Jack blij met nieuw contract F&S

Wil Hartog en Boet van Dulmen zouden zich geheel toe gaan leggen op het Grand Prix seizoen en geen wedstrijden meer gaan rijden om het Nederlands kampioenschap. Hartog had in 1979 de beschikking gekregen over fabrieksmateriaal. Jack wilde echter nog wel aan de Nederlandse kampioenschappen mee gaan doen. Het seizoen begon echter (zoals eigenlijk altijd) problematisch. De eerste Grand Prix in Venezuela moest hij aan zich voorbij laten gaan, omdat zijn nieuwe Suzuki te laat arriveerde door allerlei problemen. Daarna ontstonden er nog problemen met het sneller laten maken van het motorblok in Oostenrijk. Ondanks de flinke sponsoring van dit seizoen kon hij ook weer niet over het snelste materiaal beschikken. De Suzuki waar Jack dit jaar op zou gaan rijden en waar een smak geld voor neergeteld moest worden, werd in 1977 al door de fabriekscoureurs gereden. Aangezien Jack in Daytona de laatste 2 jaar alleen maar pech had gehad, besloot hij deze race ook aan zich voorbij te laten gaan. Tot overmaat van ramp kreeg Jack problemen met de fiscus en zolang die niet opgelost waren kon hij zijn sponsorgeld niet in ontvangst nemen, want anders zouden ze daar direct beslag op leggen. Hierdoor kon hij dus in de eerste wedstrijd in Wijnandsrade en tijdens de eveneens eerste internationale race in Hilvarenbeek ook geen gebruik maken van zijn nieuwe Suzuki. Uiteindelijk ging hij in deze races van start op een 3 jaar oude machine, die hij de hele winter had proberen te verkopen, maar reed wel in Hilvarenbeek Wil Hartog, Philippe Coulon, Bruno Kneubühler, Alex George en Boet van Dulmen "naar huis".  Wat deze ook probeerden, Jack won de race glansrijk. Van tevoren was de overwinning al vergeven aan Hartog, omdat hij de snelste machine bestuurde en op dat moment mede daardoor de sterkste coureur was. Hier was Van Dulmen het overigens nooit mee eens, aangezien die zich altijd als DE topcoureur van Nederland zag. In die tijd was hij nog erg goed bevriend met Jack, maar met Wil Hartog zou het nooit klikken. Jack vond Wil toen hij hem net leerde kennen nogal arrogant, maar later konden ze het prima vinden met elkaar. Het waren ook wel twee tegenpolen. Wil had wel een zwak voor Jack, zoals hij ook eens aangaf, tijdens de groots opgezette en succesvolle "Centenial Classic TT' in 1998. Op de vraag wie hij die dag mistte, antwoordde Wil direct: Jack Middelburg en Ton Riemersma, en deed er daarna het zwijgen toe. Ton Riemersma was Wil's sponsor voor een groot deel van zijn racecarrière. Ze waren meer dan alleen coureur-sponsor, ze werden ook dikke vrienden. Riemersma overleed, op 67-jarge leeftijd, in oktober 1996, nadat hij niet meer bij was gekomen na een hartoperatie. Het jaar 1979 werd er voor het eerst gesproken over 'De Grote Drie'. Wil Hartog krijgt dat jaar gezelschap van Boet van Dulmen en Jack in de internationale top van de GP-racerij. Drie Nederlanders vooraan in de Koningsklasse van de wegracerij. Van Dulmen was al jaren actief in de Grand-Prix wereld, maar zonder al te veel succes. In 1979 komt ook zijn doorbraak. Jack debuteert in 1979 op GP-niveau, na wat voorzichtig "geproefd" te hebben in 1978. Hij zal het heel erg goed doen als debutant. De 'Grote Drie' zijn aan elkaar gewaagd en maken elkaar het leven knap zuur op de Nederlandse en internationale circuits. Ze zullen vanaf 1979 gedrieën tot de wereldtop gaan behoren, iets wat niemand verwacht had van zo'n klein landje.

Gelukkig werden na Hilvarenbeek de problemen van Jack met de belastingdienst opgelost en kon hij eindelijk over zijn nieuwe machines beschikken. De 750cc in Hilvarenbeek werd wel gewonnen door Wil Hartog, voor Jack en F750 wereldkampioen 1979, Patrick Pons. Ook dreigde er in het begin van het seizoen nog een breuk tussen Jack, Boet en de KNMV, ze waren van plan om terug te keren naar de NMB, maar na een paar goeie gesprekken, klaarde dat probleem zich weer. In Wijnandsrade, zijn allereerste race van 1979, trok Jack in de allerlaatste bocht voor de finish, op een zeiknat wegdek, zijn motor onderuit en verspeelde zo de overwinning, die een paar meter verder op hem wachtte. In dit weekend was overigens ook het GP-circus begonnen, in Venezuela, maar vanwege diverse problemen ging Jack hier dus niet van start en reed dus in Wijnandsrade.

Huldiging van de kampioenen van 1978 door Valvoline, Tsubaki en Levior. Links vooraan, Truus Struijk en Petra Middelburg.

Februari 1979 werd er door 40 coureurs een eigen "bond" opgericht, ze noemden die de 'groep van veertig'. Deze groep kwam er om als een betere gesprekspartner te fungeren met de KNMV en de NMB. Als bestuursleden werden benoemd, manager Roel Massink, Jan Muis (o.a. manager van Jack, Bert Struijk, Boet (nog wel) en Willem-Jan Nooteboom), Jack zelf, Karel Zegers en ene heer Van Beek. Ze wilden overleggen m.b.t. startgelden, verzekeringszaken en de veiligheidseisen betreffende de circuits. 

Begin van het jaar gingen ook de KNMV en NMB, die sinds drie jaar samenwerkten na jarenlang op voet van oorlog te hebben geleefd, weer met ruzie uit elkaar. Het rommelde al weer geruime tijd en de KNMV was degene die de samenwerking stop zette. De aanzet hiertoe was het feit dat Jack en Boet terug wilden naar de NMB (wat uiteindelijk dus niet doorging, nadat er startgelden kwamen). Dit was al een tijdje bekend, maar nu zouden ook de motorcrossers Gerrit Wolsink, Cor den Biggelaar en Wil van der Laan, in navolging van de twee wegracetoppers dit voorbeeld willen volgen. Dit was bij Studio Sport medegedeeld door de voorzitter van de NMB, de heer Van Bokhoven. Volgens de betreffende crossers was dit niet waar, maar waren ze met de KNMV in discussie m.b.t. startgelden en dat liep niet erg goed. Na deze bekendmaking werd deze zaak wel erg snel opgelost, dus men zag het wel als een soort dreigement. Voorheen kreeg elke deelnemer aan de wedstrijden voor het Nederlands kampioenschap, wegrace en motorcross vijftig gulden en was dan verplicht deel te nemen. Deze premies werden nu aanzienlijk verhoogd.

De KNMV riep ook een kernploeg in het leven, die jonge racers ging begeleiden. Hierin werden ook drie wegracers opgenomen, te weten: Willem-Jan Nooteboom, Bennie Wilbers en Henk de Vries. Verder vier crossers en drie baanracers. Het zou echter op een fiasco uitlopen, terwijl de KNMV zelfs bij de NSF (Nederlandse Sport Federatie) aanklopte en een bedrag van bijna 90.000 gulden subsidie loskreeg. Bennie Wilbers stopte na een paar maanden met de motorsport en zijn plaats werd ingenomen door Klaas Hernamdt. De coureurs hadden eenmaal een bespreking op Papendal en hoorden daarna nooit meer iets. Van de hele begeleidingsgroep kwam of niets terecht of ze waren niet bereikbaar. Het project stierf uiteindelijk een stille dood.

februari 1979, Jack (l) en ijsspeedwayer, Roelof Thijs (r) op sneeuwscooters in Assen, tijdens de halve finales voor het WK ijsspeedway, die in Assen werden verreden.

  Virginio Ferrari

18-03-1979 nationale races Wijnandsrade

Wijnandsrade podium 250cc: Rini van Kasteren (3e), Harrie vd Kruijs (1e) en Rob Punt (2e).

Hoewel het op de trainingsdag nog wet meeviel, zijn de weergoden de organisatie in Wijnandsrade niet goed gezind geweest. 's Zondags na de middag begon het te regenen en de gevolgen voor rennerskwartier en races waren bijna catastrofaal te noemen. Het eerste veranderde in een geweldige modderpoel waar op eigen kracht geen enkel voertuig meer in of uit kon, het circuit werd een glijbaan met als gevolg talloze valpartijen die over het algemeen wel goed afliepen, maar toch een schaduw op deze wedstrijddag wierpen. Dit met uitzondering van de coureur Theo Kerssens uit Den Bosch die in de 500 cc-klasse vrij ernstig ten val kwam en naar het ziekenhuis moest worden vervoerd. Deze zaak liet zich in eerste instantie nogal ernstig aanzien, later kwamen toch berichten dat de toestand van Kerssens redelijk was te noemen. Hoewel, een dubbele beenbreuk, beschadigde halswervel en gebroken sleutelbeen is natuurlijk niet niets. Vanzelfsprekend waren noch organisatoren noch wedstrijdleiding aansprakelijk voor de toestanden van rennerskwartier en circuit, de omstandigheden waren gewoon abominabel en wat kun je daar dan tegen doen. Jammer voor deze eerste race, die tengevolge van deze omstandigheden in de 350 cc-klasse zelfs moest worden afgevlagd en de 750 cc-klasse en zijspannen helemaal van het programma werden afgevoerd. Erg vroeg in het jaar organiseren kan natuurlijk dikwijls wel voordelen hebben, maar je ziet dat het ook wel eens nadelig uit kan pakken. De perfecte wedstrijdleiding van het duo van Eeden - van Nugteren presteerde overigens het bijna onmogelijke om alles nog zo goed mogelijk te laten verlopen. Dokter Harrie van der Meeren met Chris van 't Klooster waren, zoals altijd in geweldige samenwerking, overal op tijd bij en dat op een fonkelnieuwe Harley-Davidson. Drievoudig Nederlands kampioen Jack Middelburg was ook van de partij, veel geluk was Jack niet beschoren want in de 500 cc maakte hij in de laatste ronde en de allerlaatste bocht een schuiver en verspeelde zo de overwinning. Volgens ook Jack, was het zo glad dat op deze baan grip op het wegdek een uitgestoten zaak mocht worden genoemd. De 50cc werd gewonnen door Floor Maasland, 125cc door Martin van Soest, de 250 en 350cc hadden dezelfde drie coureurs op het podium, alleen in verschillende volgorde. 250: Harrie vd Kruijs, Rob Punt en Rini van Kasteren en de 350cc: Van Kasteren, V/d Kruijs en Punt. De week na Wijnandsrade ging Jack een dag naar Zandvoort en het Belgische Nivelles (Nijvel) om wat trainingsronden in de benen te krijgen.

Jack glibberend over het natte wegdek in Wijnandsrade

Zoals we reeds vertelden stond ook Jack Middelburg hier aan de start. Hij bracht niet de eerste ronde op zijn naam, dat was Manfred von Gülich uit Duitsland. Ook zijn vreugde was van korte duur want Jack nam in de tweede ronde de kop over en hij bleef daar tot aan zijn schuivertje.
Von Gülich bleef tot en met de vijfde ronde in tweede positie volgen, maar moest toen het hoofd buigen voor Henk Twikler die zelfs Jack Middelburg ging bedreigen. Toen Jack dit in de gaten kreeg gaf hij wat gas bij, liep weer van Twikler weg, en ging onderuit!
Henk Twikler werd nu gemakkelijk winnaar en von Gülich tweede. Opvallend sterk reed ook Peter Smetsers uit Roosendaal. Hij stuurde steeds in vierde positie maar door het uitvallen van Jack, greep hij de derde plaats. Dat waren de enige drie die nog in dezelfde ronde zaten, dus over de rest van het veld is weinig schokkends te melden.

25-03-1979 internationale races Hilvarenbeek

© foto's Ron Gerritse                                               Olof races Tilburg/Hilvarenbeek (Beekse Bergen)

In de week voor de races te Hilvarenbeek werden de problemen met de fiscus opgelost, dus nu kon het seizoen, ook voor Jack, van start. De twaalfde editie van de internationale Olof-wegraces, op het circuit Beekse Bergen bij Hilvarenbeek, werd door twee gebeurtenissen overschaduwd, al waren de wedstrijden op zich zeker het aanzien waard. De ernstigste schaduw werd geworpen door de dood van 50cc coureur Theo van de Wiel (26) uit het Limburgse Naps, die 's-zaterdags tijdens de trainingen, met noodlottig gevolg ten val kwam. De valpartij ontstond door toedoen van een vastloper en Van de Wiel werd daarna overreden door de Zwitser Stefan Dörflinger, die hem niet meer kon ontwijken. De tweede schaduw, gelukkig van minder trieste aard, was afkomstig van de zware bewolking die gedurende de hele zondag het circuit verduisterde. Toch werden, met uitzondering van de wedstrijd voor de categorie 250 cc nationaal, waarmee het programma opende, alle races "op het droge" verreden, al duurde het nog tot het eind van de middag, voordat het circuit overal droog was.

Jack Middelburg Subliem

Hilvarenbeek 500cc: Jack voor Boet en Wil

De 500 cc race zou een overwinning voor Wil Hartog moeten brengen, daaraan twijfelde eigenlijk niemand. Wil is zonder twijfel Nederlands sterkste coureur van dit moment (al zal Boet het daar misschien niet helemaal mee eens zijn) en hij heeft bovendien verreweg de snelste machine (en daarmee is Boet het beslist wel eens). Terwijl Wil zijn fabrieks Suzuki in de strijd bracht, verschenen zowel Boet als Jack op hun oude fietsen aan de start; "Jack zelfs op een heel oude, die er al meerdere jaren dienst op had zitten. "Ik dacht: die Lange (Hartog) kan ik toch niet hebben", aldus Middelburg. "Maar ik had me voorgenomen om tenminste een ronde voorop te rijden". Dat lukte wonderwel, want niet Hartog, maar Jack kwam na de openingsronde als eerste voorbij start en finish. Een tiental meters achter hem werd hevig geduelleerd door Hartog en Van Dulmen. Wil en Boet joegen elkaar zo op, dat ze in de vijfde ronde de aansluiting met Jack hadden hersteld. In de zesde ronde was het helemaal feest: Jack en Boet reden naast elkaar op kop, Wil zat er pal achter. Philippe Coulon bezette de vierde plaats en Bruno Kneubühler en Alex George probeerden allebei op de vijfde plaats te rijden. Maar in de zevende ronde was voor Boet het spel uit: met een gesneuvelde krukas keerde hij terug naar het rennerskwartier. De spanning werd er echter niet minder om, want Coulon had inmiddels aansluiting bij Jack en Wil gevonden. Dat duurde evenwel niet lang, want langzaam maar zeker werden de onderlinge afstanden tussen de drie koplopers groter. En toen Jack, vanaf de tiende ronde, als een raket tussen groepjes achterblijvers door begon te slingeren, was het pleit beslist: Wil verloor tientallen meters. Middelburg die "tenminste een ronde" voorop had willen rijden, had van start tot finish geleid en bovendien de snelste ronde gedraaid. Hartog verklaarde naderhand dat hij zich had verkeken op de toestand van het circuit en dat hij een achterband had laten monteren die "eigenlijk voor natter weer bedoeld was". Bovendien wenste Wil met het GP-seizoen voor de boeg geen risico's te nemen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat Middelburg een geweldige prestatie leverde door op zijn oude machine de veel snellere fabrieksracer van Hartog het nakijken te geven. De Witte Reus beaamde dan ook volmondig: "Jack was gewoon veel beter vandaag".

De slotrace van de dag, de klasse 750cc internationaal, scheen een herhaling te worden van het prachtige 500cc gebeuren. Ook nu had Jack Middelburg de snelste start, maar een achtervolgersgroep bestaande uit Patrick Pons, Wil Hartog en Boet van Dulmen zat als vastgekleefd aan Jack's achterwiel. De posities wisselden meermalen per ronde, maar in de vierde ronde had Hartog definitief de kop veroverd. Boet verdrong Jack van de tweede plaats; een voorbeeld dat in de zevende ronde door Pons werd gevolgd. Maar opnieuw gooide machinepech roet in Van Dulmens eten: het achterwiel van Boet's Yamaha werd scheef in de achtervork getrokken en door de verslechterende stuureigenschappen zag Boet zich gedwongen het tempo te verlagen. Patrick Pons en Jack profiteerden hiervan en in de tiende ronde was de volgorde: één Hartog, vervolgens Jack, die inmiddels Pons had teruggepakt, dan Pons en tenslotte Boet. In de eerste drie plaatsen zou tot het vallen van de finishvlag geen verandering meer komen, maar de terugvallende Boet werd in de laatste ronde gepasseerd door Kevin Stowe en Alex George. Door knap stuurwerk wist Boet echter nog de vijfde plaats te heroveren op George. "Dat de 500cc Suzuki van Hartog stukken sneller was dan de mijne, had ik wel verwacht", vertelde Jack Middelburg tijdens de prijsuitreiking. "Maar Wil z'n 652cc fabrieks-Suzuki was echt niet sneller dan mijn Yamaha TZ 750". Philippe Coulon werd zevende, Joey Dunlop achtste, Armin Zeh negende en Karel Zegers maakte de eerste tien vol. Hans Müller won de 125 en 250cc, Jon Ekerold de 350cc en Peter Looijestein de 50cc. 

Het zouden, achteraf, de laatste Olof-races in Hilvarenbeek blijken te zijn geweest, dit ten gevolge van het feit dat het circuit niet veilig genoeg meer was. Aan het einde van het seizoen 1980 probeerde men om de Olof-races op het permanente circuit van Zandvoort te organiseren, maar dit werd door een matig bezoekersaantal (zoals altijd in Zandvoort), geen succes. De Olof-races stierven na 13-jaar een roemloos einde en dit terwijl ze zo spectaculair waren begonnen. In 1968 maakte het Tilburgse studentencorps 'Sint Olof' zich op om hun veertigste verjaardag te vieren. Per traditie moest er ook een evenement komen om de bevolking van Tilburg een plezier te doen. Zodoende werd er besloten een motorrace te organiseren. Financieel was alles zo geregeld in die tijd, want bedrijven wilden graag sponsoren, in de hoop dat de studenten als ze klaar waren met hun studie bij hun zouden komen solliciteren. De eerste Olof-races verliepen erg "studentikoos", de organisatoren verschenen, in hun jacquet met hoge hoed, in een Rolls Royce met chauffeur en waren straalbezopen. Ze zwaaiden naar het 10.000 koppige publiek en doken direct de kroeg weer in. De vele bezoekers zorgden voor een winst van 30.000 gulden, die er vervolgens met een "rotgang" doorheen werden gejaagd. De organisatoren vlogen met hun aanhang per chartervliegtuig naar Reims en bezochten (en leegden) daar de champagnekelders. Toen achteraf de rekeningen kwamen van de EHBO, brandweer en Rode Kruis, bleek er geen cent meer in kas te zijn. Swiet van Rossum, eerstejaars tijdens de "oprichting" van de races, vond het te gek om los te lopen dat het bij die ene keer zou blijven. De toeschouwers hadden heel erg genoten en hij besloot met drie medestudenten de handen ineen te slaan en de races een jaar later nogmaals te organiseren. Zij maakten het evenement wel los van het studentencorps, want ze zagen de 'bui al hangen', zij zich inspannen en de rest van het corps naar Reims om de centen er door te jagen. Aldus geschiedde, de Olof-races werden een jaarlijks terugkerend motorsportfestijn in het recreatiepark de Beekse Bergen. De races zouden elk jaar tussen de 20.000 en 30.000 toeschouwers trekken, maar mede door twee totaal verregende edities ('77 en '78) kwam men in financiële problemen en werd dus in 1979 ook het circuit nog afgekeurd. Dit zou het einde betekenen van de internationale races en de Stichting Olof-races, die op dat moment uit acht ex-studenten en de ex-motorcoureur, Leo Bovee, bestond.

Jack voor Wil Hartog.

© MOTOR Magazine

                                                 Winnaar 50cc: Peter Looyesteijn, 125cc & 250cc: de Zwitser Hans Müller

Hilvarenbeek Johan "Bobo" van Eijk

" Jack over Jack"                       Internationale Olof races Hilvarenbeek

Het nieuwe materiaal was nog niet klaar. Er hielp geen moedertje lief aan, dus trainen en rijden op mijn 500 cc fiets, waarvan ik gedacht had dat hij op dat moment als toerfiets over Neerlands wegen zou kachelen in handen van een of andere fanatiekeling of mogelijk ook een oude genieter. In de vijfde ronde van de training liep de motor vast en ik kon het voor de overige trainingen wel vergeten. De 750 cc daarentegen liep als een trein. Ik mocht tevreden zijn, want in beide klassen stond ik nog op een redelijke startplaats. Zondag, de wedstrijdmiddag, liep de 500 weer, maar veel vertrouwen in “het ding” had ik niet. Alles wat erin, erop en eraan zat was niet meer "je van dat". Bij aanvang van de wedstrijd ging ene Jack Middelburg met zijn ouwe knol naar de startlijn. De wetenschap, dat de T.V. mannen van Studio Sport aanwezig waren, gaf me een kick en onmiddellijk na de start spurtte ik weg en kon tot mijn eigen verwondering gelijk de kop nemen. J.M. in beeld, dat idee gaf me vleugels. Na een paar ronden zaten Boet en Wil pal achter me en ieder ogenblik dacht ik, dat één van beiden, of misschien wel allebei, nu voorbij zouden spurten. Maar niets van dit alles en mijn machine bleef lopen alsof het een splinternieuwe was. Op een gegeven ogenblik kwamen de eerste achterblijvers in zicht en toen dacht ik: "Alles of niets" en het werd alles, want als eerste drukte ik mijn machine over de eindstreep. Het oudje had zijn best gedaan! In de 750 cc was ik weer als eerste weg. Ik had echter veel last van het slingeren van mijn Yamaha. Hierdoor kon ik niet voluit gaan. Dit had tot gevolg, dat Wil over me heen kon gaan. Gedurende de race liep ik nog wel op hem in, maar moest hem wel de overwinning laten. Maar met mijn tweede plaats in deze klasse was ik dik tevreden. Dit was beslist geen slechte dag voor Jack

01-04-1979 kampioensraces Zandvoort

500cc podium Zandvoort, Henk Twikler (tweede), Jack en Dick Alblas (derde) Henk Twikler (tweede), Jack en Dick Alblas (derde)

Jack op de 500cc.

500cc podium.

Jack op de 750cc de 750cc (onder & boven).

Begin van de 750cc: Jack aan de leiding voor Wiilem Zoet (#16), Rob Beute (#10), Kees Hogewoning (#9), Rob Punt (#20), Karel Zegers (#25), Harrie v/d Kruijs (#19), Henk Willems (#11), etc.

© MOTOR Magazine

 De eerste kampioensraces op Zandvoort brachten direct al een driedubbele overwinning voor "de Briet", dus de eerste stap naar een trilogie (kampioenschappen) en een trilogie (jaargangen), was gezet, maar helaas zou daar door blessures dit jaar geen gevolg aan worden gegeven. Wil Hartog zou tijdens de opwarmronde in de 750cc klasse al hard ten val komen en zou diverse weken uit de roulatie zijn. De 350cc was de spannendste race van de dag: bij de start leverde het al problemen op. Johan Siemerik kwam bij het aanduwen van zijn machine ten val. Ook Jack had startproblemen en vertrok als twintigste. (''Zenuwen, zoals hij later zou zeggen, ik zat te wachten op 'vijf seconden'. Meestal zeggen ze: 15, 10, 5 seconden, maar nu niet. Ik hoorde Bert (Struijk) zijn motortje pruttelen en wilde ook weg, maar sprong er iets te vroeg op". Bij de Gerlachbocht had Jack achter al een club rijders ingehaald en moest even in het gras toen voor hem vier rijders ten val kwamen, ,,Ik zat er vlak achter, dat waren er toch weer vier minder om voorbij te gaan", aldus Jack.) In de eerste ronde kwam het dus na de Gerlachbocht tot een zware crash, waarbij vier coureurs betrokken waren. Kees van der Broek en Ruud Monde waren gelukkig meteen weer ter been. Bobbe van der Broek en Bertus Slager verlieten per ambulance het circuit, maar liepen na behandeling al weer in het rennerskwartier. Bij het uitgaan van de Hugenholzbocht kwamen Duke Wille en Piet van der Wal eveneens ten val. Gelukkig konden ook zij het rennerskwartier zonder kleerscheuren opzoeken. Ondanks deze valpartijen ging de race gewoon door. Bert Struijk had de leiding genomen, op de voet gevolgd door Jan van Disseldorp. In de derde ronde wisselden zij van plaats. Jack was intussen op de voor hem bekende wijze begonnen aan zijn inhaalrace. In de derde ronde lag hij al op een derde plaats. Hij nam in de zevende ronde resoluut de leiding en stond deze niet meer af. De tot meest belovende coureur uitgeroepen Klaas Hernamdt bond de strijd weer aan met Bert Struijk. Dit ten koste van Jan van Disseldorp, die naar een vierde positie terug moest vallen. Ondanks een bikkelhard duel wist Struijk de tweede plaats vast te houden en moest Hernamdt met een derde plaats genoegen nemen. Willem-Jan Nooteboom liep in de zesde ronde als gevolg van een val in de Tarzanbocht een sleutelbeenbreuk op. De 750cc werd vrij simpel gewonnen door Jack met ruim een halve minuut voorsprong op Willem Zoet. De spanning in de 500cc zat ook niet aan de leiding, na het wegvallen van Hartog, Jack liet er geen twijfel over bestaan wie er de beste was. Achter hem werden wel hele mooie en bloedstollende gevechten geleverd. 

Zandvoort: Nol Twikler (l) & Henk Twikler (r).

Henk Twikler werd uiteindelijk tweede, voor Dick Alblas, Willem Zoet en het prachtige gevecht daarachter werd gewonnen door Willem ten Klooster voor Jan van Disseldorp, Eddie Kuipers, Henk de Vries en Piet vd Wal. De 50cc was voor Peter Looyesteijn, 125cc voor "good old" Cees van Dongen, zijspannen: Egbert Streuer met Johan vd Knaap in het "bakkie" en de 250cc voor Bert Struijk. Verder werden er ook nog diverse nationale wedstrijden gereden. 

Hier een link naar volledig verslag van Zandvoort (races op 1 april & 22 april)

Nederlands kampioenschap  Zandvoort 01/04/1979

 

" Jack over Jack"                        Zandvoort Nederlands kampioenschap

De eerste kampioenraces van dit seizoen waren voor mij direct een klapstuk. Overwinningen in drie klassen. Een goed begin, toch was ik niet helemaal happy, want in de opwarmingsronde van de 750cc klasse kwam Wil Hartog door onbekende oorzaak te vallen. Zijn toestand was dermate ernstig, dat hij onmiddellijk naar het ziekenhuis moest worden afgevoerd. Erg jammer, want nu was ook de tegenstand tot bijna nihil gereduceerd. Ik had er me echt op voorbereid om in deze wedstrijd eens fijn met Wil te knokken. Achteraf bezien viel de toestand van Wil gelukkig mee, maar betwijfeld moet worden of hij in GP van Oostenrijk zal kunnen starten.

 

Start 750cc klasse, met Jack op kop gevolgd door Rob Beute (#10) en Wim Zoet (#16).		Wil Hartog na zijn val.

© foto's Toon Kannekens (twee maal Jack en een maal Wil Hartog in actie op Zandvoort).

 

350cc Zandvoort: Bert Struijk (#3), Willem Zoet (#28), Jan van Disseldorp (#8), achter Bert Struijk verscholen Kees v/d Broek en daarachter Jack, achter Jack, Henk Twikler, Jan Lucouw (#21), Mar Schouten (#35), Harrie v/d Kruijs (#24) en Piet v/d Wal (#4),

350cc Zandvoort, Bert Struijk aan de leiding voor Willem Zoet (half verscholen), Kees van de Broek (#10), Jack daarachter en Jan van Disseldorp (#8).	350cc Zandvoort, Jack nu aan de leiding voor Kees van de Broek (#10), Bert Struijk (#3), Jan van Disseldorp (#8), Henk Twikler (#33) en Willem Zoet (#28).

 

 

07-04-1979 internationale races Ammerzoden

 

		Eerste ronde 500cc: Dick Alblas op kop, Van Dulmen (#12), Jack zit in 5e/6e positie.

Voor de internationale races in Ammerzoden een week later verreden konden worden, moesten er voor de internationale erkenning van het circuit, eerst 116! bomen langs het parcours verdwijnen. Voor het eerst in de achtjarige historie kwamen er ook buitenlanders aan de start op het Brabantse circuit. De races in Brabant brachten Jack geen geluk. In de 350cc kreeg hij, terwijl hij ruimschoots aan de leiding lag, problemen met zijn schakelpaneel en een voetblessure, juist aan de voet waarbij hij moest schakelen. Hierdoor ging de Zuid-Afrikaanse middenklasse (250 en 350cc) topper Jon Ekerold er met de overwinning vandoor, voor Bert Struijk en de uiteindelijk toch nog derde wordende Jack. In de 500cc klasse maakten Jack en Boet er een mooi duel van, tot het moment dat Jack met een haperende motor en een kuren vertonende band de pits op zocht. Dit was maar goed ook, want het canvas kwam al tevoorschijn. Dit was dus een wijs besluit geweest van onze vriend, helaas besloot hij niet altijd tot wijze dingen. 

 

Start 350cc Ammerzoden 1979, met o.a. Duke Wille (#6), Bert Struijk (#3), Pekka Nurmi (#64), Klaas Hernamdt (#7), Willem Zoet (#28), Jon Ekerold (#63) en Jack (#1).

 

350cc Ammerzoden 1979, met Bert Struijk voor Jack.

 

Geconcentreerd voor de Start van de  350cc Ammerzoden; Jon Ekerold (#63) en Jack (#1)

350cc Podium Ammerzoden; Bert Struijk, Jon Ekerold en Jack.

De 350 cc race beloofde vuurwerk: Jack Middelburg en Jon Ekerold, die geen van beiden tevreden zijn met iets anders dan de eerste plaats, zouden tegen elkaar in het strijdperk komen. Maar ook Bert Struijk was belust op revanche (na in de 250cc achter Jon Ekerold, Klaas Hernamdt derde te zijn geworden) en het leek er in de openingsronde op, dat hij die zou krijgen ook. Jack en Bert knokten om de eerste plaats, terwijl vlak daarachter de Fin Pekka Nurmi het met Ekerold aan de stok had. De Zuid-Afrikaan had echter van dit viertal duidelijk het meeste haast, want na drie ronden was hij opgerukt tot pal achter Jack. Daarbij kwam nog, dat Jack na enige ronden last begon te krijgen van een voetblessure die hem hinderde bij het schakelen. Het gevolg was, dat Ekerold vanaf de vierde tot en met de laatste ronde op kop kon rijden, terwijl ook Bert Struijk zich een ronde voor het vallen van de vlag voorbij Jack wist te werken. Nurmi werd vierde. Het jonge talent waar velen in deze klasse hun aandacht op hadden gevestigd, Klaas Hernamdt, viel helaas al in de vijfde ronde uit met motorpech. 

De race waarvoor iedereen naar het zonovergoten circuit was gekomen, was de krachtmeting tussen regerend kampioen Jack Middelburg en thuisrijder Boet van Dulmen in de klasse 500 cc internationaal. En deze wedstrijd begon veelbelovend, want na de eerste ronde zaten Boet en Jack samen op kop. De derde plaats was in handen van Alex George, die hevig op zijn huid werd gezeten door de verbluffend sterk rijdende Henk Twikler. Twikler, die een week tevoren op Zandvoort al opzien had gebaard door de grandioze stijl waarmee hij zijn Lascom-Suzuki bestuurde, ging er ook in Ammerzoden beangstigend hard tegenaan. Aan de af en toe ruige rijstijl van Middelburg en Van Dulmen zijn we inmiddels gewend en we weten dat de heren de situatie beheersen, al ziet het er soms niet naar uit. Maar wanneer een nieuwkomer in deze klasse op dezelfde wijze rond boenderd, krijg je toch wel even een benauwd gevoel. We hebben de indruk dat Henk Twikler, evenals vroeger Jack Middelburg, bezig is met onstuimige begin van een grote carrière. We hopen alleen dat hij er niet zo vaak en zo hard zal afvallen als Jack destijds heeft gedaan. . . .
Maar terug naar de race. Jack en Boet brachten het publiek in verrukking door vier ronden lang stuivertje te wisselen. Daarna nam Boet definitief afstand van Jack, die op flinke afstand werd gevolgd door het duo George-Twikler. In de zesde ronde wist Twikler zich voorbij de "Vliegende Schot" te sturen en Alex leek enigszins afgebluft door Henkies vlammende manier van rijden. In de negende ronde werd de wedstrijd in feite beslist. Jack stopte met hevig overslaande motor aan de pits zodat Boet er zijn gemak van kon nemen. Het uitvallen van Middelburg bracht Twikler op de tweede plaats, terwijl Alex George op zijn huid werd gezeten door Pietje v.d. Wal die, naarmate de wedstrijd vorderde, steeds harder begon te rijden. Ook ditmaal zou machinepech de beslissende factor vormen, want in de laatste ronde viel Henk Twikler met een stotterende motor (lege tank) terug naar de vijfde plaats terwijl George, die zonder achterrem reed, door deze handicap niet tegen Van de Wal bleek opgewassen. Willem Zoet schijnt ook weer helemaal te zijn hersteld van zijn val van vorig jaar, want hij pakte de vierde plaats na rondenlang achter V.d. Wal te zijn doorgekomen. Dick Alblas werd ondanks een futloze motor zesde voor Eddie Kuipers en Börge Nielsen.       

   

                                                            © foto's Johan Blom

 

500cc Ammerzoden 1979, Johan van Eijk (#32), Jack (#1), Henk Twikler (#4), Willem Zoet (#21), 500cc Ammerzoden 1979, Johan van Eijk (#32), Jack (#1), Henk Twikler (#4), Willem Zoet (#21), Jan Verwey (#5) en Piet vd Wal (#2).

   

 

 

16-04-1979 internationale races Hengelo

Jack op de cover van het programmaboekje van Hengelo 1979

 

Tijdens internationale wedstrijden op Hengelo (Gld) vochten Jack en Boet een bloedstollend mooi gevecht uit in de 500cc klasse. Ze moesten het nog stellen zonder de tegenstand van Wil Hartog, die van de KNMV, vanwege zijn blessures, geen toestemming had gekregen om te rijden in Hengelo. Boet en Jack kwamen na de eerste ronde elleboog aan elleboog voorbij start en finish. Vier ronden lang wist Jack een fractie eerder over de streep te gaan, daarna nam Boet het kopwerk voor zijn rekening. Voor zover er tenminste sprake kan zijn van kopwerk, wanneer twee coureurs pal naast elkaar door de bochten gaan. Halverwege de wedstrijd had Boet zich even losgereden, maar Jack wist het verschil tot 2,2 seconde binnen drie ronden weer terug te brengen tot nul. In de twee na laatste ronde reed het tweetal weer zij aan zij; in de één na laatste ronde wist Jack door ontzettend laat te remmen in de haakse bocht voor de finish de kop weer over te nemen, maar in de beslissende ronde zette Boet hem dat betaald. Hij verleidde Jack tot nog later remmen en dat was een fractie te laat. Jacks wielen blokkeerden en hij moest de remmen even vieren om overeind te blijven. Hij kwam nog stuiterend naast Boet, maar moest toen door het stilstaande voorwiel, even loslaten. Hierdoor moest hij Van Dulmen deze maal de overwinning laten en genoegen nemen met de 2e plek, maar spannend was het wel! Boet en Jack vertelden later dat op het eind van het rechte stuk de baancommissarissen achter de bomen en het weiland invluchten, als zij samen wiel aan wiel op de haakse bocht kwamen aanstuiven! Het was deze 2e paasdag ontzettend slecht weer overigens, ik weet me nog heel goed te herinneren dat ik die dag alleen de 500cc en 350cc klasse heb gezien en de rest van de dag binnen heb gezeten. Ondanks de regen en snijdende kou, hadden 20.000 mensen de weg naar het circuit gevonden.

Er ontstonden dit jaar steeds meer problemen m.b.t. startgelden. Dit was uiteraard al jaren een terugkerende discussie, maar in 1979 werd de 'koe eindelijk eens goed bij de horens' gepakt. Mede door de oprichting van de 'club van veertig'. Voor de Nederlandse kampioenschapraces was het nu eindelijk redelijk voor elkaar, maar men had ook nog de internationale races. Hier was ook je reinste willekeur. De honderd coureurs in de zes verschillende wegraceklassen (bijna iedereen reed in twee of drie klassen) moesten vaak, als éénling opererend, bij een organisator zelf maar zien wat ze uit het vuur konden slepen. In Hilvarenbeek bijvoorbeeld, waar ondanks het slechte weer 30.000 mensen kwamen kijken, had men voor de buitenlandse coureurs, voor een groot deel tweede garnituur, 75.000 gulden uitgetrokken, terwijl dat bedrag voor al de Nederlandse rijders slechts Hfl. 35.000 was. Kwam je niet in aanmerking voor prijzengeld, tel uit je winst! Kevin Stowe, een middenmotor uit de omvangrijke Engelse raceschool kwam in Hilvarenbeek voor Hfl. 4000 aan de start, terwijl bijv. Henk van Kessel, oud-wereldkampioen 50cc, voor 300 piek op kon/mocht komen draven! Zelfs Jack en Boet ontvingen niet de 4000 gulden die Stowe en andere buitenlanders ontvingen. En de meeste toeschouwers kwamen toch echt voornamelijk voor Jack, Boet en Wil (de laatste kreeg deze bedragen wel overigens). De organisatie van de races in Ammerzoden, van een week voor Hengelo, hadden een nieuw en goed systeem ingevoerd. Buiten het startgeld kon men per positie in elke ronde een bedrag verdienen. "Werken" voor je geld heet dat.

 

RACES HENGELO DEDEN WOLKEN VERGETEN

Willem Zoet op kop voor o.a. Henk Twikler (30), Henk de Vries (4) en Albert Siegers (11) Wedstrijdverloop 500cc Grote afwezige tijdens de internationale races in Hengelo afgelopen weekend was "Witte Reus" Wil Hartog. Hem was de dag voor de wedstrijd door de KNMV, in de persoon van Harry van der Hout, verteld dat men zijn starten in Hengelo niet verantwoord achtte en daarom geen toestemming werd verleend. Wil was daarover, begrijpelijk, in het geheel niet te spreken en meende het best te kunnen proberen (wat hij de avond ervoor voor de televisie ook al had meegedeeld). Reden voor ons om eens naar de beweegredenen van de Sport Commissie te vragen aan die zelfde Harry van der Hout. "In de loop van de week werd gezegd dat Wil weer kon rijden, maar hij moest toen nog door een door ons erkend arts gekeurd worden. Nou, die heeft de bondsarts gezegd het rijden nog niet zo te zien zitten. Dat was in feite al genoeg reden om geen start te geven, maar toen we ook nog hoorden dat Wil door het contract dat hij van Hengelo had naar eindklassering zou worden uitbetaald en dus niet helemaal vrij kon rijden, was de beslissing voor ons duidelijk." De kans is groot dat Wil overigens wel goed wordt gekeurd voor de race op Zandvoort dit weekeind. Zijn eeuwige opponenten in Nederland, Jack Middelburg en Boet van Dulmen, deden in de 500-race zijn afwezigheid totaal vergeten door er een grandioos gevecht van te maken dat tot de laatste meters duurde. De zware wolken boven Hengelo, die overigens netjes en zoals het hoort hun vochtige ladingen binnen hielden, waren zo vergeten. Het ene ronderecord na het andere verpulverend stoof het duo wiel aan wiel rond, hetzij stuiterend en slingerend onder het geweld, en naar later bleek, de mankementen aan de Suzuki's. Zoals gezegd viel de beslissing pas op het allerlaatst. In de laatste, haakse, bocht voor de finish om precies te zijn. Zoals enkele malen daarvoor kwam Jack weer naast Boet glijden om de kop over te nemen, maar blijkbaar had hij zich vergist in de mogelijkheden, want net voor Boet moest hij de voor blokkerende rem loslaten en zag daarmee zijn zege wegfladderen. Elkaar heftig op de schouders bonkend toonde het tweetal dat er in motorland nog zat sportiviteit bestaat. Terwijl op het podium winnaar Van Dulmen zo te zien met veel moeite de vreugdetranen stond weg te slikken, vertelde Middelburg (die op zijn F&S Suzuki overigens het lang verwachte snelle spul had staan) grijnzend aan ieder die het horen wilde "mooi stel op de baan, Boet ging alle kanten op van het slingeren en mijn Suzuki wilde niet lopen. Maar wel een mooie strijd, hè. Het ging alleen niet zo hard". Wat dan wel hard gaat zal wel een raadsel blijven, want het ronderecord werd onder het bestaande gedrukt tot 1.49.8 en derde man Willem Zoet, die toch ook niet gering reed, werd op een hele dikke halve minuut gereden.  Door ROB VAN GINNEKEN (bron weekblad Motor)

 

" Jack over Jack"                       Internationale races Hengelo

Bij de training liep het al een beetje uit de hand. Mijn RG 4 liep vast en moest ik met mijn "ouwe trouwe" nog even een trainingstijd zetten. Op de wedstrijdmiddag waren, na een aantal spannende races, de 500 cc coureurs aan de beurt. Boet nam van meet af aan de kop en leek knap weg te lopen. In de vijfde ronde, zag ik kans om hem voorbij te steken. We bleven stuivertje wisselen tot in de laatste ronde. Toen nam ik de kop, door Boet eruit te remmen. Hij had mijn spelletje echter door en in de laatste bocht kreeg ik een koekje van eigen deeg. Zeer knap remde hij mij eruit en won met een banddikte voorsprong. Een ontzettend spectaculaire race; ik heb n.l. nog nooit baancommissarissen achter een boom zien wegkruipen!

 

22-04-1979 kampioensraces Zandvoort

 

Zandvoort na de huldiging van de 750cc Jack's ererondje, achterop de fiets bij Willem Zoet.

Zandvoort 750cc Jack voor Willem Zoet

De tweede kampioensraces ook op Zandvoort brachten net als de eerste races, drie weken eerder, ook een overwinning voor "de Briet" in de 350cc en 750cc klasse, maar niet in de 500cc. Jack had wat problemen met zijn motor na de opwarmingsronde. In de training had hij last van kromme remschijven en na de training waren deze vervangen door schijven uit zijn andere motor. Tijdens de opwarmronde bleken deze vast te lopen. Hij vroeg om uitstel van de start, maar men ging toch van start, terwijl men reglementair twee minuten diende te wachten. Jack ging na eerst te willen stoppen toch van start, maar toen was iedereen al een minuutje weg. Hij reed een race als nooit tevoren, dit mede ingegeven door kwaadheid. Hij ploegde zich door het veld als een raket, maar kwam toch niet verder dan de vijfde plek. Ook al was dit subliem. Mocht de race nog een paar ronden geduurd hebben had hij hem zeker gewonnen, want zijn achterstand op winnaar Willem Zoet was nog maar 35 seconden. De toeschouwers op de tribune voor start/finish, die hem voor de start uitfloten stonden nu juichend op de banken voor Jack. Het ene moment word je als sporter verguisd en het andere moment ben je een held. Jack was wel erg pissig na de race, want hij had voor deze races een lucratieve aanbieding voor races op het Engelse Brands Hatch circuit laten lopen. Hij had wel het ronderecord op Zandvoort verpletterd in zijn woeste race. Jack had zich ten doel gesteld om z.s.m. te proberen zijn drie titels nogmaals te prolongeren, i.v.m. het feit dat hij aan het einde van het seizoen een paar F750 GP's mee wilde rijden. Vier overwinningen per klasse zouden hiervoor voldoende zijn. Hoe anders zou het allemaal helaas verlopen.... Tijdens de 750cc klasse kwam de 28-jarige N.M.B. coureur, Cees Hogewoning met hoge snelheid ten val en hij zou later aan hersenletsel komen te overlijden...

 

 

GP Oostenrijk: start 500cc met o.a. Barry Sheene (#7), Hiroyuki Kawasaki (#27), Jack (#34), Kenny Roberts (#1), Philippe Coulon (#20), Boet van Dulmen (#12), Wil Hartog (#3), Tom Herron (#8), Alex George (#33), Johnny Cecotto (#4), Steve Parrish (#6).

In Oostenrijk bij de GP van Salzburg zette Jack een hele nette tiende trainingstijd neer. Het was de tweede Grand Prix, maar voor Jack zijn eerste aangezien hij niet aan de grote prijs van Venezuela had deelgenomen. De eerste trainingen op vrijdag waren erg hard gegaan, aangezien men sneeuw voorspelde op zaterdag. Dit kwam ook uit, want op zaterdag waren de enigen die hun rondjes reden, de sneeuwschuivers. Alleen in de middag kon er hier en daar nog wat getraind worden, maar dat bracht geen verschuivingen meer in de startopstelling teweeg. Kenny Roberts die tijdens trainingen in Japan, in het voorseizoen, een ernstige crash had gemaakt waarbij hij o.a. een gescheurde milt en een verschoven ruggenwervel had opgelopen, wist op zijn Yamaha de Suzuki-fabriekscoureurs Virginio Ferrari en Wil Hartog achter zich te houden en won de race. Tom Herron (†) en Hiroyuki Kawasaki (beiden ook op een Suzuki-fabrieksmotor) completeerden de eerste vijf finishers. En Jack? Jack kwam heel slecht weg bij de start en verloor tien plaatsen. De eerste ronde kwam hij pas als 20e door. Hij wist zich al snel naar voren te vechten, maar meer dan een 15e plaats zat er niet in. De tussenstand in het WK was na twee races: eerste Virginio Ferrari, tweede Tom Herron uit Ierland en gedeeld derde Kenny Roberts en Barry Sheene (†) (Jack kon het van de buitenlandse toppers het beste vinden met Barry Sheene, Sheene die op 10-03-2003 in Australië, waar hij de laatste jaren woonde, overleed na een slopende ziekte, Barry werd 52 jaar). 

GP Oostenrijk: Kenny Roberts voor Virginio Ferrari en Wil Hartog op de achtergrond

De Grote Prijs van Oostenrijk, de tweede Grand Prix van het seizoen 1979, was met recht een kneusjesrace. De grote overwinnaar was tevens de grootste kneus, want zo mag je het toch wel noemen wanneer iemand een gebroken ruggenwervel, een "opgestuikte" ruggengraat en een gescheurde milt heeft opgelopen. Voor Kenny Roberts, want die bedoelen we natuurlijk, schijnt dat echter allemaal niets uit te maken. Twee maanden na zijn ernstige trainingscrash in Japan veegde hij met alles en iedereen de vloer aan; vooral met de kerngezonde Virginio Ferrari die dit jaar al diverse malen was getipt als de nieuwe 500 cc wereldkampioen. De tweede kneus was van Nederlandse komaf: Wil Hartog, die als een slechte aprilgrap op 1 april in Zandvoort een arm brak. Wil had al herhaalde malen laten weten dat die arm weer helemaal oké was, maar dat zijn zelf vertrouwen nog een beetje moest worden bijgespijkerd. Dat is dan nu gebeurd, want Wil presteerde wat vrijwel niemand voor mogelijk had gehouden: hij pakte achter Roberts en Ferrari een prachtige derde plaats in Oostenrijk. Even leek het er op, dat het hele gebeuren niet door zou gaan. Toen vrijdagmorgen de officiële trainingen begonnen, plensde het van de regen. Niettemin werd er flink gas gegeven om een bruikbare trainingstijd te realiseren, want "misschien is het morgen nog wel slechter", zo merkten de heren coureurs somber op. En ze kregen gelijk, de hele Salzburgring was bedekt met een witte laag die het uitstekend zou doen op een kerstkaart, maar die de trainingen volledig in de soep gooide. Pas 's-middags kon er worden gereden, al was het natuurlijk onmogelijk om in deze bizarre omstandigheden hard te gaan. Eén rijder vond dat uitstekend. Boet van Dulmen namelijk, want terwijl de 500cc fabrieksrijders op de natte baan hun grotere vermogen niet hadden kunnen benutten, wist Boet vrijdag dankzij knap stuurwerk de derde startplaats te veroveren achter Johnny Cecotto en Tom Herron, maar voor Roberts, de Japanse Suzuki-coureur Hiroyuki Kawasaki en Barry Sheene. Ook de overige Nederlanders hadden niet slecht geboerd, want zowel Wil Hartog als Jack Middelburg hadden met hun achtste, respectievelijk tiende trainingstijd een plaats op de tweede startrij veroverd. Voor de Nederlanders zag het er dus niet slecht uit, toen ze zondagmiddag in stralend zomerweer aan de start verschenen. Maar helaas: Boet van Dulmen, werd al voor de start uitgeschakeld. Een opspringend steentje dat in een van de carburateurs werd gezogen, ruïneerde in de opwarmronde een inlaatschijf en een zuiger en maakte snel na de start een einde aan alle illusies. Even later zou nog iemand zijn illusies kwijtraken, en wel Barry Sheene die weliswaar geheel tegen zijn gewoonte in de beste start had gehad, maar die in de eerste ronde tot de ontdekking kwam dat zijn remmen zo goed als niets deden. Hij moest dan ook reeds in die openingsronde Ferrari, Roberts, Hartog en de Italiaan Giovanni Rolando voorbij laten. Jack Middelburg had een zeer matige start gehad en begon pas als 20e aan de tweede ronde. In de eerste vier plaatsen zou tot de zesde ronde geen wijziging optreden, al groeiden de onderlinge afstanden wel. Ferrari en Roberts bleven wiel aan wiel rondcirkelen; Hartog bezette met enige afstand de derde plaats terwijl de verbazend sterk rijdende Rolando zijn vierde positie wist vast te houden, zij het met grote achterstand op Hartog. Sheene wist dat hij kansloos was maar bleef toch door gaan, al had hij inmiddels reeds moeten plaatsmaken voor Suzuki-fabrieksrijder Tom Herron en zijn stalgenoot Hiroyuki Kawasaki die het hevig met elkaar aan de stok hadden. En Middelburg? Jack had mannetje na mannetje gepakt en was in de vijfde ronde opgerukt naar de 14e plaats. Zes plaatsen winst in vijf ronden; dat zag er niet gek uit... In de zesde ronde draaide Kenny Roberts de rollen om en verwees hij Ferrari naar de tweede plaats. Wil Hartog was en bleef derde, maar achter hem had Rolando het onderspit moeten delven tegen Herron, terwijl ook Kawasaki aanstalten maakte om de Italiaan te passeren. De grote klap viel in de 12e ronde. Johnny Cecotto passeerde Rolando bij het ingaan van de chicane, maar Johnny had zich lelijk verkeken. Hij raakte van de weg, schoot een eind door het gras en zeilde vervolgens in de tweede bocht van de chicane schuin over het asfalt. Rolando zag kans, Cecotto te ontwijken maar wipte nog juist met zijn voorwiel over het achterwiel van de fabrieks-Yamaha waarna ook hij op spectaculaire wijze afstapte. Terwijl de bochtencommissarissen met gevaar voor eigen leven de kluiten modder uit de chicane probeerden te verwijderen, werden de beide gevallen coureurs per ambulance afgevoerd. Rolando kon te voet het noodhospitaal bij start en finish verlaten, en Cecotto smeerde 'm later op de dag op eigen houtje uit het ziekenhuls waar hij met een knieblessure was afgeleverd. Wil Hartog, die vier weken tevoren nog op de operatietafel lag, sleepte een uitstekende derde plaats in de wacht, achter Roberts en Ferrari, en Tom Herron, die het ook in Venezuela al prima had gedaan, had Kawasaki van zich af weten te schudden en finishte als vierde, wat hem niet alleen acht WK-punten opleverde, maar ook de eerste plaats in de tussenstand om het wereldkampioenschap. Franco Uncini werd zesde voor Steve Parrish, Max Wiener*, Marco Lucchinelli. Mick Grant maakte de eerste tien vol.

* De Oostenrijker Max Wiener kwam op 07-01-1996 om het leven, toen hij tegen een tractor aanreed, die hem geen voorrang had gegeven. Zijn beste prestatie was een tweede plaats in de Oostenrijkse Grand Prix op de Salzburgring in 1977, maar of hij daar zo trots op kon/mocht zijn... In Oostenrijk werd er door vele toppers gestaakt en kwamen er uiteindelijk maar 14 rijders in de 500cc klasse aan de start. Dit allemaal vanwege het feit, dat er na een valpartij tijdens de 350cc klasse, een zeer gebrekkige en minimale medische dienst aanwezig bleek te zijn. Tevens waren er geen bochtencommissarissen op het stuk aanwezig waar het ongeluk plaats vond. Franco Uncini kwam ten val en Johnny Cecotto, Dieter Braun en Patrick Fernandez vielen over hem heen. Een hele poos later kwam Hans Stadelmann, die de plek waar het ongeval gebeurd was niet kon overzien, en dit kostte hem het leven. Wil Hartog was ooggetuige van het ongeluk en sprak er schande over. De race werd niet eens afgevlagd en het duurde erg lang voor hulp ter plaatse was, daarna moesten de gewonden honderden meters, tegen een berg op,  vervoerd worden, sommigen zonder brancard, naar een ambulance. Het duurde daarna nog erg lang voor men in het ziekenhuis was, waar men Dieter Braun, met gebroken nekwervels, een hele poos op de gang liet liggen, omdat er geen geschikte arts aanwezig was! Patrick Fernandez had een ernstig bloedende open rugwond en daar was geen bloed voor beschikbaar! Johnny Cecotto verbrijzelde zijn arm en zou tot het eind van het seizoen uit 'de running' zijn. Wil Hartog besloot dus uiteraard ook na dit nieuws niet meer te rijden. De gedevalueerde 500cc race werd uiteindelijk gewonnen door Jack Findlay voor Max Wiener en Alex George. Boet van Dulmen was ook een van de 14 starters, maar moest na 1 ronde met een vastloper aan de kant. Uiteindelijk reden slechts 6 coureurs de race uit en die werden niet vrolijk begroet door hun collega's.

Dit was dus niet echt een prestatie van Wiener. Zijn één na beste resultaat was een vijfde plaats in Tsjechoslowakije, op Brno, in 1976. Verder kwam hij niet hoger dan een paar achtste, negende en tiende plaatsen. Een voor zijn tijd redelijke sub-topper dus.

Beelden race op Youtube

Bij de derde Grand Prix in Hockenheim Duitsland werd Jack heel knap zevende en liet daarbij diverse fabriekscoureurs en semi-fabriekscoureurs achter zich. Het leverde hem zijn eerste, vier, wereldkampioenschappunten in de 500cc ooit op. Het zou de voorbode zijn van een fantastisch Grand Prix seizoen, waarin men meer over "Flying Jack" dan "Jumping Jack" zou spreken, waarschijnlijk op 1981 na het beste uit zijn carrière. Ook al zouden twee beenbreuken aan het einde van het seizoen nog heel wat roet in het eten gooien. Overigens wist Wil Hartog met zijn gloednieuwe fabrieks-Suzuki de race in Hockenheim op fantastische wijze te winnen voor wereldkampioen Kenny Roberts (USA) en Virginio Ferrari (It). Het was de tweede Grand Prix overwinning van Hartog en er zouden er in zijn loopbaan nog drie volgen en diverse andere podiumplaatsen. 

Hier een link naar volledig verslag van Hockenheim

© foto's Arthur Thill  GP Duitsland

Had Wil Hartog op de Salzburgring al laten zien dat hij goed was voor een derde plaats, afgelopen weekend demonstreerde hij net zo'n staaltje als in Venezuela, maar nu foutloos. Direct na de start pakte hij de leiding en in een gave vlekkeloze stijl liep hij binnen enkele ronden negen seconden weg van zijn belagers. Ook Jack Middelburg reed bij de eerste tien tussen dit sterke veld, waarin Henk de Vries zich voor zijn eerste Grand Prix keurig had weten te kwalificeren. Een grote teleurstelling voor Barry Sheene halverwege de race, die door een defecte krukas zijn teamgenoot Tom Herron gezelschap mocht houden, nadat die met hetzelfde euvel was stilgevallen en Kawasaki later letterlijk ten val kwam. Bij het lappen van de achterblijvers ondervond Hartog meer hinder dan Roberts, waardoor de wereldkampioen opeens een stuk naderbij kwam, Ferrari van zich afschudde, maar toch niet te gevaarlijk dicht bij de Nederlander kwam, omdat Wil er in de laatste twee ronden, na een pitsignaal, nog een schepje bovenop gooide en niet meer te achterhalen was. Hartog straalde, Van Dulmen treurde letterlijk (uitgevallen) en Middelburg was tevreden, want hij nam bezit van een zeer mooie zevende plaats achter Fau, Coulon en Uncini, maar voor de nog niet geheel fitte Sarron op een fabrieks-Yamaha, Parrish en Baldwin, terwijl Henk de Vries zijn GP-debuut keurig afsloot met een dertiende plaats. In de kampioensstand is Hartog, wiens zelfvertrouwen nu weer optimaal moet zijn, drie punten dichter naar Roberts gekropen en bedraagt de achterstand op Ferrari nog maar negen punten. De Italiaan moet echter in Imola, volgende week, een thuiswedstrijd rijden en de gemoederen kunnen heet zijn in die contreien! Hartog verkeert in topvorm, Sheene is gebrand op de zege (hij mag niet verder achterop raken) en Roberts was volgens zijn zeggen nog niet helemaal de oude, hoewel hij toegaf dat Hartog (die zeer sympathiek zijn krans aan Boet's pas geboren dochtertje schonk) anders ook niet te houden was geweest. 

© foto's Toon Kannekens GP Duitsland

13-05-1979 Grand Prix Italië, Imola

Start 500cc GP Italië: onder naar boven: Sheene, Ferrari, Roberts, Baldwin, Hartog.

GP Italië: Wil Hartog voor Tom Herron en Kenny Roberts

Ook de 4e race om het wereldkampioenschap op Imola deed Jack "lekker mee". Hij vocht de hele race bloedstollende gevechten uit met de Zwitser Philippe Coulon en de Fransman Bernard Fau. De eerste wist hij achter zich te houden, maar Fau eindigde voor Jack als zesde. Maar onze vriend was erg blij met zijn 7e plaats, vooral omdat er nogal wat gebeurd was tijdens de race. In de eerste ronde werd hij vol van achteren aangereden en in een bocht kwam zijn been klem te zitten tussen de motor en het wegdek. Van de teflonslijtvlakken op zijn Damen-overall was niets meer over. Ook het leer en zijn vel op de knie waren voor een groot deel verdwenen! Tevens bleek achteraf nog dat het deksel van zijn remreservoir verdwenen was, dit was waarschijnlijk eraf gereden toen hij van achteren werd "geramd". Alle remvloeistof was ook weg en Jack begreep toen ook waarom zijn achterrem het de laatste ronden niet meer gedaan had! Al met al een prima Grand Prix die weer gewonnen werd door Roberts voor Ferrari, Herron, Sheene en de Amerikaan Mike Baldwin.

11/12 mei 1979, Grand Prix Italië, circuit Imola
Trainingstijden 500cc klasse Imola, de tijden zijn de snelste in de betreffende trainingssessie.
Positie	Rijder	1e trainingssessie	2e trainingssessie	3e trainingssessie	4e trainingssessie
1.	Barry Sheene	2.01.1	1.58.3	1.57.7	1.56.1
2.	Kenny Roberts	2.00.6	1.56.2	1.56.1	1.57.5
3.	Virginio Ferrari	2.00.8	1.56.8	1.57.1	1.56.2
4.	Mike Baldwin	2.01.8	1.57.5	1.57.9	1.56.9
5.	Wil Hartog	2.02.4	1.57.0	1.57.9	1.56.9
6.	Bernard Fau	2.00.5	2.01.7	1.58.6	1.57.0
7.	Tom Herron	2.02.6	1.59.6	1.59.4	1.57.0
8.	Marco Lucchinelli	2.01.8	1.57.5	1.58.6	1.57.2
9.	Franco Uncini	2.00.0	1.57.7	2.06.6	1.57.3
10.	Jack Middelburg	2.03.0	2.00.2	1.57.9	1.57.6
11.	Michel Rougerie	2.03.2	1.59.6	2.01.7	1.57.9
12.	Boet van Dulmen	2.00.4	1.58.5	1.59.7	2.20.9
13.	Carlo Perugini	1.59.8	1.58.7	1.58.6	1.58.6
14.	Christian Sarron	2.01.8	2.00.3	1.58.6	1.59.6
15.	Philippe Coulon	2.08.7	2.01.6	1.59.1	1.58.7
16.	Giovanni Pelletier	2.03.2	1.58.8	2.00.8	1.59.6
17.	Max Wiener	2.02.4	2.01.2	2.02.9	1.59.5
18.	Mick Grant	2.02.3	2.01.6	2.00.2	1.59.5
19.	Graziano Rossi	2.00.4	2.01.0	2.00.4	--
20.	Steve Parrish	2.05.9	2.01.9	2.01.4	2.00.5
21.	Hiroyuki Kawasaki	2.09.5	2.05.5	2.06.5	2.00.7
22.	Alex George	2.05.3	2.02.3	2.01.7	2.01.1
23.	Gianni Rolando	2.02.8	2.01.1	2.12.4	--
24.	Seppo Rossi	--	2.11.3	2.03.7	2.01.7
25.	Leandro Beccheroni	2.15.4	2.03.9	2.02.5	2.02.9
26.	Lorenzo Ghiselli	2.03.3	2.03.9	2.02.6	--
27.	Germano Paganini	2.05.3	2.05.1	2.05.7	2.04.2
28.	Rafaelle Pasqual	--	2.12.2	2.05.4	2.04.2
29.	Sergio Pellandini	2.12.7	2.06.0	2.04.3	2.07.5
30.	Dennis Ireland	2.09.0	2.05.9	2.04.4	2.04.9
31.	Werner Nenning	2.13.9	2.12.6	2.04.5	2.05.2
32.	Gregorio Mariani	2.06.6	2.05.7	2.04.6	2.04.9
33.	Peter Sjöström	--	2.11.6	2.05.0	2.05.1
34.	Jűrgen Steiner	--	2.08.3	2.05.2	2.05.1
35.	Sandro Moro	2.16.7	2.07.8	2.06.5	2.05.6
36.	Corrado Tuzii	2.10.0	2.06.2	--	--
37.	Mario Pratticchizzo	2.15.8	2.14.6	2.06.3	2.08.7
38.	Carlo Prati	--	2.13.2	2.13.7	2.08.3
39.	Stefano Bonetti	2.19.1	2.12.2	2.08.4	2.09.0
40.	Giovanni Pretto	--	2.10.1	2.10.0	2.10.3

 

Imola: topprestatie Jack

© MOTOR Magazine

De training voor de 500 cc had op vrijdag en zaterdag reeds de nodige opwinding veroorzaakt. Het karakter van het circuit van Imola betekende in combinatie met het warme weer een zware belasting voor de banden van de 500 cc machines. Vooral de fabrieks-Suzuki's hadden bandenproblemen, want terwijl Kenny Roberts op zijn Goodyearsloffen prima uit de voeten scheen te kunnen, stapte Barry Sheene van zijn geloof en liet hij voor het eerst sinds jaren Dunlops in plaats van Michelins monteren. Barry wist daarmee weliswaar de snelste trainingstijd te realiseren (vijfhonderdste seconde sneller dan Roberts), maar helemaal gelukkig was Barry toch niet met de Britse banden. Wil Hartog was met de Michelinproducten al evenmin in zijn sas, maar hij besloot het er toch maar mee te doen. Ferrari daarentegen probeerde zaterdagmiddag een nieuwe Michelinslick met een hardere compound die minder snel heet werd. Minder snel in elk geval dan Virginio gedacht had, want in het derde trainingsrondje gleed het achterwiel bij een snelheid van 240 km/uur weg. Aanvankelijk werd meegedeeld dat de snelle Italiaan een hersenschudding had opgelopen, maar zondagmiddag, twee uur voor de aanvang van de 500 cc race, ondertekenden niet minder dan drie (Italiaanse) artsen een attest, waarin ze verklaarden dat Ferrari fit genoeg was om te rijden. De leden van de FIM-jury staken nog even de hoofden bij elkaar, maar ze konden als leken op medisch gebied weinig tegen de drievoudige doktersverklaring inbrengen zodat Virginio inderdaad aan de start verscheen. Ferrari was evenwel niet de enige 500 cc-coureur die er zaterdag stevig was afgestapt; tijdens de training kreeg Hiroyuki Kawasaki, de Japanse Suzuki-fabrieksrijder, het op een gegeven moment in zijn hoofd om de pits in te sturen. Nu is dat in Imola een hachelijke onderneming want dat betekent dat je in de chicane rechtdoor moet rijden. Dat deed Hiroyuki dan ook op volle snelheld, juist toen Jürgen Steiner vlak voor hem zijn machine plat in de bocht gooide. Bij de daarop volgende ontmoeting vloog de fiets van Steiner over drie (!) vanghekken heen en plofte neer op een plaats die enkele seconden tevoren verlaten was door een groep fotografen. De plaats des onheils werd door de organisator prompt tot verboden gebied verklaard.

Het begin van de halveliterrace in Imola met Jack (#62) geheel links.

 

Imola: winnaar Roberts

Tweede Virginio Ferrari

Bij de start van de 500 cc race was het niemand minder dan de Witte Reus die als eerste weg spoot, gevolgd door Ferrari en Roberts. Hartog kwam ook als eerste terug uit de openingsronde met Herron en Roberts op zijn hielen. Daarachter volgde een groep waarin keihard om elke meter werd geknokt door Van Dulmen, Ferrari, Sheene, Middelburg en Parrish. Wil wist ook in de tweede ronde de kop te behouden, maar in de derde ronde nam de feestvreugde op de tribunes enigszins af, want Roberts had Hartog van de eerste plaats verdrongen. Tom Herron was derde en Ferrari en Sheene vochten om de vierde plaats. Boet bezette achter Mike Baldwin de zesde positie en Bernard Fau, Jack Middelburg en Philippe Coulon wilden allemaal tegelijk op de achtste plaats rijden. In de twaalfde ronde kwam voor de Nederlanders de grote klap. Eerst werd Boet getroffen door een krukaslager-defekt, en aan het eind van dezelfde ronde gaf Hartog bij het uitkomen van de chicane iets teveel gas. Het achterwiel gleed naast de baan en Wil en de Suzuki kwamen in een wolk van stof tot stilstand. De machine bleef nog even liggen pruttelen en Wil probeerde verwoed de fiets weer overeind te tillen. Dat lukte echter niet direct en bovendien was de schade wel zo ernstig dat er toch niet meer verder gereden had kunnen worden. Over de reden van de crash vertelde Wil naderhand: "Ja, ik heb gewoon te veel gas gegeven onder de gegeven omstandigheden. We hadden niet de goede achterband voor dit circuit, waar door het vele accelereren de bandentemperatuur veel hoger oploopt dan op een stuurcircuit. Dat bleek al in de tweede ronde. Ik ging glijdend door een snelle bocht, toen Kenny Roberts me buitenom voorbij kwam. Daarna besloot ik het kalm aan te doen en op een tweede plaats te mikken. Maar ja.... Achteraf hoorde ik dat Ferrari een speciale band van Michelin had gekregen, die specifiek voor dit soort circuits is ontwikkeld. Die hadden ze mij ook moeten geven.... Ferrari profiteerde volop van diezelfde band die hem in de training zo hard ten val had gebracht, en ook van zijn blessures scheen hij hoegenaamd geen hinder te ondervinden. Hij schudde eerst Sheene af en passeerde vervolgens Herron in zijn jacht op kopman Roberts. King Kenny was echter niet te achterhalen en won onbedreigd. Sheene en Baldwin finishten achter Herron in vierde en vijfde positie en Jack Middelburg, die Coulon had kunnen afschudden, eindigde na zijn langdurige gevecht met Bernard Fau achter Fau op een fraaie zevende plaats. Giovanni Rossi bracht de nieuwe Morbidelli viercilinder achter Coulon als negende binnen, terwijl de top tien werd volgemaakt door de Italiaan Giovanni Pelletier. Jack had zijn vier WK-punten echter niet cadeau gekregen. Hij vertelde na afloop: "In de eerste ronde werd ik van achteren geramd en op een gegeven moment kreeg ik in een lange rechterbocht mijn poot onder de fiets. Dat voelt niet zo lekker". Het resultaat van die "poot" was dan ook duidelijk zichtbaar. Jack had zijn knie niet kunnen optrekken, maar moest desondanks de machine plat leggen, waarbij zijn rechterbeen in de knel kwam tussen fiets en asfalt. Van de Teflonslijtstukken die door Ad Damen op de knieën van Jack's overall waren gestikt, was het rechter exemplaar volkomen doorgesleten. Ook het leer van de overall en het vel van Jacks knie waren verdwenen.... Er was nog meer verdwenen: toen we Jacks machine bekeken, misten we het deksel van het achterremreservoir. Ook de remvloeistof was nergens meer te bekennen. "Verrek", reageerde Jack toen we hem hierop opmerkzaam maakten, "dus daarom deed die achterrem het tegen het eind niet meer!" "Normaal zet ik zulke dingen nog extra vast met tape", verklaarde Middelburgs monteur Adri v.d. Broeke. "Maar het goeie soort tape was op. Enfin, we weten nu dat het zo niet kan".

Gezin Middelburg, Jack sr., Petra en Jacky jr., mei 1979. Telegraaf 18-05-1979 &  Algemeen Dagblad 19-05-1979

20-05-1979 Grand Prix Spanje, Jarama