De internationale races in Raalte wist Jack op prachtige wijze te winnen voor 40.000 bezoekers. Hij wist hiermee de hegemonie van Hartog te verbreken, die de zes voorgaande edities van Nederlands grootste motorsportevenement, na de TT van Assen, op zijn naam had gebracht. Barry Sheene had van tevoren gezworen dat HIJ aan de reeks van Hartog een einde zou gaan maken, maar niet Sheene deed dit, maar onze eigen "Briet". De laatste twee rondes "reed" de Westlander zelfs met een gebroken drijfstang in de rondte. Toch wist hij de race te winnen voor de wereldkampioen van 1976 en 1977 Barry Sheene (zeker een van mijn favorieten) en nog een fabriekscoureur Mike Baldwin uit Amerika. In de eerste manche won Jack voor Wil Hartog en Barry Sheene. In de tweede manche brak er een drijfstang, terwijl hij aan de leiding lag voor Sheene. De Suzuki bleef echter wel doorlopen, mits op drie cilinders. Daardoor moest hij Sheene en Baldwin voor zich dulden. Wil Hartog viel wel uit in deze manche, maar Jack had hem toen al op ruime achterstand gereden. Jack won uiteindelijk de race over twee manches, doordat hij door de ruime marge van de eerste manche overwinning nog genoeg tijd over had op Barry Sheene. Na de race gaf hij ook aan dat dit de mooiste overwinning uit zijn carrière was tot op dat moment, terwijl hij geroerd het Wilhelmus aanhoorde. Het gaf een goed gevoel voor de TT, die twee weken later verreden zou worden, gevestigde rijders op hun topmateriaal te verslaan. 

De bekende Zuid-Afrikaanse coureur, Jon Ekerold, die in 1980 wereldkampioen zou worden in de 350cc klasse, kwam zeer ernstig ten val. Hij had wel veel pech, want Raalte was zijn eerste race sinds hij in de GP van Imola (13 mei) gevallen was en daarbij zijn linker sleutelbeen had gebroken. Bij het hard afremmen voor een haakse bocht in Raalte, kwam er teveel druk op die breuk en die knapte af. Bij de val die daarop volgde, brak Jon ook zijn rechter sleutelbeen! Door een Haarlemse chirurg werden er in beide schouders stalen verstevigingen geplaatst. Ondanks dit zou hij een week later in Rijeka, de GP van Joegoslavië, wel weer van start gaan en, terwijl hij in de 350cc klasse op de vierde plaats lag, er in de laatste ronde hard van af vallen. Hierbij brak hij een been en brak een stalen plaat op zijn rechter sleutelbeen en raakten er links twee schroeven los! Jack was een bijzonder geval wat blessures en hardheid daarin betreft, maar Jon kon er ook wat van. De 50cc, in Raalte, werd gewonnen door de Zwitser Stefan Dörflinger, de 125cc door zijn landgenoot Hans Müller, de 250cc door de Fransman Patrick Fernandez en de 350cc door de Zuid-Afrikaan Kork Ballington.

Jack voor Wil Hartog in Raalte

"Volgend jaar zullen de organisatoren toch echt ook Kenny Roberts en Barry Sheene naar Raalte moeten halen om voor voldoende tegenstand te zorgen". Dat schreven we precies een jaar geleden, nadat Wil Hartog de vloer had aangeveegd met de bijna voltallige wereldtop, en zijn zesde achtereenvolgende overwinning op de Luttenbergring had behaald. Wel, Roberts was er niet; die wou met alle geweld een paar weken vakantie in Californie doorbrengen, maar wel had de organiserende R.A.M. kans gezien, Barry Sheene naar Raalte te halen, ondanks het feit dat er op dezelfde dag een Internationale race op Mallory Park werd verreden. Het was echter niet Sheene, die Hartog van de overwinning afhield. Het was de verbluffend sterk rijdende Jack Middelburg die een einde maakte aan Hartogs overwinningenreeks en die tevens een einde maakte aan de misvatting dat de man die Hartog zou kunnen verslaan, uit het buitenland zou moeten komen. Jack, die in de training de derde startplaats had veroverd achter Philippe Coulon en Wil Hartog, maar voor Mike Baldwin en Barry Sheene, liet vanaf de start geen enkele twijfel bestaan over zijn bedoelingen. Terwijl Wil Hartog tegen zijn gewoonte in een matige start had, schoot Middelburg als een pijl uit een boog in koppositie weg. Hartog maakte echter in de openingsronde veel terrein goed en ging pal achter Jack de tweede ronde in, achtervolgd door het trio Sheene, Boet en Baldwin. Jack en Wil knokten tot de zesde ronde om de leiding; toen wist Jack een kleine voorsprong te nemen op de Witte Reus, die niet helemaal gelukkig was met de stuureigenschappen van zijn fabrieks-Suzuki, waarin bij wijze van experiment een langere achtervork was gemonteerd. Wil kon weliswaar zijn tweede plaats tot de finish vasthouden, maar Middelburg bouwde zijn voorsprong uit tot niet minder dan 18,5 seconde. De spanning bleef echter volop aanwezig, want om de derde plaats werd vreselijk fel gestreden door Van Dulmen, Sheene en Baldwin. Sheene moest eerst Boet en vervolgens ook Baldwin voorbij laten, maar een remfoutje wierp de snelle Amerikaan halverwege de race terug tot de zesde plaats. Mike kwam nog wel terug naar de vijfde positie, maar kon de aansluiting niet herstellen. Sheene zorgde in de slotfase voor een scheut extra opwinding door aanval na aanval te lanceren op den Boet, die tenslotte in de laatste ronde het hoofd moest buigen voor de fabrieksfiets van Barry. De tweede manche bracht zo mogelijk nog meer spanning dan de eerste. Ditmaal had Hartog zijn beste Grand Prix-machine gepakt, maar opnieuw was het Jack Middelburg, die als eerste van kiet ging. Bij het ingaan van de tweede ronde reden Jack en Barry Sheene wiel aan wiel, op korte afstand gevolgd door Boet, Wil en Baldwin die het hevig met elkaar aan de stok hadden. Middelburg zag weldra kans, Sheene los te rijden die vervolgens prompt werd aangevallen door de snel opgerukte Hartog. Barry kreeg het even later zelfs moeilijk met Van Dulmen en Baldwin die gezamenlijk de ex-wereldkampioen trachtten te verschalken. Aan de vierkamp kwam echter in de zevende ronde een einde, omdat Hartog zijn fiets met een vastloper aan de kant moest zetten. Een ronde later verloor Boet veel terrein toen hij bij het lappen van een achterblijver werd geblokkeerd. Sheene had Baldwin weten af te schudden en kwam langzaam dichter naar kopman Middelburg toe. 

Jack laat Barry voorgaan in de tweede manche

Die zorgde voor een verrassing door in de negende ronde op de finishlijn Sheene te beduiden dat hij er langs mocht. Barry liet zich dat geen tweemaal zeggen en Jack bleef kalmpjes op de tweede plaats rijden, in de wetenschap, dat hij daaraan ruim voldoende had voor de totaalzege over beide manches. Maar machinepech zou de kopposities volledig door elkaar gooien. Eerst viel Boet uit met een kapotte versnellingsbak en twee ronden voor het einde brak er in Jack's Suzuki een drijfstang. Jack bleef op drie cilinders doorgaan, maar hij kon niet verhinderen dat Mike Baldwin hem van de tweede plaats verdrong. En dat betekende een ernstige bedreiging van Jack's totaalzege. Zowel Middelburg als Sheene hadden een eerste en een derde plaats veroverd, en de totaaltijd zou de doorslag moeten geven. Jack bleek voor beide manches samen 5,6 seconde minder nodig te hebben gehad dan Sheene, en daarmee werd hij de eerste coureur in de geschiedenis van de Raalte-races, die Hartog's zegereeks had weten te stuiten. Mike Baldwin bezette in de einduitslag de derde plaats, maar hij verscheen niet op het podium. "Ik dacht dat ik vijfde of zesde was geworden in de totaalstand", vertelde hij later. Philippe Coulon, Willem Zoet en Piet v.d. Wal pakten zowel in de tweede manche als in de eindstand de vierde, vijfde en zesde plaatsen. 

	Foto's © MOTOR Magazine Jack voor de start
	Jack voor Barry Sheene en onder tijdens de huldiging.

© foto's Johan Blom

Hier een link naar volledig verslag van Raalte

© foto's Toon Kannekens

17-06-1979 Grand Prix Joegoslavië, Rijeka

Jack voor het eerst aan de leiding in een Grand Prix! Vlak op zijn hielen Barry Sheene en Marco Lucchinelli. Verder Wil Hartog (#3), Kenny Roberts (#1), Boet van Dulmen (#18), Franci Uncini (#40), Giovanni Pelletier (#55), Gianni Rolando (#30), Virginio Ferrari (#11), Steve Parrish (#12) en de rest van het veld. Helemaal links Johnny Cecotto (#4).

© MOTOR Magazine

	Marco Lucchinelli voor Jack...
	..en voor Virginio Ferrari.
	Roberts voor Hartog.

Boet, Jack (verscholen Ferrari & Pelletier), Philippe Coulon & Franco Uncini.

© MOTOR Magazine

De motoren hadden door de races in Raalte wel dusdanige schade opgelopen dat het er naar uitzag dat Jack een week later niet in Joegoslavië (Rijeka) zou kunnen starten. Er kon niet snel genoeg aan nieuwe onderdelen worden gekomen (leveringsproblemen vanuit Japan) en de paar reserve-onderdelen die ze nog hadden wilde Jack voor Assen bewaren en niet eventueel in de Joegoslavische GP verspelen. Uiteindelijk kon hij toch aan de Joegoslavische GP deelnemen door tussenkomst van de Zuid-Afrikaanse Grand Prix coureur Alan North en zijn Nederlandse sponsor Hennie ten Dam (Wilddam). Deze boden Jack hun 500cc motorblok aan, aangezien North geen visum voor Joegoslavië kreeg, dit omdat Joegoslavië geen diplomatieke betrekkingen met Zuid-Afrika had. Jon Ekerold en Korky Ballington omzeilden altijd dit probleem, Ekerold had een Noors en Ballington een Engels paspoort buiten hun Zuid-Afrikaanse. Het was belachelijk dat in die tijd politiek en sport niet van elkaar gescheiden konden zijn. Alan North overigens was een zeer begenadigd coureur, die ook in de jaren 70 in de 250 & 350cc ten tonele verscheen. In deze klassen reed hij menigmaal de fabriekscoureurs naar huis met zijn privé-machines. Het was dat hij vanwege zijn Zuid-Afrikaanse paspoort nooit Joegoslavië, Zweden en Tsjecho-Slowakije in mocht, anders had hij waarschijnlijk zeker wel in de top drie beland. Het gebaar van Alan North gebeurde op het allerlaatste moment en Jack moest dus ook een race rijden om op tijd aanwezig te zijn. In een recordtijd van 15 uur 'reed' hij met zijn oude Mercedes 450 SEL naar Rijeka. Ondertussen had Adri vd Broeke de Bartol-Suzuki van Jack, met veel kunst en vliegwerk weer in elkaar gezet, dus deze kon op het laatste moment ook mee. Jack reed een prima training in de stortende regen. En waar iedereen het rustig aan deed, zette "onze" vriend gewoon even de tweede trainingstijd neer achter Roberts. Helaas was het op de wedstrijddag droog, maar Jack ging toch op kop weg! Voor het eerst reed hij aan de leiding in een Grand Prix! Dit duurde maar een halve ronde, toen werd hij gepasseerd door o.a. Roberts en Hartog. In de negende ronde moest hij de race staken door een kapotte krukas, erg jammer want er had zeker minimaal een zesde plaats ingezeten. Wéér Roberts won de race voor Ferrari en Franco Uncini. Het was overigens het debuut van Randy Mamola in de 500cc klasse, hij bestuurde de machines van zijn landgenoot Mike Baldwin, die in Amerika geblesseerd was geraakt. Baldwin had zijn pols en rechter bovenbeen gebroken, tijdens een race in het Amerikaanse Loudon, een paar dagen na zijn deelname aan de races in Raalte.

17 juni 1979, Grand Prix Joegoslavië, circuit Rijeka
Trainingstijden 500cc					Probleem	Ronde	Uitslag 500cc (32 ronden)en)
1.	Kenny Roberts	USA	Yamaha	1.50.6			1.	Kenny Roberts	USA	Yamaha	51.27.28
2.	Jack Middelburg	NL	Suzuki	1.51.4	Machine	Ronde 10	2.	Virginio Ferrari	I	Suzuki	51.30.70
3.	Boet van Dulmen	NL	Suzuki	1.51.9			3.	Franco Uncini	I	Suzuki	52.09.72
4.	Gianni Rolando	I	Suzuki	1.52.5	Brandstof	Ronde 22	4.	Wil Hartog	NL	Suzuki	52.09.86
5.	Marco Lucchinelli	I	Suzuki	1.52.6	Machine	Ronde 11	5.	Boet van Dulmen	NL	Suzuki	52.14.31
6.	Barry Sheene	GB	Suzuki	1.52.7	Blessure	Ronde 3	6.	Michel Rougerie	F	Suzuki	1 ronde
7.	Philippe Coulon	CH	Suzuki	1.52.8	Machine	Ronde 10	7.	Christian Sarron	F	Yamaha	1 ronde
8.	Christian Sarron	F	Yamaha	1.53.6			8.	Carlo Perugini	I	Suzuki	1 ronde
9.	Franco Uncini	I	Suzuki	1.53.8			9.	Steve Parrish	GB	Suzuki	1 ronde
10.	Virginio Ferrari	I	Suzuki	1.54.0			10.	Max Wiener	A	Suzuki	1 ronde
11.	Giovanni Pelletier	I	Suzuki	1.54.5			11.	Franck Gross	F	Yamaha	1 ronde
12.	Didier de Radiguès	B	Suzuki	1.55.1			12.	Seppo Rossi	SF	Suzuki	1 ronde
13.	Carlo Perugini	I	Suzuki	1.56.8			13.	Willem Zoet	NL	Suzuki	1 ronde
14.	Willem Zoet	NL	Suzuki	1.56.9			14.	Peter Sjöström	S	Suzuki	1 ronde
15.	Rafaelle Pasqual	I	Suzuki	1.57.1			15.	Giovanni Pelletier	I	Suzuki	2 ronden
16.	Börge Nielsen	DK	Suzuki	1.57.1	Machine	Ronde 3	16.	Rafaelle Pasqual	I	Suzuki	2 ronden
17.	Johnny Cecotto	YV	Yamaha	1.57.2	Blessure	Ronde 20	17.	Dennis Ireland	Nzl	Suzuki	2 ronden
18.	Werner Nenning	A	Suzuki	1.58.3	Machine	Ronde 8	18.	Sergio Pellandini	CH	Suzuki	2 ronden
19.	Ikujiro Takai	J	Suzuki	1.58.4	Machine	Ronde 17	19.	Didier de Radiguès	B	Suzuki	2 ronden
20.	Michel Rougerie	F	Suzuki	1.58.7			20.	Jochen Schmid	D	Suzuki	3 ronden
21.	Seppo Rossi	SF	Suzuki	1.58.8			21.	Carlos de San Antonio	ES	Suzuki	3 ronden
22.	Max Wiener	A	Suzuki	1.59.1			Franco Uncini, hier voor Dennis Ireland, op weg naar zijn beste prestatie in de halveliterklasse tot op dat moment.
23.	Sergio Pellandini	CH	Suzuki	1.59.4
24.	Wil Hartog	NL	Suzuki	1.59.4
25.	Carlos de San Antonio	ES	Suzuki	2.00.1
26.	Graziano Rossi	I	Morbidelli	2.00.1	Valpartij	Ronde 6
27.	Dennis Ireland	Nzl	Suzuki	2.00.2
28.	Carlo Prati	I	Suzuki	2.01.0
29.	Luigi Rimoldi	I	Patton	2.01.5	Machine	Ronde 11
30.	Jochen Schmid	D	Suzuki	2.01.9
31.	Peter Sjöström	S	Suzuki	2.03.3
32.	Toni Garcia	ES	Suzuki	2.03.8
33.	Steve Parrish	GB	Suzuki	2.04.1
34.	Franck Gross	F	Yamaha	2.06.2

23-06-1979 Grand Prix Nederland, TT Assen

		Start 500cc 1979: Graziano Rossi (#18), Henk de Vries (#42), Dick Alblas (#39), Marco Lucchinelli (#44) en Christian Sarron (#24).
		copyright www.pejer.se, (Motorbild,  Esso & Irene Gunnarsson Sjödahl).

Max Wiener (#15), Michel Rougerie (#10), Barry Sheene (#7), Steve Parrish (#12), Ikujiro Takai (#25), Virginio Ferrari (#11), Philippe Coulon (#14), Bernard Fau (#26), Jack (#30), Johnny Cecotto (#4), Franco Uncini (#23), Wil Hartog (#3) en Kenny Roberts (#1).

Start 500cc van de achterkant: Piet vd Wal (#41).

Deelnemerslijst 500cc TT 1979.		Eerste training woensdag 20 juni.		Tweede training donderdag 21 juni.		derde training donderdag 21 juni.

 

Deelnemers 500cc TT Assen 1979
1.	Kenny Roberts (USA)	15.	Max Wiener (A)	25.	Ikujiro Takai (J)	35.	Gustav Reiner (D)
3.	Wil Hartog	16.	Seppo Rossi (SF)	26.	Bernard Fau (F)	36.	Börge Nielsen (DK)
4.	Johnny Cecotto (Ven)	17.	Boet van Dulmen	27.	Alex George (GB)	37.	Peter Sjöström (S)
5.	Takazumi Katayama (J)	18.	Graziano Rossi (I)	28.	John Woodley (Nzl)	38.	Gianni Rolando (I)
7.	Barry Sheene (GB)	19.	Mick Grant (GB)	29.	Jürgen Steiner (D)	39.	Dick Alblas
10.	Michel Rougerie (F)	20.	John Newbold (GB)	30.	Jack Middelburg	40.	Willem Zoet
11.	Virginio Ferrari (I)	21.	Dave Potter (GB)	31.	Gerhard Vogt (D)	41.	Piet vd Wal
12.	Steve Parrish (GB)	22.	Mike Baldwin (USA)	32.	Dennis Ireland (Nzl)	42.	Henk de Vries
13.	Gianfranco Bonera (I)	23.	Franco Uncini (I)	33.	Didier de Radiguès (B)	46.	Randy Mamola (USA)
14.	Philippe Coulon (CH)	24.	Christian Sarron (F)	34.	Werner Nenning (A)		Marco Lucchinelli (I)

Virginio Ferrari winnaar Assen

Een week na de Joegoslavische Grote Prijs werd de TT van Assen een fantastische happening voor 140.000 toeschouwers. Jack had zeer goed getraind en ging weer als eerste vanaf de start weg, dit kon hij uiteraard niet volhouden tegen al het fabrieksgeweld achter hem, maar het was wel de tweede race in successie dat hij kopstart had. Het accelereren van de fabrieksmachines was nu eenmaal vele malen beter, dat kun je niet goedmaken. Jack reed de race van zijn leven en lag uiteindelijk op een prachtige vijfde plaats, maar helaas sloeg vier ronden voor het einde het pechduiveltje toe. Zijn schakelpook brak af, maar toen hij richting pits reed en iedereen dacht dat het over was ging hij plots toch weer door, ondertussen waren helaas wel Philippe Coulon en Franco Uncini hem voorbij gegaan. Hij boog zich voorover en reed de race uit door de laatste vier ronden met de hand te schakelen! Er zat nog een klein stompje wat hij net nog kon gebruiken om te schakelen. Hij had gelukkig genoeg voorsprong opgebouwd op de rest van het veld. Uiteindelijk kwam hij toch nog heel knap als 7e over de finish met een hand die helemaal open lag, maar daar maalde hij niet om. Het was eigenlijk ongelofelijk om Jack naast zijn machine te zien hangen met snelheden van dik 200 het uur! Dit was al zijn vierde, 7e plaats van het seizoen! Hij hield zelfs wereldkampioen Kenny Roberts nog achter zich. In een bloedstollend gevecht wist Virginio Ferrari beslag te leggen op de eerste plaats voor Barry Sheene die een fractie van een seconde later over de finish kwam. Wil Hartog werd derde op zijn fabrieksmachine. Jack was overigens rechtstreeks van Joegoslavië naar Assen gereden, toen hij 's-nachts aankwam had hij volop problemen om het circuit op te komen. Een paar achterlijke controleurs weigerden hem zonder kaart het rennerskwartier op te laten! Die moest hij dan volgens hun de volgende morgen eerst maar ophalen. Uiteindelijk werd hij toch toegelaten.

Startopstelling 500cc Assen 1979.		Uitslag 500cc Assen 1979.		Tussenstanden voor Assen.

Hier een link naar volledig verslag van Assen

Uitslag & trainingsuitslag 500cc Grand Prix Nederland
						Grid
	1.	Virginio Ferrari	I	Suzuki	47.07.3	7e
	2.	Barry Sheene	GB	Suzuki	47.07.4	4e
	3.	Wil Hartog	NL	Suzuki	47.28.7	5e
	4.	Boet van Dulmen	NL	Suzuki	47.34.5	10e
	5.	Philippe Coulon	CH	Suzuki	47.46.3	3e
	6.	Franco Uncini	I	Suzuki		8e
	7.	Jack Middelburg	NL	Suzuki		6e
	8.	Kenny Roberts	USA	Yamaha		1e
	9.	Christian Sarron	F	Yamaha		12e
	10.	Steve Parrish	GB	Suzuki		14e
	11.	Gianni Rolando	I	Suzuki		19e
	12.	Graziano Rossi	I	Morbidelli		24e
	13.	Randy Mamola	USA	Suzuki		18e
	14.	Ikujiro Takai	J	Yamaha	1 ronde	17e
	15.	Dennis Ireland	Nzl	Suzuki	1 ronde	21e
	16.	Dick Alblas	NL	Suzuki	1 ronde	25e
	17.	Gerhard Vogt	D	Suzuki	1 ronde	26e
	-	Seppo Rossi	SF	Suzuki	Machine	29e
	-	Johnny Cecotto	YV	Yamaha	Blessure	2e
	-	Henk de Vries	NL	Suzuki	Machine	20e
	-	Bernard Fau	F	Suzuki	Machine	13e
	-	Marco Lucchinelli	I	Suzuki	Machine	9e
	-	Jürgen Steiner	D	Suzuki	Valpartij	27e
	-	Max Wiener	A	Suzuki	Valpartij	25e
	-	Börge Nielsen	DK	Suzuki	Valpartij	22e
	-	Willem Zoet	NL	Suzuki	Blessure	15e
	-	Piet v/d Wal	NL	Yamaha	Machine	30e
	-	Peter Sjöström	S	Suzuki	Machine	28e
	-	Michel Rougerie	F	Suzuki	Machine	11e
	-	Alex George	GB	Suzuki	Machine	16e
	-	Gustav Reiner	D	Suzuki	Niet gekwalif.
	-	Dave Potter	GB	Suzuki	Niet gekwalif.
	-	Werner Nenning	A	Suzuki	Niet gekwalif.

© foto's Toon Kannekens

Johnny Cecotto Assen 1979	1979, de a.s. mevrouw Hartog, Atinka

					© MOTOR Magazine
copyright www.pejer.se, (Motorbild,  Esso & Irene Gunnarsson Sjödahl).

01-07-1979 Grand Prix België, Francorchamps

Het circuit van Francorchamps in België had een nieuwe asfaltlaag gekregen die twee dagen voor het begin van de trainingen pas gereed was en dit gaf flinke problemen. Tijdens de trainingen viel de ene coureur na de andere van zijn motor. De regenrijders waarvan Jack er zeker ook een was stonden na de trainingen bovenaan. Randy Mamola de durfal uit Amerika klokte de snelste trainingstijd en Jack de vijfde. Er bleek dat een teerwagen zoveel gemorst had dat zelfs een van de stoomwalsen die week uit een van de bochten was geslipt! De topcoureurs Roberts, Sheene, Ferrari en Hartog onderhandelden met de organisatie en de FIM (de international motorsportfederatie, Federation Internationale Motorcycliste) over het wel of niet rijden van de Belgische Grand Prix. Uiteindelijk trokken alle fabrieksteams zich op zaterdag terug van deelname. Op dat moment waren er al tienduizenden supporters in België aanwezig. Toen deze er achterkwamen dat de toprijders niet van start zouden gaan braken er onlusten uit. Auto's werden op de kant gegooid en in brand gestoken en de hele nacht stonden langs het circuit de strobalen in brand. Diverse gewonden moesten na vechtpartijen opgenomen worden in het ziekenhuis. Jack en Van Dulmen zouden in eerste instantie wel van start gaan, omdat zij vonden dat het ook glad was als het regende en men de tienduizenden supporters die onderweg waren naar het circuit niet wilden teleurstellen. Maar nadat ze door Nederlandse "supporters" van Wil Hartog waren bedreigd dat men flessen bier op de baan zou gooien als ze voorbij kwamen, i.v.m. een gebrek aan solidariteit, trokken die zich ook terug. Deze beslissing werd uiteindelijk door hun beider manager Jan Muis genomen, want toen ze 's-morgens uit bed kwamen had hij al hun spullen al in laten pakken. Uiteindelijk reden ze een paar uur voor de start onder politiebegeleiding naar huis, terwijl de politie de raddraaiers nog met traangas bezig was uit elkaar te drijven. Er gingen toch nog 21 rijders van start in de 500cc klasse, waarvan er slechts 10 de finish haalden, dus allen in de punten. Tiende werd de Duitser Dieter Heinen en die had maar liefst vier ronden achterstand op de winnaar! Voor de meesten zullen dit alle punten geweest zijn die ze in hun carrière in een GP gehaald hebben. Uiteindelijk won de Nieuw-Zeelander Dennis Ireland de 500cc klasse. De Nederlandse coureur Henk van Kessel won zelfs door het terugtrekken van de fabrieksteams en overige toppers de lichtste klasse, de 50cc, voor zijn landgenoot Theo Timmer. Dit was voor ex-wereldkampioen Van Kessel, zijn eerste overwinning in de "borrelklasse" sinds hele lange tijd. De eerste startrij, van zes coureurs, bleef in de 50cc klasse overigens volledig leeg, deze gingen o.a. niet van start. Dit gebeurde in alle klassen die dag.

Michel Rougerie, Spa Francorchamps, op de 125cc Motobecane van de in Assen gevallen en geblesseerd geraakte Thierry Espié. Ook Rougerie zou uiteindelijk niet van start gaan.

Wat een grandioze opening van het nieuwe circuit van Spa-Francorchamps had moeten worden, was uitgedraaid op een deceptie van de eerste orde. Nadat alle wereldsterren al in de training tot de conclusie waren gekomen, dat de verse asfaltlaag van de piste veel te glad was om op fatsoenlijke wijze de vele pk's van de fabrieksmachines onder controle te houden, besloten de topcoureurs tot eendrachtige staking. Dit had tot gevolg, dat de vele tienduizenden toeschouwers uit binnen- en buitenland op zondag getuige waren van wedstrijden, waarin coureurs van het tweede ofwel derde garnituur met de ereprijzen aan de haal gingen. Slechts in één categorie, de zijspanklasse, kwamen alle topmensen aan de start en kon het publiek een volwaardig GP-startveld aan het werk zien, waarin Biland, Steinhausen en Schwärzel een fantastisch duel om de eerste plaats uitvochten, doch deze strijd kon in de verste verte geen genoegdoening geven voor hetgeen waarvoor men eigenlijk naar het Ardennen-circuit was gekomen. Rolf Steinhausen en Kenny Arthur wonnen de aantrekkelijke B2-A race. Door het wegblijven van de toppers was er volop gelegenheid voor andere coureurs om eens het ereschavotje te beklimmen en de Nederlanders spraken daarbij een woordje mee. Zo won Henk van Kessel voor Theo Timmer de 50cc categorie, terwijl Martin van Soest in de 125cc klasse, die door de Australische Veteraan Barry Smith werd gewonnen, tien punten mocht incasseren. Dennis Ireland pakte de halveliterrace (met Henk de Vries als vijfde) voor Kenny Blake en Gary Lingham. Edi Stöllinger pakte de winst in de 250cc klasse.

De training: Aankondiging van een debacle

Johnny Cecotto bekijkt de toestand van zijn banden m.b.t. de omstandigheden van de baan.	Discussie op en over de baan.

	Virginio Ferrari bespreekt de toestand van het circuit.
	De strooi- wagen in actie.

Toen op vrijdagmorgen de eerste coureurs hun machines voor de training in de baan rolden, wist nog niemand wat hen boven het hoofd hing. Glad, spekglad was de piste van de nieuwe omloop van Francorchamps. Zo luidde de conclusie van de coureurs, die reeds na één of twee rondjes de pits binnenreden om te kijken of er iets men hun banden aan de hand was. Juist de rijders in de zwaardere klassen hadden de grootst mogelijke moeite om rond te komen en velen hunner gingen de baan te lijf met volwaardige regenbanden, terwijl er geen druppel was gevallen. Toen na de eerste trainingen alle klassen een keer in de baan waren gekomen, staken de fabrieksjongens de koppen bij elkaar en vond men het wijselijk om 's-middags niet meer te rijden. De organisatoren beloofden om 's-avonds te proberen of zij het wegdek niet in een betere staat zouden kunnen krijgen, hetgeen geschiedde. Tot diep in de nacht reed een compleet leger van reinigingswagens, brandweer, borstelwagens en andere vreemdsoortige voertuigen over de bijna zeven kilometer lange piste. Dit was mede mogelijk geworden door de aanwezigheid van de minister van publieke werken, die in allerijl vele honderden mensen van de Belgische BB had opgetrommeld. Waarom was het wegdek zo glad? Volgens enkele deskundigen is tijdens het proces van asfalteren gebruik gemaakt van een soort olie, waardoor de substantie beter uit te smeren is en gemakkelijker aan de onderste laag kan hechten. Men heeft van deze noodgreep gebruik moeten maken, omdat de temperaturen tijdens die werkzaamheden te laag waren om een goed jasje te kunnen leggen. Door de warmere omstandigheden de laatste weken was de oliesubstantie naar de oppervlakte gestegen, waardoor het wegdek glibberig werd. Een ingenieur van het wegenbouwbedrijf verklaarde op zaterdag, dat de weersomstandigheden in België niet volgens verwachting waren geweest, waardoor het noodzakelijk oxidatieproces, die de olie had moeten elimineren door het in de atmosfeer op te nemen, was uitgebleven. Na een hele nacht arbeid, gingen op zaterdagmorgen de coureurs weer in de baan en luidde de gevolgtrekking om twaalf uur, dat het rijden iets gemakkelijker was geworden, doch dat het nog steeds geen haalbare kaart was om hier onder deze omstandigheden een Grand Prix uit te vechten. Alle mensen, die zich bij gangmaker Kenny Roberts hadden aangesloten, hielden voet bij stuk en het merendeel kwam 's-middags niet meer in de baan. Sterker nog: sommige coureurs pakten meteen hun spullen en er werd bekendgemaakt, dat er die zelfde avond een persconferentie gegeven zou worden. De organisatie werd een petitie aangeboden, waaronder o.a. Sheene, Hartog, Ferrari, Roberts, Uncini, Ballington, Hansford en Rossi hun handtekening hadden gezet. Ook in de lichtere klassen kende men de problemen en pas op zondagmorgen zou blijken, dat 's-werelds besten niet zouden meerijden. De zijspanjongens ondervonden duidelijk minder hinder van de gladheid en trainden volop, hoewel Rolf Steinhausen verklaarde, dat hij het zich best kon indenken dat het met een solomachine niet gemakkelijk rijden was. Tja, met drie wielen kun je zelfs onder de meest vreemde weersomstandigheden nog hard gaan.
Het debacle had zich reeds aangekondigd en door vele insiders werd gesuggereerd, dat deze unanieme opstelling van de topjongens wel eens een voorbode kon zijn van wat er misschien komen gaat, want het rommelde op dat moment op een vreselijke manier. Men wilde zich sterker als groep gaan opstellen en een vuist kunnen maken tegen de diverse organisatoren en de FIM. Na Francorchamps weten we één ding zeker. Er bestaat een duidelijke scheiding tussen de wereldtop en de rest van het veld. Een eenheid is er nog lang niet, hetgeen de wedstrijden de volgende dag zouden uitwijzen.

08-07-1979 kampioensraces Zandvoort

 

Jack op de Honda 400.

Bouwmeester, Jack & Hernamdt.

© MOTOR Magazine

Bert Struijk (#50), Peter Looijesteijn (#10) en Piet v/d Wal (#56), ook in actie op de Honda 400's.

Bert Struijk (#50), Willem-Jan Nooteboom en Peter Looijesteijn (#10) op de Honda 400's.

Een week na het debacle in Francorchamps, waar nog lang over werd nagepraat, werd er een race in de 750cc klasse verreden op Zandvoort. Deze race telde mee voor het kampioenschap, dus Jack was van de partij. Jack deed het voor zijn doen erg rustig aan, waarschijnlijk om het publiek wat te vermaken, maar toen hij bijna van zijn motor werd geramd door de iets te enthousiaste Pieter Blaauboer, in de Panoramabocht, besloot Jack dat het welletjes was en liet zien tot wat een machtsvertoon hij in staat was. Er werd ook nog een standaard 400 Honda klasse verreden in dit jaar en men had een flink aantal internationals bereid gevonden daaraan mee te doen. O.a. Jack, Bert Struijk, Klaas Hernamdt, Henk de Vries, Piet vd Wal, Henk vd Mark, Rinus van Kasteren en Willem-Jan Nooteboom. Ik heb deze race ook live gezien, maar kon er persoonlijk niet echt warm van worden. Je zag de Nederlandse toppers tobben met deze motoren. Ten eerste kwamen ze niet vooruit en dat met aan de grond lopende voetsteunen e.d, dat was het niet. Het enige wat je zag waren vuuropspattingen. De toppers maakten zich dan ook niet echt druk, mede gezien de belangrijke wedstrijden die dit seizoen nog verreden moesten worden. Jack had met Klaas Hernamdt echter afgesproken, dat de Nederlandse topper in deze klasse van standaardmachines, Kees Bouwmeester, in ieder geval niet mocht winnen. Deze reed echter op een goed afgestelde en ingelopen motorfiets en won de races in deze klasse bijna altijd met twee vingers in de neus. Zoals zovelen in de wegracerij hadden de beide Grand-Prix rijders zich ook geërgerd aan het feit dat Bouwmeester, een oude rot in de racerij, een leemte in de KNMV-reglementen had ontdekt, waardoor hij als superroutinier kon gaan deelnemen (en overheersen) in de Honda N-400 klasse, bedoeld als kweekschool voor jong talent. Uitgangspunt voor de topdeelnemers: Bouwmeester, de Zandvoortdeskundige bij uitstek, niemand had meer kilometers op dit circuit gereden dan hij, zoek proberen te rijden. Jack en Klaas reden op een splinternieuwe motor, zo uit het krat, met 0 kilometers op de teller. Onderweg voerden Jack en Klaas ook hele tactische gesprekken met elkaar. Gedrieën reden ze op de finish af en even voor het vallen van de vlag, hinderde Jack, wat ze de hele race al hadden gedaan, Bouwmeester en zo wist Klaas te winnen. Jack vond het erg leuk allemaal en wilde graag een revanche, maar dan met Wil en Boet. 

Jack controleert de Honda 400.

  Een schitterend duel in de Honda 400-klasse, waar een heel stel prominente mannen in meededen bij wijze van stunt, een al even fraai gevecht tussen de zijspanduo's met als stuurmannen Cees Smit en Egbert Streuer en een gigantische overwinning voor Jack Middelburg in de Formulerace zijn eigenlijk de drie hoofdgerechten geweest van de in Zandvoort verreden races. Voor (voor Zandvoortbegrippen) veel publiek speelde Jack tweemaal een
hoofdrol. In zijn eerste glansrol pakte de Naaldwijker in de Formuleklasse, waar hij met een straatlengte, wat heet, twee straatlengten, voorsprong de race won. Zestien seconden liep hij uit en daarvoor hoefde hij helemaal nog niet te herhalen wat hij in de trainingen al deed: eventjes onder het record rijden met 1.37.5. Ach even een rondje, leuk toch?' Tweede man werd een ook al goed rijdende Willem Zoet. Het tweetal reed vrijwel de hele race lang frank en vrij in het rond. Aardig om de stijl van de heren eens te bezien, maar niet bepaald spannend. Achter de twee streden diverse vier- en tweetakten om de bronzen plak. Pieter Blaauboer moest zijn derde plek (Bakker-Suzuki) prijsgeven. Derde werd nu de NMB-rijder Rob Beute voor zijn bondsgenoot en nu de beste viertaktman Hein Heijen. Henk de Vries volgde op zijn RCS. Bert Struijk reed de Freyters Bimota Honda (waarop hij vaker zal uitkomen in de Endurace) van de achterste plaats af naar een zesde plek. Had Bert bij de start niet de pech gehad dat de motor afsloeg (en dat ding is, weten we uit ervaring, erg moeilijk te starten) dan had hij waarschijnlijk zomaar de derde plek gepakt. Dat belooft toch wat voor toekomstige races. Een beetje concurrentie erbij is nooit weg...

Ook goed deed Jack Middelburg het in de Honda 400-race, waarin hij de bekendste gast was. In de trainingen hadden hij en zijn maatjes al laten zien de zaak niet als een aardigheidje af te doen, maar de wedstrijd zelf ging nog even verder dan wat snelle rondjes van 'inters" op een standaardploffie. In een met de knietjes over de grond stijl kwam al snel een groepje van drie voorbij. Klaas Hernamdt, Jack en (een 'echte 400- rijder') Kees Bouwmeester. Steeds harder en harder ging het, zodat uiteindelijk de bochten, vanaf het 'Scheivlak' en 'Tunnel Oost', zo'n beetje schuivend genomen werden. Hernamdt slaagde erin een piepklein gaatje te slaan. Achter hem wisselden Jack en Kees regelmatig van plaats. Dan weer schoot Bouwmeester voorbij (met een goed ingelopen en afgestelde fiets) en dan weer pakte Jack later de remmen (want zijn fiets had op de teller nul komma nul staan, dus liep wat minder). Op de finish won Hernamdt voor Bouwmeester en Jack, die het allemaal prachtig vond en zo te zien in was voor een revanche (als dat even kan...) met Boet en Hartog... Nummer twee en drie raakten elkaar nog!

22-07-1979 Grand Prix Zweden, Karlskoga

© foto  Fermino Fraternali                                Jack, Barry Sheene en Steve Parrish

Bij de volgende Grand Prix op het zeer bochtige circuit van Karslkoga in Zweden, kwamen Jack zijn uitmuntende stuurcapaciteiten pas echt tot zijn recht. Hier bleek op dit niet zo snelle circuit vanwege al die bochten dat hij als coureur absoluut tot de wereldtop behoorde. Na de eerste training stond hij fier bovenaan in de tussenstand!! Pas tegen het eind van de laatste training werd hij van de 'pole position' gestoten door wereldkampioen Roberts met daarachter Franco Uncini! Dus zag de startopstelling er zondag zo uit: 1e Kenny Roberts, 2e Franco Uncini, 3e Jack Middelburg, 4e Barry Sheene, 5e Philippe Coulon, 6e de superstarter Wil Hartog, 7e Boet van Dulmen (ook snel), 8e Johnny Cecotto, 9e Ikujiro Takai, en 10e Randy Mamola. De leider in de tussenstand van het WK, Virginio Ferrari kwam niet eens bij de beste 10 vanaf de start. Jack nam direct na de start de leiding op zich, zoals al eerder dit seizoen. Dat dit niet vol te houden was, dat was ook niets nieuws. Na verloop van tijd reed, ook zeer verrassend Philippe Coulon aan de leiding gevolgd door Barry Sheene, Kenny Roberts en Wil Hartog. Deze laatste maakte een schuiver en later overkwam Philippe Coulon hetzelfde. Halverwege de race waren Jack en Van Dulmen in een tweestrijd gewikkeld om plaats drie in de race! Beide Nederlandse privé-coureurs voelden zich als een vis in het water op het stuurcircuit en lieten vele toppers ver achter zich. Al stuivertje wisselend liepen ze uiteindelijk hard in op Kenny Roberts en gingen hem als aan een touwtje voorbij naar de 2e en 3e plek! Jack passeerde vijf seconden na winnaar Barry Sheene de finish gevolgd op twee seconden door Van Dulmen! Voor beide Hollanders was dit uiteraard hun beste klassering ooit! Echt fantastisch, vooral van Jack die zijn toenmalige vriend Van Dulmen die toch heel wat meer Grand Prix ervaring had, toch ook nog mooi voorbleef. Het was ook een echt unicum in de Nederlandse motorsport, twee Nederlanders op het erepodium van de Formule I klasse van de motorsport. Het zou er tot op de dag van vandaag ook nog maar 1x van komen en wel door dezelfde twee personen, maar dan alleen in omgekeerde volgorde en op een ander Zweeds GP-circuit. Roberts nam de leiding in de tussenstand van het WK over van Ferrari. Hartog de 'Witte reus uit Abbekerk" volgde als derde op toch wel ruime achterstand. Na de Zweedse GP waren er heel veel geruchten dat Jack voor 1980 de beschikking zou gaan krijgen over fabrieks Suzuki's. Helaas kwam daar niets van uit. 

Boet, Jack en Steve Parrish

Jack, Boet en Steve Parrish Roberts, Jack, Parrish, Hartog, Sheene & Ferrari

Telegraaf 23-07-1979

© MOTOR Magazine

De Zweedse GP te Karlskoga bracht in de halveliterklasse twee uitersten voor het Nederlandse kamp: vreugde en verdriet. Vreugde om de grandioze tweede en derde plaats van Jack en Boet, verdriet om de val van de souverein op kop liggende Wil. Kenny Roberts heroverde door een vierde plaats en het uitvallen van Ferrari weer de leiding in het wereldkampioenschap. Door de uitslag van de 125cc race veroverde Angel Nieto zijn negende wereldtitel, hoewel hij zelf in een ziekenhuis in Madrid lag. Graziano Rossi won voor de derde achtereenvolgende maal de kwartliterrace en de combinatie Jock Taylor/Benga Johansson boekte bij de zijspannen hun eerste GP-overwinning.

De 500 cc: Grandioos

Start 500cc Zweden met: Alan North (#42), Steve Parrish (#12), Kenny Roberts (#1), Randy Mamola (#48), Franco Uncini (#43), Marco Lucchinelli (#49), Boet van Dulmen (#40), Virginio Ferrari (#11), Jack (#41) voor half verscholen Johnny Cecotto, Peter Sköld (#32), Peter Sjöström (#20), Barry Sheene (#7), Graziano Rossi (#15) en Philippe Coulon (#13).

Kenny Roberts hier aan de leiding van de Zweedse GP, voor Jack, Barry Sheene, Steve Parrish en Wil Hartog.

Barry Sheene op weg naar de zege.

Jack en Boet, jammer Wil! Al in de training liet het Nederlandse toptrio zich duchtig zien: Jack derde, Wil en Boet zesde en zevende. De snelste tijd was weggelegd voor Kenny Roberts op korte afstand gevolgd door Franco Uncini. In de race was het achter niet een van deze heren die de kop nam, maar de weer volledig terugzijnde Philippe Coulon. De Zwitser behield vier ronden lang de kop. Toen moest hij plaatsmaken voor Wil Hartog. Wil bereed een fabrieks-Suzuki met het produktieframe en het geheel scheen als een scheermes te sturen, want al in de tweede ronde had hij afgerekend met Kenny Roberts. Wil pakte dus resoluut de kop en liep onmiddellijk weg van het veld. Achter zijn rug kwam Barry Sheene naar voren en in de 10e ronde had de Engelsman Kenny Roberts te pakken, die vergeefs jacht maakt op de zeer sterk rijdende Coulon. Op zijn beurt moest de Amerikaanse wereldkampioen weer oppassen voor een verwoed jagend trio bestaande uit Jack, Boet en de weer in vorm zijnde Steve Parrish. De leider in de strijd om de wereldtitel Virginio Ferrari had al na twee ronden de race door "engine troubles", zoals de Japanners na afloop verklaarden, moeten staken. De Italiaan kon trouwens zijn draai niet zo goed vinden op het 'Mickey Mouse' circuit van Karlskoga en was tijdens de trainingen al een keer ten val gekomen. Dit laatste overkwam Franco Uncini in de race en wel in de 3e ronde. In de 17e ronde kreeg Sheene eindelijk Coulon te pakken, maar Barry zat toen zeker nog zo'n zes seconden achter de Witte Reus. Voor deze sloeg echter toen het noodlot toe, zijn motor kreeg last van een hangende gasschuif en in de 19e ronde kwam Wil in een snelle rechtse bocht in moeilijkheden en ging hard onderuit. Gelukkig mankeerde hij niets, maar was wel een illusie armer. Zo kreeg Sheene de koppositie in de schoot geworpen en hij zou er gretig gebruik van maken. Geen enkel risico nemend reed hij naar zijn tweede Grand Prix overwinning van het seizoen. Kenny Roberts, reed achter Coulon, rustig op de derde plaats. De 10 punten zouden hem weer aan de top van het klassement brengen. In de 29ste ronde schoof Roberts naar de tweede plaats omdat Philippe Coulon bij het remmen voor een bocht onderuitging. Erg jammer, want een groot succes was de sympathieke Zwitser zeker gegund. Door deze val schoven Boet en Jack echter ook een plaatsje op. Om de beurt zaten ze bij de top drie, want beide Nederlanders wisselden onderling nog wel eens van plaats. Langzamerhand hadden ze zich zo Steve Parrish van het lijf weten te schudden. In de 26ste ronde had Boet echter al de jacht op Roberts geopend. Hij vertelde hierover: ..Ja, het ging lekker. Ik had het idee dat Jack een beetje vastzat. Toen we Parrish eenmaal kwijt waren heb ik hem aangeduid, om samen achter Roberts aan te gaan. Dat ging prima en na een rondje of vijf hadden we hem alle twee te pakken". Op de streep en onder veel gejuich van duizenden Nederlanders had Jack nog maar 5 seconden achterstand op Barry Sheene. Twee seconden later werd hij gevolgd door Boet. Nogmaals een grandioos resultaat voor de Nederlandse privé-rijders. Kenny Roberts wist nog maar net beslag te leggen op de vierde plaats een kleine 2 seconden voor Steve Parrish. Roberts pakte zo dus toch nog acht GP punten en staat nu op 83 tegen Ferrari 81. Randy Mamola werd zesde in Zweden, Marco Lucchinelli zevende, Ijukiro Takai* achtste voor Christian Sarron en de Fin Seppo Rossi maakte de eerste tien vol. Willem Zoet werd heel knap 13e.

Ikujiro Takai, TT Assen 1979.

Ikujiro Takai, Zweden 1981.

www.pejer.se, ©  Esso & Irene Gunnarsson Sjödahl

* Ikujiro Takai (zie ook foto's Finland) zou in mei 1982 tijdens testritten met de nieuwste Yamaha, om het leven komen, door een vastloper, op 35 jarige leeftijd. Dit gebeurde op het circuit van Sugo in Japan. Takai deed heel veel testwerk voor de Yamaha-fabriek en reed vele Grand Prix races in de 500cc en F750, eind jaren '70 en begin jaren '80.

Jack op jacht naar Kenny Roberts.	Jack voor Boet.

Hier een link naar volledig verslag van Zweden

Pos	Rijder	Machine	Ronden	Tijd/Verschil	Grid	Trainingstijd
1	Barry Sheene	Suzuki	40	55:27.66	4e	1.21.50
2	Jack Middelburg	Suzuki	40	4.96	3e	1.21.40
3	Boet van Dulmen	Suzuki	40	7.06	7e	1.22.00
4	Kenny Roberts	Yamaha	40	25.82	1e	1.21.00
5	Steve Parrish	Suzuki	40	27.67	10e	1.22.60
6	Randy Mamola	Suzuki	40	35.48	11e	1.22.70
7	Marco Lucchinelli	Suzuki	40	1:04.14	15e	1.23.90
8	Ikujiro Takai	Yamaha	40	1:07.78	9e	1.22.50
9	Christian Sarron	Yamaha	40	1:08.02	18e	1.24.40
10	Seppo Rossi	Suzuki	39	1 ronde	19e	1.24.50
11	Lennart Bäckström	Suzuki	39	1 ronde	22e	1.24.70
12	Alan North	Suzuki	39	1 ronde	28e	1.26.80
13	Willem Zoet	Suzuki	39	1 ronde	24e	1.25.10
-	Gustav Reiner	Suzuki	33	Uitgevallen	23e	1.24.98
-	Philippe Coulon	Suzuki	28	Valpartij	5e	1.21.60
-	Kenny Blake	Suzuki	28	Engine	29e	1.26.30
-	Erik Bjorn Paulsen	Suzuki	23	Engine	26e	1.25.40
-	Odd Arne Lände	Suzuki	21	Engine	30e	1.27.00
-	Wil Hartog	Suzuki	18	Valpartij	6e	1.21.80
-	Graziano Rossi	Morbidelli	16	Engine	14e	1.23.50
-	Didier De Radiguès	Yamaha	15	Engine	21e	1.24.60
-	Peter Sköld	Suzuki	12	Engine	13e	1.23.10
-	Johnny Cecotto	Yamaha	11	Uitgevallen	8e	1.22.10
-	Dennis Ireland	Suzuki	11	Engine	25e	1.25.10
-	Peter Sjöström	Suzuki	10	Engine	17e	1.24.00
-	Chris Fisker	Suzuki	9	Engine	20e	1.24.55
-	Tony Head	Suzuki	8	Engine	27e	1.25.60
-	Michel Rougerie	Suzuki	6	Engine	16e	1.23.90
-	Virginio Ferrari	Suzuki	3	Uitgevallen	12e	1.23.00
-	Franco Uncini	Suzuki	2	Valpartij	2e	1.21.20
-	Barry Woodland	Yamaha	--	Niet gekwalificeerd	31e	1.27.24