven en met prestaties naar huis is gekomen om diep je petje voor af te nemen. Misschien wel te veel in de schaduw van Wil Hartog en Boet van Dulmen, knokte de Naaldwijker zich naar een zevende plaats in het 500 cc wereldkampioenschap, met als absolute hoogtepunt een tweede plaats achter Barry Sheene in de Zweedse GP op Karlskoga. J.M.: "Het was de bedoeling om tijdens mijn eerste volledige GP-seizoen voornamelijk ervaring op te doen en zo links en rechts een paar puntjes te pakken, maar het is gewoon anders verlopen". Hoe anders, wil Jack graag uit de doeken doen, zodat u ook eens de visie van een coureur ten aanzien van zijn resultaten op diverse circuits kunt vernemen. Salzburgring ( 0 pnt.). "Dat vind ik geen prettig circuit. Ik ging daar voor geen meter". Hockenheim (4 pnt.). "Geen moeilijk circuit en lekker veel remmen". Imola (4 pnt.). "Precies hetzelfde als Duitsland, wat remmen betreft". Jarama (4 pnt.). "Dat lag me erg goed, maar in het begin veel verloren". Assen (4 pnt.). "Het mocht zeker niet om hoger te eindigen. Toch punten ondanks de problemen". Karslkoga (12 pnt.). "Ik was wel gebrand om het goed te doen na die derde trainingstijd, maar wat te gek werd heb ik niet gedaan". lmatra (8 pnt.). "Zo'n circuit als Finland is voor mij fantastisch. Maar ja, eerst bloedvergiftiging, een schuivertje in de training en daarna hangende gasschuiven". Toch een eindresultaat van 36 punten en als je daarbij meerekent, dat Jack niet in Venezuela, België en Frankrijk aan de start verscheen, in Silverstone in de training werd uitgeschakeld en motorpech in Joegoslavië roet in het eten gooide. J.M.: "Hard gaan en wereldkampioen worden is een groot verschil. Dat is ook duidelijk de kracht van Roberts. Hij is een echte prof en heeft zijn titel verdiend door gewoon door te gaan. Toch vind ik Sheene net zo'n groot coureur als Roberts." Heeft Jack zelf kans om nog hogere ogen te gooien dan vorig jaar en waar schiet hij tekort t.o.v. bijvoorbeeld een Roberts of Sheene? J.M.: "Ik mis nog wel bepaalde eigenschappen om goed GP's te kunnen rijden. Kijk, mijn starts zijn goed, ik zit bijna altijd vooraan, maar ik laat me in het begin van de race te veel afzakken. In die eerste ronden rij ik te voorzichtig. Je hebt een volle tank, koude banden en je weet dat de wedstrijd een uur duurt. Het is natuurlijk zonde om aan het begin door een foutje een goede plaats te verliezen". Een juiste gevolgtrekking van Jack, want er zijn maar weinig mensen die meteen een hoog tempo kunnen neerzetten en de meeste jongens verliezen hun kansen in de eerste vijftien minuten als de top een voorsprong heeft genomen, die ook met een sterke eindspurt niet meer is goed te maken. Hoe denkt Jack over de oprichting van de Professional Riders Association? J.M.: "Dat zie ik wel zitten. Zoiets moeten ze meteen aan het begin van het seizoen opzetten, want later zie je elkaar niet meer. Misschien dat we het nu op een normale manier met de FIM eens kunnen worden". "Wat vorig jaar is gebeurd zie ik als een bedrijfsongeval. Het is voor mij geen gekkenwerk: Absoluut niet. Ik weet wat ik doe en waar ik mee bezig ben. Met Roberts gebeurde zoiets in Japan en Ferrari had zijn pech in Frankrijk. Het overkomt ons allemaal eens. Als er eentje eens hard valt en alleen een sleutelbeen breekt heeft hij gewoon meer geluk gehad dan ik", aldus Jack, die staat te popelen om weer aan de slag te kunnen. "Ik geloof niet dat ik weer angst heb als ik er op kruip. Ik ga met frisse zin weer aan de slag". Doch met alleen frisse zin komt een coureur er vandaag de dag niet. Vraag het manager Jan Muis (Jack "Zonder hem was ik nooit zover gekomen waar ik nu ben") of steun en toeverlaat Hans Valstar, of zijn vrouw Petra. Nee, een professioneel wegracecoureur moet heden ten dage al voordat hij maar een meter heeft gereden verzekerd zijn van een vaste bron van inkomsten. Dat geld moet, evenals de laatste twee jaar, voornamelijk worden aangedragen door F & S Properties. J.M.: "We zijn bezig met de laatste onderhandelingen met F & S en ik heb een mondelinge toezegging voor een zelfde contract als vorig jaar'. Iedereen weet dat Middelburg, louter financieel gezien, in 1979 de best gesponsorde rijder in Nederland was. Welnu, motoren moeten er ook komen en Jack waagde de overstap van Suzuki naar Yamaha. "Ik heb goede hoop met de Yamaha's, hoewel ik het op Suzuki ook best naar m'n zin had, maar ik kon daar niet verder komen dan alleen standaardmateriaal. Ik heb zoveel vertrouwen in Moerkerk, dat hij, als de prestaties er niet om liegen, meer voor me kan doen. Ik heb een overeenkomst met IMN, dat ze me korting geven op de fietsen. Die moet ik wel terugbetalen, als ik met iets anders ga rijden", grapte hij daar achteraan. Monteur Adri v.d. Broeke zal er zijn handen vol aan krijgen, want naast twee complete fietsen is er ook een reserveblok besteld. Verder heeft Jack nog de nodige (onontbeerlijke) subsponsors in Bieffe, Damen, Castrol en Tsubaki. We hopen allemaal dat Jack voor Pasen (Hengelo) weer van de partij is, want voor hem moet die periode van tegenslag maar eens afgelopen zijn. Hij heeft zijn portie blessures te overvloedig gehad. De man met het "granieten moreel" wil er niet eens meer aan denken: "Ik wil zo snel mogelijk het wedstrijdritme terugvinden en ga voorlopig niet achter te snelle jongens aan, maar zonder me te forceren reken ik dit jaar toch op een uitschieter".

Jack passeert wereldkampioen Kenny Roberts tijdens de TT van 1979.

	Februari 1980, originele foto's van bezoek van Hans van Loozenoord (weekblad Motor) aan Jack, die aan het revalideren is.
	© foto's MOTOR Magazine

				© foto MOTOR Magazine
4 februari 1980

Februari 1980, Wil zet zijn handtekening op het gips van Jack.

Aangezien Jack geen vertrouwen had dat hij het juiste materiaal van Suzuki zou krijgen, werd de overstap gemaakt naar Yamaha. Er werden twee nieuwe Yamaha's TZ 500's en een Yamaha TZ 750 aangeschaft bij I.M.N. (Intermotor Nederland) de Yamaha-importeur van Nederland die de nieuwe sponsor werd van Van Dulmen, die daarmee geen "teamgenoot" van Jack werd bij F & S Properties, zoals eerst de bedoeling was. Hij kreeg de motoren die Jack moest kopen en speciale steun van Yamaha. De Suzuki RG4 van 1979 werd aan Albert Siegers verkocht, die in, zoals later zou blijken, aan zijn laatste seizoen begon en in 1981 Adri v/d Broeke op zou volgen als monteur bij Jack. Ondanks dat Jack zijn financiële middelen dus zeer beperkt waren voor het komende seizoen, stelde hij wel zijn Suzuki van 1979, gratis beschikbaar aan het aankomende Nederlandse talent Rob Punt († februari 2005), dit was ook Jack ten voeten uit. Hij had getracht om Punt onder te brengen bij F&S, nadat Boet niet op het aanbod inging, ondanks een vergaande overeenkomst, in de winter, maar dit was mislukt. Hij regelde ook nog bij Henk Rekers een 750 fiets voor Punt, want Jack zag het helemaal zitten in de jonge Heilo-er. Rob Punt reed dit seizoen in dezelfde kleurencombinatie als Jack in 1979, aangezien alles in feite rond was. Door Jack's uiteindelijke "overstap" van F&S naar IMN reed deze dit jaar rond als "tweelingbroer" van Boet van Dulmen en niet van Rob Punt. 'De Briet' zou geen wedstrijden meer gaan rijden in de 350cc klasse. De 350cc stond overigens bij zijn ouders in de schuur en op een nacht werd daar ingebroken, in de winter van 1979. Er lag o.a. ook een helm van hem, ondergetekende en van één van zijn zussen. De kranten wijden de volgende dag uit over de diefstal van de helmen en van Jack's motor. Het stond in De Telegraaf, AD en Haagsche courant. Jack lag op dat moment in het ziekenhuis in Mol en toen hij met de diefstal geconfronteerd werd, vertelde hij dat hij de motor een week daarvoor naar iemand gebracht had die er belangstelling voor had! Het enige wat dus verdwenen was, waren de helmen. En nee, nooit meer teruggezien. Later nog een Levior helm van Jack gehad (onderstaande), 1x uitgeleend en nee nooit meer teruggezien. Bedankt Theo!

Jack zou ook de meeste wedstrijden voor het Nederlands kampioenschap aan zich voorbij laten gaan. Voor de olie en de helmen werden nieuwe sponsors gevonden, nl. Castrol oil (i.p.v. Valvoline) en Bieffe helmen (i.p.v. Levior). De contracten met Damen leathers en Tsubaki kettingen werden gecontinueerd. 

  Eind 1979, feestavond NMB, Oisterwijk

In de winter van 1979-1980 kreeg Jack behoorlijke problemen met de verwondingen opgelopen in Silverstone en Tolbert in augustus en september 1979. In januari 1980 moest hij weer een zware operatie ondergaan bij Joan Derweduwen. Een stuk bot uit zijn heup werd in zijn scheenbeen gezet op de plek waar de genezing te wensen overliet. Met een grote plaat en meer dan een dozijn schroeven werd het geheel weer vastgezet in zijn scheenbeen. Door deze operatie moest Jack de start van het seizoen missen, hij wilde zelf wel maar werd door de medische commissie van de KNMV nog niet fit genoeg bevonden. 

DE TELEGRAAF, donderdag 31 januari 1980

,,Jumping Jack" niet gebroken

(door Berry Zand Scholten)

Twee gloednieuwe Yamaha's TZ500 en een "dikke" TZ750, dat zijn de attributen waarmee Jack Middelburg dit seizoen gaat proberen weer een paar plaatsen op te schuiven op de wereldranglijst. Het vorige seizoen sloot hij af met een prachtige zevende positie. Met zijn rechterbeen nog steeds in het gips en het niet weg te branden zware "sjekkie" tussen de lippen, beziet "Jumping Jack" zijn kansen voor het nieuwe seizoen. Hij hoopt dat het er iets vrolijker uit zal zien dan dat van 1979. Het begin is er: zaterdagavond biedt de fanclub hem een daverend feest aan in gebouw De Leuningkjes in Poeldijk. Het zat de tweemaal drievoudig Nederlands kampioen vorig jaar niet bijster mee, althans niet na die vermaledijde Grand Prix van Silverstone waar Jack in de training onderuit ging, door een vastloper van zijn Suzuki, en zijn onderbeen op een paar plaatsen brak. Vier weken later zat hij al weer op de motor, bij de Formule 750 race in Assen. ,,Te vroeg", vindt hij nu zelf ook. De Belgische wonderdokter Derweduwen mag dan de ene spoedgenezing op de andere stapelen, hij keek toch bepaald niet blij toen Jack Middelburg na een valpartij in Tolbert ten tweeden male bij hem kwam met het verzoek of hij hetzelfde been weer kon opknappen. Opnieuw verhuisde een deel van Derweduwen's ijzervoorraad naar de ledematen van Jack en nog steeds is de zaak niet beter. Het been bleek zo beschadigd te zijn dat er zelfs een stuk uit Jack's heup gehaald moest worden om het verbrijzelde bot op te vullen. Nu gaat het gelukkig veel beter, hoewel het uitgesloten is dat Jack bij de eerste Grand Prix, Venezuela 23 maart, van de partij zal zijn. ,,Ik ben", zegt Jack, ,,te gretig geweest om weer Nederlands kampioen in drie klassen te worden. Dit seizoen zal ik mijn koppie beter gebruiken. Daarom rijd ik ook niet in Daytona, zelfs niet als ik zou kunnen. Kijk, Ton Fagel, m'n sponsor, is een toffe vent. Ondanks alle pech heeft F&S-Properties gewoon weer hetzelfde bedrag beschikbaar gesteld als vorig jaar, maar een coureur in bed of op krukken levert nu eenmaal minder publiciteit en reclame op, dan de coureur die goed uitrijdt. Daarom zal ik dit seizoen alles doen om het vertrouwen van Fagel waar te maken. Hij maakte het toch maar weer mogelijk dat ik die twee Yamaha's bij IMN kon aanschaffen (Jaja..). Hans Moerkerk (IMN) verstrekte een behoorlijke korting en nou maar zien of we die dingen snel genoeg kunnen krijgen. Boetje krijgt de echte snelle fabrieksmotoren, ik sta wat dat betreft iets op het tweede plan, maar ik hoop, door goed te rijden, in de loop van het seizoen ook het allersnelste materiaal te kunnen benutten en we moeten natuurlijk Adri van de Broeke, mijn monteur, ook niet onderschatten. Vorig jaar met de Suzuki's is gebleken hoe snel hij die dingen kon krijgen. Aan de andere kant vind ik het wel jammer dat ik geen Suzuki rijd. Ik ben altijd geweldig geholpen door de Nimag, door Joop Buehre en zijn mannen. Maar ja, Hartog rijdt ook Suzuki en ondanks alle beloften en toezeggingen van Ton Riemersma (sponsor Wil Hartog), had ik toch het idee dat Wil op de allereerste plaats kwam, met daarna een hele tijd niets en dan wéér Hartog. Begrijp je? Logisch ook, daar niet van. De (noodgedwongen) behoedzame voorbereiding van het nieuwe raceseizoen brengt Jack gemotiveerder dan ooit aan de start. ,,Ik hoop één ding", zegt hij, ,,dat de KNMV de verplichting voor ons, om ook alle kampioensraces te rijden, soepel zal hanteren. Dat het niet op rechtszaken aankomt en zo, want dat doet de sport geen goed. Waarschijnlijk zullen de Middelburg-fans hun idool voor het eerst aan de start zien in Hengelo op 7 april. Daarna komt voor Jack de Oostenrijkse Grand Prix op 27 april. Daar zal ons snelle drietal voor het eerst compleet zijn: Wil Hartog, duidelijk van plan om wereldkampioen te worden, Boet van Dulmen op de snelle fabrieks-Yamaha's en Jack Middelburg, die nu nog wat verloren poseert tussen de Naaldwijkse kassen, maar die straks hoopt een forse partij te kunnen meeblazen in het mondiale 500cc-orkest.

Seizoen 1980 begint met heel veel therapie voor Jack.

Er werd overigens door "de grote drie" een afspraak met de KNMV gemaakt dat ze maar twee van de zes races om het Nederlands kampioenschap hoefden te rijden. Het was niet meer te combineren met de Grand Prix wedstrijden. Dit was zeker voor Van Dulmen en Hartog van belang, omdat zij hun verplichtingen hadden t.o.v. de fabrieken van Yamaha en Suzuki van wie zij fabrieksmateriaal hadden gekregen. Voor Jack gold dit niet, maar hij wilde zich ook uiteraard toeleggen op het Grand Prix seizoen. Jack werd dus medisch niet goed gekeurd om aan de start van de internationale races in Hengelo te verschijnen en hij had daarna zijn zinnen gezet om 20 april de internationale races op Zandvoort te rijden. Vooral ook omdat op 27 april de eerste Grand Prix in Oostenrijk al voor de deur stond. Groot was de teleurstelling dat hij ook toen nog geen groen licht kreeg van de KNMV. Het zat dan ook ontzettend tegen. Hij bewoog zich al zeven maanden voort op krukken en wilde zo graag op de motor plaats nemen.  

Boet en Jack, samen bij I.M.N. onder contract, de Nederlandse Yamaha-importeur. Boet tevens met steun van de Yamaha fabriek. Dus i.p.v. samen onder contract bij F&S, plots samen onder contract bij I.M.N.

Toen kwam de volgende klap. Zijn hoofdsponsor, F & S Properties, had hem al maanden aan het lijntje gehouden met het overmaken van het sponsorgeld. Nu bleek waarom, er zou helemaal niets komen, er zou geen sprake meer zijn van een nieuwe verbintenis. F & S Properties had hem gruwelijk bedrogen. De onroerend goed wereld lag op "z'n gat" en er was geen geld meer voor sponsoring, alleen hadden ze dat even mee moeten delen, dan was er misschien nog tijd geweest om een andere sponsor te zoeken. Zelfs de tienduizenden guldens die gereserveerd waren voor de nieuwe Yamaha's, zouden niet betaald worden. Gelukkig kon Jack na bemiddeling van Jan Muis, de manager van hemzelf en van Van Dulmen, toch deze teleurstelling redelijk snel verwerken. Jack werd door I.M.N., de Nederlandse Yamaha-importeur, die Boet van Dulmen onder contract had genomen, in het team opgenomen. Weliswaar niet tegen het riante salaris van Van Dulmen, het budget was uiteraard al verdeeld, en ook niet met diens type, snellere, Yamaha's, maar hij was in ieder geval verzekerd van weer een seizoen racen.

Graeme Crosby                             

Ik zelf lag in maart in het ziekenhuis in Mol, België, na door Derweduwen, dankzij Jack, geopereerd te zijn. Hij kwam, onderweg naar Zolder om te trainen, samen met Petra even op 'ziekenbezoek', dat ben ik nooit vergeten. Je kreeg "zo ver" van huis toch al niet veel bezoek en dat hij toen toch de tijd even voor me nam... 

Algemeen Dagblad 5 april 1980

Jack Middelburg neemt gas terug

Het is een teleurstelling, maar startverbod Paasraces is terecht.

HENGELO (Gld.) - Eerst was Jack Middelburg gedeprimeerd. Het is nooit gemakkelijk snel een teleurstelling te moeten verwerken. Maar een dag na het onheilsbericht van de medische commissie van de KNMV is zijn ergernis verminderd en heeft hij ook wel ingezien dat het nog niet verantwoord zou zijn om deel te nemen aan de eerste internationale wegrace; tweede Paasdag in het Gelderse Hengelo. De impulsieve reactie van de als geen ander naar bet nieuwe wedstrijdseizoen hunkerende Naaldwijkse motorcoureur is enigszins te begrijpen. Als er namelijk één renner van de winter werd achtervolgd door pech en door tegenslag dan is bij het wel geweest. Werkelijk niets zat mee. Liefst zeven maanden moest hij zich op krukken door het leven begeven als gevolg van een bij een ongeluk in het Groningse Tolbert opgelopen beenbreuk. Deze pijnlijke herinnering aan een voortreffelijk begonnen Grand Prixs-seizoen duurde veel langer dan verwacht werd, omdat de Belgische specialist Derweduwen ontevreden was over het genezingsproces en een tweede operatie in januari noodzakelijk achtte. Maar niet alleen deze blessure teisterde Jack Middelburg. Er zat nog meer tegen. Net toen het lichamelijke leed voorbij leek kwam tot overmaat van ramp aan het licht waarom zijn sponsor F & S hem maandenlang aan het lijntje had weten te houden. Van een nieuwe verbintenis voor 1980 kon geen sprake meer zijn. Zelfs de vele voor de aanschaf van nieuwe motoren gereserveerde tien­duizenden guldens, die nog overgemaakt moesten worden van het vorige seizoen, konden beter vergeten worden. Maar alles leek toch nog aardig in orde te komen door bemiddeling van zijn manager Jan Muis. De Yamaha-importeur IMN, die Boet van Dulmen onder contract had genomen, was bereid hem als teamrijder erbij te nemen. Vele financiële zorgen vielen weg. Daarom keek Middelburg begin deze week zeer opgewekt naar de toekomst uit; het seizoen naderde. Er kon weer geracet worden. Niets vermoedend meldde hij zich bij de KNMV fysiotherapeut Tom van Someren uit Raalte, daar bleek al snel dat zijn lichamelijke conditie te wensen overliet. Weliswaar was de beenbreuk voor "honderd procent" hersteld maar de met andere dingen aan zijn hoofd rondlopende Middelburg had te weinig aandacht besteed aan de nazorg van de blessure. De spieren waren ondanks voldoende en juiste training nog niet sterk genoeg geworden. KNMV-arts De Vries zegt het helemaal geen verontrustend verschijnsel te vinden en als de goede therapie wordt toegepast zal tegen het racen binnen enkele weken geen bezwaar meer bestaan. Deelname aan de kampioenswedstrijd in Zandvoort (20 april) en aan de eerste Grand Prix op de Salzburgring in Oostenrijk (Z7 april) is dus nog altijd haalbaar. Dit scherpe toezicht van de KNMV, die niet alleen noodzakelijk is voor de coureur in kwestie maar ook voor de overige deelnemers, verraste het vorige seizoen ook Wil Hartog. De Witte Reus wilde na een armbreuk te vroeg weer op de motor stappen, maar dat werd hem verboden. Nu herhaald zich in feite de geschiedenis. Ook Jack Middelburg dacht het gemakkelijk te kunnen oplossen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was veronderstelde hij begin deze week: "Ongeacht het trainingsresultaat heb ik me op tweede Paasdag voorgenomen achterin het deelnemersveld aan de 500cc-races te starten. Ik mis nog de kracht in mijn benen daarvoor. Als ik als laatste rijder wegga hoef ik echter niets te forceren. Mijn monteur Adri van de Broeke mag de machine dan aanduwen. Daar gaat het om, tijdens de wedstrijd heb ik nergens last van. Het sturen van de motor is namelijk geen enkel probleem" Deze zienswijze deelde KNMV overigens terecht niet meer, want drie jaar geleden mocht het nog wel. Een topcoureur die wil deelnemen aan het wegracen moet topfit zijn anders is het niet verantwoord deze sport te bedrijven. Na enige bezinning ziet Jack Middelburg dat ook in.   Jack wel op de cover van het programmablad van Hengelo. Hij legt zijn aanvankelijke afkeuring uit als een teleurgestelde reactie: ,,Vergeet niet dat ik het al zo lang te kwaad met mezelf heb gehad. Ik heb nog nooit gehad dat ik dacht van mij hoeft het niet meer. Maar van de winter was ik er diverse keren dichtbij. Het moeilijkste punt voor mij was dat ik er eigenlijk zelf niets aan kon doen. Het ging het vorige seizoen zo lekker, ik bleef op de machine zitten en mijn resultaten in Grand Prix wedstrijden waren voor mij net zo verheugend als voor de toeschouwers. Als coureur kreeg ik erkenning, daarop was ik geweldig trots. Maar wat gebeurt er dan? Zonder dat ik er ook maar iets aan kon doen liep in Engeland de motor vast tijdens de training. Je seizoen is dan helemaal naar de knoppen. Daar heb ik het erg moeilijk mee gehad, vooral toen zich dat ook nog eens herhaalde in Tolbert," Toch wil Jack Middelburg na zijn herstel op dezelfde voet verder gaan als het vorige jaar. Hij gaat weer rustig aan goede resultaten in Grand Prix-wedstrijden bouwen. Zijn manager Jan Muis: "Middelburg zou Middelburg niet zijn als hij ook deze tegenslag niet te boven zou komen. Daar ben ik van overtuigd.

Door Hans de Bruijn

18 april 1980, Jack steekt zijn duim op, tijdens trainingen op het circuit van Zolder, België, ten teken dat het weer goed is met hem. En dat hij uitkijkt naar zijn eerste race van het seizoen, twee dagen later op het circuit van Zandvoort. De afgelopen week had de KNMV-keuringsarts eindelijk groen licht gegeven. Bot goed, gewrichten goed en spierkracht goed, na maandenlange revalidatie.

Jack tijdens de training in Zandvoort voor het eerst in de nieuwe kleuren van IMN.

Op het laatste moment mocht Jack na veel toestanden toch aan de start op Zandvoort verschijnen, dus alles leek plots een stuk aangenamer. Toen deed het weer een duit in het ongelukszakje. Tijdens het paasweekeinde was het erg slecht weer in Nederland. En dat deed zich vooral aan de kust in Nederland goed voelen. Ik ben die dag ook naar Zandvoort geweest en het was inderdaad bar en boos. Het was alleen jammer dat we ter plekke pas hoorden dat het was afgekeurd. Er was een beperkte dijkbewaking ingesteld en in diverse badplaatsen, waar vanaf 1 april alles opgebouwd mag worden op het strand, verdwenen vele strandhuisjes de zee in. Tijdens de trainingen op zaterdag kwam er door rukwinden een 500cc coureur (Klaas Davidson, 23 jaar) ernstig ten val en de KNMV besloot vanwege het noodweer, vooral door de verraderlijke windstoten, de wedstrijden af te gelasten. De gevallen coureur had beenbreuken en hersenletsel opgelopen en zou op 2e paasdag aan zijn verwondingen overlijden... Volgens een groep coureurs, waaronder Jack, had dit voorval voorkomen kunnen worden. Een jaar eerder was op dezelfde plek ook al een coureur (Rob van Zanten) om het leven gekomen. Vooral de woordvoerder van de groep, Harrie vd Kruijs, had het hier zeer moeilijk mee, aangezien hij al naar de organisatie had aangegeven, dat het een gevaarlijk punt op de baan was (Scheivlak) en dit ook voor de trainingen al had medegedeeld. Men had hier echter niets mee gedaan. De kritiek van de rijders richtte zich ook met name op de vanghekken met palen, die een deugdelijke beveiliging voor de autosport waren, maar voor de motorsport juist een gevaar betekenden. Opmerkelijk was het standpunt van de Nederlandse Motorsport Bond (NMB), die veel ophef veroorzaakte. Zij werkte samen met de KNMV, wat betreft het organiseren van de zes wedstrijden om het Nederlands kampioenshap en Zandvoort was de eerste van de vier races, die de "grote" bond dit seizoen zou organiseren. Men zou verwachten dat de NMB met de KNMV op één lijn zou zitten, maar eerder het tegendeel bleek waar te zijn. Het bestuur van de NMB was namelijk achter de protesterende rijders gaan staan, tijdens de bespreking over de veiligheid van het circuit, met de wedstrijdleiding. Voorzitter Bokhoven zei dat hij het eens was met de bezwaren van o.a. Jack, Willem-Jan Nooteboom, Harrie vd Kruijs en Mar Schouten. KNMV-secretaris Jos Vaessen had drie dagen voor de races in Zandvoort nog verzekerd dat de eisen van de renners stuk voor stuk waren ingewilligd. Harrie vd Kruijs was een dag voor de training nog naar Zandvoort gereden om vast te stellen hoe de veranderingen eruit zagen. Hij had ook doorgekregen van de KNMV dat de punten van kritiek, op het circuit van Zandvoort, allen waren weggenomen. In de tweede helft van 1979 had men alles al aangepast. Harrie had met een fiets het circuit verkend en het eerste wat hij bemerkte was dat er niets gedaan was aan de eerste linkerbocht (waar de beide coureurs om het leven kwamen). Nadat hij dit had aangegeven, deed men er nog niets aan. Dit met het catastrofale ongeluk als gevolg.... Dit zorgde o.a. ook voor grote problemen tussen de NMB en KNMV, die net een contract met elkaar hadden afgesloten voor een verdere samenwerking, de komende drie jaar. Er zou zelfs een kort geding aan te pas gaan komen.

Een week later zou dan tijdens de Grand Prix van Oostenrijk Jack zijn eerste rondjes met de nieuwe Yamaha's gaan rijden, maar weer gooide het klimaat roet in het eten. Was de regen en storm in Zandvoort spelbreker in Oostenrijk was het de sneeuw. Er viel ruim een halve meter op het circuit van Salzburg en de coureurs raakten ingesneeuwd in het rennerskwartier. Op dinsdag begon het te sneeuwen en het hield niet meer op. Diverse fabrieksploegen en enkele privé-rijders waren op dat moment al aanwezig, omdat Suzuki op maandag en Yamaha op dinsdag en woensdag het circuit had afgehuurd. De rest van de coureurs was op dinsdag uiteraard onderweg. In eerste instantie zou de race vier dagen (1 mei) uitgesteld worden, maar toen er een dag later nog meer sneeuw viel, besloot men een andere datum voor de Oostenrijkse Grand Prix te zoeken, deze werd overigens nooit gevonden. Weer een tegenslag voor vooral Jack, omdat hij nog geen meter gereden had. Wil Hartog had op maandag dus nog wel kunnen trainen en was daarna in een hotel gegaan in de omgeving van het circuit. Dinsdag waren o.a. Jack en Boet dus aan de beurt voor hun vrije training, maar die dag begon het te sneeuwen en kon er geen meter gereden worden. Ook woensdag en donderdag bleef het doorsneeuwen. Op donderdagmiddag besloot de organisatie tot de afgelasting. Hartog had op donderdag nog geprobeerd vanuit zijn hotel het rennerskwartier te bezoeken, maar was, na een uur door de sneeuw baggeren, met een auto was het helemaal onbegonnen werk, onverrichterzake retour gegaan. Het rennerskwartier was volledig van de buitenwereld afgesneden. Na de afgelasting bleek hoe krap bij kas sommigen van de privé-rijders zaten, want sommige smeekten bijna op hun knieën bij de organisatie om toch hun onkostenvergoeding te krijgen. Men besloot uiteindelijk dat alle privé-rijders, dus niet de fabriekscoureurs, een tegemoetkoming kregen van 200 gulden. Sommige rijders sprongen zowat een gat in de lucht! 

Willem-Jan hier aan de start van de 350cc in Venhuizen, het zou zijn laatste race worden....

Nog was de ellende voor Jack niet over. Op 5 mei overleed Jack's goede motorvriend Willem-Jan Nooteboom. De Schiedammer was de een dag ervoor tijdens races in de 350cc in Venhuizen, die in hetzelfde weekend als races in Ammerzoden waren verreden, ten val gekomen en overleed aan de verwondingen. Hij had net ervoor nog de 250cc klasse op zijn naam gebracht, in de 350cc klasse kwam er echter een achterblijver ten val, nadat hij Duke Wille, of andersom, geraakt had, en dat kostte W-J het leven. De motor van Wille stuiterde in stukken over de baan en W-J kon de brokstukken niet meer ontwijken. Willem-Jan werd jarenlang door de Nieuwe Revu gesponsord. De dood van zijn vriend was voor Jack een zware klap. Jack die het altijd prachtig vond om iemand in de maling te nemen, werd ooit door Willem-Jan flink teruggepakt: Jack informeerde bij W-J hoe het kwam dat zijn motoren zo blonken, waarop W-J vertelde dat hij daar speciale poets voor had, liep naar zijn caravan en kwam terug met een flesje met witte vloeistof. Na een poosje kwam Jack terug en zei dat hij dat spul niet uitgepoetst kreeg, waarop Willem-Jan het flesje pakte en het in zijn koffie goot. Willem-Jan had Jack laten poetsen met koffiemelk. Dit heeft Jack heel wat keren aan moeten horen, maar hij kon er zelf ook erg smakelijk om lachen! Nooteboom had in 1976, 3 titels (250cc, 350cc en 500cc gewonnen bij de nationalen, dus de B-klasse zeg maar). Bij de internationalen behaalde hij nooit een kampioenschap, maar wel diverse podiumplaatsen. Hij had in 1976 nog samen met Jack "de 6 uren van Zandvoort" gereden. Willem-Jan werd 26 jaar.

04-05-1980 nationale races Venhuizen

Jack zelf had met groot machtsvertoon de 500cc en 750cc in Venhuizen op zijn naam gebracht, waar hij dus eindelijk toestemming kreeg om te mogen starten (zie brief). Het was elf jaar geleden dat er voor het laatst een wegrace in het Westfriese Venhuizen had plaatsgevonden. Ene Johan Jong had in 1979 geprobeerd een race om het Nederlandse Kampioenschap binnen te halen, nadat men in '68 en '69 geslaagde wegraces had georganiseerd. In 1979 lukte het nog net niet, maar er waren wel contacten gelegt. In samenwerking met de MCV/VAC, een plaatselijke motorsportorganisatie, kreeg men het nu in 1980 wel voor elkaar. Na de races in Venhuizen vertelde men dat het redelijk ging met Willem-Jan, dus toog Jack dezelfde avond nog naar Ammerzoden, om daar op 5 mei deel te nemen aan de races aldaar. Op maandag echter, een dag na Ammerzoden bereikte een ieder het bericht dat de goedlachse W-J het ongeval niet had overleefd en op 5 mei was overleden. 

© foto Toon Kannekens

05-05-1980 internationale races Ammerzoden

De dag na Venhuizen waren dus de races op het circuit van Ammerzoden, tijdens internationale wedstrijden op 5 mei. Ook hier sloeg het noodlot toe. Nu in voor anderen nog veel ergere vorm. Tijdens de ochtendtraining had waarschijnlijk een coureur, Leo van der Noll uit Rotterdam, in de nationale (beginnersklasse) 500cc niet in de gaten dat de training was afgevlagd. De 28-jarige rijder reed op een afremmende collega, schoot door de dranghekken en overleefde de botsing met een boom niet.... Tijdens de valpartij van deze coureur waren er nog niet veel toeschouwers aanwezig, aangezien 's-middags pas de toppers van de internationale races aan de start zouden verschijnen. Onder hen o.a. Barry Sheene, Alex George, Jon Ekerold en de toekomstig meervoudig wereldkampioen Eddie Lawson. Er waren vragen over de veiligheid in de bocht waar de coureur gevallen was. Ondanks dat liet de organisatie mensen op de onheilsplek plaatsnemen en niet aan de andere kant van de baan, waar ze veilig konden staan. Tijdens de 350cc nationaal kwam een coureur, Sjirk Joustra uit Kreileroord, in dezelfde bocht ten val en belandde met zijn motor in het publiek waarbij hijzelf en twee toeschouwers (één van hen overleed een paar dagen later) om het leven kwamen. Twee andere toeschouwers raakten zwaar gewond. Het kwam tot kamervragen of races op stratencircuits niet afgeschaft moesten worden. Terwijl de mensen met ambulances afgevoerd werden, besloot de organisatie, met de burgemeester van Ammerzoden om het programma af te gelasten. Om echter een chaos onder het publiek te voorkomen, wilden ze wel de topwedstrijd van de dag, de 500cc internationalen laten verrijden. Deze coureurs zagen dit uiteraard niet zitten, maar op aandringen van de organisatie gingen ze toch van start. Ze hadden echter wel de afspraak gemaakt om het rustig aan te doen. Jack moest achteraan starten, omdat hij door deelname aan Venhuizen geen trainingstijd had. Barry Sheene won uiteindelijk deze lugubere race voor Boet en Jack. Op het erepodium was echter alleen maar sprake van grote verslagenheid en de coureurs stonden met hun hoofden naar beneden, terwijl het publiek één minuut stilte in acht nam...... Weer geen race voor Jack, ook al was dit nu totaal niet belangrijk. Het viel in het niet bij alle verdriet en ellende van de betrokkenen. En dit alles op een prachtige dag, met veel zon en tegen de 30.000 toeschouwers. Na de 25.000ste toeschouwer waren de entreekaarten op en gaf men iedereen daarna maar gratis toegang! In hetzelfde weekend kwam er ook in Duitsland, op het circuit van Hockenheim, een coureur, René Kamlot, om het leven. 

"Paniek" na het dodelijke ongeval.		Barry begrijpt het niet.	Start 500 (met Jack helemaal achteraan). Boet (#26), Willem Zoet (#1), Barry Sheene (#7), Stu Avant (#66) en Lennart Bäckström (#68).
			Boet en Barry op het podium.

ALGEMEEN DAGBLAD, dinsdag 7 mei 1980

Race op leven en dood

Veiligheidseisen blijven mikpunt van kritiek (door Evert Kooij)

Als binnen drie weken zes mensen om het leven komen bij motorwegraces, ligt de conclusie voor de hand dat de veiligheidseisen moeten worden bijgesteld. Het is een gedachte die niet alleen is gerezen door de emotie na de tragisch verlopen ongelukken in Ammerzoden, Venhuizen en Zandvoort. Daarvoor waren de normen, die de veiligheidscommissie van de Koninklijke Nederlandse Motorrijders Vereniging (KNMV) voor de circuits aanlegt, al het mikpunt van met name de kant van de coureurs. Voor zover wedstrijden worden gehouden onder de vlag van de KNMV, is het oordeel van deze commissie meestal bepalend voor het al dan niet doorgaan van de races. Want niet alleen de organiserende vereniging, ook de burgemeester, die verantwoordelijk is voor de veiligheid, gaat bij het verlenen van toestemming voor een wedstrijd vaak af op de bevindingen van de veiligheidscommissie. Weliswaar spreekt ook de politie een woordje mee, maar de "officiële" eisen van de KNMV zijn een richtsnoer. Na afloop van de races in Ammerzoden, waarbij twee coureurs en twee toeschouwers om het leven kwamen, zei burgemeester Galama maandag: ,,wij hebben altijd de eisen van de veiligheidscommissie van de KNMV overgenomen". Verder kon hij er niets over zeggen. Toch is het niet voor het eerst dat Ammerzoden wordt geconfronteerd met de veiligheid van het stratencircuit. In 1977 dreigden zelfs rijders met een boycot van een race, omdat de weg door een hobbel en een haakse bocht, vlak na de start, veel te gevaarlijk werd geacht. De wedstrijdleiding zwichtte daarvoor. Volgens de KNMV zijn de eisen de laatste jaren al zwaarder geworden. Dat getuige de recentelijk ongelukken dat kennelijk niet genoeg is gebeurd, wordt in de motorsportwereld als volgt verklaard: De motorracerij zit flink in de lift. Door de grote successen van Wil Hartog, Jack Middelburg en Boet van Dulmen worden steeds meer jongeren door deze sport aangetrokken. Iedereen die deelneemt aan een wedstrijd dient in het bezit te zijn van een licentie - die wordt na een praktische en theoretische cursus uitgereikt - maar routine komen de veelal jonge coureurs tekort. Oorzaak: er bestaan in ons land geen permanente circuits. De KNMV vind dat de aanleg van permanente circuits de enige mogelijkheid om het aantal ongelukken met dodelijke afloop terug te dringen. Maar veel coureurs zien dat als een doekje voor het bloeden; zolang er geen permanente circuits zijn, moeten de eisen gewoon worden aangescherpt, vinden zij. Of, de reeks ongelukken moeten aan het toeval worden toegeschreven (Jaap van Steenbergen, voorlichter van de KNMV doet dat). Maar er is ook nog Kees van der Kruijs van de Nederlandse Motorsport Bond (NMB). De NMB is een organisatie die zich op dezelfde wijze met de motorsport bezig houdt als de KNMV. Van der Kruijs is voorzichtig in het geven van een oordeel over de veiligheidscommissie van de KNMV. Tenslotte is de race in Venhuizen, waarbij Willem-Jan Nooteboom om het leven kwam, onder auspiciën van zijn bond georganiseerd. Maar over Ammerzoden laat hij weten: ,,Dat circuit daar vroeg om ongelukken". En over het ongeval van 19 april in zandvoort, als gevolg waarvan Klaas Davidson overleed: ,,De coureurs hadden aangedrongen op aanpassing van het circuit. De KNMV zei dat die er ook was gekomen, maar in werkelijkheid is er niets gebeurd".  Jack met manager Jan Muis

KNMV niet streng genoeg (door Hans de Bruijn)

De internationale successen van motorcoureurs als Wil Hartog, Jack Middelburg en Boet van Dulmen hebben een belangrijk effect op een sport. Dat is altijd zo geweest. Kijk maar naar het verleden met Anton Geesink in het judo en Tom Okker in het tennis. Het aantal beoefenaars en belangstellenden stijgt zienderogen. Het maakt dan natuurlijk niet uit of dat gebeurt in een riskante tak van sport of niet. Daarin zit juist het grote probleem van het Nederlandse wegracen anno 1980. Het beleid van de KNMV had zich daarop moeten instellen, een strenger toezicht van de veiligheidscommissie ten aanzien van het rijden op stratencircuits zoals in Ammerzoden zou vrij logisch zijn geweest. Maar dat is nagelaten, de KNMV is tekort geschoten. Er is met de verandering te weinig rekening gehouden. Het is ook geen toeval dat bijna alle ongelukken dit seizoen zijn voorgekomen in de nationale (=beginnende) klassen. Deze worden steeds meer in het bijprogramma van een stratenrace opgevoerd, omdat de kNMV niet weet waar het de onwennige wedstrijdrijders anders een kans moet geven door het al zo vaak uitgesproken gemis van permanente circuits in ons land.

Door de vele dodelijke ongelukken in het begin van het seizoen, werden er diverse wedstrijden voor het Nederlands kampioenschap verplaatst naar België. De kampioensraces in Oudkarspel, Heerlen en Borssel werden geschrapt. 

11-05-1980 Grand Prix Italië, Misano

Nu dan maar naar Italië om daar zijn eerste echte race te gaan rijden. Op Misano, waar voor het eerst in de geschiedenis een GP werd verreden, moest het dan maar gaan gebeuren voor de Hollanders. Hartog met zijn drie nieuwe fabrieks-Suzuki's, Van Dulmen met zijn fabrieks-Yamaha's en Jack met zijn productie-Yamaha die door monteur Adri van der Broeke onder handen was genomen. Maar het noodlot bleef Jack boven het hoofd hangen, al had hij hier zelf voor een groot gedeelte schuld aan. De race was een half uur naar voren geschoven en hij had een poosje liggen slapen in de caravan. Terwijl iedereen naar de start werd geroepen zat Jack nog op zijn gemak in de caravan een shaggie te roken en zijn race-overall aan te trekken. Toen hij bij het hek arriveerde was de opwarmronde reeds begonnen en schoof de Italiaanse organisatie snel de eerste reserve-coureur naar voren. De wet van Murphy bleef Jack achtervolgen, ook al was het erg stom van hem. Einde Grand Prix voor hij was begonnen. Van Dulmen ging onderuit en Hartog viel al snel uit met uitgelopen lagers. Dit overkwam ook de andere Suzuki-fabrieksmachines van Marco Lucchinelli, Graeme Crosby en Randy Mamola. De Nederlanders waren dus snel uitgeteld in hun eerste Grand Prix van het seizoen. De race die vele uitvallers telde werd uiteindelijk gewonnen door twee-voudig wereldkampioen Kenny Roberts voor Franco Uncini, Graziano Rossi (de vader van tegenwoordig wonderkind en veelvoudig wereldkampioen in de 125cc/250cc/500cc en MotoGP, Valentino Rossi), Johnny Cecotto en Carlo Perugini. Katayama werd zesde voor Barry Sheene, Christian Estrosi, Philippe Coulon. En Sergio Pellandini pakte het laatste puntje aan de finish.

© foto Leo Vogelzang www.fotoleovogelzang

Christian Estrosi, 8e op Misano

De trainingen maakten al duidelijk dat Kenny Roberts dit jaar opnieuw de te kloppen man zou zijn. Op de eerste trainingsdag had hij vriend en vijand (tot wie Kenny sedert het World Series debacle een zekere Wil Hartog rekende) al versteld doen staan van zijn 1.22,91, een verbetering van het officiële ronderecord (1979 Lucchinelli, 1.23,1) met tweetiende seconde. Weliswaar wist Lucchinelli op zijn Nava Olio Fiat Suzuki in de laatste zaterdagtraining goed terug te komen met 1.22,47, waarmee hij de pole-position veroverde, maar de voortekenen waren duidelijk. De manier waarop Lucchinelli tekeer ging, baarde de regerende wereldkampioen Kenny Roberts weinig zorgen, want zei de koele Amerikaan: ,,Dat houdt hij morgen nooit 40 ronden vol". De trainingen verliepen voor de Nederlanders met wisselend succes. In het Yamaha-IMN kamp zagen we voortdurend opgewekte gezichten bij zowel Boet van Dulmen als Jack Middelburg, want beide mannen zaten er goed bij zoals dat heet. Vooral Jack was happy: ,,tijdens het rijden heb ik geen enkele hinder van m'n been. Alleen over het aanduwen zondag maak ik mij zorgen. Als ik kracht zet ga ik door de grond van de pijn!" Jack zou overigens op de racedag voor een blunder van de eerste orde zorgen. Het was hem kennelijk ontgaan dat het raceprogramma in zijn totaliteit met een half uur vervroegd was. Hij was trouwens niet de enige, want ook Michel Rougerie meldde zich te laat voor de opwarmronde. Aanvankelijk zou de race om 16.30 uur van start gaan, maar een nieuw tijdschema had de start bepaald op 16.00 uur. Weliswaar liep het programma uit, maar toen om 16.20 uur de 500cc mannen voor de opwarmronde vertrokken stond Jack nog zijn race-overall aan te trekken in zijn transporter. De twee (Italiaanse) reserves, Morbidelli fabrieksrijder Giovanni Pelletier en privé-rijder Carlo Prati, lieten zich dit buitenkansje niet ontnemen en geholpen door een nogal chauvinistische official, die het hek voor de neus van Middelburg en Rougerie dicht deed, schoven zij haastig achter het deelnemersveld aan. Geen Jack Middelburg dus (23e in de training met 1.25,27), maar wel "Witte Reus" Wil Hartog en Boet van Dulmen, respectievelijk op een zesde en elfde startplaats met 1.23,46 en 1.24,48. 

Ook in Italië liet de KNMV zich weer van zijn "slechte" kant zien. Zoals zo vaak was er weer eens geen rijdersvertegenwoordiger aanwezig, of niet te vinden. Willem Zoet, Theo Timmer en Mar Schouten stonden als kleine kinderen met het gezicht tegen het hekwerk van het rennerskwartier gedrukt, waar ze niet werden toegelaten. De KNMV had ook hierin beloofd dat er verandering zou optreden. Helaas... Gelukkig kreeg Wil Hartog het voor elkaar dat de drie Nederlandse coureurs uiteindelijk wel tot de trainingen werden toegelaten. Hij had uitgezocht dat de Italianen met maar liefst 77 coureurs op de trainingslijsten, van de Grand Prix, stonden en bepleitte dat het niet meer als normaal zou zijn dat ook die paar Nederlanders er bij konden. Hartog was dan wel rijdersvertegenwoordiger, maar in die functie moesten internationale beleidszaken opgeknapt worden. Een bestuurslid van een land moet de belangen van hun rijders behartigen. Het ging er destijds in de motorsport nu eenmaal heel anders aan toe dan in andere sporten. Er stond niets vast, wie er vlug bij was, mits hij geen topper was, had de grootste kans. Een rijke sponsor of pappa, die met geld wapperde, kreeg vaak voor elkaar dat de organisatie een rijder een start gaf en hiervan waren de "mindere goden" dan de dupe! Ook in dit geval, Mar Schouten was door de KNMV verteld dat er voor 100% zeker een start voor hem was geregeld en als je er dan 600 kilometer verderop achter komt dat dit niet zo is, dan word je daar goed ziek van. Zeker als er dan niemand aanwezig of bereikbaar is. Willem Zoet mocht door de bemiddeling van Wil Hartog uiteindelijk wel deelnemen aan de trainingen, maar wist zich niet voor de race te kwalificeren.

Roberts winnaar voor Uncini en Rossi.

Start 500cc Misano, terwijl Jack zich verbijt in het rennerskwartier, Johnny Cecotto (#4), Randy Mamola (#15), Kenny Roberts (#1), Wil Hartog (#3) en Marco Lucchinelli (#10).

© foto Leo Vogelzang

TELEGRAAF, zaterdag 17 mei 1980

,,Jumping Jack" hoopt op beter

Motorcoureur eindelijk verlost van ellende (door Peter Boekhoudt)

Jack tijdens de training in Jarama Jarama - Jack Middelburg kan de grappen niet meer horen! ,,Hé, Jack uitgeslapen?" of ,,Jack, al wakker?" Het is maar een greep uit het arsenaal kwinkslagen dat de besnorde 500cc coureur sinds de tragisch verlopen Grand Prix van Italië heeft te verduren. Hij zou daar de start van de 500cc race hebben misgelopen, omdat, zo wordt gefluisterd, Jack Middelburg zich had verslapen. Nu, een week later in het Spaanse Jarama, moet de Yamaha-coureur zo langzamerhand al zijn, heus wel aanwezige, humor uit de kast halen om daar nog om te kunnen lachen. Toch is dat niet waar Middelburg aan de vooravond van de GP-wegrace van Spanje wakker van ligt. ,,Ik ben er behoorlijk ziek van geweest", verteld Middelburg, ,,maar het gaat gewoon verder. Ik vind het alleen erg vervelend dat ik alwéér een Grand Prix gemist heb. Op deze manier kom ik nooit op gang. Ik weet wel dat er leukere aanloopmogelijkheden zijn voor een goed seizoen. Ik heb bijvoorbeeld nog steeds veel last van mijn been. Die genezing kost tijd. Je moet niet vergeten dat Hartog en Van Dulmen al maanden bezig zijn, terwijl ik nog maar net een beetje fatsoenlijk kan lopen na mijn ongeluk. Bij het rijden heb ik geen last, maar bij het aanlopen heb ik nog veel pijn. Ik denk dat de belasting op het been de laatste weken te groot is geweest. Ook financieel is de toekomst voor Jack nou niet bepaald rooskleurig te noemen. Na het wegvallen van zijn sponsor F&S moet hij het met een minimum aan keiharde florijnen doen en dat komt keihard aan. ,,Dit seizoen kost mij handen vol geld", verklaart Middelburg. ,,Zoveel eigenlijk dat als ik dit jaar niet in de kijker kom, ik het volgend seizoen wel kan vergeten. Ik kan er een seizoen geld bij leggen, maar dat moet niet te lang duren. Eenmaal is het op". Deze factoren, samengevoegd met het feit dat de Yamaha van Jack Middelburg nog niet in topvorm is, geven hem niet zo'n gunstig vooruitzicht op de Grand Prix van morgen. ,,Daar gaat het me eigenlijk niet om. Ik beschouw mijn eerst GP van het seizoen als een testcase en dan hoop ik tegen de TT van Assen weer helemaal terug te zijn. Ik denk wel dat het me lukt. Misschien heb ik nog problemen met besturen, dan kan ik die mooi tegen die tijd opgelost hebben. En als mijn been dan ook weer voor elkaar is, wat ik wel hoop, kan ik een goede tweede seizoenshelft maken. Je moet niet gek staan te kijken als ik over een paar maanden weer volop in de race zit".

18-05-1980 Grand Prix Spanje, Jarama

Kenny Roberts voor Marco Lucchinelli

Dan maar naar Spanje voor de Grote Prijs op het circuit van Jarama op 18 mei. Terwijl andere coureurs al hun wedstrijden reden vanaf medio maart, had Jack alleen een paar rondjes rustig aangereden op het circuit van Ammerzoden, 2 races in Venhuizen, en wat trainingsrondjes op Misano. Zijn been bleef ook veel last bezorgen en ook financieel zat het verre van goed. Hij had dan wel via I.M.N. productieracers ontvangen, maar zat zonder grote sponsor en alle reiskosten, monteurkosten etc. moest hij uit eigen zak betalen. Tijdens de trainingen in Spanje bleek de Yamaha ook totaal niet probleemloos te functioneren en dat resulteerde in een 20e startplaats. Tijdens de race vloog dit keer Wil Hartog er hard af en men vreesde dat hij zijn rug had gebroken, zo hard kwam hij in aanraking met een vangrail. Dit viel gelukkig achteraf reuze mee, ook al bleek een paar weken later alsnog een wervelbreuk, waardoor hij enige wedstrijden zou missen. Van Dulmen eindigde als 18e en klaagde dat de fabriekssteun die hem was toegezegd totaal niet werd nagekomen. De Yamaha had vreselijk veel stuurproblemen, waar ook Jack heel veel problemen mee had. Evenals de andere Yamahacoureurs zoals, Sheene, Frutschi, Cecotto, Pons en Sarron. Christian Sarron kwam overigens ten val en zou de rest van het seizoen al kunnen vergeten door een gebroken hand en pols. Jack reed een rustige en stabiele race, het was tenslotte zijn eerste sinds zijn val in Tolbert van september het vorige jaar. Hij eindigde nog voor Van Dulmen op een 15e plek. Hij was als laatste van de startgrid vertrokken, aangezien hij heel veel moeite had om met zijn been de motor aan te duwen. Het been zou Jack de rest van zijn carrière parten blijven spelen. Zou erg vaak erg slecht wegkomen van zijn startplaats en daarmee de arbeid in de training vaak teniet doen. Terwijl Jack in 1979 bewezen had, door in Rijeka, Assen en Imatra kopstart te pakken, bijna net zo'n bliksemstart als Wil Hartog te hebben. Dat zou helaas nooit meer zo zijn, de blessure van Silverstone/Tolbert 1979 zou hem blijven achtervolgen. Anders als vandaag de dag hadden ze indertijd nog een duwstart. In de hedendaagse motorracerij start men met draaiende motoren. Tijdens de race had Jack weinig last van zijn been die in een speciale bandage zat. De kop was er eindelijk af voor "onze Jumping Jack". De race werd weer gewonnen door Kenny Roberts voor Marco Luchinelli en Randy Mamola. De 3 Hollanders bleven dus andermaal puntloos.

Randy Mamola tijdens de training in Spanje

De enige die Kenny Roberts nog zal kunnen afstoppen, is Kenny Roberts zelf. Door pech te krijgen of er domweg af te vallen. Maar die kans is erg klein. Niet alleen draait het team van de regerende wereldkampioen perfect (drie monteurs waaronder Kel Carruthers, een hele vloot Japanse technici, plus een bandenspecialist van Goodyear), maar ook Kenny zelf is één bonk zelfvertrouwen. Normaal gesproken kan er na Spanje al niets meer misgaan voor de koele Amerikaan, die ditmaal na zijn overwinning de vriendelijkheid zelve was en op het erepodium zelfs FIM-president Rodil del Valle minzaam de hand schudde. Een historisch ogenblik mogen we wel zeggen... Vorig jaar was Roberts namelijk zo kwaad geworden, toen hij niet het minimale prijzengeld in Spanje kreeg, dat hij zijn gewonnen beker inleverde en de lauwerkrans als oud vuil weggooide. Men probeerde hem dit jaar terug te pakken, door te zeggen dat men zijn inschrijfformulier niet op tijd had ontvangen en hij hierdoor niet mocht starten. Men kon dat uiteraard, zeker na de winst van Roberts, een week eerder in Italië, niet hard maken en moest bakzeil halen. Bij Suzuki moet men langzamerhand radeloos zijn. In Spanje toverde de fabriek plotseling gloednieuwe monoshockers uit de hoge hoed, maar evenals in Italië lukte het de Suzuki-mannen niet om enige indruk te maken op Roberts. "He has a mental jump on everybody" foeterde zelfs Randy Mamola, die toch erg blij kon zijn met zijn derde plaats. Wil Hartog moest zijn inzet om bij Kenny Roberts en Marco Lucchinelli te blijven in de tweede ronde zelfs bekopen met een forse schuiver, die redelijk goed afliep voor de Witte Reus, die maandag na zijn ontslag uit het Madrileense ziekenhuis ook gerust "zakje blauw" genoemd mocht worden. Al tijdens de trainingen heerste er weinig optimisme in het Nederlandse kamp. Boet klaagde steen en been over de "danspasjes" van zijn Yamaha, waarvan zowel de voorvork als de achtervork niet correct af te stellen bleken. "Waar blijven m'n speciale onderdelen" verzuchtte hij. "Ze schijnen wel inmiddels in Rotterdam te zijn, maar daar heb ik hier niets aan. Zo stuurt het ding echt niet. Ik kan wel een paar rondjes een hoog tempo forceren, maar hou ik dat te lang vol, dan ga ik er gegarandeerd af". Dus bleef Van Dulmen niets anders over dan als een toerist de race uit te rijden (18e).

Michel Rougerie, net buiten de punten met een elfde plaats.

Jack Middelburg reed een prima wedstrijd, ondanks het feit dat Dr. Derweduwen kort voor Spanje weer een steuncorset om zijn rechterbeen had aangebracht. Omdat hij nog steeds geen kracht kon zetten bij het aanduwen verprutste hij zijn start. "Hij liep direct, maar helaas liet ik 'm afslaan" foeterde Jack. "Tja, en voor ik er dan weer af ben. Dat duurt bij mij wel effe". Toch was hij erg blij met zijn vijftiende plaats. ,,Vergeet niet dat dit m'n eerste Grand Prix is na 9 maanden. En dan gelijk 36 rondjes hier in het rond tollen... Dat is keihard werken!" De race had een eentonig verloop. Lucchinelll mocht in de beginfase even het tempo aangeven, maar in de zevende ronde draaide Kenny enkele rondjes alles of niets, sloeg een gat, en liet zich daarna nooit meer bedreigen door de constant tweede rijdende Marco Lucchinelli, die op veilige afstand gevolgd werd door Randy Mamola. Graziano Rossi lag aanvankelijk vierde, maar moest deze riante positie na een schuiver opgeven. De vierde plaats werd toen inzet van een schitterend gevecht tussen Barry Sheene, Johnny Cecotto en Takazumi Katayama. De Japanner deed iedereen opnieuw versteld staan door zijn standaard RG500 moeiteloos langs de Yamaha's van Sheene en Cecotto te schuiven en fraai vierde te worden, waarbij hij in de slotfase zelfs inliep op fabrieksrijder Randy Mamola. Franco Uncini (gevallen in de training) en Philippe Coulon zaten elkaar de gehele race in de haren over de zevende plaats, die uiteindelijk voor Uncini bleek te zijn. Korky Ballington reed de 500 cc Kawa-vierpitter naar een keurige dertiende plaats. Kork begon de race vrij afwachtend, begon steeds sneller te draaien en zou wellicht hoger hebben kunnen eindigen als hij direct voluit gegaan was. Hij toonde echter dat Kawasaki met de KR500 op de goede weg is. Christian Sarron was tijdens de training ook hard afgestapt en voorlopig met een gebroken hand uit de roulatie. Ook Skip Aksland, de Amerikaanse protégé van Kenny Roberts, die diverse Grand Prix zou rijden dit jaar, ging hard van zijn machine, van het Zago-team, en brak daarbij een been.

20 mei 1979, uitslag 500cc Grand Prix Spanje, circuit Jarama
500cc Jarama: Franco Uncini (#5) voor Barry Sheene, Johnny Cecotto, Graziano Rossi (#28), Carlo Perugini en Takazumi Katayama. Jarama: De Amerikanen Randy Mamola, Skip Aksland en Kenny Roberts. Kenny Roberts	1.	Kenny Roberts	USA	Yamaha	55.59.57	De nummers één en twee in de Spaanse  race: Kenny Roberts en Marco Lucchinelli.
	2.	Marco Lucchinelli	I	Suzuki	56.03.71
	3.	Randy Mamola	USA	Suzuki	56.18.32
	4.	Takazumi Katayama	J	Suzuki	56.21.77
	5.	Barry Sheene	GB	Yamaha	56.49.25
	6.	Johnny Cecotto	YV	Yamaha	56.53.07
	7.	Franco Uncini	I	Suzuki	56.57.65
	8.	Philippe Coulon	CH	Suzuki	56.59.42
	9.	Michel Frutschi	CH	Yamaha	57.12.71
	10.	Carlo Perugini	I	Suzuki	57.17.57
	11.	Michel Rougerie	F	Suzuki	56.59.60
	12.	Graeme Crosby	Nzl	Suzuki	57.21.08
	13.	Kork Ballington	Zaf	Kawasaki	57.21.48
	14.	Graziano Rossi	I	Suzuki	1 ronde
	15.	Jack Middelburg	NL	Yamaha	1 ronde
	16.	Christian Estrosi	F	Suzuki	1 ronde
	17.	Hubert Rigal	F	Yamaha	1 ronde
	18.	Boet van Dulmen	NL	Yamaha	1 ronde
	19.	Markku Matikainen	SF	Yamaha	1 ronde
	-	Sadao Asami	J	Yamaha	Machine
	-	Gianni Rolando	I	Suzuki	Machine
	-	Patrick Pons	F	Yamaha	Machine
	-	Werner Nenning	A	Suzuki	Machine
	-	Patrick Fernandez	F	Yamaha	Machine
	-	Bernard Fau	F	Yamaha	Machine
	-	Graziano Rossi	I	Suzuki	Valpartij
	-	Sergio Pellandini	CH	Suzuki	Machine
	-	Skip Aksland	USA	Yamaha	Valpartij
	-	Richard Hubin	B	Yamaha	Machine
	-	Wil Hartog	NL	Suzuki	Valpartij
	-	Christian Sarron	F	Yamaha	Machine
1 ronde

25-05-1980 Grand Prix Frankrijk, Paul Ricard

© foto Leo Vogelzang

Keiharde concurrentie in de 500cc, hier knokken Ballington, Uncini, Katayama, Rougerie, Jack en Fau om de 7e plek!

De stuurproblemen speelden de twee Hollanders ook in Frankrijk op het circuit van Paul Ricard (Le Castellet) veel parten. Van Dulmen kwam niet verder dan de 19e plek, nog achter Willem Zoet, die 18e werd. Jack reed ondanks het zwabberen en trillen van de Yamaha helemaal geen verkeerde race. Vier ronden voor het einde reed hij nog op een mooie 10e plaats (na een 19e trainingstijd!). 

Jack in gevecht met Ballington (#11) en Cecotto (#4)

Hij probeerde echter aanknoping te krijgen met de voor hem rijdende Korky Ballington op zijn Kawasaki fabrieksmachine en Johnny Cecotto. Dit lukte ook nog en hij passeerde Ballington en Cecotto, maar dit vroeg te veel van de banden en de trillende Yamaha en Jack vloog met een flinke salto van zijn Yamaha. Barry Sheene die dit jaar over een zelfde Yamaha beschikte als Van Dulmen overkwam hetzelfde door gelijke omstandigheden. Toch hard proberen te gaan op een niet te sturen motorfiets. Jack liep een gekneusde enkel en Barry een handblessure op en later zou zijn pink geamputeerd moeten worden. Er was één Yamaha die de stuurproblemen niet had en nog heel wat extra vermogen en die werd gereden door Kenny Roberts, die zijn derde Grand Prix zege op rij pakte, gevolgd door de Suzuki's van Randy Mamola en Marco Lucchinelli. De val van Jack wordt mooi vormgegeven op bijgaande foto, in de single van de 'Rolling Stones - Jumping Jack Flash', die ik ooit van fotograaf Leo Vogelzang heb gehad. Jack's Yamaha vatte na de val ook nog vlam, maar Jack hield er verder geen lichamelijke schade aan over. Er zou echt wat moeten gebeuren aan de stuurproblemen van de Yamaha, maar hoe was nog de vraag. De Yamaha-fabriek had maar één ding voor ogen en dat was de derde wereldtitel op rij van Roberts. Zelfs de fabrieks-Yamaha coureurs Barry Sheene, Johnny Cecotto (toch niet de minsten) en Van Dulmen werden aan hun lot overgelaten. Laat staan Jack met zijn privé-machine. Wil Hartog moest, door zijn val in Spanje en de daarmee gepaard gaande verschoven ruggenwervel, verstek laten gaan in Frankrijk.

Marco Lucchinelli zorgde in de laatste zaterdagtraining voor sensatie door een ongewoon snelle tijd van 2.03.42, een kleine twee seconden sneller dan Roberts. Jack Middelburg reed een snelste trainingsronde van 2.08.35 en stond daarmee als veertiende op de vierde startrij. Stuurproblemen zouden echter bijna alle Yamaharijders parten spelen. Jack Middelburg en Barry Sheene probeerden het wel, zagen inderdaad kans om zich bij de eerste tien te scharen, maar moesten beiden de tol voor hun gedurfde rijstijl betalen. Sheene liep bij z'n schuiver een gecompliceerde pinkbreuk op, de pink zou na diverse operaties, geamputeerd worden. Jack kwam met wat lichte kneuzingen goed weg. Bij de val probeerde hij bewust zijn zwakke linkerbeen zo goed mogelijk te beschermen. Best geplaatste Yamaha-rijder na Roberts werd Johnny Cecotto. Negende! De race opende met een bliksemstart van Lucchinelli en Mamola. Op enige afstand daarachter volgden in de eerste ronde Graziano Rossi, Graeme Crosby, Barry Sheene, Christian Estrosi, Kenny Roberts, Franco Uncini, Kork Ballington en Takazumi Katayama. Jack zat goed in het middenveld, maar Boet verkeerde direct al in de achterste regionen. "Het achterwiel begint, zodra ik er het gas op zet, direct te stuiteren. Op deze manier rij ik anderen gewoon in de weg!" bromde een furieuze Boet na afloop. Op advies van Roberts en Jörg Möller zal nu omgekeken worden naar een ander frame. Een Nico Bakker kopie lijkt hoge ogen te gooien.... Roberts had vijf ronden nodig om het gat met koploper Lucchinelli dicht te rijden. 'Lucky' bleef tot en met de 8e ronde aan de leiding, toen nam Roberts het initiatief over, een ronde later verrassend gevolgd door een eerste plaats van Randy Mamola. Weer een ronde later zat Lucchinelli opnieuw aan de leiding, alvorens Roberts definitief zijn slag sloeg en het aan Mamola en Lucchinelli overliet om uit te maken voor wie de tweede plaats zou zijn. Het werd Mamola, zij het met gering verschil. Rossi en Crosby reden onbedreigd naar de vierde en vijfde plaats, terwijl Katayama wederom voor vuurwerk zorgde door vanuit tiende positie op te rukken naar een uiteindelijke zesde plaats ten koste van Ballington, die zijn eerste WK-punten pakte op de KR500, en Michel Rougerie. Geen punten dus voor Jack Middelburg, die op het moment van zijn val in achtste positie lag en zich juist de meerdere getoond had van Cecotto en Ballington.

		Kork Ballington
Valpartij Barry Sheene
Frankrijk: Roberts winnaar voor Mamola en Lucchinelli        Raymond Roche voor Patrick Pons. Petra, Jack en Adri in Frankrijk

26-05-1980 internationale races Tubbergen

Jack en de rest van de Nederlandse top moesten een dag na de GP van Frankrijk al weer aantreden op het Twentse circuit van Tubbergen voor de internationale wedstrijden aldaar. Jack was uiteraard nog flink stijf van de val van een dag eerder en zijn been was er ook nog slecht aan toe. Hij moest zich dus door Adri achteraan het startveld aan laten duwen, want zelf de motor aan de praat krijgen was er niet bij. Al eerder gememoreerd, mocht er in die tijd al een start met draaiende motoren geweest zijn, zoals heden te dage, dan hadden er (nog) heel wat meer overwinningen door Jack geboekt geweest. Nu moest hij dus beide manches een flinke klus klaren door dwars door het veld naar de kop te rijden en daar stonden ze uiteraard ook niet stil. Buiten de 30.000 toeschouwers keek ook de regering met argusogen toe, hoe de races zich op dit stratencircuit zouden onthullen. De veiligheidsaspecten waren echter perfect geregeld en geen van de coureurs liep noemenswaardige letstel op. Het aanwezige kamerlid was onder de indruk van de genomen maatregelen.

Jack in Tubbergen.

Terug naar de races, het was in de 500cc de dag van de regerende Nederlands kampioen, Willem Zoet. Deze was er extra op gebrand om zich waar te maken op zijn splinternieuwe en zeer snelle Suzuki RG5. De successen van "de Grote Drie" zaten hem nogal dwars, want hij kreeg niet altijd een start voor de GP's, omdat de organisatoren vaak drie Nederlandse inschrijvingen in de halveliterklasse voldoende vonden. De eerste manche viel Van Dulmen uit met een gebroken krukas en zo pakte Zoet de overwinning voor Jack, die dus een prachtige wedstrijd reed vanuit het achterveld, ondanks zijn stijvigheid, een souvenir van zijn val in Frankrijk. De tweede manche won Boet van Dulmen, voor Willem Zoet, Jack, Philippe Coulon en Dick Alblas. Jack pakte een prima tweede plaats in de eindstand, meer was er absoluut niet te behalen, na in beide manches de ronderecords op zijn naam te hebben gebracht. De 50cc en 125cc werden verder gewonnen door de Zwitser Hansi Müller, de 250cc klasse door de Engelsman Chas Mortimer en de 350cc door Mar Schouten.

Onder het toeziend oog van een aantal politieke belangstellenden bewees de KNMV in samenwerking met de organisatie dat er best nog races op stratencircuits georganiseerd kunnen worden. Met behulp van de Rijksdienst Verkeersveiligheid had men alle voor het publiek toegankelijke situaties in beeld gebracht. Aan de hand hiervan werden voor het publiek de noodzakelijke maatregelen getroffen. Ook de coureurs werden niet vergeten. Voorafgaand aan de zaterdagtraining kregen een aantal coureurs de gelegenheid hun wensen met betrekking tot de veiligheid naar voren te brengen. Een goede zaak, waarbij vooral Dick Alblas de chicane op het lange rechte stuk met coureursogen bekeek en daarop dit obstakel zo aanpaste, dat vele coureurs in vloeiende stijl en met veel genoegen de chicane konden nemen. Ook had de wedstrijdleiding de beschikking over een gesloten T.V.-circuit. Met behulp hiervan werd letterlijk alles in de gaten gehouden en konden à la minuut veranderingen worden toegepast. Een zeer goede zaak was ook het feit dat de pechvogels van zaterdag, op maandagmorgen konden meetrainen. Een prima stukje veiligheid. Kortom, het was perfect voor elkaar met als gevolg dat alles uitstekend is verlopen. Al had men alles prima voor elkaar, toch was de spanning op maandagochtend te snijden, zouden alle GP-gangers (Frankrijk) op tijd aanwezig zijn? Inderdaad; het lukte de heren, al moet je niet vragen hoe. Katayama moest bijvoorbeeld trainen op de 350 cc van Chas Mortimer, omdat zijn eigen machine nog niet aanwezig was. Willem Zoet had helemaal geen reservemateriaal bij zich en Jack Middelburg was behoorlijk stijf na zijn val op Paul Ricard.

De eerste manche van de 500cc leverde geen interessante strijd om de voorste posities op. Boet, kwam de eerste drie ronden op kop door. Toen was het echter afgelopen. Met ingebrande zuigers moest Van Dulmen als toeschouwer de race vervolgen. Willem Zoet voerde toen het veld aan, op grote afstand gevolgd door Jack Middelburg. Jack was als laatste gestart, ondanks zijn tweede trainingstijd. Het aanduwen van zijn machine levert nog dermate veel problemen op, dat Jack liever als laatste startte. In de derde ronde was hij echter alweer voorin te vinden. Katayama, ook als een der laatsten gestart, kon een dergelijk staaltje niet uithalen, De Japanner moest al in de vierde ronde met een verbrande koppakking de pits in. Wie wel uitstekend mee kon komen was thuisrijder Eddie Kuipers (voor Eddie zou het zijn laatste racejaar worden. Aan het eind van het seizoen zou hij stoppen na een vierjarige racecarrière). In eerste instantie probeerde Dick Alblas hem nog van een derde plaats af te houden, maar halverwege de race was de derde plaats definitief voor Kuipers.

Bijzonder spannend was de strijd tussen Rob Punt en Wim ten Klooster om de vijfde en zesde plaats. Beide coureurs hebben eerder dit seizoen al bewezen er echt bij te horen. Uiteindelijk was het Ten Klooster die beslag wist te leggen op de vijfde plaats. Dale Singleton, winnaar van de Daytona 200 in 1979, maakte er achterin het veld een prima show van. Met wheelies van vijfhonderd meter lengte bracht hij de handen van de 22.000 toeschouwers langdurig op elkaar. Hennie Wever was de pechvogel dit weekend. In de eerste manche ging Piet v/d Wal op de achterzijde van het circuit door zijn remmen heen waarbij hij Hennie wever vol in de flank raakte en ze beiden, zonder al te grote blessures, ten val kwamen. Beiden konden dan ook, na enig oplapwerk, in de tweede manche gewoon van start gaan. Met nog een paar ronden te gaan, kneep nu Wever door zijn remmen en torpedeerde op zijn beurt Takazumi Katayama. Ook zij kwamen hierbij ten val, waarna de Japanner zijn ongenoegen duidelijk liet merken. De meest "gelukkige" rijder dit weekend zou Jannes Ebeling wel eens geweest kunnen zijn. Tijdens de trainingen voelde hij plots een enorme klap, terwijl hij volgas op het rechte eind reed. Hij keek achterom en zag een voetbal! over de baan heen stuiteren. Hij kwam dus erg goed weg door een idiote streek van een ander.

De spanning in de tweede manche van de halveliterklasse bleef opnieuw achterwege. Boet reed zonder al te veel problemen regelrecht naar de overwinning. Willem Zoet zag zijn tweede plaats en daarmee zijn totaal overwinning geen moment in gevaar komen. Jack Middelburg knalde, evenals in de eerste manche, van de laatste startplaats in twee ronden tijd naar voren, maar de Stimorol-man (Zoet) en Van Dulmen waren in die twee ronden al te ver verdwenen voor Jack. Ook Eddie Kuipers leek zijn prestatie te gaan herhalen, maar een schuiver in de vierde ronde maakte daar een eind aan. Philippe Coulon, die in de eerste manche machinepech had, schudde Dick Alblas van zich af en pakte daarmee een vierde plaats. Rob Punt was ditmaal de meerdere van Wim ten Klooster en reed dan ook naar een zevende plaats. De totaaloverwinning ging dus naar Willem Zoet. Jack Middelburg werd uiteindelijk, ondanks zijn handicap van twee maal achteraan starten, tweede en Dick Alblas pakte de derde plaats. De eerste buitenlander kwam pas met Gerhard Vogt op de zesde plaats. Al misten vele coureurs een fijne collega (Willem-Jan) op het rennerskwartier en waren niet alle races even spannend, toch kunnen we eindelijk weer eens spreken van een goed raceweekeinde.

Hier een volledig  verslag van de races in Tubbergen  

© foto's Toon Kannekens

01-06-1980 internationale races België, Chimay