DE HAAGSCHE COURANT, woensdag 19 oktober 1979

Hengelo 350cc: Johan "Bobo" van Eijk. Johan had een andere bus gekocht en daar stond nog een 350cc-er in. Deze mocht hij erbij hebben, zodoende besloot hij ook maar in de 350cc klasse aan te treden in 1979.

Hengelo 350cc: Johan "Bobo" van Eijk (#47), werd 11e, voor Rini van Kasteren (#5), deze viel uit.. 

 Jack ondertekend contract met Sarome aansteker voor het nieuwe seizoen. Sarome die ook andere toppers, Takazumi Katayama en Chas Mortimer, jarenlang sponsorde.

        Adri vd Broeke, Jack en Hans Valstar.

Jack Middelburg: Ik ben m'n hersens gaan gebruiken.

Een mager koppie, een nicotinekleurige snor en een zevende plaats in het wereldkampioenschap. Dat is Jack Middelburg. Jumping Jack werd hij vroeger genoemd, omdat hij regelmatig naast zijn motorfiets lag. Maar Jack heeft er van geleerd. ,,Ik ben m'n hersens gaan gebruiken", zegt hij. En dat heeft geholpen. Jack reed dit jaar zijn eerste volledige Grand Prix-seizoen en ondanks z'n gebrek aan GP-ervaring wist hij al in het eerste jaar door te stoten naar de internationale top van de wegracerij. Niet gek voor een jongen, die in 1973 zijn eerste wedstrijdje reed op een omgebouwde standaardmotor......

Risico's? Nee, ik vind dat ik geen risico's neem. Ik heb nog nooit zo zeker gereden als dit jaar. Vroeger sprong ik op dat ding, ik gaf gas en ik lag er naast. Ik heb nog nooit zo zeker gereden als dit jaar. Kijk, ik ga nu óók wel zo hard mogelijk, maar ik ga er meer bij denken. Voor de wedstrijd overleg ik bij mezelf allerlei dingen en ik probeer nu ook mijn hersens bij de race te houden. Vroeger dan ging ik er op zitten en dan was het: ''Ik zie wel". Ik schrik niet. Ik ben in Silverstone ook helemaal niet geschrokken, dat heb je vlak daarna, in de Formule 750 race in Assen wel kunnen zien. Kijk, als het mijn eigen schuld is, zeg ik het ook, maar in Silverstone kon ik er helemaal niets aan doen. In de training was me daar ook al een drijfstang gebroken, maar toen gebeurde het bij het accelereren. Dan staat er 100 pk op en dat maalt wel door. Eén zo'n drijfstangetje krijgt dan niet de kans om de boel te blokkeren. Maar de tweede keer dat er een drijfstang brak, was tijden het remmen. Die drijfstang hapte bovendien nog in het carter en toen zat de hele boel muurvast. Het achterwiel is daarna niet één slag meer rondgeweest. En als je wiel twee tellen stilstaat, lig je er wel naast. Je had mijn fiets moeten zien, dat ding was plát! Ik heb nog nooit zo'n platte fiets gezien! Nou, en toen kwam die kampioensrace in Tolbert. Als die klapper in Silverstone niet was gebeurd, was er in Tolbert ook niets gebeurd. Maar ik had weer last van verslappende concentratie. In de 350cc klasse ging het weer zo verschrikkelijk goed, te gemakkelijk eigenlijk. Je denkt dan: ,,het gaat toch wel". Voor de 750cc race lag er een verkeerde achterband op, een type dat voor zo'n circuitje helemaal niet geschikt was. Dat geeft niet, maar je moet er wél rekening mee houden. En dat deed ik dus even niet.... Toen ik er in Tolbert naast lag, greep ik naar mijn been en ik dacht: ,,naar Derweduwen". Wat heb ik onderweg een pijn geleden in die ambulance! 's Nachts om half twee waren we in Mol en gelukkig was ik toen, ondanks de pijn, zo moe, dat ik uit mezelf in slaap viel. Om acht uur 's-morgens werd ik door Derweduwen wakker gemaakt. We hebben toen de röntgenfoto's bekeken die er in Groningen gemaakt waren, en binnen een half uur lag ik op de operatietafel. 's-Middags om half één kwam ik weer bij. Derweduwen zat naast mijn bed en hij zei: ,,Het is weer piccobello". Je weet gewoon niet, hoe je zo'n man dan bedanken moet... Kijk, dit is de laatste röntgenfoto, gemaakt op 17 september. Dit zit er nu in: een plaat en veertien schroeven. Als je goed kijkt, kun je vlak bij mijn enkel de breuk van Silverstone zien, en daarboven de breuk van Tolbert. Door de val in Tolbert werd de plaat die er na Silverstone in was gezet, losgerukt en één van de schroeven nam ook een stukje bot mee, dat was even vervelend. Maar ik genees vlug. Derweduwen zei: ,,Je hebt veel kalkvorming, je geneest nog sneller dan een kind van zes jaar". Hoe dat komt, weet ik niet. Het is in elk geval geen kwestie van rust, want ik rust helemaal niet, daar ben ik veel te druk voor. Ik eet goed en ik drink veel melk. Alcohol drinken doe ik niet, maar ik rook wel veel. Té veel, daar moet ik een beetje mee gaan uitscheiden, want het is nu echt te gek. Ik heb dagen dat ik wel een pakkie shag leeg rook. Tolbert was voor mij wel de laatste race van het seizoen. Ik heb besloten in Hengelo niet te rijden. Derweduwen zei tegen me: ,,als je weer gaat rijden, kan ik je niet tegenhouden. Maar als er in Hengelo iets gebeurt, hoef je niet meer bij me te komen". Ik weet niet, of-ie het meende, maar ik denk van wel. Hij was na Tolbert al niet zo blij met me...

Ik heb nu zonder de racerij ook genoeg te doen. Sinds kort ben ik namelijk eigen baas, ik heb vier man personeel in dienst: kassen beglazen. Zelf ben ik al vanaf mijn veertiende jaar kassenbeglazer. Eerst werkte ik bij mijn pa, maar toen ik ging racen ben ik daarmee uitgescheden. Maar ja, de racerij is ook niet iets blijvends en je moet toch wat voor de toekomst... Nee, ik word geen tweede Cees van Dongen. Ik zal de racerij niet zomaar los kunnen laten, maar als het op een gegeven ogenblik niet meer gaat, moet je stoppen. Daar bedoel ik niet mee dat het bij Cees niet meer gaat, hoor. Ik heb veel respect voor de manier waarop hij broekies van mijn leeftijd de les leest. Maar voor hem ligt het toch anders, hij sleutelt ook graag. Ik niet, ik ben zo a-technisch als de pest. Nee, ik hoop, als ik een jaar of 36, 37 ben, dat ik het dan gezien heb. Dat ik dan zal kunnen zeggen: jongens ik heb een jaartje of vijftien gereden, ho maar. Ze vragen me weleens of ik niets aan mijn conditie doe. Maar dat hoeft niet als je kassenbeglazer bent. Zo'n ruitje weegt twaalf kilo en er gaan er zo'n acht- of negenhonderd per dag door je handen, terwijl je op een gammel plankje staat. Als ik een dag gewerkt heb, hoef ik echt niets meer aan mijn conditie te doen...

Volgend jaar ga ik waarschijnlijk 500 en 750cc rijden. Nee, op de 350cc rij ik nooit meer. Drie klassen is te veel en ik vind de 350cc ook geen fijne klasse. Ik vind het een heel leuke fiets, maar niet voor mij. Mijn voorkeur gaat uit naar die dikke dingen en het gaat niet samen, vind ik. Kijk maar, er is geen één coureur die én op een 350 én op een 750 hard gaat. Nou ja, Randy Mamola dan, maar die heeft er dit jaar ook knap vaak naast gelegen. In de wedstrijden niet nee, maar in de trainingen wel. Als het even kan, wil ik in 1980 niet meer rijden voor het Nederlands kampioenschap. Ik hoop dat we van de KNMV zonder problemen ontheffing krijgen. De bedoeling is dat ik volgend seizoen alle Grand Prix ga rijden, ook Venezuela. Het zal met privé-spul wel moeilijk worden om dezelfde plaats te bereiken als dit jaar, maar ik zal het toch proberen. Ik heb dit eerste jaar veel geluk gehad wat motorpech betreft, er is weinig stuk gegaan. Ach, dat moet je toch een beetje treffen. Dit was mijn eerste volledige GP-seizoen en ook het eerste jaar dat ik wat verdiend heb. Nou ja, verdiend heb ik vroeger ook wel eens wat. Maar dit is het eerste seizoen dat ik iets heb overgehouden. Het jaar daarvoor, in 1978, kon ik niet alle GP's rijden, omdat er geen geld voor was. Toen was het zo: eerst een paar internationale races rijden, dan was er weer genoeg geld voor één of twee Grand Prix. Ik heb dit jaar honderdvijftigduizend gulden (ongeveer 68.000 euro) van F&S gehad en ik denk dat ik dat volgend jaar weer krijg. Met die sponsoring zit het zo: ik krijg zus- of zoveel geld en ik moet maar zien wat ik ermee doe. Dat houdt ook in dat het materiaal van mezelf is. Dat is de fijnste manier van werken. Ik heb ook al eens meegemaakt dat ze aan het eind van het seizoen de fietsen kwamen weghalen, da's niet zo leuk. Nee, dan zit ik met F&S toch beter. Je hebt je eigen spullen en je krijgt je geld over het hele jaar verdeeld, elke keer een beetje. Ik vind het wel een mooie regeling. Het risico blijft wel bij jezelf. Als je halverwege het seizoen uitgeschakeld wordt, krijg je natuurlijk ook maar de helft van het geld. En als je brokken maakt, is de schade voor jezelf. Toch is dit de beste regeling. Als je een seizoen, met zo'n budget, zonder veel schade uitrijdt, spring je er wel uit. Maar die paar schuivers van de laatste tijd hebben me toch een hoop geld gekost. Nu is de 750 plat, de 500 is plat en het reserveblok is stuk. Dat is jammer, want als de GP's achter de rug zijn, krijg je weer een paar wedstrijden die geld opbrengen, bijvoorbeeld Donington en Imola. Dat heb ik nu gemist en dat scheelt toch een stuk aan start- en prijzengeld... Er moet wat veranderen in de Grand-Prix racerij, maar ik ben bang dat geen enkele coureur akkoord gaat met de nieuwe prijzengeldvoorstellen van de FIM. Met die nieuwe regeling moet je de race uitrijden, anders krijg je geen cent. Als je naar Zweden of Finland gaat en je gaskabel breekt, heb je niks, alleen je geld op. Maar voor zo'n reis mag je toch wel een zekerheidje hebben. Nee, alleen prijzengeld is niet goed, een behoorlijke startgeldregeling is wel wenselijk. Mijn persoonlijke mening over de World Series: ik zie dat nog niet doorgaan. Maar de rijders moeten wel een eenheid vormen, daarom heb ik toch voor de Series getekend. Trouwens, vrijwel iedereen heeft getekend en dat vind ik wel fantastisch, dat alle coureurs zo eensgezind zijn. Ik ben het wel helemaal eens met de World Series, maar het zal niet eenvoudig zijn om de zaak van de grond te krijgen. Ik weet niet wat de knelpunten worden, want al interesseert het me uiteraard wel, ik weet toch niet exact wat ze van plan zijn. Maar dat prijzengeld van Hfl. 450.000 gulden (ongeveer 204.000 euro) is voor veel organisatoren absoluut niet op te brengen. Als het daarvan afhangt, dan rij je nooit meer in Zweden of Finland. En dat zou ik erg jammer vinden, want ik heb aan geen enkele Grand Prix een hekel. Behalve aan de Salzburgring...

"In Belfeld, een NMB-race, daar sta ik te sterven van de zenuwen".

Goed beschouwd heeft Jack Middelburg dit jaar zijn beste seizoen achter de rug. De beenbreuken die hij opliep in Silverstone en die van hetzelfde been in Tolbert, kunnen daar niets aan of af doen. Middelburg stootte op wereldniveau door naar de top in de 500cc klasse. Zijn zevende plaats in de eindrangschikking is daar het beste bewijs voor. Alleen zag het er in het begin van het seizoen niet zo florissant voor hem uit. In verband met belastingproblemen van Middelburg dreigde de belastingdienst op de sponsorgelden van F & S beslag te leggen. De nieuwe Suzuki stond klaar voor hem, maar hij kon er niet aan. Zijn problemen met de fiscus hadden echter wel te maken met de motorsport. "Elk jaar heb ik alles nodig gehad om rond te komen. Het heeft me altijd geld gekost"vertelt hij. "Dit jaar is het eerste dat ik een beetje leuk draai. Vorig jaar had ik van F & S wel een bepaald bedrag voor de 500cc, maar dat was voor die mensen ook een begin. Een probeersel, zo gezegd. Maar ik kon er toen nog geen Suzuki van kopen. En in de kampioenswedstrijden kreeg je geen gulden. Van de start- en prijzengelden in de internationale wedstrijden moest je dan de Grand Prix rijden, want ook die start- en prijzengelden stellen niets voor. Maar waar je mee bleef zitten was belasting betalen. Ik ben blij dat die zaak nu zo goed als opgelost is".

Zijn escapades in Silverstone tonen wel aan dat het leven van een profcoureur onzeker blijft. "Heel erg onzeker" beaamt Jack. "Ten eerste heb ik twee fietsen in de vernieling gereden plus het start- en prijzengeld van wedstrijden als St. Joris, Twello en de landenwedstrijden in Donington Park en Imola gemist. Van alle kanten schiet je erbij in! Gelukkig ben ik bij Racing Westland in loondienst en heb een maandloon. Is toch een bepaalde zekerheid, want als er iets gebeurt krijg je toch je ziekengeld. Ook mijn monteur Adri v/d Broeke is daar in dienst, je moet ook in dit vak wel je sociale zekerheden hebben, anders is het helemaal geen doen". En hij vervolgt: "zonder meer heb ik dat te danken aan de sponsoring van F & S. Die zijn er dit jaar heel wat groter ingesprongen en dat heeft een verschrikkelijk goed effect gehad. Zonder hen zou het totaal onmogelijk zijn geweest om alle WK-wedstrijden te rijden, materiaal aan te schaffen en ook de sociale zekerheden goed op touw te zetten. F & S heeft mij dit jaar definitief op het paard geholpen en het is me heel wat waard dat ik ook volgend jaar weer met zo'n goede sponsor in zee kan gaan". Jack Middelburg reed, wat helemaal de bedoeling van F & S niet was, de kampioensraces in drie klassen. Hij had daar een bepaalde bedoeling mee. "Ik heb dat hoofdzakelijk gedaan omdat ik de afgelopen winter bang was dat Wil Hartog alle publiciteit zou pakken. Dat dacht toen iedereen omdat Wil toch de man was die het fabrieksmateriaal in handen kreeg en normaal gesproken kom je dan, zeker gelet op Hartog's coureurskwaliteiten, er niet bij. Ik redeneerde toen dat het toen, ook voor mijn sponsor, wel leuk zou zijn om nog één keer drievoudig kampioen van Nederland te worden. Want al is het zonder Wil en Boet zeker in de 500 en 750cc een gedevalueerd kampioenschap, er komt toch publiciteit uit. In de loop van het seizoen, toen ik mij meer bewust raakte van mijn mogelijkheden, besefte ik dat zij gelijk hadden en ik ongelijk! Zonder iemand te willen degraderen moet je toch vaststellen dat bij het ontbreken van Hartog en Van Dulmen het verschil met de andere jongens te groot is. Op de een of andere manier werkt dat verkeerd op je concentratie en zo, en dat kan rare gevolgen hebben. En hoewel ik het sfeertje en de gezelligheid bij die wedstrijden erg zal missen, heb ik toch besloten om volgend jaar, als Wil en Boet er niet bij zijn, geen kampioenswedstrijden meer te rijden". "Bovendien" zo vervolgt Jack, "heeft het ook te maken met de circuitkeuze. Ik vind het achterlijk dat ik voor de 750cc drie keer naar Zandvoort toe moet en dat b.v. Assen helemaal niet draait. Het zal allemaal wel zijn reden hebben, maar dat vind ik dooddoeners". Maastricht gaat niet door en nu mag er ineens wel twee keer in Hengelo op een goed circuit gereden worden. En natuurlijk is die crash in Tolbert mijn eigen schuld, maar dat neemt niet weg dat het circuit voor een kampioensrace volkomen ongeschikt is. Je kunt er met die dikke fietsen niet uit de weg en met hard remmen op vier haakse hoeken moet je, om iets goed te maken, wel zulke grote risico's nemen dat de honden er geen brood van lusten. En je ziet het, zelfs een schuivertje op lage snelheid wordt afgestraft met een poot in tienen. Mij niet meer gezien...

En natuurlijk zullen ze nu zeggen dat Middelburg zoiets beweert, omdat hij in Tolbert op zijn gezicht is gegaan, maar dat is beslist niet waar. Het zijn best leuke circuitjes voor nationale wedstrijden en dan zijn ze ook een goede leerschool maar, al is het betrekkelijk, kampioenswedstrijden behoren toch tot het grotere werk en dat hoort daar niet thuis". Grijnslachend: "Achteraf hebben Boet en ik toch genoeg publiciteit gehad. Als ik niet met dat "poot" had gezeten was ik in Assen met de F750 gegarandeerd met Boet in de slag gegaan. Wil ging wel verschrikkelijk goed, maar een fiets om de 750 in Assen te winnen, had hij niet. Maar wat ging die Van Dulmen hè. Grandioos zoals die jongen in vorm is!

In de loop van het seizoen werd gezegd dat Middelburg zich aan de successen van Hartog optrok. Middelburg: "Misschien wel een beetje, het is moeilijk te beoordelen maar er zit iets in. Toch geloof ik ook dat een belangrijke reden is dat ik in de GP's de 350-klasse heb laten schieten. Dat heeft me vorig jaar de das omgedaan. Het gaat gewoon niet, ik heb het ook dit jaar weer gezien. Het is verschrikkelijk moeilijk om in twee klassen hard te gaan en uitgezonderd Randy Mamola, die in de 250 en 500cc prima gaat, lukt dat geen mens. Michel Rougerie probeerde het in de 350 en 500cc, maar ook hij faalde. De verschillen zijn gewoon te groot. Je moet je concentreren op de 250 en 350cc of op de 500 en 750cc. In de wedstrijden om het wereldkampioenschap had Middelburg geen schema voor een bepaald resultaat opgesteld. "Ik ben van start gegaan in de hoop een paar puntjes te pakken en te proberen om bij de eerste vijftien te komen" zegt hij. "Het begin in Salzburg was verschrikkelijk slecht. Het ging, zelfs in de training, helemaal niet. Salzburg ligt me niet zo. Ik ben er vorig jaar hard gevallen en dacht zoek het maar uit. En die redenering heb ik het hele seizoen volgehouden, met als gevolg dat je wel het koppie erbij houdt. En dat is nou net wat ik in de kampioenswedstrijden nog niet kan opbrengen. Voor de start van een GP ben ik helemaal ontspannen, daar heb ik het naar mijn zin. Het is voor mij nog niet zo belangrijk of ik derde of vierde wordt. Boet en Wil zijn al verder, ik moet nog groeien, maar ik doe wat ik kan. Maar hier in Holland moet je! Je hebt verplichtingen en dat ervaar ik nog steeds als een bepaalde druk. In Zweden heb ik mijn beste Grand Prix gereden, het liep daar grandioos. Maar in Finland daarentegen, liep het raar. Volop problemen in de training, een vastloper en hangende gasschuiven. Het ging gewoon niet. Bovendien kwam er vrijdags nog een bloedvergiftiging bij, pillen slikken en dat gedoe. Dat komt je allemaal niet ten goede. Ik had het circuit niet goed leren kennen, terwijl het toch wel een circuitje voor ons is. Met de start zat ik er goed bij, maar ik moest me terug laten zakken. Het ging gewoon niet en ik begreep dat forceren alleen maar kon betekenen dat ik er naast kwam te liggen. Later kon ik terugkomen en draaide de snelste rondetijd. In alle bescheidenheid toch een bewijs dat ik er, internationaal gezien, heel best bij zit. Maar die dag was het, ook tot mijn grote vreugde, Boetje die de show voor zich opeiste (Jack die zo blij was met de resultaten van zijn "maatje", terwijl deze hem twee jaar later niet eens feliciteerde met zijn grootse overwinning in Silverstone!). Engeland was een catastrofe, in de laatste ronde van de laatste training, toen het goed ging en ik voelde dat er een goede tijd uitkwam, sloeg er een drijfstang door het carter en blokkeerde de hele boel. Ik lag net plat in een "vol-vijf" bocht, zo'n gangetje van 240 km. p.u., en er was geen houden meer aan. En ik verzeker je, niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal komt die klap hard aan".

Aan de vooravond van die Grand Prix zette Middelburg ook zijn handtekening onder de profplannen van Kenny Roberts. "Ik weet niet hoe het precies zit, ik hoor er weinig van. In Imola liep Barry Coleman met contracten, maar ook Wil en Boet hebben die dag nog niet getekend. Het is allemaal een beetje vaag en ik weet niet wat ik ervan moet denken. Maar er moet iets gebeuren, dat is zeker. De GP-organisatoren buiten de rijders uit, als je geen goede sponsor hebt en in de internationale races niet goed startgeld vangt, kun je geen GP's rijden. Dat staat vast en het is hoog tijd dat daar iets aan wordt gedaan. Het kan mij persoonlijk niet zo veel schelen in welke vorm. Als het persé moet door de oprichting van World-Series, dan doe ik mee. Roberts tekent, Sheene tekent, Wil en Boet ook en zo hoort het. Er mogen geen scheve gezichten onder elkaar komen. Dat was bijna in Francorchamps al het geval en achteraf ben ik reuzeblij dat ik, al is het alleen daarom al, niet gereden heb. Persoonlijk geloof ik dat de FIM wel het een en ander recht zal moeten trekken. Maar of het met die World-Series allemaal zal lopen zoals Roberts en Coleman het in hun hoofd hebben, valt te betwijfelen. Er is in hun opzet veel geld mee gemoeid en of die grote organisatoren dat op kunnen brengen, ik weet het niet. Van de andere kant ben ik ervan overtuigd dat ze al jaren hun zakken zitten te vullen. Ik bedoel die organisatoren natuurlijk"

Het staat volgens Middelburg wel voor 99% vast dat hij volgend jaar weer voor F & S zal rijden (hier zou echter een flinke kink in de kabel komen). En dat vindt hij een plezierig idee. Maar volgens hem niet met Boet van Dulmen als teammaat, zoals oorspronkelijk de bedoeling was. "Jammer" zegt hij. Boet en ik hadden samen een leuk team kunnen vormen. We hadden in teamverband toch wel onze eigen zaakjes op kunnen knappen, maar het zit er volgens mij niet in. Boet is op dit moment ver rond met Yamaha en dat is voor hem, ook wat fabriekssteun betreft, natuurlijk een beste zaak. Dergelijke kansen liggen niet voor het oprapen en hoe jammer ik het ook vind, ik kan Boet geen ongelijk geven dat hij die kans grijpt. Jammer ook voor F & S, want ik weet zeker dat ze wel graag twee rijders willen hebben. Een opkomend talent misschien? "Ja wie?" is de reactie van Middelburg. "Willem Zoet bijvoorbeeld kan het", maar die is al onder de pannen en een jongen als Henk Twikler gaat wel hard, maar is er nog niet rijp voor. Hij heeft voor het grote werk gewoon nog veel te weinig ervaring en bovendien heeft ook hij in Lascom een goede sponsor". In de racerij supermensen? Ben je gek! Ik vind dat ervaring veel doet, natuurlijk moet er aanleg, talent zijn. Maar daar alleen kom je er niet mee. Dat heb ik door schade en schande zelf wel ervaren en ik denk dat Henkie (Twikler) in internationale wedstrijden nog veel kan leren en zich zal moeten waarmaken, wil hij in de GP's een beetje meedraaien". In de 250 en 350cc klasse misschien? "Je hebt in de klassen wel een man of vier, vijf die hard gaan" zegt Middelburg, "maar echt talent, nee, dat kan ik niet zeggen. Ik geloof niet dat ze een GP zomaar meekunnen. Het is gewoon zo. Kijk maar weer naar dat circuitje in Tolbert. Ik ben helemaal geen 350 meer gewend. Aan het begin van het seizoen heb ik er een paar wedstrijden mee gereden en nu dan in Tolbert. Maar als je dan ziet wat voor een gat ik in een kwartiertje op de koplopers dichtrij, dan begrijp ik er niets meer van. En die 350 machine van mij loopt gegarandeerd geen streep harder dan die van de rest. Sterker nog er is helemaal niets aan gedaan. Adri heeft daar gewoon geen tijd voor gehad. En ik ben zeker geen supermens, in de GP's heb ik de handen vol om erbij te blijven en met deze 350-machine zou me dat zelfs helemaal niet lukken. Kun je nagaan". Middelburg besluit: "In feite zouden deze 350-jongens veel verder moeten zijn. In Gilze-Rijen heb ik van die races ontzaggelijk genoten, maar echt talent in die klasse moet mij, bij wijze van spreken, voorbij kunnen fluiten. En dat doen ze niet!"

ALGEMEEN DAGBLAD, zaterdag 24 november 1979

Ontmoeting met een motorman in hart en nieren.

Sprang-Capelle - Rijdend met zijn auto door het Brabantse land, waar hij geboren en getogen is, zegt Jan Muis: ,,Ik ben van boerenafkomst en daar zeiden ze altijd dat je een kalf schraal moet houden. Als-ie dan later in de wei komt, dan breekt-ie uit". Waarmee hij blijkt te willen zeggen dat zoiets ook opgaat voor een sportman die succes nastreeft. ,,Hij moet eerst door een diep dal gaan en dan pas zit het erin dat hij het haalt". Thuisgekomen gaat Jan Muis door, in zijn praatstoel: ,,Aan het begin van het vorige seizoen stierf Van Dulmen nog van de armoe. Hij moest bij de bank geld gaan lenen voor een motorfiets te kopen. En nu is hij een goudvinkie, omdat hij ondanks enorme tegenslagen al die jaren heeft doorgezet. En ook Jack middelburg zit nu goed". De ontmoeting met Jan Muis komt pas tot stand als er zijnerzijds enige tegengas is gegeven. ,,Ik ben helemaal niet belangrijk, de rijders zijn de mannen die het doen". Hij - vorig jaar twee maal getroffen door een hartaanval (familiekwaal) - kan niet langer werken als vervaardiger van lederen damestasjes, zijn vrouw vind het wel fijn dat hij nu de motorsport nog heeft. Zij - moeder van vijf kinderen, die allemaal de deur uit zijn - zegt: ,,maar ik heb het nooit zo leuk gevonden. Het wordt zo'n passie hè? ,,Snelheid trok me aan", zegt Jan Muis, als hij zit te vertellen hoe hij in dit wereldje verzeild is geraakt. ,,Daarom kocht ik direct na de oorlog een motorfietsje. En daarmee reed ik de wedstrijden af. Bezeten? Dat is een groot woord, maar ik was er wel gek van, en nog steeds natuurlijk. Maar zelf racen, daar was gewoon geen geld voor. Crossen, betrouwbaarheidsritten, dat kon wel en dat heb ik tot mijn 39ste gedaan. Ik kon wel redelijk meekomen en hard durfde ik op straat wel te gaan op die motor. Ik was de schrik van het dorp en viel er wel eens af ook. Ik heb nog een week of zes met een hersenschudding gelegen. Zijn vrouw: ,,Met een schedelbasisfractuur bedoel je!" Muis weer: ,,Nou goed, met een schedelbasisfractuur". ,,Ik ben na die val nog wel naar huis gereden, maar verder weet ik er niets meer van. Vrij lang buiten kennis geweest. Toen ik bijkwam stonden er een hoop mensen rond mijn bed. Het enige wat ik wilde weten was of mijn motor ernstig was beschadigd. Dezelfde mentaliteit tref je nu nog aan, bij de coureurs. Wat voor verwondingen ze ook hebben, na een ongeluk interesseert die jongens niet eens zo veel, maar je krijgt wel de stereotype vraag: ,,Hoe is het met mijn fiets?",,Nadat ik was gestopt vroegen een paar jongens uit het dorp, die aan races meededen, of ik niet eens wilde meegaan. Technisch weet ik er nog steeds heel weinig van, het ging om een beetje mentale ondersteuning. Erg amateuristisch natuurlijk, maar het werd wel op prijs gesteld". ,,Zo kwam ik ertussen en zo leerde ik ook enorm veel mensen kennen. Het was de tijd van Kostwinder, Ankoné, Van der Zanden, Hartog was er ook al bij en Van Dulmen begon op te vallen, zo'n zeven jaar geleden. Boet reed nog niet erg gepolijst, maar ik kon wel zien dat ie het helemaal in zich had. Maar ja, hoe was het toen..." Hoe was het toen? Nou, die jongens gingen op een slof en een schoen weleens een TT rijden, met 25 gulden op zak voor benzine. Er heerste een hoop onvrede. De KNMV regeerde met ijzeren hand, een beetje feodaal en zo". ,,Op een gegeven moment hebben we de koppen bij mekaar gestoken. Ik weet het nog goed, het was in het jaar dat Saarinen en Pasolini op Monza verongelukten (1973). We zaten met een coureur of tien in mijn caravan, in Vessem was dat. Nico van der Zanden, die later is verongelukt (1975), zei nog: ,,Dit wordt een historische bijeenkomst. Ik stel voor dat Marcel Ankoné, die voor pater had gestudeerd, de vergadering opent met de christelijke groet". We spraken af dat we voortaan een behoorlijk startgeld zouden eisen van de organisatoren. En als die eis niet werd ingewilligd konden ze de moord steken. We dachten niet aan stakingen of andere rotzooi, maar die jongens zouden voor een jodenfooi gewoon niet meer van start gaan. Nou, zo werd het afgesproken en op papier gezet". ,,Het eerste "proefkonijn" was Raalte. In opdracht van de coureurs schreef ik een brief naar de organisatoren. We maakten duidelijk dat we voor tien man zo'n 4500 gulden wilden hebben. Toen barstte de bom natuurlijk. Veel onzinnig gepraat: ,,Volgens de schema's van de bond mogen we jullie dat geld niet eens betalen". Dat was precies de kreet waarmee die jongens al jarenlang zoet werden gehouden. Maar die schema's sloegen nergens op. Ik stelde me op het standpunt: De KNMV kan wel zeggen dat Onze Lieve Heer Bartje heet, maar hij kan van mij ook Hendrik heten, begrijp je wel? Het ging er echt fel aan toe. En dat werd tijd ook. Want de buitenlanders kregen het tienvoudige van onze beste rijders, die met een jodenfooi het bos werden ingestuurd. En van hogerhand werd dat maar goed gevonden. Dat ergerde me verschrikkelijk. Maar ik moet ook Raalte nageven, ze zijn met onze eisen akkoord gegaan. Daarna kwamen er meer die moesten toegeven dat onze eisen billijk waren. Zodat ze beter gingen betalen. ,,Logische zaak, want ook toen zat er een hoop geld bij de organisatoren. En hoe was het bij de rijders? Het rennerskwartier was een grote puinhoop. De één in een tentje, de ander in de modder. Ze hebben nu in elk geval wel allemaal een behoorlijke caravan. Maar daar is heel wat aan vooraf gegaan. Een hoop strijd, een hoop gedonder, vaak ruzies en tegenwerking... ,,Kijk, ik ben er altijd vanuit gegaan dat er een grote streep door de motorsportwereld loopt. Aan de ene kant van de streep heb je de plebejers, het rennersvolk, en aan de andere kant de aristocraten, met de blazers aan. Dat is geen kritiek, zo hoort het ook. Het zijn twee groepen waarvan de belangen nogal eens met elkaar botsen. Dan moet je kiezen. Nou ik heb gekozen voor de kant van de rijders. Heel duidelijk. En tot de dag van vandaag heb ik het vertouwen van die coureurs, een unicum in het explosieve wereldje van de motorsport. Dat pluimpje mag ik mezelf toch wel eens geven". ,,Maar ik verbeeld me niets hoor. Ik hoef echt niet bij de organisatoren aan te komen, omdat ik Jan Muis heet. Maar ze wisten altijd dat er een hele groep rijders achter me staat. Natuurlijk is er ook vaak geprobeerd om dat te doorbreken, door te proberen met de coureurs zelf te onderhandelen. Ze waren duidelijk bang voor de macht van zo'n eensgezinde rijdersgroep. Maar stapje voor stapje hebben we ook het vertrouwen van de andere kant gekregen. Ze gingen begrijpen dat we er heus niet op uit waren om de organisatoren om zeep te helpen. We hebben dan ook steeds onze eisen opzettelijke matig gehouden. We zijn nooit extreem geweest. Want dat zou op den duur in ons nadeel hebben gewerkt". Louter reden tot tevredenheid dus? Jan Muis vindt verrassenderwijs van niet, hoezeer hij ook is ingenomen met de doorbraak op het financiële vlak van zijn beschermelingen Van Dulmen en Middelburg plus de evenzeer verbeterende werkomstandigheden van anderen. Want: ,,Vorig jaar is er in mijn ogen een kleine catastrofe gebeurt. Hartog had in 1977 de TT van Assen gewonnen, hij kreeg een fabriekscontract en hij schroefde vervolgens zijn financiële eisen zo hoog op dat er wel ongelukken moesten gebeuren, in de sfeer van de startgelden. Volkomen terecht zeggen nl. Van Dulmen en Middelburg op dit moment: ,,Nu wij ook!" Uiteraard, ze hebben er groot gelijk in dat na alle armoe en geleverde prestaties meer gaan vragen dan die andere jongens. Maar daardoor ben ik wel bang dat de zaak volgend jaar in Nederland uit de hand gaat lopen. Ik vrees het ergste voor die organisatiecomités die nu al op het randje balanceren, een Tubbergen, een Zandvoort internationaal, Hengelo is ook niet zo rijk (viel allemaal reuze mee). Bovendien komt er ook een tijd dat het Nederlandse publiek niet meer genoeg heeft aan zijn drie toppers Hartog, Van Dulmen en Middelburg. Om de strijd dan interessant te houden moet je er toppers als Ferrari en Sheene bij halen, en dat zijn ook jongetjes van 30 à 40.000 gulden. Ik bedoel maar, het is allemaal een beetje naar de andere kant doorgeschoten. Zelf opgeroepen dit probleem? Jan Muis: ,,Dat is eigenlijk wel waar, ja. Maar we zitten ook met de erfenis van de buitenlandse toprijders, die zulke hoge bedragen altijd al vroegen. Ze zijn het best waard hoor, maar de vraag is nu voor mij: Gaat het niet ten koste van de kleine rijders? Als Hartog, Van Dulmen en Middelburg per race - nou noem ik maar wat - een startgeld van 20.000 gulden krijgen, mag een Rinus van Kasteren dan tweeduizend verlangen? Maar hij krijgt het gegarandeerd niet. Dan zeggen ze: Achthonderd, en als je er geen genoegen mee neemt, dan blijf je maar thuis. Want zoals hij zijn er nog twintig, dertig man die wel komen voor dat geld. Ze gaan daar akkoord mee, hoewel ze maar een heel klein sponsortje hebben, een bar, een kapsalon, noem maar op, terwijl ze zich voor 15 mille in de schulden hebben gestoken om een fiets te kunnen kopen. Dat is de underdog waar ik altijd voor heb geknokt en nu Boet van Dulmen en Jack Middelburg uiteindelijk goed terecht zijn gekomen, sta ik eigenlijk op een tweesprong. Ik kan de makkelijkste weg kiezen door in het spoor van Boet en Jack te blijven. Het liefst zou ik nu eigenlijk weer voor de kleintjes in de slag gaan. Maar dat staat mijn gezondheid me helaas niet meer toe". 

Jan Muis over de "zeer aantrekkelijke contracten", die hij ten bate van Boet van Dulmen en Jack Middelburg heeft helpen afsluiten met Yamaha en F&S: ,,Die jongens staan natuurlijk te popelen om te tekenen en hoewel we met betrouwbare bedrijven in zee zijn gegaan, moet je je allerlei dingen afwegen voordat je je handtekening zet. Want er staan altijd een heleboel kleine lettertjes in. En van de kleinste dingen komt vaak de grootste trammelant. Dat heb ik zo langzamerhand wel geleerd, door schade en schande. Alle trucs ken ik nu wel". ,,Zo heb ik heel wat strijd moeten leveren om die jongens goed verzekerd te krijgen en hun sociale zekerheid veilig te stellen door het oprichten van hun eigen race B.V. Heel logisch, want dat racen is een vak, een bedrijf". Het is jammer dat er nog zo weinig rijders zijn die hun zaken behoorlijk regelen. Ik heb al zo vaak tegen die jongens van het tweede garnituur gezegd: ,,Vorm nou een groep met zo'n twintig, dertig man, en bundel alle wensen, zodat je tegenover organisatoren en KNMV sterk komt te staan. Maar er is helaas niemand die zoiets op poten zet. Ieder knokt maar een beetje voor zichzelf en dat is helemaal fout. Als je alleen met racen bezig bent, dan ben je helemaal verkeerd bezig". Van Jack Middelburg, Willem-Jan Nooteboom, Boet van Dulmen en nog wat andere rijders kreeg Jan het afgelopen seizoen, uit dankbaarheid voor het verzette werk, een nieuwe caravan van 15.000 gulden, waarmee hij naar de races trekt. Z'n oude had er in 9 jaar 300.000 kilometer opzitten. ,,Een prachtige beloning", zo typeert hij zijn geschenk. ,,Nee, zelfs mijn onkosten heb ik in al die jaren niet vergoed gekregen, helemaal niet erg hoor. Ik heb geen cent, het heeft me alleen maar geld gekost, maar ik heb nergens spijt van". 

Jan zou tot de laatste dag manager blijven van o.a. Jack. Boet van Dulmen zocht een andere manager (Jan Huberts).

Tekening uit de strip over het leven van Barry Sheene die in 1979 - 1980 in het maandblad MotorSport verscheen.

Kerstmis 1979

1979 Jack op z'n 350cc

Resultaten 1979

Klasse