Onderstaand artikel is geschreven door Coen Verburg voor Moto'73 in 1978

ISLE OF MAN: uitdagend en eigenzinnig

Hartog, Van Dulmen en Middelburg brengen oriënterend bezoek aan 's-werelds beroemdste stratencircuit.

Jack, Wil, Alex en Boet in gezelschap van twee leden van de TT-Supportersclub (meer dan 7000 leden) en (tussen George en Van Dulmen) oud-wereldkampioen en zesvoudig winnaar op Man, in de vijftiger jaren, Geoff Duke. De op 29 maart 1923 geboren 'The Duke', won de wereldtitel in de 350cc in 1951 en 1952. De titel in de halveliterklasse veroverde hij in 1951, 1953, 1954 en 1955. Dit deed hij op een Norton en op een Gilera.

De geschiedenis van het TT-circuit op het Eiland Man is even oud als die van de motorsport. In 1904 werd de FIM opgericht en in 1907 vond op het kleine eiland in de Ierse Zee de eerste TT plaats. Om precies te zijn op 28 mei 1907, aantal starters 25. Lengte van het stratencircuit destijds 17.4 km. Meer dan 70 jaren gingen voorbij, er werden zo'n 220 TT's verreden, plus daarnaast nog zo'n 115 Manx GP-races. In 1911 kreeg het TT-circuit zijn huidige vorm. Vanaf de start in Douglas kronkelt de weg zich westwaarts richting Ballacraine, dan omhoog naar Kirkmichael, vervolgens terug naar Ramsey, waar de weg zich zuidwaarts buigt om over de hellingen van de Snaefell, de hoogste berg van het eiland met als hoogste punt 1230 meter, terug te kronkelen naar de finish in Douglas. Het eiland Man is even beroemd als berucht. Het ruim 60 kilometer lange stratencircuit heeft tot nu toe (1978) onverbiddelijk haar tol geëist van rijders die al te doldriest de gevaren trotseerden. Alleen al in de TT kwamen 116 rijders om het leven en welke tol de Manx races eisten is niet bekend. Hoewel de TT in 1976 de status van Grand Prix wereldkampioenschap verloor, blijft het circuit op Man een uitdaging voor rijders uit heel de wereld. Met name in de ogen van de eilandbewoners telt men pas mee in de wegracerij als men getoond heeft ook op een natuurlijk stratencircuit een motorfiets 100% te kunnen beheersen. Minder dan 100% kan niet, want het bloedmoeilijke circuit vergeeft geen fouten. Elke rijfout of technisch mankement kan fataal zijn, want het gehele circuit is omzoomd met obstakels, welke variëren van stoepranden, stenen muurtjes, ijzeren palen en bomen tot brugleuningen en huizen.

V.l.n.r. Boet, Wil, Jack en Alex op de Ballaugh Bridge

Samen met de Nederlandse toppers Wil Hartog, Jack Middelburg en Boet van Dulmen bracht Moto'73 een bezoek aan het eiland Man, één en ander in het kader van een werkbezoek aan het eiland op uitnodiging van 'The Isle Of Man Tourist Board', de plaatselijke VVV, die werkelijk geen middel onbenut laat om het toerisme naar het eiland Man te stimuleren. Toerisme is voor Man de belangrijkste bron van inkomsten en in de zomermaanden krijgt het eiland, dat slechts 50 kilometer lang is en zo'n 20 kilometer breed, een toeristenstroom van zo'n 350.000 bezoekers te verwerken. En dat terwijl het eiland Man zelf slechts 60.000 inwoners heeft. Dat de 'Auto Cycle Club', de Britse bond, voor haar eerste TT het eiland Man koos, is eenvoudig te verklaren uit het feit, dat het eiland Man een zelfstandig lid van het Britse Gemenebest is, dat bestuurd wordt door een eigen parlement (de Tynwald genaamd), een overblijfsel uit de periode van overheersing door de Vikingen. Eigenzinnig als de Manxman is, bepaald het parlement, dat er op het eiland wel geracet mocht worden, dit in tegenstelling  tot Engeland zelf. Een eigenzinnig volkje dus, dat in haar rechtsspraak zelfs nog lijfstraffen kent voor wetsovertreders (het is maar dat jullie het weten, motormannen...). In 1979 zal op grootste wijze het 1000-jarig bestaan van het eiland Man gevierd worden. Een van die festiviteiten is de TT in 1979, die grootser en mooier dan ooit moet worden. De aanloop hiertoe vormt de 1978 TT, welke op 3 t/m 9 juni gehouden zal worden. Om een zo groot mogelijk aantal buitenlandse cracks aan de start te krijgen, nodigde de Tourist Board in de afgelopen weken rijders uit Nederland en Frankrijk uit om nu eens met eigen ogen het veelbesproken circuit in ogenschouw te komen nemen. Kom en oordeel zelf, dat was de vraag, die de eilandbewoners aan Jack, Wil en Boet stelden. En om het de buitenlandse sterren in 1979 ook financieel naar de zin te kunnen maken, heeft de Tourist Board maar liefst het gigantische budget van 900.000 gulden (420.000 euro) achter de hand. In samenwerking met Arke Reizen wil de Tourist Board er dit jaar alles aan doen om Nederlandse motorenthousiasten en vakantiegangers naar de zin te maken op het Eiland Man. Zo zullen Nederlandse vakantiegangers een VIP-pas krijgen waaraan allerlei voordeeltjes zijn verbonden. En voor motorsportliefhebbers probeert men uiteraard zoveel mogelijk interessante namen te strikken voor de TT. Mike Hailwood bijvoorbeeld, die met steun van Martini op fabrieksmachines van Yamaha en Ducati acte de présence zal geven in juni '78. Of daarbij ook de drie Nederlandse toppers zullen zijn, lijkt op zijn minst twijfelachtig, want hoewel Jack, Wil en Boet als "uitgelaten schooljongens" over het circuit scheurden, de standaard huurmotorfietsen hadden het ontzettend zwaar te verduren, tekenden wij uit hun mond ook heel wat bedenkingen op. Anderzijds bespeurden wij bij de h.h. coureurs dat zij de "TT-koorts" te pakken hadden en onder de indruk waren van het uitdagende karakter van het circuit op Man. En eerlijk gezegd: ook wij waren dat! Zelfs in de grauwe wintermaanden proeft men iets van de unieke sfeer, die er tijdens de TT moet hangen. Alleen.... het circuit is nog veel gevaarlijker dan wij ons in onze stoutste dromen voorgesteld hadden. 

Geoff Duke, woonachtig op Man, licht h.e.e.a. toe, onze landgenoten luisteren ademloos toe.

1959: Geoff Duke tijdens zijn racetijd.

Jack, Wil en Boet waren op dit punt ook eensluidend in hun oordeel. Wil Hartog: ,,het gevaar van dit circuit is, dat het door zijn lengte erg moeilijk te leren is. Het is snel en gevaarlijk en dat maakt het rijden tot een uitdaging voor iedere rijder. Anderzijds mag je geen enkele fout maken, want dan is het onherroepelijk gedaan met de koopman. Wie hier echt heel hard wil gaan, moet hier minstens een week lang met een standaardmotorfiets rond rijden om de bochten blindelings te leren kennen en dan nog zal het onmogelijk zijn om het op te nemen tegen de Engelse "Man-specialisten". Toch zou ik hier best eens willen rijden, let wel ,rijden' niet ,racen', want Man is toch wel uniek." Jack en Boet beoordeelden het circuit eveneens als gevaarlijk, maar toonden zich anderzijds aangetrokken tot het circuit. Boet: ,,afgezien van het gevaar, dat heb je tenslotte in eigen hand, heeft Man als groot nadeel  dat je machine door de afstand en het hobbelige wegdek ontzettend te lijden heeft. Maanden later kunnen er nog allerlei defecten optreden. Scheurende frames, gebroken achtervorken, om van de slijtage aan de motor maar te zwijgen. Wat heb je dan aan 10.000 gulden startgeld als je voor 20.000 naar de knoppen rijd!" Jack, die samen met Boet, de eilandbewoners vergastte op adembenemende sprongen over Ballaugh Bridge: ,,ik zou hier best willen rijden, maar ik heb er deze zomer absoluut geen tijd voor. Bovendien, als je hier echt hard wil gaan, zal je weken moeten trainen en dan nog kan je het je niet permitteren om in het eerste jaar al direct hard te gaan. Dat vergt minstens twee á drie jaren. Maar tijd heb ik zo wie zo niet, want ik vind het belangrijker om komend seizoen mijn drie Nederlandse titels te verdedigen." Alex George, die als ervaren TT-rijder de Nederlanders begeleidde op Man: ,,wat de Tourist Board wil is, dat diverse topcoureurs van het vasteland eindelijk eens zelf kennis maken met het circuit en niet langer oordelen uit een positie van 'horen zeggen'. Dan kan men zelf beslissen of men het verantwoord vind om op Man te rijden. Daarnaast wil de organisatie door een meer selectieve keuze van ervaren rijders de kans op ongelukken verminderen. Want de brokkenmakers zitten meestal niet bij de professionals, maar bij de knapen met weinig ervaring, die bovendien door de unieke sfeer van Man alle gevaar uit het oog verliezen." Wat de status van het eiland Man in de toekomst ook zal zijn, één ding is zeker, geracet zal er altijd worden op het eiland. Op Man denkt men nu eenmaal anders over de gevaren van racen en bovendien is de TT te belangrijk voor het toerisme. 

 Onderstaand artikel is geschreven door Hans van Loozenoord voor Motor in 1978

Bezoek Eiland Man

Het Eiland Man, 'parel in de Ierse Zee', en één brok levende motorsportgeschiedenis. Door velen bejubeld vanwege de onovertroffen sfeer; door anderen verguisd vanwege het grote aantal doden dat er gedurende de ongeveer 70-jarige periode is gevallen. Twee jaar geleden werd de TT voor de laatste maal als echte Grand Prix verreden en kreeg daarna een eigen formule toebedeeld; die zij gezien de huidige ontwikkelingen in de wegracecommissie en de FIM ook waarschijnlijk zal behouden. Het meer dan 60 km lange circuit werkt nog steeds als een krachtvolle magneet op bijna alle Engelse rijders, terwijl diverse buitenlandse coureurs ook wel gecharmeerd zijn van deze uitdaging. 'The Isle of Man Tourist Board' (VVV) probeert het gebeuren zoveel mogelijk te promoten en had derhalve afgelopen weekend Wil Hartog, Jack Middelburg en Boet van Dulmen uitgenodigd om eens een kijkje te komen nemen, uiteraard in de hoop de Nederlanders enthousiast te maken. Die poging is zeker gelukt.

Vrijdagmorgen vertrok vanaf Schiphol een klein gezelschap met, behalve bovengenoemd drietal, ook Alex George (als gids), Ton Riemersma (sponsor Hartog), monteur Sjaak Makkes, enkele dames, een vertegenwoordiger van Arke Reizen, die dit jaar een trip naar het eiland organiseert, en enkele persmensen. Na een, op z'n minst gezegd niet vlekkeloze landing zette het gedeeltelijk lijkbleke gezelschap de eerste schreden op Man. Dezelfde middag nog stapten Jack, Boet, Wil en Alex op een paar gewone straatfietsen om hun eerste rondje op het circuit te rijden. 's Avonds werd kennis gemaakt met Geoff Duke, veelvoudig wereldkampioen, die in het al bijna grijze verleden diverse malen als eerste werd afgevlagd op het stratencircuit. In zijn gezelschap ging men de volgende dag voor een hernieuwde kennismaking diverse malen het circuit rond om een goede indruk te krijgen. Rondrijden is eigenlijk niet het juiste woord, want met name Middelburg en Van Dulmen gaven de Honda's CB400 F flink op hun mieter, terwijl Hartog de zaken aanvankelijk iets bedaarder bekeek. Bij Ballaugh Bridge, waar zoals bekend tijdens de wedstrijden een flinke sprong wordt gemaakt, gingen de drie heren ook een behoorlijk eind de lucht in om daarna koers te zetten naar de 'Gooseneck' om daar geconfronteerd te worden met een kudde schapen, die halsstarrig weigerden ruim baan te maken. Alex George en Geoff Duke (toch met een auto) gaven als ervaren TT-rijders tekst en uitleg bij diverse punten. Duke, die op het eiland woont en zelf een boot chartert, ontpopte zich als een echte gentleman, die zorgvuldig zijn woorden koos en bereid was zijn standpunt over het gevaarlijke circuit zo goed mogelijk te motiveren. Hoe dachten de drie snelle Nederlanders er over. Ze hebben de stenen muurtjes, stoepranden, telegraafpalen, huizen en bruggetjes gezien. Ze hebben met eigen ogen kunnen aanschouwen hoe hobbelig het wegdek is (al wordt er hard gewerkt om zoveel mogelijk kilometers goed asfalt te draperen). Ze hebben er zich rekenschap van gegeven, dat er meer dan 110 doden zijn gevallen. Wil Hartog: "Het is een ontzettend leuk bezoek geweest en erg leerzaam. Ik zou er in principe wel willen rijden, racen is wat anders. Je moet je zelf volledig in de hand hebben, want als er wat gebeurd heb je weinig kans. Het is beslist geen GP-circuit, waar het echt hard moet gaan voor de punten, maar dat vind ik ook van de Nürburgring". Boet van Dulmen: "Mooi. Ik zou wel willen, maar alleen met een motor, die je voor 100% kunt vertrouwen. De moeilijkheid is, dat je je kunt vergissen in bochten, die op elkaar lijken. Ook het verschil tussen mooi en slecht weer in een wedstrijd lijkt me niet zo". Jack Middelburg: ,Als ik de tijd had zou ik wel willen rijden. Het is natuurlijk levensgevaarlijk, maar dat weet je en je kunt er rekening mee houden. Als je hier nooit hebt gereden heb je nooit geracet". Alle drie de coureurs voegden er nog aan toe, dat ze alleen maar aan de start wilden verschijnen als ze afgezien van de officiële training van een week ook nog een extra week met een straatmotor het circuit konden verkennen, omdat het anders een ondoenlijke zaak zou zijn. Op Man is men bereid diep in de geldbuidel te tasten om zoveel mogelijk goede mensen aan de start te krijgen. Ook Mike Hailwood zal dit jaar van de partij zijn. Het is een feit, dat meer dan honderd doden op een bepaald circuit, zeker voor de leek, geen reclame voor de motorsport is. Binnen de FIM werkt men hard om het Grand Prix-racen zo veilig mogelijk te maken en terecht. Aan de andere kant kunnen we er niet omheen, dat vele coureurs, waaronder Jack, Boet en Wil, de TT op Man als een regelrechte uitdaging zien. Ze zien de TT op Man als een lange-afstandsrace (de 500 cc wedstrijd gaat over zes ronden), zijn niet vies van stratencircuits en weten hoe gevaarlijk het is.

Enige hoogte- en dieptepunten uit die jaren op het Eiland Man
1978
	Mick Grant op weg naar zijn overwinning.
1978: rentree Mike Hailwood			1978: toppers Tom Herron & Mick Grant	Mick Grant
1978: de rentree van Mike Hailwood op Man. Na 11 jaar afwezigheid maakte hij zijn comeback. Mick Grant won zijn tweede achtereenvolgende wedstrijd in de 'Open Classic'. Hij heroverde hierbij ook de titel van snelste TT coureur. Hij pakte de snelste tijd terug, die op dat moment op naam stond van de Amerikaan Pat Hennen. Hennen, die zwaar ten val zou komen en dagen lang in coma zou liggen. Al die tijd werd voor zijn leven gevreesd, hij zou echter weer bijkomen, maar nooit meer de 'oude' worden. Hierdoor kwam zijn, fabrieks Suzuki, voor de Grand Prix, bij Wil Hartog terecht. Mick Grant had bij het ingaan van de laatste (6e) ronde, van de 'Open Classic', een minuut voorsprong op John Williams, maar moest eigenlijk een ingecalculeerde tankstop maken. Zijn achterremcilinder was echter afgebroken en hij was bang dat de controleurs hem niet meer uit de pits zouden laten vertrekken. Hij moest het de laatste ronde dus extra voorzichtig en rustig doen, maar hij redde het. Derde werd Alex George voor Phil Read. De Formule I race op zaterdag, werd een prooi voor Mike 'The Bike' Hailwood, die daarmee zijn totaal aantal overwinningen op Man op 13 bracht. John Williams werd tweede. De 500cc senior TT werd voor de tweede maal in de laatste drie jaar op naam gebracht door de Ierse topper Tom Herron. Bill Guthrie werd tweede voor Chas Mortimer.  1977: Pat Hennen wint 500cc Silverstone Deze race werd overschaduwd door het ongeluk van Pat Hennen, in de laatste ronde bij Bishop Court. Hennen was zwaar in gevecht met Tom Herron, maar was wel 20 seconden eerder gestart, dus die kon hij nooit meer inhalen. Tom had dit al een paar keer aan Pat trachten aan te geven, d.m.v. handgebaren, want deze was erg gevaarlijk bezig. Daarna gebeurde dus het ongeluk, wat een einde maakte aan de veelbelovende carrière van de Amerikaan, die op een privé-machine, in 1976, de GP van Finland had gewonnen, tweede was geworden dat jaar in de TT van Assen en derde in Duitsland. Hierdoor had hij in 1977 de beschikking gekregen over een fabrieks Suzuki, waarmee hij derde werd in het WK, achter Barry Sheene en Steve Baker. Hij won dat jaar de GP van Engeland en nog diverse podiumplaatsen. De 250cc wedstrijd werd gewonnen door TT specialist Chas Mortimer (7 overwinningen). Hij had een hachelijk moment gehad in de race, toen John Williams vlak voor hem ten val kwam. John's machine vloog tegen een muur en zijn benzinetank stuiterde terug op het wegdek, zijn inhoud rondstrooiend. Mortimer kon de gladde plas mengsmering net ontwijken. Charlie Williams werd tweede voor Tom Herron. De val van John Williams en Mick Grant, die zonder benzine kwam te staan, zorgden ervoor dat twee van de grootste kanshebbers voor de overwinning uitgeschakeld werden. Mike Hailwood, had een slechte start en was meer in zijn sas op een zwaardere machine, werd twaalfde. John Williams (1946-1978) overleefde zijn val op Man wel, maar zou twee maanden later om het leven komen tijdens de "North West 200". 1978: Pat  Hennen op Man Het aantal slachtoffers deze TT was enorm, vijf rijders vonden de dood en twee (waaronder Pat Hennen) raakten zwaar gewond. Steven Davies kwam om tijdens een valpartij in de training, de Nieuwzeelander, Mike Adler, overleed in het ziekenhuis, na een ongeval in de 'Open Classic'. De zijspancoureur Mac Hobson samen met zijn bakkenist, Kenny Birch, crashten in de eerste ronde van de zijspanklasse en waren beiden op slag dood. Hun combinatie kwam los van de grond, nadat ze een richel in de weg hadden geraakt, en knalde frontaal op een muur. De Zwitserse zijspancoureur, Ernst Trachsel, crashte een paar honderd meter na het ongeval van Hobson/Birch en verloor ook daarbij het leven!

1979
	1979: het laatste optreden van Mike Hailwood op Man. Hij behaalde een totaal van 14 overwinningen in de diverse klassen en staat daarmee op een tweede plaats. In 1979 werd hij op de valreep geklopt door Alex George in de 'Classic TT', dit is/was het hoogtepunt van de TT, samen met de Formule I race. Alex wist dat jaar de 1000cc 'Classic TT' en de Formule I klasse te winnen. Hailwood won wel de 500cc senior TT voor Tony Rutter en Dennis Ireland. Alex George reed die week maar liefst 100.000 gulden start- en prijzengeld bij elkaar. De 1000cc won hij op een 996cc fabrieks-Honda, die hij op het laatste moment tot zijn beschikking gekregen had, als plaatsvervanger voor de geblesseerde Mick Grant. Charlie Williams was de beoogde vervanger geweest, maar diens contract stond dat niet toe. Hij had nl. een contract met Bel-Ray en Honda had Shell als sponsor. De Formule I race wist George te winnen voor deze Charlie Williams (winnaar 250cc junior TT), Ron Haslam, Graeme Crosby en Mike Hailwood. Mike Hailwood, van 2 april 1940, zou op 21 maart 1981 verongelukken met zijn auto. Hij reed in slecht weer achterop een vrachtwagen. Zijn dochtertje van 9 was op slag dood, terwijl zijn zoontje (6) het ongeluk ongedeerd overleefde. Mike zelf werd met ernstig hoofdletsel naar het ziekenhuis gebracht, alwaar hij op 23 maart zou overlijden. Er waren dit jaar ('78) ook Nederlandse deelnemers: Boy Brouwer en Jan Oostwouder in de zijspanklasse. Na veel motorische problemen in de training wisten ze een 29e startpositie te veroveren, maar in de race moesten zij, al na de 1e ronde, wederom met pech naar de kant. Jan Strijbosch viel uit in de Formule I race met een gat in de zuigers. Ook dit jaar eiste de TT twee doden, Steve Verne, een 23-jarige zijspancoureur overleed na een aanrijding tussen twee zijspancombinaties en Fred Launchbury, een ervaren TT-coureur (45) overleed nadat hij in de Formule 3 bij Glen Trannan ten val was gekomen.	Een zeer blijde Alex George
1979: toppers Chas Mortimer en Mike Hailwood gaan van start
1979: de "Nederlandse" Schot Alex George

1980
1980: ook nu eiste de TT zijn zware tol. Tijdens de trainingen kwam favoriet, Alex George, die in 1978 samen met onze "Grote Drie" het eiland Man, als deskundige, had bezocht en in 1979 zijn hoogtepunten op het gevaarlijke parcours had beleefd, zwaar ten val. Hij werd met ernstig hoofd- en rugletsel op de intensive care afdeling in het ziekenhuis in Douglas opgenomen. Ooggetuigen zeiden, dat George aan de binnenzijde van een bocht, met zijn helm de vangrail raakte en daardoor ten val was gekomen. Men zou lang voor zijn leven vrezen, maar hij zou het uiteindelijk wel overleven, dan kon dit jaar van vier collegacoureurs niet gezegd worden. De tweede race van de TT week, de zijspanklasse, werd het eindstation voor rijder Marty Ames en bij een tweede ongeval in deze race kwam zijspanpassagier Andrew Holme om het leven, nadat hij uit het zijspan was gevallen. Ook kwam er een baancommissaris om het leven die, terwijl hij het circuit na de races afsloot, door een toeschouwer werd aangereden. In de 'Classic TT' race (gemengde race van twee- en viertakten) verongelukte de 38-jarige Roger Corbett en hij bracht het aantal doden tijdens de TT week, vanaf 1907, op 128! Hierbij zitten niet de dodelijke ongevallen in de trainingen en de verongelukte bezoekers, die telden men niet mee! 1980: Joey Dunlop, TT-specialist  Vanwege erg slecht weer op het eiland waren alle races, vanaf zondag, uitgesteld en kon er pas weer op woensdag gereden worden. De 'Classic TT' race werd gewonnen, in een nieuw absoluut ronderecord, door topfavoriet Joey Dunlop, voor de oude recordhouder, Mick Grant, Ron Haslam en Chas Mortimer. Joey Dunlop had voor de TT van Man aangegeven dat hij na de TT zou stoppen met racen. Mede door het verongelukken, een maand eerder, van zijn zwager, Merv Robinson, tijdens de "North West 200". Na de opsteker van de winst besloot hij uiteindelijk toch maar weer door te gaan. De "North West 200" was overigens, net als Man, ook een stratencircuitrace, waar vele coureurs verongelukten. Er werden indertijd 8 races in de TT week georganiseerd: Formule I, Formule II, Formule III, 250cc junior TT, Classic TT, twee zijspanraces en de senior TT (500cc). De Formule I race (350-500cc twee- en 600-1000cc viertakten door elkaar), werd gewonnen door Mick Grant, op zijn 998cc fabrieks-Honda, die zijn debuut op Man al in 1969 maakte, voor "tweedejaars" Graeme Crosby. Lang zag het ernaar uit dat het een Australische overwinning zou worden, want Graeme McGregor leidde de race comfortabel, totdat hij met problemen naar de kant moest. Alex George had wel de snelste trainingstijd gezet voor Mick Grant en Ron Haslam, maar kon dus helaas niet deelnemen. 1980: Jock Taylor en Benga Johansson Formule I: Mick Grant en Graeme Crosby De eerste manche van de zijspanklasse werd gewonnen door Ireson/Pollington voor Jock Taylor en Benga Johansson (wereldkampioenen GP in 1980). De andere Grand Prix toppers Rolf Biland en Kurt Waltisperg vielen met pech uit. Meervoudig wereldkampioen en TT winnaar Rolf Steinhausen had eveneens pech en eindigde uiteindelijk op een 38e plaats. De tweede race (manche) werd gewonnen door Taylor/Johansson. De Suzuki fabrieksrijder, Graeme Crosby pakte de overwinning bij de 500cc senior TT voor de Ier Steven Cull, Steve Ward en Stan Woods. Stan Woods zette hier wel de snelste ronde neer. De kwartliterrace werd gewonnen door Charlie Williams voor Donny Robinson, Steve Tonkin en Kenny Blake. De Grand Prix rijders Lennart Bäckström (Zweden) en Jeff Sayle (Australië) werden knap zevende en achtste. Ook de Formule II (250-350cc twee- en 400-600cc viertakten door elkaar) werd een prooi voor Charlie Williams voor Chris Guy. Charlie won deze race op een Yamaha RD350. Deze motor was op dat moment erg populair en in Nederland, Engeland, Duitsland en Frankrijk zou men in de komende jaren standaardraces gaan houden op deze motoren. De Formule III (125-250cc twee- en 200-400cc viertakten door elkaar) werd uiteindelijk een prooi voor de Australiër Barry Smith (toprijder 125cc GP) voor de Britten, Chris Griffith en Ron Haslam.

1981
De Formule I was in 1981 de eerste race die werd verreden. Hij begon direct al spectaculair. Graeme Crosby, de favoriet, ging naar de start, toen er een lekke achterband werd geconstateerd. Snel wisselen uiteraard, maar toen men snel probeerde een ander achterwiel te monteren ging er van alles fout bij de Suzukifabrieksstal. Ketting te lang, gearing verkeerd en tot overmaat van ramp een zoekgeraakte bout van het achterwiel. Dit alles resulteerde erin dat Crosby te laat aan de start verscheen (10 sec.), de rijders werden op Man altijd per twee gestart, met een tussenpoos van tien seconden, en hij moest in het laatste paar vertrekken, omdat hij te laat was. Crosby kreeg ook nog een straftijd opgelegd, maar ook dit weerhield hem er niet van om middels de snelste ronde naar een derde plaats op het podium te rijden, achter Honda-fabrieksrijder Ron Haslam en Joey Dunlop. Nu begon er een waar pandemonium. Suzuki diende een protest in tegen de gang van zaken. De organisatie had Graeme Crosby gewoon moeten laten starten, dat wil zeggen, men had de klok moeten starten. Crosby was 10 seconden te laat, dus dan was dat zijn achterstand geweest en had hij op zijn sloffen winnaar geworden. Na uren vergaderen werd dit protest gehonoreerd en Crosby alsnog als winnaar uitgeroepen, daar waar Ron Haslam al als winnaar was gehuldigd. Een flinke bende van tegenprotesten e.d. begon, maar Crosby was uiteindelijk wel de winnaar voor Haslam, Dunlop en John Newbold. De weer van zijn zware valpartij "genezen" Alex George werd zesde. Kenny Blake Voor Kenny Blake liep zijn val helaas erg slecht af, hij overleefde zijn crash niet... Hij kwam bij Union Mills ten val en overleed vrijwel onmiddellijk. Kenny reed vele Grand Prix in zijn leven en hij was ook een graag geziene rijder bij internationale wedstrijden in Nederland. De 32-jarige Australiër (1948-1981) was een ervaren rijder op Man. De Ier Connor McGinn raakte ook zwaar gewond, hij raakte voor de rest van zijn leven verlamd en verloor zijn rechtervoet. De Zuid-Afrikaan, Jon Ekerold, regerend wereldkampioen in de 350cc klasse, had zich ingeschreven voor de 250cc junior TT. Op de racedag, 's-morgens in alle vroegte, had hij nogmaals het circuit verkend en in de race moest hij een tweede plaats door pech aan zich voorbij laten gaan. De race werd uiteindelijk gewonnen door Steve Tonkin voor Bob Jackson, Charlie Williams (topfavoriet in deze race) en Australiër Jeff Sayle. Boet van Dulmen had zich dit jaar dus ook ingeschreven, maar viel zowel in de 250cc junior TT als in de 'Open Classic' al snel uit. Na de nederlaag, en het daarop volgende geruzie, in de Formule I, was het Honda er alles aan gelegen om Suzuki te verslaan in de 'Open Classic'. Honda rustte Ron Haslam, Joey Dunlop en Alex George alle drie uit met tot 1123cc opgeboorde versies van de Formule I fietsen.  Graeme Crosby op/over de Ballaugh Bridge tijdens de F1 Deze moesten ervoor zorgen om Mick Grant en Graeme Crosby (die elkaar ook al niets gunden) voor te blijven. Het enige echter wat Honda aan de race overhield was een door Dunlop gereden, absoluut ronderecord.  Suzuki pakte een één-twee zege met Graeme Crosby voor Mick Grant. Crosby (60.000 gulden prijzengeld met zijn overwinning) zei na afloop dat hij nog nooit zo blij was geweest de finishvlag te zien, daarbij wetende dat het gevaar weer voor een jaar over was! Hij had twee races gewonnen en vond dat hij dat aan zijn sponsors en reputatie verplicht was, maar zei verder: 'laten we ons niets wijsmaken, niemand rijd hier voor zijn plezier. De meesten durven niet voor de waarheid uit te komen, maar willen graag de stoere jongen uithangen.....'. Dat zegt genoeg over de races op het eiland Man!
Andere toppers die reden op het eiland Man, met tussen haakjes het aantal overwinningen: Giacomo Agostini (10), Jim Redman (6), John Surtees (6), Carl Fogarty (3), Rob McElnea (3), Kel Carruthers (2), Dieter Braun (1), Roger Burnett (1), Jack Findlay (1).

	Graeme Crosby voor teamgenoot Mick Grant in 1981, tijdens de 'Classic'. 'Croz' zou aan het einde van het seizoen 1982, toen hij geen fabriekscontract meer kreeg bij Yamaha, stoppen met racen. Hij was dat seizoen (gedwongen) overgestapt van Suzuki naar Yamaha, 2e geworden in de GP 500cc eindstand en winnaar van Daytona en Imola. In 1983 zou hij weer terugkeren op Man en zo nu en dan een race rijden.

1982
	Tony Rutter (links), hier in actie tijdens de TT van 1982, tijdens de 250cc, waarin hij uitviel met mechanische problemen. De toen al 40-jarige Rutter had tot op dat moment 5 zeges geboekt op het Eiland en dit zouden er uiteindelijk 7 worden. Zijn eerste TT reed hij al in 1965 en zijn eerste overwinning (350cc) pakte hij 8 jaar later, om dit het jaar erop (1974) te herhalen. Daarna moest hij weer 7 jaar wachten tot zijn overwinning in de F2 race. In 1982 won hij zowel de F2 (op Ducati) als de 350cc race.
			Norman Brown (#24), leidt hier voor Billy Guthrie de 500cc race in 1982, die hij ook zou winnen. Brown zou een jaar later tijdens de GP op Silverstone verongelukken.	De Ier Con Law hier op op weg naar de overwinning in de 250cc (junior TT) race in 1982.
		Dennis Ireland (inzet) achtervolgt Jon Ekerold in de Senior TT, die Ireland uiteindelijk zal winnen.

Ron Haslam De Formule I in 1982 betekende de eerste, en enige, TT overwinning van 'Rocket' Ron Haslam. Op zijn fabrieks Honda won hij de race in een nieuwe recordtijd van 1.59.50, de eerste keer dat de race binnen de twee uur voltooid werd. In 1981 was Haslam al in eerste instantie tot winnaar uitgeroepen, maar dat werd later herroepen. Precies een jaar later hadden Ron en Honda dus hun revanche. De tweede plaats in 1982 ging naar de teamgenoot van Haslam, Joey Dunlop, die op ruim vijf minuten van de winnaar over de streep kwam. Dunlop zou deze belangrijkste race op Man, gaan winnen van 1983 t/m 1988, zes maal op een rij. In 1989 was hij geblesseerd, dus kon hij zijn titel niet verdedigen. Mick Grant had overigens, met een moordend tempo, de race in 1982 voor de eerste vier ronden geleid, maar moest toen naar de kant met mechanische problemen. Phil Read (8x winst op Man), had op Man voor de tweede keer in zijn carrière, zijn comeback gemaakt. Naar verluid voor een bedrag met vele nullen. Hij bracht zijn 998cc Yoshimura-Suzuki in de pits voor reparatie en kon daarna zijn race vervolgen. Uiteindelijk zou hij toch, op een 13e plaats rijdend, uitvallen. Het was dit jaar goed weer op Man en men had voor de Formule I maar liefst 72 deelnemers, waarvan 35 stuks de race zouden volbrengen. De equipe Ireson/Williams won de eerste race bij de zijspannen, nadat Jock Taylor en Benga Johansson tegen een muur waren gereden. De tweede race stelden de Schots/Zweedse combinatie orde op zaken en wisten deze wel te winnen. Tweede werd het echtpaar Dennis en Julia Bingham. De ook in de GP's bekende combinatie Steve Abbott/Shaun Smit werd derde. Norman Brown, een 22-jarige caféhouder uit Noord-Ierland zorgde voor een denderende verrassende overwinning in de 500cc 'Classic TT', door diverse gevestigde namen het nakijken te geven. Hij won de race voor, Jon Ekerold, die voor de tweede achtereenvolgende keer Man bezocht en de Nieuwzeelander Dennis Ireland. Phil Read werd hier vierde. Favoriet Charlie Williams was door pech ver teruggevallen in de race (12e) en Mick Grant onderuit gegaan. Grant botste in volle vaart op een achterblijver, Gerhard Kanchi, uit Duitsland, die met ernstig hoofdletsel werd afgevoerd. Mick Grant kwam ongeschonden uit de strijd, zijn Suzuki brandde wel volledig uit. Norman Brown werd ook nog eens tweede in de 350cc junior TT, achter zijn landgenoot Con Law, die ook zijn eerste TT-victorie pakte. Deze race stond in het teken van de uitvallers. Van de 75 starters, finishten er 24 en er viel niemand van zijn machine! Verder won Tony Rutter de 350cc TT en de Formule II wedstrijd. Er waren dit jaar gelukkig eens geen doden te betreuren. Degene die er na een valpartij het slechtste vanaf kwam was de 47-jarige veteraan Bill Smith, die beide ellebogen brak en tevens een gebroken been opliep. Hij zou vier maanden in het ziekenhuis doorbrengen, maar wel weer aan de F2 race op Man deelnemen in 1983. Hij had sinds 1957! geen enkele keer verstek laten gaan op Man. Aan het einde van dit seizoen zouden vele van de toppers op Man ook een Formule I race op Assen rijden. Ook Jack Middelburg deed hieraan mee en hij won de race. Hierbij o.a. Joey Dunlop, Ron Haslam en Chris Guy achter zich latend. Podium Formule I/Superbike race Assen 1982: Ron Haslam, Jack en Chris Guy En de races gingen door, tot aan vandaag de dag toe. En ook het dodenaantal zou onverminderd toenemen. "The show must go on.."

11-03-1978 200 mijls race Amerika, Daytona

Startopstelling en tijden van de eerste 40 rijders van de Daytona 200 in 1978, Kenny Roberts pole-position
#30 Dale Singleton 2.08.14	#27 Skip Aksland 2.06.76	#32 Steve Baker 2.06.49	#305 Johnny Cecotto 2.06.15	#2 Kenny Roberts 2.05.21
#36 John Long 2.10.98	#56 David Emde 2.10.69	#97 Ron Pierce 2.10.30	#10 Dave Aldana 2.10.04	#43 Mike Baldwin 2.09.67
#9 Gary Nixon 2.12.65	#34 Wes Cooley 2.12.29	#359 Sadao Asami 2.11.96	#37 James Allen 2.11.85	#3 Gene Romero 2.11.78
#49 Alan Barbic 2.14.01	#42 Steve Morehead 2.13.38	#369 Jack Middelburg 2.13.29	# 6 Erik Buell 2.13.01	#302 Gregg Hansford 2.12.81
#83 Steve McCaughlin 2.14.34	#5 Gary Scott 2.14.29	#11 Steve Eklund 2.14.27	#26 Randy Mamola 2.14.20	#52 Bruce Hammer 2.14.11
#75 Kevin Stafford 2.16.19	#40 Ron Mass 2.15.90	#325 Rob Bron 2.15.40	#327 Boet van Dulmen 2.15.25	#47 Harry Cone 2.14.71
#146 Bruce Lind 2.17.51	#25 Phil McDonald 2.17.48	#105 John Clark 2.17.19	#48 Richard Schlachter 2.16.81	#13 Jessie Byars 2.16.35
#313 Joey Dunlop 2.18.51	#78 John Fuchs 2.18.26	#74 Ted Henter 2.17.97	#120 Henry DeGouw 2.17.72	#41 Kurt Lenz 2.17.62

Start Daytona 200, met o.a. Steve Baker (#32), Steve McCaughlin (#83), Ron Pierce (#97), Sadao Asami (#359), Jack Middelburg (#369), Johnny Cecotto (#305) en Kenny Roberts (#2).

De eerste race in 1978 voor Jack zou evenals in 1977 de Daytona 200 miles race worden. Dit race-uitstapje werd volledig gesponsord door het motorblad Moto 73, De Telegraaf en Neckermann. Dit gold ook voor Rob Bron en Boet van Dulmen. Jack was definitief toegetreden tot de elite van de Nederlandse motorsport. De nieuwe Yamaha OW 31 was perfect op tijd aangekomen en Adri had hem binnen korte tijd klaar staan voor de race. Tijdens de trainingen liep het loopvlak van Jack zijn achterwiel eraf en dit gebeurde precies op het moment dat hij in de beroemde kombaan, deze had een hellingspercentage van 31%, hing en dit met een snelheid van ongeveer 260 km/u. Men was vol ongeloof toen Jack terug kwam in het rennerskwartier, dat hij er niet afgestuiterd was. In de volgende training trokken zijn voorremschijven krom, dit door de enorme warmteontwikkeling bij het afremmen. Dit gebeurde ook met een tweede stel schijven. Al met al geen prettig idee als je met die enorme snelheden je rondjes zit te rijden. Het tijdrijden werd over 2 dagen verspreid. Jack reed de eerste dag naar een keurige 13e plaats. De tweede dag stond er in tegenstelling tot de eerste vrijwel geen wind en vijf coureurs doken onder de tijd van Jack, die die dag niet meer mocht rijden. Hij mocht echter met zijn 18e tijd wel in de 1e startgroep van 30 man vertrekken. Tijdens de race reed Jack gestaag naar voren, na traditiegetrouw weer eens slecht gestart te zijn, en in de 10e ronde had hij de 10e plaats te pakken. Op dat moment was hij Daytonaveteraan Boet van Dulmen al gepasseerd en liep elke ronde 1,4 sec. in op de voor hem rijdenden Gregg Hansford en Ron Pierce, niet de minsten en deze zouden uiteindelijk als vierde en vijfde eindigen in de race! Tot hij bij het uitkomen van de kombaan voor een klapband kreeg, en dit met een snelheid van dik 250 km/p.u.! Wonder boven wonder kwam hij daarbij wederom niet ten val, want de band was naast de velg geslagen en de brokken waren eruit. Ook dit jaar bracht Daytona hem dus geen geluk wat betreft racen, maar wel wat betreft blessures, want dit had allemaal heel anders af kunnen lopen. De race werd overigens gewonnen door de Amerikaan Kenny Roberts die de komende jaren nog veel van zich zou laten horen. Hij zou in 1978 de eerste Amerikaanse wereldkampioen in de 500 cc klasse worden en dit huzarenstukje nog 2x herhalen. Pat Hennen was in 1976 de eerste Amerikaan geweest die een GP (Finland) wist te winnen en vanaf die tijd gingen de Amerikanen een grote rol spelen in het GP-circuit. De uit Venezuela afkomstige Johnny Cecotto werd tweede op Daytona Beach voor Skip Aksland (USA), Ron Pierce (CAN) en Gregg Hansford (AUS). (zie ook de Daytona sectie op mijn site).

Jack voor Boet en de protégee van Kenny Roberts, Skip Aksland.

© MOTOR Magazine

Eindelijk lukte het hem in Daytona, Kenny Roberts, hij had alles al gewonnen wat er te winnen viel in Amerika, behalve het belangrijkste wegrace-evenement, de Daytona 200. Pech of een andere topper (Agostini in 1974, Baker in 1977) waren hem net elke keer de baas en dat zes jaar op rij. De 250cc, 100 mijlsrace had hij wel al gewonnen, maar dat was niet waar het echt om ging in Daytona. Nu lukte het dan wel en hij liet zijn extra klasse zien door iedereen, inclusief nummer twee, Johnny Cecotto, op één ronde achterstand of meer te rijden. Even was er nog Steve Baker, de winnaar van vorig jaar geweest. Deze zette vanaf de 45e ronde een enorme eindspurt in en pakte elke ronde 2 seconden terug op Kenny, maar vier ronden voor het einde, toen het verschil nog vrij klein was tussen de twee Amerikanen, gaf de Yamaha van Steve er de brui aan. Terug naar de training: op de eerste trainingsdag toonden alle Hollanders zich zeer optimistisch. Rob Bron, Jack Middelburg en Boet van Dulmen draaiden hun trainingsronden zonder problemen. Tenminste, tot de laatste training, want toen werd Jack onaangenaam verrast door een achterband die er de brui aan gaf. Dit gebeurde midden in de kombaan, oftewel op het snelste deel van de baan. Nadat hij gestopt was, na heel wat geslinger, bleek het loopvlak gedeeltelijk weg te zijn, de halve band was weg! Bandenproblemen zouden die week nog meermalen de kop opsteken. Degene die hier het grootste slachtoffer van werd, was de Canadees Malcolm McPherson. Hier lag het niet aan de band, maar aan zijn monteur, deze had het voorspatbord vervangen en hiervoor klinknagels gebruikt. Deze waren echter zolang dat ze de band raakten, door de snelheid zet de band nl. op. Malcolm kwam tijdens de training op dinsdag hierdoor zwaar ten val en werd zwaar gewond naar het ziekenhuis afgevoerd. Officieus liet Boet een trainingstijd van 2.14 noteren en Jack was nog sneller met 2.13.5, maar had veel meer problemen. Door de enorme warmte-ontwikkeling bij het afremmen, van de hoge snelheden die in Daytona bereikt worden, trokken de beide voorschijven van Jack's Yamaha krom. Een van de schijven vertoonde zelfs een scheur. Ook een tweede set schijven vertoonden na een paar snelle ronden dezelfde problemen. Rob Bron, die in het verleden meerdere malen heeft laten zien dat hij weet hoe je een Yamaha op moet voeren, draaide met een officieuze tijd van 2.12 de snelste ronde in het Nederlandse kamp. Boze tongen fluisterden, dat Rob zijn motor niet had voorzien van de vermogenbeperkende restrictors en de besnorde Mokummer reageerde: "Natuurlijk heb ik die dingen er niet inzitten. Da's nergens goed voor!" Boet reageerde eveneens: "Nee hoor, die Bron heeft er niets ingestopt. Hij komt iedere hoek uit met het voorwiel in de lucht en dat doet zo'n ding echt niet met restrictors". Beide heren lieten echter duidelijk merken, dat ze wel een verslaggever in de maling wilden nemen, maar niet de AMA-officials. Met andere woorden: Bron's machine voldeed wel aan de eisen, maar was gewoon erg snel gemaakt. Met restrictors! Maar kennelijk was Rob's aandacht voor het motorblok ten koste gegaan van de preparatie van het rijwielgedeelte, want tijdens de laatste training op dinsdag brak één van de zelf gemaakte clip-ons bij het stuur af. Een val was het onvermijdelijk gevolg, maar gelukkig was de schade beperkt en na de vrije woensdag, waarop geen trainingen plaats vonden, was Bron donderdagmorgen weer van de partij. Hij had echter niet zo hard hoeven te werken, want van rijden kwam er die dag niets. Het water viel met bakken uit de hemel. Op vrijdag, de dag waarop de kwalificatieritten voor de startopstelling zouden plaats vinden, was het gelukkig droog, maar een harde wind bezorgde de rijders nogal wat problemen. Niet alleen werden de topsnelheden door de tegenwind in de kombaan gedrukt, maar ook het stuurwerk werd er niet gemakkelijker door. Kenny Roberts, die zoals gewoonlijk in een perfecte stijl rondcirkelde, toonde zich met een tijd van 2.05,21 de snelste, op bijna een volle seconde gevolgd door tweede man, Johnny Cecotto, die 2.06,15 op de klokken bracht. Snelste Nederlander was Jack Middelburg, die met 2.13,29 de dertiende plaats bezette, terwijl Boet en Rob met respectievelijk 2.15,25 en 2.15,40 achttiende en negentiende waren. Dat veranderde echter toen degenen, die vrijdag geen kwalificatie hadden kunnen rijden, op zaterdag alsnog gelegenheid kregen. De wind was nu geheel afwezig en dat leverde ruw geschat een seconde winst op. Door de betere tijden van de zaterdagrijders vond er een verschuiving in de posities plaats. Een vijftal renners wist zich alsnog voor Jack Middelburg te plaatsen, zodat die van de dertiende naar de achttiende plaats verhuisde. "Jammer dat ik ook niet vandaag nog een keer kon tijdrijden", aldus Jack, "maar ja, dan was ik waarschijnlijk weer dertiende geworden en ik vind het helemaal niet jammer, dat ik die plaats kwijt ben. Dertien vind ik zo'n raar getal. Ik ben echt niet bijgelovig, maar dat zag ik toch niet zitten!" Boet verhuisde van de 18e naar de 28e plaats. Zowel Boet als Jack hadden in de trainingen ook veel last van de aluminium kopbouten, die afbraken als luciferhoutjes. De bandenstrijd (zoals altijd in Daytona) was een grote teleurstelling voor Dunlop, geen van de toppers zou op het Britse merk starten, terwijl ze nog wel zoveel geld in de ontwikkeling had gestoken, de afgelopen winter. Gary Nixon en Dale Singleton hadden ook divers testwerk voor de fabriek uit Birmingham gedaan, maar Nixon koos zelf voor Michelin. Evenals Jack, Boet en Johnny Cecotto, de rest van de toppers stond op Goodyearbanden.

Sleutelbeen

Rob Bron zal deze zaterdag waarschijnlijk zo vlug mogelijk willen vergeten. Hij vertrok 's morgens vroeg voor een paar trainingsronden, maar ter hoogte van de chicane liep de motor plotseling vast. Rob kwam ten val toen de snelheid nog maar een kilometer of tien bedroeg, maar hij kwam zo ongelukkig terecht, dat hij zijn sleutelbeen op niet minder dan 3 plaatsen brak. In plaats van met de 200 mijlsrace, maakte Rob kennis met het ziekenhuis van Daytona. Niet helemaal wat hij er van verwacht had dus. Rob vloog maandag na de race direct terug naar België, waar hij zich meldde bij dr. Derweduwen.

Grote poster van Jack in Daytona, die ik jarenlang op mijn slaapkamer had hangen.

Vierde startrij voor Jack

Bij de start stond Jack Middelburg op de vierde startrij, waar ook Gregg Hansford vertoefde. Twee rijen verder naar achteren, op de 6e startrij dus, stond Boet van Dulmen. Beiden dus in de eerste startgroep van 30 man van de totaal drie startgroepen van 80 coureurs. Na het vallen van de startvlag bleek Kenny Roberts het snelst in de spurt naar bocht nummer één, richting binnencircuit. Bij de eerste doorkomst luidde de volgorde: Kenny Roberts, Steve Baker, Skip Aksland, Johnny Cecotto en Ron Pierce. Jack en Boet volgden met een groepje andere rijders op niet al te grote afstand. Het was jammer voor de toeschouwers, maar hierin zou de eerste twintig ronden geen verandering meer komen. Het publiek kwam echter op een andere manier aan haar trekken, want in de tweede ronde zorgde Jessie Byars voor vuurwerk toen hij op de hairpin in het binnenste deel van het circuit kwam aanstuiven met vlammetjes die om zijn zitvlak waaierden. Jessie parkeerde zijn machine tegen de strobalen en maakte dat hij wegkwam. Dat was maar goed ook, want enkele seconden later explodeerde de benzinetank, en ging de fiets in vlammen op en uiteraard ook de strobalen. Het duurde maar liefst 9 minuten eer de eerste brandblusser op het vuur werd gericht. Tussen haakjes, Jessies rijnummer was 13… Al na drie ronden begon Kenny Roberts de eerste achterblijvers te lappen, waardoor het wedstrijdverloop er niet bepaald overzichtelijker op werd. Jack Middelburg bezette op dat moment de tiende plaats en Boet volgde in Jack's kielzog. Aan deze veelbelovende situatie kwam echter in de 11e ronde een abrupt einde toen Jack een klapper kreeg van zijn voorband. "Een ronde eerder voelde ik al dat het voorwiel onbalans vertoonde. Ik dacht eigenlijk dat het balanceerlood weg was, maar in werkelijkheid was ik een halve meter loopvlak kwijt", aldus Jack. Dat bleek dan ook wel toen de voorband een ronde later ineens plat ging, juist bij het uitkomen van de kombaan. Wonder boven wonder kwam Jack daarbij niet ten val! Hij had het aan zijn koelbloedigheid en stuurmanskunsten te danken dat hij er zo vanaf was gekomen, vooral gezien de snelheid op dat punt van meer dan 250 km/u. Ook mocht hij de vijf coureurs die achter hem zaten dankbaar zijn, dat ze hem wisten te ontwijken. De Nederlandse afvaardiging had dus bepaald geen gebrek aan pech. Na Rob Bron's sleutelbeenbreuk en Jack's twee uit elkaar geklapte banden, bleef alleen Boet nog over om de eer te redden en gelukkig bleef Van Dulmen gevrijwaard van de problemen, waardoor Jack en Rob voortijdig werden uitgeschakeld. Toen Boet in de 14e ronde na zijn eerste, slechts 6 seconden durende tankstop weer in de baan kwam, bezette hij nog altijd de elfde plaats. De volgorde in de race op dat moment was: 1. Roberts, 2. Baker, 3. Aksland, 4. Cecotto, 5. Pierce, 6. Hansford, 7. Asami, 8. Romero, 9. Cone, 10. Cooley en 11. Van Dulmen. 

Johnny Cecotto voor Skip Aksland	Gregg Hansford voor Sadao Asami en Gene Romero	250cc: Randy Mamola voor Toni Mang

Gene Romero (3), winnaar van 1975, in 1979 op weg naar een 8e plaats.	Kevin Stafford voor Randy Mamola

Boet worstelde zich langzaam, maar zeker naar voren en na de tweede tankstop, die uitliep tot 10 seconden omdat een nerveuze Michelin-man nog niet klaar was met het inspecteren van de voorband, draaide Boet als achtste vlak achter Gene Romero de baan weer op. Romero's motor verloor echter vermogen, zodat Boet gemakkelijk kon opklimmen naar de zevende plaats achter Gregg Hansford, zo'n beetje de enige niet Yamaharijder. Het zag er evenwel niet naar uit, dat er nog meer winst zou kunnen worden behaald, want de mannen voor Den Boet draaiden met de regelmaat van een klok hun rondjes en de tussenafstanden waren enorm. Er was echter één uitzondering. Steve Baker had al die tijd kans gezien om Kenny Roberts in het oog te houden en na zijn tweede pitstop zette Stevie alles op alles. Omstreeks de 45e ronde had hij de slag goed te pakken en hij liep niet minder dan 2 seconden per ronde in op de duidelijk op safe rijdende Roberts. Baker vergde echter te veel van zijn Yamaha en in de 48e ronde begaf een krukaslager het. Roberts kwam hierdoor helemaal vrij te rijden, tenminste in theorie. Want op de baan reed hij pal achter Cecotto, die op zijn beurt weer Gregg Hansford voor zich had. Met nog twee ronden te gaan zette Roberts de aanval op Cecotto in en hoewel deze er absoluut niets voor voelde om gelapt te worden, had hij tegen Kenny's meesterschap geen verweer. Kenny Roberts, de man die nog nooit de 200 Mijler had gewonnen, ging over de finish met een voorsprong van een hele ronde plus 5 seconden op Johnny Cecotto. Ook Skip Aksland en Ron Pierce, die als derde en vierde over de streep kwamen, voltooiden evenals Cecotto 51 van de in totaal 52 ronden. De rest van het veld werd op twee of meer ronden achterstand gereden door Roberts. Gregg Hansford werd vijfde en de zesde plaats was voor Boet van Dulmen, die zijn zeer regelmatig gereden wedstrijd niet alleen beloond zag met de hoogste klassering die ooit door een Nederlander op Daytona werd behaald, maar die tevens als eerste privé-rijder finishte achter de fabrieksmachines van Roberts, Cecotto en Hansford en de semi-fabrieksmachines van Aksland (Carruthers Yamaha) en Pierce (Bob Work Yamaha). Na afloop van de race diende Gene Romero, die achter Boet en de Japanner Asami de achtste positie had toe bedeeld gekregen, een protest in omdat hij meende recht te hebben op Boet's zesde plaats. Boet wist na de twee uur durende uitputtingsslag zelf niet precies te zeggen of Romero's protest terecht of ten onrechte was. Hij meende weliswaar Romero achter zich te hebben gelaten, maar door de tankstops was de rangorde enigszins onoverzichtelijk geworden. De wedstrijdleiding wist het echter wel: twee uur na het vallen van de finishvlag  maakte zij bekend "de zesde plaats is voor Mister Van Dulmen". Zonde voor "onze" Jack, want hij had laten zien dat hij zeker bij de eerste vijf had kunnen eindigen!

Uitslag Daytona 200; 1. Kenny Roberts, USA, Yamaha, 1.51.24,7 = 174 km/uur (nieuw record);. 2. Johnny Cecotto, VZ, Yamaha, op 1 ronde; 3. Skip Aksland, USA, Yamaha; 4. Ron Pierce, CAN, Yamaha; 5. Gregg Hansford, AUS, Kawasaki, op 2 ronden; 6. Boet van Dulmen, NL, Yamaha; 7. Sadao Asami, JAP, Yamaha; 8. Gene Romero, USA, Yamaha; 9. Gary Scott, USA, Yamaha; 10. Dave Aldana, USA, Yamaha; 11. Robert Wakefield, USA, Yamaha, op 3 ronden; 12. Bruce Lind, USA, Yamaha; 13. Richard Chambers, USA, Yamaha; 14. Phil McDonald, USA, Yamaha; 15. Hap Eaton, USA, Yamaha; 16. Richard Schlachter, Yamaha; 17. James Gervais, Yamaha; 18. Harry Klinzmann, Yamaha; 19. Conrad Urbanowski, Yamaha; 20. John Long, Yamaha.

Prijzengeld: Kenny Roberts, $ 14.020; 2. Johnny Cecotto, $ 8200,-; 3. Skip Aksland, $ 5575,-; 4. Pierce, $ 4625,-; 5. Gregg Hansford, $ 3890,-; 6. Boet van Dulmen, $ 3150,-; 7. Sadao Asami, $ 2885,-; 8. Gene Romero, $ 2545,-; 9. Gary Scott, $ 2280,-; 10. Dave Aldana, $ 2080,-.

27-03-1978 internationale races Hengelo

	Wil Hartog op de cover van het programmaboekje van Hengelo 1978 met Joanna Lumley, Purdey uit de, in de jaren '70, erg populaire televisieserie 'The New Avengers', het vervolg op 'The Avengers', oftewel 'De Wrekers'.

Start 500cc Hengelo met v.l.n.r. Wil Hartog, Alex George, Boet van Dulmen en Tom Herron.

Tijdens de elfde editie van de internationale paasraces op het circuit van Hengelo, waar het traditiegetrouw weer eens zeer slecht weer was (toch nog 20.000 toeschouwers), kwam Jack aan de start in de 350cc en 500cc klasse. In een sterk deelnemersveld in de 350cc ging Jon Ekerold als winnaar over de finish en werd Jack vijfde. Hij bezat bijna de gehele wedstrijd deze positie, terwijl voor hem Pekka Nurmi, Kees v/d Kruijs en Pentti Korhonen in een fel gevecht waren gewikkeld om de tweede plaats. In de genoemde volgorde gingen ze uiteindelijk over de streep. Jack zag geen kans om ze te achterhalen. In de training van de 500cc ging het helemaal mis, de Suzuki liep vast waardoor Jack vanachter in het veld moest starten. Ook de 500cc had een zeer sterk deelnemersveld dit jaar. Helaas voor Jack viel hij met technische mankementen, evenals overigens Wil Hartog en Tom Herron. De race was eigenlijk al beslist voor hij begonnen was. Diverse rijders kwamen te laat voor de opwarmronde en toen de start diverse keren moest worden uitgesteld, omdat er nog een bezemwagen op het circuit was, begaven vele koppelingen het. De race werd uiteindelijk gewonnen door de Schot Alex George op de oude Suzuki van Jack van H.M.C.! Piet van der Wal werd tweede voor Les van Breda (Zaf), Austin Hockley (GB) en Boet van Dulmen.

Jack vier maal met de halveliter

02-04-1978 Formule 750 race Italië, Imola

Start Formule 750 Imola, 1e manche, met Steve Baker (#32), Gregg Hansford (#5), Barry Ditchburn (#12), Christian Sarron (#18), Franco Uncini (#33), Marco Lucchinelli (#23), Jean-Paul Boinet (#107), Patrick Pons (#16), Dale Singleton (#115), Johnny Cecotto (#4), Sadao Asami (#41), Warren Willing (#31), Virginio Ferrari (#3), Jeff Sayle (#8) en Kenny Roberts (#2 pech en val). Jack startte in de tweede groep, die nog staan te wachten.

Imola: Dale Singleton voor Jack en de Fransen Michel Rougerie en Jean-Paul Boinet

Start 2e manche: Johnny Cecotto (#4), Jack #68, half verborgen achter Cecotto, Christian Sarron (#18) en Graziano Rossi (#56).

Tijdens de tweede F750 GP, de 200 miles op Imola, van het jaar, na Daytona, pakte Jack een prachtige 11e plaats in het zeer sterke deelnemersveld. Normaal had het een tiende plek en een punt geweest, maar men besloot in Italië een ander soort puntentelling toe te passen, i.p.v. de gebruikelijke puntenklassement (Jack werd 14e en 10e) werd er nu een tijdklassement van gemaakt. Jammer, maar het was toch een prachtig resultaat. Nu werd Dale Singleton tiende, hij had totaal 63 ronden afgelegd, één meer dan Jack, maar scoorde een 18e en een 7e plaats in de manches. Op basis van het normale puntensysteem had Jack dus tiende geweest, maar de 'Moto Club Saterno Imola' koos voor het andere systeem. De eerste manche werd een prooi voor Christian Sarron voor Johnny Cecotto en Steve Baker. De tweede voor Johnny Cecotto gevolgd door Steve Baker en Christian Sarron, waarbij Baker over-all winnaar werd door een snellere tijd. Jack liet wel 750cc toppers zoals o.a. Jack Findlay, Gianfranco Bonera, Michel Rougerie, Michel Frutschi en Victor Palomo (1949 - 1985)* achter zich.

* De Spanjaard Victor Palomo was in 1969 wereldkampioen waterskiën geweest op het onderdeel slalom. Door nekproblemen moest hij stoppen met deze sport en ook met het motorcrossen wat hij toen beoefende. In 1972 begon hij wegrace Grand Prix te rijden. In 1974 won hij zijn thuis Grand Prix in de 350cc klasse op het circuit Montjuich bij Barcelona. Een jaar later scoorde hij een derde plaats in Tsjechoslowakije. In 1976 werd hij daar tweede evenals wederom op Montjuich, ook scoorde hij een 3e plaats in de kwartliterklasse, in Duitsland. Zijn derde tweede plaats was in 1977, achter Johnny Cecotto in Venezuela, San Carlos, waar hij ook derde werd in de 250cc. In die jaren reed hij ook diverse GP's in de Koningsklasse, de 500cc. Grootste successen behaalde Victor ook in het F750 WK, 1975; een 2e en 3e plaats, waarna hij in 1976 de wereldtitel pakte door de laatste drie GP's op rij te winnen, na ook nog een tweede plaats in Spanje, Engeland, Nederland en Duitsland. In 1979 had hij een ernstig ongeluk tijdens de 24 hrs race op Montjuich, waarbij zijn motor dwars doormidden brak en hij bijna zijn been moest missen. Hij maakte na zijn herstel de overstap naar de 500cc klasse, waar zijn resultaten achterbleven. Tijdens een ongeval in de Joegoslavische GP in 1982 brak hij zijn bekken en dit betekende het einde van zijn racecarrière. Slechts enkele jaren later, op 11 februari 1985, overleed Victor aan de gevolgen van diabetes, op slechts 36-jarige leeftijd.

Het was al met al een wereldprestatie voor iemand die, zoals Jack, de eerste, onervaren, schreden zette in het mondiale racen. De Imola 200 was altijd een aparte prestigieuze race. De eerste toprace in Europa en, zeker dit jaar 1978, waren alle absolute toppers naar Italië afgereisd. Het hele veld bestond uit heel veel wereldtoppers. Degenen onder ons die uit deze periode stammen, zullen dat zeker beamen als ze de namen van het deelnemersveld lezen (zie tabel hieronder). De motorbladen en de kranten waren lyrisch over deze race, waar maar liefst veertig coureurs in de race van start mochten gaan en er nog velen (ruim 50) buiten de boot vielen. Deze rijders reden de Consolationrace (race voor allen die zich dus niet bij de snelste 40 coureurs wisten te plaatsen), die gewonnen werd door de Zwitser Philippe Coulon voor de Fransman Moineau en de Fin Mattikainen. Superlatieven waren niet van de lucht over de 200 mijls race. Wat een geweld, wat een spanning, wat een show! Niet alleen stonden alle Amerikaanse grootheden aan de start, maar ook de Australiërs waren met hun top vertegenwoordigd, om de Europese toppers en sub-toppers partij te geven. Zeer spijtig dus voor Jack, die in Imola zijn eerste pechvrije F750 race beëindigde, dat men voor het eindklassement niet het gebruikelijke puntensysteem hanteerde. Dit scheelde dus net dat ene plaatsje wat recht geeft op punten. Dit systeem werkte ook in het nadeel van Christian Sarron, die ondanks een eerste en een derde plaats in de manches en als derde in het totaalklassement eindigde, achter Steve Baker (2e & 3e) en totaalwinnaar Johnny Cecotto (2e & 1e). De 250cc race (werd vaak verreden tijdens de 200 mijls races als bijprogramma) werd gewonnen door Kenny Roberts voor Gregg Hansford en de Italiaanse wereldkampioen 125cc van 1975, Paolo Pileri (1944 - 2007).

Imola: Jack maakt een praatje met Johan "Bobo" van Eijk

Imola: Jack bezig met schoonmaakwerk, terwijl de was hangt te drogen. Dit zie je vandaag de dag allemaal (helaas) niet meer.

 

Een artikel uit een Frans motorsportblad met een foto die gelijktijdig met bovenstaande foto is gemaakt, met de was en de zijkant van Jack zijn bus.

	Jeff Sayle, Gregg Hansford & Christian Sarron.
	Jack in 2e positie na de start van de 2e manche achter Warren Willing. Achter Jack: Sadao Asami, Dale Singleton, Patrick Pons, Boet van Dulmen, Kenny Roberts (#2), Franco Uncini, Leandro Beccheroni, Jean-Francois Baldé, Michel Rougerie, Bernard Fau en Barry Ditchburn.
2e manche, met o.a. Steve Baker (#32), Gregg Hansford (#5), Christian Sarron (#18), Johnny Cecotto (#4), Sadao Asami (#41) Kenny Roberts (#2) en Jack (#68). Half verscholen achter Baker rijdt Graziano Rossi.

Uitslag 1e manche Imola 200 over 32 ronden (100 mijl). 1. Christian Sarron (F) 1.04.26.9 16. Jean-Paul Boinet (F) een ronde 2. Johnny Cecotto (Ven) 1.04.31.9 17. Greg Johnson (AUS) een ronde 3. Steve Baker (USA) 1.04.33.6 18. Dale Singleton (USA) een ronde 4. Graziano Rossi (I) 1.05.25.1 19. Gianfranco Bonera (I) een ronde 5. Franco Uncini (I) 1.05.26.0 20. Virginio Ferrari (I) een ronde 6. Gregg Hansford (AUS) 1.05.26.5 21. Michel Frutschi (CH) een ronde 7. Sadao Asami (J) 1.05.37.2 22. Jean-Francois Baldé (F) een ronde 8. Patrick Pons (F) 1.05.41.1 23. Jean-Philippe Orban (B) een ronde 9. Jeff Sayle (AUS) 1.05.50.4 24. Max Wiener (A) een ronde 10. Boet van Dulmen 1.06.00.1 25. Leandro Beccheroni (I) een ronde 11. Warren Willing (AUS) 1.06.09.3 26. Steven Cull (GB) een ronde 12. Bernard Fau (F) 1.06.10.8 27. Ricardo Romeri (I) een ronde 13. Barry Ditchburn (GB) een ronde 28. Dave Emde (USA) twee ronden 14. Jack Middelburg een ronde 29. Victor Palomo (ES) twee ronden 15. Michel Rougerie (F) een ronde 30. Jack Findlay (AUS) drie ronden

Tankstop Johnny Cecotto

Uitslag 2e manche Imola 200 over 32 ronden (100 mijl). 1. Johnny Cecotto (Ven) 1.03.21.5 12. Bernard Fau (F) een ronde 2. Steve Baker (USA) 1.03.32.0 13. Warren Willing (AUS) een ronde 3. Christian Sarron (F) 1.03.53.5 14. Michel Rougerie (F) een ronde 4. Gregg Hansford (AUS) 1.04.17.0 15. Greg Johnson (AUS) een ronde 5. Sadao Asami (J) 1.04.46.1 16. Jean-Francois Baldé (F) een ronde 6. Skip Aksland (USA) 1.04.05.9 17. Victor Palomo (ES) een ronde 7. Dale Singleton (USA) 1.05.09.8 18. Michel Frutschi (CH) een ronde 8. Patrick Pons (F) 1.05.10.8 19. Jean-Paul Boinet (F) twee ronden 9. Boet van Dulmen 1.05.20.3 20. Leandro Beccheroni (I) twee ronden 10. Jack Middelburg een ronde 21. Dave Emde (USA) twee ronden 11. Gianfranco Bonera (I) een ronde 22. Ricardo Romeri (I) twee ronden

Totaaluitslag over twee manches Imola 200 (de enige rijders die beide manches finishten). 1. Johnny Cecotto  Venezuela Yamaha - 2.07.53.4 2. Steve Baker  Amerika Yamaha - 2.08.05.6 3. Christian Sarron Frankrijk Yamaha - 2.08.20.4 4. Gregg Hansford  Australië Kawasaki - 2.09.43.5 5. Sadao Asami Japan Yamaha - 2.10.23.3 6. Patrick Pons  Frankrijk Yamaha - 2.10.51.9 7. Boet van Dulmen Nederland Yamaha - 2.11.29.4 8. Warren Willing  Australië Yamaha - 63 ronden 9. Bernard Fau Frankrijk Yamaha - 63 ronden 10. Dale Singleton Amerika Yamaha - 63 ronden 11. Jack Middelburg Nederland Yamaha - 62 ronden 12. Gianfranco Bonera  Italië Yamaha - 62 ronden 13. Michel Rougerie  Frankrijk Yamaha - 62 ronden 14. Greg Johnson  Australië Yamaha - 62 ronden 15. Michel Frutschi  Zwitserland Yamaha - 62 ronden 16. Jean-Francois Baldé Frankrijk Yamaha 62 ronden 17. Jean-Paul Boinet Frankrijk Yamaha 61 ronden 18. Leandro Beccheroni Italië Yamaha 61 ronden 19. Victor Palomo Spanje Yamaha 61 ronden 20. Ricardo Romeri  Italië Yamaha 61 ronden

	Marco Lucchinelli (#23), Kenny Roberts (#2) (#23), Kenny Roberts (#2) voor o.a. Virginio Ferrari (r), Christian Sarron (l) en Boet van Dulmen (m). (#23), Kenny Roberts (#2) voor o.a. Virginio Ferrari (r), Christian Sarron (l) en Boet van Dulmen (m).
2e manche, met Jack op kop van een niet misselijk groepje met Warren Willing (#31), Michel Rougerie (#25) met daarachter Bernard Fau, Gianfranco Bonera, Jean-Paul Boinet, Marco Lucchinelli en Jean-Francois Baldé. Jack zou ze allen achter zich weten te houden.

Jack met Warren Willing (#31) vlak voor Virginio Ferrari.

Johnny Cecotto, die in maart in Daytona door Kenny Roberts verslagen werd heeft dat verlies meer dan goedgemaakt in de afgelopen 7 dagen. In Imola won hij de eerste F-750 Grand Prix en in de tweede WK-wedstrijd op Paul Ricard, afgelopen zondag, verpulverde hij de oppositie volledig. Daarmee werd hij tevens winnaar van de AGV-Worldcup en Cecotto's verdiensten stegen hiermee tot boven de 50.000 dollar dit seizoen! Tweede en derde in Paul Ricard waren de Amerikaanse troeven Kenny Roberts en Steve Baker. De regerend wereldkampioen, Kenny Roberts maakte de fout een Goodyear met te zachte rubbercompound te kiezen, waardoor hij geen kans zag zijn fabrieks-Yamaha in de buurt te houden van de fantastisch rijdende Venezolaan. Steve Baker op zijn "gewone" Nava Olio Fiat Yamaha had vanwege de 200 mijl aan-één-stuk ook bandenproblemen, maar het ergst voor Stevie was zijn slechte tweede benzinestop. Vierde na 200 moordende mijlen was Ikijuri Takai, maar de naar schatting 50.000 toeschouwers verheugden zich meer over de goede klasseringen van de Franse helden Patrick Pons en Christian Estrosi, die respectievelijk vijfde en zesde werden, hoewel Estrosi, garagehouder in het nabij gelegen Nice, niet kon voorkomen, dat hij een rondje lap kreeg van de onstuitbare Johnny Cecotto, die na afloop uitriep: 'Ik voel me nog zo fris, dat ik nog wel 200 mijl erbij zou kunnen rijden'. De 200 mijlen op Paul Ricard - de Moto Journal 200 - kende veel drama's. Pons teamgenoot, Christian Sarron, kwam in zijn duel met Takai ten val. 

Een 18-jarige Randy Mamola maakte hier zijn debuut in Europa op Paul Ricard.

De jonge Gauloiserijder herstartte, om na de tweede tankstop later opnieuw ten val te komen, ditmaal door volkomen versleten banden. Gregg Hansford, die bij de start drie ronden lang het veld aangevoerd had voordat hij zijn te langzame Kawasaki driecilinder op een minder eervolle positie moest rondsturen, kwam even eens ten val door een versleten achterband, wat hem zijn zevende plaats kostte. Dale Singleton, de Amerikaan uit Georgië, zag door pech een fraaie vijfde plaats verloren gaan toen negen ronden voor het eind zijn motor de geest gaf door een gebroken krukas. Warren Willing en Jeff Sayle, de beide Australiërs, kregen al in de eerste ronde met motorische problemen te kampen (vastlopers) en Skip Aksland, de beschermeling van Kenny Roberts, moest zijn machine met ontstekingsproblemen eveneens voortijdig in de pits inleveren, waarbij hij een zesde plaats verloren zag gaan. Jack eindigde als zestiende, wat zelfs in dit 'supergezelschap' iets beter had kunnen zijn, zeker met betere banden, maar het was pas het begin. In feite was het al erg knap om bij de snelste 40 trainers te zitten en dus aan de hoofdrace mee te mogen doen. Genoeg gerenommeerde en veel ervarenere coureurs als Jack moesten van start gaan in de "troostrace".