500cc Ammerzoden voor Bert Struijk.

Bij de start van de 500cc internationalen ging iedereen er eens goed voor zitten in Ammerzoden om de strijd tussen Jack en Boet goed te zien. Jack, die in Oostenrijk, dus gevallen was, op de voor hem prachtige achtste plaats, had zijn eigen Suzuki total-loss gereden en startte op een geleende motor van zijn toenmalige vriend, Boet van Dulmen (#10). De eerste doorkomst was voor Jack, nadat hij vanaf poleposition had mogen vertrekken, met pal achter zich Cor Scheepens en Boet, gevolgd door Bert Struijk en Piet v/d Wal. Er ging een golf van teleurstelling door het publiek toen in de derde ronde Jack niet meer doorkwam: een onwillige rem betekende voor hem het einde van de race. Zoals het Brabants Dagblad schreef: "Ammerzoden mist hoofdgerecht". Piet v/d Wal ging nu het duel aan met Boet, maar na enige ronden sloeg ook bij hem de pechduivel toe, in de vorm van een gebroken ketting. 

Jack Middelburg had na een zeer slechte start in de 350cc al snel het grootste deel van het veld te pakken, op het Wordragencircuit, dat van een nieuwe asfaltlaag was voorzien. En achtereenvolgens werden daarna, in een schitterende stijl, en onder luide toejuichingen van het ruim 10.000 koppige publiek, eerst het drietal Zeegers-V/d Broek-Wille gepakt. Daarna werd de jacht geopend op een ander drietal, Nooteboom-Scheepens-Siegers en na ook met hun te hebben afgerekend, zat alleen Bert Struijk nog voor hem. Ondanks zijn snellere ronden had hij Bert, als deze geen pech had gekregen, machinepech in de één na laatste ronde, niet van een eerste plaats af kunnen houden. Achter Jack kwamen Albert Siegers, Cor Scheepens en Willem-Jan Nooteboom op de plaatsen twee t/m vier over de finish.

Winst 350cc Ammerzoden

NK-Assen met maat Willem-Jan Nooteboom	350cc Kees vd Kruijs voor Jack	Jack op zijn 350cc Yamaha	Deelnemers NK '78

De eerste races voor het Nederlands kampioenschap op het circuit, voor een 13.000 koppig publiek, van Assen werden direct een daverend succes en Jack reed in alle drie zijn klassen direct naar een overwinning. Hij zette dus gelijk drie flinke stappen in de richting van prolongatie van zijn kampioenschappen. De 350cc won hij met 12 seconden voorsprong op Bert Struijk, de 500cc op (slechts) vier seconden voor de verrassende nieuwkomer, Henk de Vries, de nationaal kampioen van '77, die de eerste twee ronden brutaal de leiding nam, voor Jack hem terugverwees naar de tweede plek. En bij de start van de 750cc nam Jack direct de koppositie in en won de race met 22 seconden voorsprong op Rob Bron. Jack was overigens tijdens de trainingen op het Asser circuit ook nog een keer onderuit gegaan, omdat een machine voor hem koelvloeistof verloor.

NK Assen 350cc wedstrijdverloop	NK Assen 500cc wedstrijdverloop	NK Assen 750cc wedstrijdverloop	NK Assen 750cc: Johan "bobo"van Eijk (4e) voor Marco Bonke (3e).

Jack voor Rob Bron in de F750 op Assen in het NK

 

Assen Nederlands kampioenschap                                            © Frits Kruishaar

 

Huldigingsronde 350cc NK Assen: Willem-Jan Nootenboom (3e), Jack (1e) en Bert Struijk (2e).

Internationale pinksterraces in Heerlen op het Beitelcircuit, na uitgevallen te zijn in de 350cc klasse, die gewonnen werd door de Engelsman Chas Mortimer reed Jack uiteraard ook nog de halveliterklasse. Hij won deze race afgetekend en verklaarde na afloop niet al te gek te hebben gedaan, en zijn machine te hebben getest, omdat hij een week later in Alkmaar (Oudkarspel) zijn drie titels moest verdedigen. Ook vertelde hij dat hij in 1979 nog maar in één klasse (500cc uiteraard) zou uitkomen, omdat het niet meer financieel mogelijk was om in de drie klassen uit te komen (hier zou hij uiteindelijk op terugkomen en er nog een jaartje aan vastplakken in alle drie de klassen).

	500cc Heerlen, Jack ongenaakbaar. In de 350cc klasse viel hij uit, na al een keer een pitsstop te hebben gemaakt voor nieuwe bougies.
© MOTOR Magazine

350cc Heerlen
350cc Kees vd Kruijs, uitgevallen in de 250cc & 350cc in Heerlen.	Jack's maat Willem-Jan Nooteboom (1954 - 1980) (verongelukt races Venhuizen).	Chas Mortimer & Bert Struijk.	Chas Mortimer, winnaar 250cc & 350cc in Heerlen.	Australiër Kenny Blake (#59) (1948-1981) (verongelukt TT eiland Man).
© Frits Kruishaar

		Adri sleutelt voor de start nog even aan de 350cc.
		© Frits Kruishaar

Jack voor aanvang van de opwarmronde in de 750cc klasse, rechts rijdt Johan "Bobo" van Eijk (#4) net weg. Jack zal al vroeg in de race met Johan in "aanvaring" komen.
© Studio 72-0013 in Zwijndrecht

Mooie gevechten dit jaar, in de tweede race in de competitie, uit een serie van zes: Oudkarspel, 2e Nederlandse kampioenschapwedstrijden, 750cc, valpartij in de 1e bocht, waardoor Jack klem kwam te zitten tussen de strobalen en de motor van de gevallen coureur, Johan "Bobo" van Eijk. Weg kampioenschappunten dacht iedereen. Iedereen, behalve Jack, hij begon een fantastische inhaalrace, pakte bijna het hele veld in een paar ronden en lag in de derde ronde al in 3e positie achter Boet van Dulmen en Rob Bron, voorwaar niet de minsten. In de vierde ronde moest Rob Bron eraan geloven en Van Dulmen mocht nog even drie ronden tegenspartelen eer Jack bij hem was, maar die moest er toen ook aan geloven. Schitterende overwinning met een snelste ronde van ruim 182 km/u. Klapstuk van de veiling had de 500 cc race moeten worden. Aller aandacht was uiteraard gericht op plaatselijk favoriet Wil Hartog, die zijn fans niet teleurstelde door direct de kop te pakken. Jack zat echter bij de eerste doorkomst al stevig aan zijn wiel, maar juist toen iedereen er eens goed voor ging zitten, hoefde het al niet meer: Jack bleef in de tweede ronde steken met een vastgeslagen achterwiel. Een opspattende steen, was tussen de remschijf en de remklauw geslagen. Boet van Dulmen deed vervolgens een serieuze poging om Hartog te bedreigen, kwam in de slotfase nog dichterbij, maar op de finish was het verschil toch nog altijd zeven seconden. Piet v.d. Wal reed zijn Yamaha naar een derde plaats. Wil Hartog ging nu samen met Jack aan de leiding in de tussenstand na twee races.

Deelnemers Oudkarspel
350cc	500cc	750cc

750cc Oudkarspel: valpartij, voor Jack, in de eerste ronde van de Utrechter, Johan "Bobo" van Eijk. Hierdoor werd Jack zwaar gehinderd, maar een inhaalrace bracht hem alsnog de overwinning. Boet (#9) maakt hier op de foto's o.a. gebruik van. Na de race bood Bobo zijn excuses aan, maar Jack zei, dat het kon gebeuren.      © MOTOR Magazine

2x 350cc Oudkarspel: Jack passeert Cor Scheepens (later gevallen in de halveliterklasse) buitenom (foto rechts).

Oudkarspel NK 250: 250cc Bert en Abbekerker Wil Duyn (#37), die even later zou verongelukken..

De races waren qua spanning en publieke belangstelling een groot succes in het Noord-Hollandse Oudkarspel, maar helaas was het snelle en hobbelige circuit voor vele coureurs te machtig. Van de vele valpartijen was die van plaatselijk favoriet, Wil Duyn, uit Abbekerk het ernstigste. Hij werd na een val in de kwartliterklasse, hij kwam via de strobalen weer op de baan gestuiterd, met een gebroken nek naar het ziekenhuis vervoerd. Velen voegen zich af of de races niet afgelast hadden moeten worden na dit ernstige ongeluk. Helaas zou Duyn later in het ziekenhuis aan zijn verwondingen bezwijken. Klaas Hernamdt, die met een tweede trainingstijd achter Jack stond in de 350cc klasse, brak bij een valpartij zijn heup. Ook Juup Bosman (in de 250cc over de motor van Wil Duyn gevallen) en Cor Scheepens (500cc) liepen respectievelijk breuken en flinke schaafwonden op. Cor Scheepens zou tegen het einde van het seizoen, mede door een paar flinke valpartijen dit seizoen, stoppen met racen. Titelverdediger Jack liet er na de start, in de 350cc klasse, geen onduidelijk over bestaan wie deze race ging winnen. Hij nam al snel afstand van zijn achtervolgers, Cor Scheepens, Bert Struijk en Piet vd Wal, die een schitterend gevecht om de tweede plaats leverden. Ook Harrie v/d Kruijs bemoeide zich in de eerste vijf ronden met dit gevecht, maar moest in de zesde ronde de race verlaten met machinepech. Willem-Jan Nooteboom wist het trio Scheepens-Struijk-V.d Wal wel in het zicht te houden, maar kon er niet bij komen. Een eenzame vijfde plaats was dus uiteindelijk zijn deel. Achter zijn rug streden Albert Siegers, Rini van Kasteren en Louis Wetering al even verbeten om de zesde plaats, als het trio die dit om de tweede plaats deden. Piet vd Wal (2e) won het gevecht van het eerste trio en Siegers (6e) die van het tweede clubje. Philip vd Stokker had zich in de opwarmronde al uitgeschakeld, door het gas er te snel op te gooien in een bocht. Dit konden zijn, nog te koude, banden niet aan en hij eindigde met zijn motor in het zand. 

	linker foto: Jack aan de start aan het dollen met de Zwitser Bruno Kneubühler. Foto boven: Jack naast monteur Willy van Wanrooy, met de Suzuki van Wil Hartog. Wil staat links met Barry Sheene.	2 schitterende foto's voor de start van de Chimay in  België 1978,  gemaakt door mijn Belgische motorsportvriend Willy Dumarey
Klik op foto's voor vergroting

Tijdens internationale wedstrijden in Chimay (België), vond er een heel ernstig ongeluk plaats. Niemand zal nog met plezier kunnen terugdenken aan de wedstrijden in het Belgische Chimay, want de tragische gebeurtenissen voor de pits tijdens de 750cc race deden iedereen ontsteld huiswaarts keren. Bij het uitkomen van de snelle rechterbocht voor het start en finish gedeelte verloor de Belg Hervé Regout de controle over zijn machine en vloog er vanaf, zijn machine bleef overeind en ging met grote snelheid de pitstraat in, waar deze een bloedbad aanrichtte onder de vele monteurs, fotografen e.d., die daar aanwezig waren. De Yamaha knalde eerst tegen een fotograaf, die zwaar verminkt werd en zou overlijden. De 750 ging daarna verder met zijn vernietigende werk, een monteur werd zijn been afgerukt en verscheidene mensen liepen diverse breuken op. Op maandagmorgen luidde de trieste balans: een dode, en een tiental gewonden waarvan enkelen ernstig. Hoewel de wedstrijd meteen na het ongeluk werd gestaakt en er binnen zeer korte tijd diverse ambulances op de onheilsplek waren gearriveerd en onder politie-escorte naar de diverse ziekenhuizen konden vertrekken, werd later pas duidelijk welk een ravage de machine, die dwars door de afzetting van een rij strobalen, die de pitstraat van het circuit scheidde was gegaan, had aangericht. Een 25-jarige Belgische fotograaf had de dood gevonden en een monteur moest een been missen. Bij de overige negen gewonden behoorden o.a. de vader van Barry Sheene, Frank, die een dubbele beenbreuk had opgelopen en door diens zoon meteen in zijn privé-vliegtuig naar Engeland werd gebracht. Het winnen van de 500cc en 750cc was Barry hierdoor snel vergeten. Verder behoorden nog enkele monteurs tot de gewonden evenals een Nederlandse jongen van 15 jaar. Na de paniek kwam de verslagenheid onder alle betrokkenen, die even later kennis maakten met de mededeling dat de zijspanrace, de laatste die op het programma stond, gewoon doorgang zou vinden!! Rare jongens, die Belgen!

500cc Chimay, Barry Sheene voor Jack.

In de halveliterklasse had Wil Hartog het al gepresteerd om achter Barry Sheene de tweede tijd te realiseren, maar zoals vaak was hij bij de start nog altijd als eerste weg, zo ook in Chimay. Hartog zat voor 'Tepi' Länsivuori aan de leiding na één ronde, terwijl Sheene zich op een zevende plaats bevond. Jack deed het zeer goed op aanvankelijk een tweede plaats, maar hij moest Bruno Kneubühler laten gaan. Sheene liep echter steeds meer op Hartog in en zou hem twee ronden voor het einde ook passeren (dat ging wel gepaard met het vestigen van een nieuw ronderecord) om deze race te winnen. In de 350cc race, leek aanvankelijk alleen John Dodds opgewassen tegen het geweld van Jon Ekerold, maar helaas moest de Australiër al snel zijn fiets met pech parkeren, zodat van strijd geen sprake meer was. Ook Olivier Chevallier kwam in moeilijkheden en moest zich van de tweede plaats naar de zesde laten terugvallen. Zijn positie werd overgenomen door de sterk rijdende Belg Richard Hubin, voor Vic Soussan, Raymond Roche en Pekka Nurmi. Nu werd Bert Struijk beste Nederlander, met een tiende plaats, dit omdat Jack met een vastloper de pits had opgezocht. In de 750cc race nam Michel Rougerie aanvankelijk de kop, maar hij zou even later uitvallen, evenals Jack (een vastloper net als in de 350). Na het vroegtijdig afvlaggen van deze race lag Barry Sheene op kop en werd derhalve als winnaar uitgeroepen tijdens deze zwarte dag voor de motorsport.  

	1978 start 500cc Chimay: bliksemstart Wil Hartog (#1) voor Barry  Sheene (#7), Jack (#2), Dave Potter (#8), Teuvo Länsivuori (#3).

500cc NK, Jack, Wil & Boet.

500cc NK Zandvoort: Jack voor Boet en Wil.

Twee weken later, derde Nederlandse kampioenschapwedstrijden op Zandvoort, de 750cc werd pas op de finish beslist, Jack won voor Van Dulmen met een banddikte voorsprong, nadat ze ronde na ronde een keihard gevecht hadden geleverd en menigmaal gelijk langs start en finish kwamen. Jack moest alle zeilen bijzetten, zo bleek uit het feit dat hij diverse malen helemaal dwars stond, om de race naar zich toe te trekken. Van Dulmen was uiteraard niet voor niets een "crack" in de F750 races. De 500cc moest Jack aan Wil Hartog laten, die bijna direct van start af de kop nam en hem niet meer uit handen zou geven. Jack vocht ook hier een prachtig gevecht, met zijn maat Boet van Dulmen uit, maar die moest uiteindelijk met machinepech naar de kant, zodat Jack probleemloos naar de tweede plaats reed in de rest van de race. 

350cc NK Zandvoort in gevecht met Bert Struijk

De 350cc werd een zwaar bevochten overwinning, nadat Bert Struijk heel lang goed partij had gegeven, maar uiteindelijk met een vastloper de wedstrijd moest staken. De leiding in de 350cc en 750cc klasse had 'de vliegende kassenbouwer' nu stevig in handen, maar Hartog had de kop in de belangrijkste klasse nu alleen ingenomen. Na afloop werd er echter, voor het eerst in de geschiedenis, een dopingcontrole! gehouden. Wil moest daar langs, maar kwam niet opdagen, dit in tegenstelling tot Jack Middelburg, die ook een oproep kreeg. Toen Jack ter ore kwam dat Hartog eventueel gediskwalificeerd zou worden, was Jack daar niet gelukkig mee. Hij zei: ,,Iedereen weet dat die lange (Hartog) volkomen reglementair de race heeft gewonnen en is er van overtuigd dat dat zonder doping is gebeurd. Wat er is voorgevallen is een andere zaak, waarvoor jullie zelf maar een strafmaatregel moeten zien uit te denken. Geknoei met de uitslag maakt echter een eventuele prolongatie van mijn 500cc-titel voor mij waardeloos." Hartog's overwinning werd echter later wel geschrapt en hij kreeg een boete van 500 gulden. Later zal Wil in een brief aan de KNMV zijn excuses aanbieden en in hoger beroep gaan tegen de straf. Bij de behandeling van deze zaak laat Wil echter verstek gaan en hierdoor zal hij aan het eind van het seizoen de prestigieuze Hans de Beaufort Beker (KNMV prijs voor motorsportman van het jaar) niet krijgen. Men zag zijn weigering om zich aan de controle te onderwerpen als een misplaatst stukje bravoure, maar dat nam niet weg dat ze het niet over hun kant konden laten gaan.

750cc NK Zandvoort: Jack voor Boet.

© MOTOR Magazine

Er werden maar liefst tien klassen verreden op het circuit in de Zandvoortse duinen, tijdens erg warme weersomstandigheden. Tijdens de zaterdagtrainingen waren er twee coureurs ernstig gewond geraakt. Rob van Zanten (zwager van Harrie en Kees vd Kruijs) was met ernstig hersenletsel afgevoerd, zou het wel overleven, en Kees van Haestregt met twee gebroken enkels, een gebroken arm en verwondingen aan zijn rug. Deze ongevallen deden Kees vd Kruijs, direct besluiten zijn helm aan de wilgen te hangen, hij had er geen plezier meer in. Voor de NMB coureurs was het de eerste keer dat ze op Zandvoort reden (KNMV circuit), maar ondanks dat, mocht ieder maar een kwartiertje trainen. Dat was natuurlijk veel en veel te kort om een circuit ook maar een beetje te leren kennen.

Bert Struijk voor o.a. Jack, Cor Scheepens (#8), Piet v/d Wal (#11) en John van Baarsen (#38).
Jack voor Bert Struijk

 

Tussenstanden NK soloklassen na de races in Zandvoort
50cc				125cc				250cc
Pos	Rijder	Punten		Pos	Rijder	Punten		Pos	Rijder	Punten
1.	Peter Looijesteijn	90		1.	Cees van Dongen	90		1.	Bert Struijk	87
2.	Jos Dieteren	65		2.	Bennie Wilbers	69		2.	Rini van Kasteren	77
3.	Ton Kooyman	65		3.	Anton Straver	53		3.	Louis Weterings	69
4.	Cees van Dongen	52		4.	Theo van Geffen	52		4.	Mar Schouten	56
5.	Theo Timmer	50		5.	Henk van Kessel	48		5.	Martin Jansen	55

350cc				500cc				750cc
Pos	Rijder	Punten		Pos	Rijder	Punten		Pos	Rijder	Punten
1.	Jack Middelburg	90		1.	Piet Damen	64		1.	Jack Middelburg	90
2.	Willem-Jan Nooteboom	73		2.	Wil Hartog	60		2.	Marco Bonke	73
3.	Piet v/d Wal	73		3.	Jack Middelburg	57		3.	Kees Hogewoning	60
4.	Rini van Kasteren	63		4.	Nico Lentjes	54		4.	Jan Kostwinder	59
5.	Kees v/d Broek	54		5.	Dick Alblas	48		5.	Boet van Dulmen	54
					Henk de Vries	48

 

 

 

11-06-1978 internationale races Raalte

       

"De Luttenbergring" had een lengte van 3150 meter. Het circuit kende een groot aantal bochten, waar veel gevraagd werd van de stuurmanskunst van de rijders. De "Luttenbergring" kon dan ook met recht een stuurcircuit genoemd worden. 200 Meter na de start doken de rijders de "Koolhofbocht" in. Even verder bereikten ze de "Tiesbocht", een haakse bocht. Hierna volgde de Buurtschapsweg met een lang aanhoudende linker en twee dito rechterbochten. De "Hellendoornbocht" was in feite een combinatie van 3 bochten: na een flauwe linkerbocht volgde een meer dan haakse bocht naar rechts en, dan tenslotte nog eens een flauwe bocht naar rechts. De Hellendoornseweg was een nagenoeg geheel rechte weg met een lengte van circa 800 meter. De derde hairpin, die in het circuit voorkwam, was de "Bakkersbocht", eveneens naar rechts.

Vanaf de "Bakkersbocht" tot aan de finish lag misschien wel het meest interessante en spectaculaire deel van de "Luttenbergring". Over een afstand van zo'n 700 meter waren 5 bochten te nemen. Allereerst de "Hendrikabocht", gevolgd door de lang aanhoudende "Pinnersbocht". Op een afstand van amper 50 meter lagen de beide "Monumentbochten", de eerste naar links, de tweede onmiddellijk daarop aansluitend naar rechts. Voor de rijders dan de finishlijn passeerden moesten ze nog de "Timmerbocht" nemen. Alle toeschouwers konden naar hartelust genieten van de motorsport: de liefhebbers van pure snelheid langs de rechte gedeelten en de bewonderaars van het bochtenwerk in een van de vele prachtige bochten. 

Op twee plaatsen langs het circuit waren tribunes opgebouwd: bij de start en bij de Pinnersbocht. Vanaf de laatstgenoemde tribune hadden de toeschouwers een fantastisch uitzicht op het meest spectaculaire deel van de "Luttenbergring”.

 

Deelnemers 500cc Raalte 1978. 1. Jack Middelburg 2. Wil Hartog 3. Steve Baker (USA) 4. Johnny Cecotto (Ven) 5. Takazumi Katayama (J) 6. Christian Estrosi (F) 7. Philippe Coulon (CH) 8. Teuvo Länsivuori (SF) 9. Virginio Ferrari (I) 10. Boet van Dulmen 11. Albert Siegers 12. Piet vd Wal 14. Cor Scheepens 15. Bobbe v/d Broek 16. Wim ten Klooster 17. Jan Verweij 18. Nico Lentjes 19. Nol Twikler 20. Dick Alblas 21. Les van Breda (Zaf) 22. Alex George (GB) 23. Börge Nielsen (DK) 24. Rene Gutknecht (D) 25. Gerhard Vogt (D) 26. Adof Schneider (D) 27. Piet Damen 28. Sieuw de Boer 30. Peter Verhulsdonk 31. Henk de Vries 32. Karel Zegers 33. Klaas de Graaf

Andere buitenlandse toppers die dit jaar acte de présente gaven in Raalte: 50cc & 125cc: Eugenio Lazzarini (I) en Stefan Dörflinger (CH); 125cc: Hans Müller (CH) en Matti Kinnunen (SF); 250/350cc: Takazumi Katayama (J), Jon Ekerold (Zaf), Patrick Fernandez (F), John Dodds (AUS), Victor Soussan (AUS) en José Cecotto (broer van de Venezulaan Johnny). Wil Hartog en Jack voor de start van de 500 cc in Raalte   © MOTOR Magazine Dan Raalte, zaterdagmorgen zette Jack de snelste trainingstijd neer in de 500cc. In de training voor de 350cc ging het helemaal mis. Motormuis vd Stokker op kop, Jack er dicht achter, doordat eerstgenoemde sterk afremde moest Jack ook volop in de remmen en ging daardoor onderuit. Gevolg, machine aan gort en Jack in de kreukels. Excuses van Philip v/d Stokker (1953 - 1978) konden daar niets aan veranderen (Philip kwam in december 1978 met zijn auto onder een trein, hij werd slechts 25 jaar, zie kaartje). Terwijl Jack zijn bed opzocht, presteerden Hans en Adri het om twee machines in ‘no time’ te repareren en weer aan de start te krijgen. Twee prachtige manches gereden door Jack in het internationaal zeer sterke veld, maar ook 2x veel pech. In de eerste manche was Jack heel knap naar een tweede plek toegereden, achter Wil Hartog en voor o.a. de toppers Johnny Cecotto, Steve Baker, Teuvo Länsivuori, Takazumi Katayama, Philippe Coulon, Alex George, Christian Estrosi ( de enige die het Hartog tijdens zijn TT-overwinning in 1977 moeilijk had gemaakt) en Van Dulmen. Drie ronden voor het eind, terwijl hij ruimschoots op de 2e plek rondreed brak er een zuiger. Jack bleef echter "vrolijk" doorrijden, met een 'niet zo' optimale motor. De vierde plek was dus onder de gegeven omstandigheden een hele mooie. In de tweede manche was Jack met Hartog in de slag om de eerste plek, toen zijn ketting het begaf, ondanks perfecte races stond hij met lege handen. De totaaluitslag over twee manches was: Wil Hartog voor Teuvo Länsivuori en Johnny Cecotto.   500cc klasse Raalte in 1978: Johnny Cecotto voor Piet Damen (#27), Takazumi Katayama (#5), Piet vd Wal, Les van Breda, Alex George en Jack.   17-06-1978 nationale kampioenschapraces Woudrichem   350cc Woudrichem, Jack nog voor Philip v/d Stokker, die hem een week eerder in Raalte ook al "dwars" had gezeten. © MOTOR Magazine     350cc klasse NK Woudrichem: Jack voor Bert Struijk. Jack gaat rechtdoor, terwijl Philip zijn race vervolgd. Een week na Raalte waren de vierde KNMV/NMB kampioenswegraces van het seizoen, op het circuit van Woudrichem, georganiseerd door S.V. De Baanbrekers, waar al diverse titelraces beslist werden en ook diverse sensaties opgetekend konden worden. De races werden op een zaterdag verreden onder zonnige, maar zeer winderige omstandigheden. Voor de meeste Nederlandse vedetten was het treffen op het supersnelle, maar weinig stuurmanskunst vereisende en door de voortdurende windkrachten van negen, tien of soms nog meer, wat linke Rietdijk-circuit, een fijne generale voor de TT-races van precies een week later. Niet echter voor drievoudig nationaal kampioen, Jack Middelburg. De vliegende Naaldwijker prolongeerde op het perfecte wegdek in Woudrichem zijn F750 titel, zoals hij dat zelf verkoos (vierde zege in successie in deze klasse), maar ging daarna, onbegrijpelijk voor een coureur van zijn kaliber en ervaring, fors in de fout. Hij kon daarna in het Bossche Willem-Alexanderziekenhuis overdenken hoe hij nóg niet helemaal zijn kansen verspeelde op prolongatie van zijn titels in de 350cc en 500cc klassen, maar hoe hij wél volkomen onnodig de weg naar de Asser TT voor zichzelf verspeelde (hij kon uiteindelijk wel starten in de TT, maar door zijn blessures geen rol van betekenis spelen). De "dader" van de val van Jack, Philip van der Stokker, hoefde zich daar niets van aan te trekken. De kleine Bosschenaar, die uitkwam bij de NMB, liet iedereen verbaasd staan met zijn superieure triomf in het 'grote' kampioensgebeuren. De pure snelheid die het 'superlichtgewicht' V/d Stokker uit zijn Yamaha perste, lag iedereen, incl. Jack, zwaar op de maag. Jack, die de drie races voor Woudrichem, in de 350cc, al op zijn naam had gebracht, ging nu ook 'gewoon' weer op kop weg. Achter Jack's rug ontwikkelde zich een mooi gevecht tussen Philip vd Stokker, Bert Struijk, Piet vd Wal en Willem-Jan Nooteboom. In de derde ronde had Philip vd Stokker zich losgereden en zette onverschrokken de aanval in op Jack. Jack was weliswaar, onbetwist, de beste stuurman, maar op dit circuit speelde ook zeker de snelheid een hele belangrijke rol, zodat er verrassingen mogelijk waren. En die zou Jack krijgen en meer dan hem lief was. Verbijsterd zag de Naaldwijkse titelspaarder in de derde ronde ene Philip v/d Stokker passeren en steeds verder uitlopen. Iets onvoorstelbaars voor Jack, die de laatste jaren gewend was om constant te winnen en als hij dan toch moest verliezen in Nederland, dan van Wil Hartog of Boet van Dulmen. Nog eenmaal wist Jack door zeer scherp stuurwerk de kop voor tijdelijk terug te pakken, maar daarna liep Philip langzaam maar zeker uit. In zijn pogingen om Philip terug te pakken, ging Jack te ver. De 'routinier' keerde even terug naar zijn wilde jaren. Te laat remmen in alle haast, noopte hem al tot een keer rechtdoorgaan. Jack was overigens niet de enige, want er gingen hier, met een straffe wind in de rug, zeker wel 50 coureurs in de fout die dag! Hij schoot te ver door, maar wist zich achter de strobalen door weer op de baan te voegen, bijna halfkoers, via een stuk berm. Dat kostte hem dus wel twee plaatsen, want Bert Struijk en Willem-Jan Nooteboom, die het de hele wedstrijd met elkaar aan de stok hadden, waren inmiddels gepasseerd. Jack hield het gas nu nóg langer open in een poging om de achterstand weg te werken en iedereen vroeg zich verbijsterd af, wat hij aan het doen was. Hij had geen schijn van kans meer, om de eerste plaats, waarmee hij zijn titel al zou prolongeren, te behalen. Bovendien vormden de rijders voor hem totaal geen bedreiging, daarvoor was zijn puntenvoorsprong veel te groot. Het zou veel verstandiger geweest zijn om genoegen te nemen met de vierde plaats en de beslissing uit te stellen tot de volgende wedstrijd. Jack scheen echter kostte wat kost orde op zaken te willen stellen en dat liep verkeerd af. Na een angstaanjagend staaltje motorrijden had Jack in de tiende ronde de tweede plaats weer te pakken, maar in plaats van nu te consolideren bleef Jack jagen, wat in de laatste ronde dus resulteerde in een valpartij, waarbij hij enkele malen over de kop vloog, en een hersenschudding en vele kneuzingen opliep. Jack had hiermee zijn deelname aan de TT, een week later, wel heel erg in gevaar gebracht. Philip v/d Stokker zei na de race: ''dit heeft "niets" met racen te maken, dit is gewoon een motorprestatie!" V/d Stokker (Motormuis) reed DE race van zijn leven en won nu dus de 350cc voor Bert Struijk en Willem-Jan Nooteboom. Doordat Jack met o.a. een hersenschudding naar het ziekenhuis werd afgevoerd, wist Wil Hartog de 500cc klasse wel erg makkelijk te winnen, mede omdat Boet van Dulmen ook niet aanwezig was, en het voor Jack nog een hele toer zou gaan worden om zijn titel in de 500cc te prolongeren.    750cc Woudrichem: Jack (#1), Johan van Eijk (#4), Rob Bron (#3). Johan van Eijk (#4), Rob Bron (#3) en Kees Hogewoning (#20).     750cc Woudrichem: Kees Hogewoning (#20), Marco Bonke (32), Rob Bron (verscholen), Hein Heijnen (#7), Rob Beute (#5) en  Dees Bormans (#18). 750cc Woudrichem: aanrijding tussen Rob Beute (#5) en Hein Heijnen (#7), terwijl op de voorgrond Kees Hogewoning (#20) uit beeld verdwijnt. Kees zou een jaar later, op Zanvdoort, eind april, om het leven komen na een valpartij.   Podium 750cc Woudrichem: Rob Bron (2e), Jack (1e) en Johan "Bobo" van Eijk (3e).  Ereronde Bobo van Eijk, met links "Ome Piet"*.   * Piet Brakele, beter bekend als "Ome Piet" of nog beter als "Piet de Waakhond", was een zeer markant figuur in de Nederlandse motorsportwereld in de jaren '70 en '80. Tijdens bijna elke race kon je hem terugvinden in de nabijheid van de ingang van het rennerskwartier. Daaraan had hij ook de bijnaam "Waakhond" te danken, hij bewaakte namelijk die ingang met een ongelofelijk fanatisme. Iemand die er niets te zoeken had, kwam er ook niet in. Elk raceweekend vertrok Piet vanuit zijn woonplaats Vianen, met zijn tentje achterop zijn Puch brommer gebonden naar het desbetreffende circuit. Verder nam hij op zijn brommertje nog wat spullen mee, zoals een oranje veiligheidsvest, een verchroomde fluit en een doos bolknakken (sigaren). Het meest bijzondere aan de aanwezigheid van "Ome Piet" bij al de race-evenementen was dat hij nergens officieel werd uitgenodigd, maar gewoon kwam! Hij was wel overal welkom.   " Jack over Jack"                         Woudrichem Nederlands kampioenschap Tijdens de wegraces in Woudrichem had ik, althans theoretisch, de kans om 2x Nederlands kampioen te worden. Het zou er dus om spannen. De weersomstandigheden tijdens de training waren bar en boos. Dit had tot gevolg, dat het niet zo best ging. Op de wedstrijddag kwam het zonnetje door, alhoewel het tamelijk hard waaide. Tijdens een extra training ’s-morgens zag ik kans nog even een gat in mijn zuigers te produceren, hetgeen voor Adri weer een hoop extra werk opleverde. En die jongen had toch al niets te doen….  De eerste race voor mij was de 750cc klasse. Na een ronde nam ik de kop en zo bleef het de hele wedstrijd. Zonder slag of stoot won ik en was ik kampioen! Zo eenvoudig gaat dat soms… Minder eenvoudig ging het in de 350cc klasse. Wel nam ik direct na de start de kop en behield die 3 ronden lang. Toen kwam Philip “motormuis” v/d Stokker langszij en door vakkundig afremmen in de bochten kon ik het nog aardig redden. Op het rechte eind reed hij zich echter knap los. Nog probeerde ik in zijn zuiging te blijven, maar toen ik me verremde was ik zelfs mijn tweede plaats kwijt, want Willem-Jan Nooteboom en Bert Struijk bleven echt niet op ‘de Briet’ wachten. Na een barre, alles of niets, inhaalrace lukte het me om beide laatstgenoemden weer terug te pakken. De Motormuis bleef op kop doorjakkeren. En dan in de laatste bocht van de laatste ronde trok ik mijn machine onderuit, later bleek er koelvloeistof op mijn achterband te zitten. Deze keer kwam de motor er beter af dan ik. Met een lichte “zaagselverschuiving” en na later bleek een knap gekneusde schouder werd ik afgevoerd naar het ziekenhuis. En dan dus ook (nog) geen kampioen in de 350cc. Na twee dagen in het ziekenhuis gebivakkeerd te hebben kwam de dokter me vertellen, dat alles nogal meeviel en dat ik naar huis mocht. Dat liet ik me geen 2x zeggen. Thuis gekomen belde ik sofort een arts van de K.N.M.V. en vroeg een keuring aan, want de T.T. stond pal voor de deur. Woensdag werd ik goedgekeurd en donderdag was ik aan het trainen op Assen. En toen merkte ik, dat ik toch wel een opdonder had gekregen.