1977 - Aansluiting bij de Nederlandse TOP en de bijnaam "Jumping Jack". (2)

		Adri en Jack aan de start van de 350cc

In juni 1977 "gingen we" voor het eerst naar de TT van Assen. Helaas had Jack in de week voor Assen en ongeval gehad tijdens het kassenbeglazen en had daarbij h.e.e.a. in zijn arm doorgesneden, waardoor de kracht in die arm niet optimaal was. Jack nam deel aan de 350 cc en aan de 500 cc. Indertijd werden er heel wat meer wedstrijden afgewerkt als vandaag de dag. Er waren races in de 50cc (later vervangen door de 80cc), 125cc, 250cc, 350cc, 500cc en de zijspanklasse. De 750cc Grand Prix werd altijd later in het seizoen (september) gereden over 2 manches. Dit was ook altijd zeer spectaculair, zeker in de tijd dat er nog benzinepitstops gemaakt werden! Vandaag de dag blijft het startveld beperkt tot de 125cc, 250cc en 500cc (nu MotoGP). Jack werd in beide wedstrijden heel knap 11e. Helaas leverde dit net geen punten voor het wereldkampioenschap op aangezien indertijd alleen de nummers 1 t/m 10 punten vergaarden, nu is dat t/m nummer 15. Voor een debutant bij een Grand Prix was dit echter wel grandioos, vooral de 500cc was subliem aangezien hij als laatste vertrok. Tijdens de opwarmronde liep namelijk het achtertandwiel eraf, nadat er snel een regenband was gemonteerd. Maar dit succes werd overschaduwd door de spectaculaire winst van Wil Hartog. Op een privé Suzuki liet hij vele fabriekscoureurs achter zich in de stortende regen. Het verschil met Jack was 55 seconden over een totale racetijd van 50 minuten. Het was voor het eerst dat een Nederlander een Grand Prix wist te winnen in de Formule I van de motorsport, de 500cc. De Grand Prix werden uiteraard altijd gedomineerd door de fabrieksteams en de zogenaamde semi-fabrieksteams die speciale onderdelen ontvingen. Ik heb dit jaar een rondje om het circuit gelopen, dat was toen nog ruim 7 kilometer, zoals je op de foto kunt zien waren de prijzen ook nog een stuk aangenamer. Ik kan je vertellen dat het een flinke tippel was langs al die mensen en in de regen. In 1976 was het, volgens mensen die er waren, dik 30 graden en moest je voor een glas water 1 gulden betalen. Het huidige circuit ziet er een stuk anders uit. Er is door de jaren heen flink aan gesleuteld en beveiligd. Tevens is het flink korter geworden.

Jack eerste TT op de 500cc Suzuki			350c Yamaha

500cc deelnemers

Startopstelling 500cc 1977: voorste rij van boven naar beneden: Barry Sheene, Philippe Coulon, Armando Toracca en Gianfranco Bonera, 2e rij: Michel Rougerie, Christian Estrosi en Teuvo Länsivuori, 3e rij: Marco Lucchinelli, Giacomo Agostini, Wil Hartog en Steve Baker, 4e rij: Virginio Ferrari, John Newbold en Warren Willing, 5e rij: Pat Hennen en onderin nog net zichtbaar John Williams en rechts van hem stond Jack ergens.

De TT van Assen was al weer de 6e GP van het seizoen voor de 500cc op een zeiknat Assen-circuit. Zo warm als het in 1976 was, zo nat was het nu. Dit werd dus de eerste TT voor Jack en uiteraard ook de allereerste GP uit zijn carrière, hiervoor had hij alleen een paar races gereden om het F750 wereldkampioenschap. Het zou echter de TT worden van 'De Witte Reus' uit Abbekerk, Wil Hartog, maar toch ook een beetje de race van onze debutant, 'de Briet'. Wat een race! Wat een spanning! Wat een vreugde! Wil Hartog schreef geschiedenis door als eerste Nederlander de 500 cc TT te winnen. We moeten er maar niet aan denken wat er gebeurd zou zijn als ook "Jumping Jack" Middelburg op de natte baan direct van start had kunnen gaan. In de heksenketel voor de start, waarin de slicks door natweerbanden vervangen werden, vergat men de bouten van het kettingwiel vast te zetten. Na de opwarmronde ontdekte men dit mankement. Koortsachtig sleutelen had tot resultaat dat Jack alsnog kon vertrekken, maar toen waren alle rijders al door de S-bocht richting Bedeldijk verdwenen. Jack vocht zich terug naar een fantastische elfde plaats, maar wat zou er gebeurd zijn als natweer specialist Jack Middelburg zijn HMC-Suzuki direct naar de kop had kunnen jagen? Laten we er maar niet aan denken, maar dat Jack mannen als Barry Sheene, Pat Hennen, Philippe Coulon, Steve Baker, Teuvo Länsivuori en Marco Lucchinelli graag eens even had laten zien hoe je in de regen moet rijden, nou, dat kunt u gerust van me aannemen! Dick Alblas en Willem Zoet zagen beiden hun goede rijden niet bekroond. Alblas had zich na een matige start opgewerkt naar de 16e plaats, totdat motorische problemen in de zevende ronde een eind aan zijn verwachtingen maakten. Willem Zoet wist 10 ronden lang in het zadel te blijven, toen viel hij er af. Weg 17e plaats. Eraf viel ook Gianfranco Bonera, een knaap die anders aardig op een natte baan uit de voeten kan. Het verhaal van de race is verder gauw verteld. De omstandigheden leken aanvankelijk tegen Wil Hartog te zijn, maar nadat de Witte Reus zijn eerste wankele passen gezet had, viel alles van hem af. Als een speedboat spoot Wil vanal de derde startrij naar de kop en wist hij direct een deprimerend gat te slaan. Niet deprimerend genoeg voor de Franse teenager Christian Estrosi, die zich langzaam naar Hartog toe worstelde, in de vijfde ronde aansluiting kreeg en in de zesde ronde als kopman doorkwam. Hartog verhoogde het tempo en wist de Fransman, die vier ronden de kop had, goed te volgen. Vlak voor het ingaan van de tiende ronde ging Estrosi in de Timmerbocht echter iets te plat en dat was dat! Het publiek, dat na de kopwisseling van Estrosi en Hartog ingezakt was als een plumpudding, veerde weer op. Werd het dan toch nog een Nederlandse zege? Hoeden, petten, alles ging de lucht in om de Nederlandse publiekslieveling aan te moedigen. Achter de rug van Hartog had zich vanaf het begin een aaneengesloten veld van wereldsterren gevormd, dat gezien de natte baan een afwachtende houding aannam. Barry Sheene wenste duidelijk geen risico's te nemen gezien zijn comfortabele voorsprong in het wereldkampioenschap. In de vijfde ronde maakte Estrosi zich los uit dit veld, dat vanaf de zesde tot de twaalfde ronde aangevoerd werd door Teuvo Länsivuori, die op een gladde baan ook aardig uit de voeten kan gezien zijn vroegere ervaring met ijsracen. Achter Teuvo volgden Pat Hennen, Philippe Coulon, Barry Sheene, Lucchinelli en Baker. Vier ronden voor het eind verhoogde Coulon het tempo op de steeds sneller opdrogende baan. Twee ronden lag hij op de tweede plaats, toen perste Barry Sheene er nog een paar snelle slotronden uit waarin hij oprukte naar de tweede plaats en veel van zijn achterstand op Wil Hartog goed maakte. Deze nam echter geen risico's meer en reed de laatste ronden geconcentreerd naar de finish met het uitzinnig dansende en zingende publiek. De "zilvervloot" was binnen! Michel Rougerie en Giovanni Rolando verdeelden in een onderling duel de resterende kampioenspunten, waarbij Rougerie 8e werd, Rolando 9e en Ferrari op ruime achterstand achter dit tweetal als tiende finishte en één punt rijker werd. Jack Middelburg, natweer specialist bij uitstek, maakte ook in de Dutch TT zijn faam waar door ondanks zijn handicap-start toch als elfde te finishen. Achter hem finishte John Newbold, die wel goed weg gekomen was en in de vijfde ronde zelfs derde lag. John ging op de natte baan echter een keer rechtdoor en dat kostte, ook hem, ongetwijfeld een ereplaats in de 47e Dutch TT.

500cc: Jack voor Carlo Perugini	350cc	350cc: achter ex-wereldkampioen Takazumi Katayama en voor o.a. Eero Hyvärinen (#27) en Olivier Chevallier (#9).	350cc
© MOTOR Magazine

Pos	Rijder	Machine	Ronden	Tijd/verschil	Grid	Trainingstijd
1	Wil Hartog	Suzuki	16	52:35.4	10e	3.02.30
2	Barry Sheene	Suzuki	16	5.9	1e	2.57.40
3	Pat Hennen	Suzuki	16	10.5	15e	3.03.90
4	Philippe Coulon	Suzuki	16	10.9	2e	2.57.40
5	Steve Baker	Yamaha	16	11.6	11e	3.02.40
6	Marco Lucchinelli	Suzuki	16	12.1	8e	3.01.70
7	Teuvo Länsivuori	Suzuki	16	18.2	7e	3.01.60
8	Michel Rougerie	Suzuki	16	20.3	10e	1.25.03
9	Armando Toracca	Suzuki	16	21.7	8e	1.24.01
10	Virginio Ferrari	Suzuki	16	36.2	12e	1.25.67
11	Jack Middelburg	Suzuki	16	55.4	18e	3.04.40
12	John Newbold	Suzuki	16	1:21.7	13e	3.02.80
13	Gianni Rolando	Suzuki	16	1:46.8	22e	3.08.00
14	Warren Willing	Yamaha	16	2:34.9	14e	3.03.60
15	Les van Breda	Suzuki	16	3:02.8	29e	3.10.80
16	Jean-Philippe Orban	Suzuki	15	1 ronde	25e	3.08.70
17	Max Wiener	Suzuki	15	1 ronde	21e	3.07.90
18	Piet van der Wal	Yamaha	15	1 ronde	30e	3.13.10
-	Stuart Avant	Suzuki	14	Uitgevallen	28e	3.10.10
-	Steve Parrish	Suzuki	14	Engine	19e	3.04.50
-	Willem Zoet	Suzuki	14	Valpartij	20e	3.06.10
-	Christian Estrosi	Suzuki	10	Valpartij	6e	3.01.40
-	Børge Nielsen	Suzuki	5	Uitgevallen	27e	3.09.80
-	Franz Rau	Suzuki	5	Engine	24e	3.08.20
-	Giacomo Agostini	Yamaha	5	Engine	9e	3.02.30
-	Gianfranco Bonera	Suzuki	2	Valpartij	4e	3.00.00
-	Helmut Kassner	Suzuki	--	Uitgevallen	26e	3.09.40
-	Dave Potter	Suzuki	--	Uitgevallen	16e	3.04.30
-	Dick Alblas	König	--	Uitgevallen	23e	3.08.10
-	John Williams	Suzuki	--	Uitgevallen	17e	3.04.40
-	Jack Findlay	Suzuki	--	Niet gekwalificeerd	31e	3.15.10
-	Bo Granath	Suzuki	--	Niet gekwalificeerd	32e	3.15.30
-	Alex george	Suzuki	--	Niet gekwalificeerd	33e	3.15.60
-	Rob Bron	Suzuki	--	Niet gekwalificeerd	34e	3.17.50
-	Karl Auer	Yamaha	--	Niet gestart	29e	3.11.80

Giacomo Agostini		Steve Baker	Barry Sheene	Steve Parrish

			© Frits Kruishaar
Pat Hennen	John Newbold	Virginio Ferrari

Teuvo Länsivuori		Marco Lucchinelli	Christian Estrosi	Gianfranco Bonera

	Wil Hartog wint Assen TT,  Jack 11e in zijn 1e GP

Verslag 350cc

350cc deelnemers

Slechts twee Nederlandse coureurs mochten voor de aanvang van de 350 cc-wedstrijd hun plaats in het startveld innemen. Van de vijf inschrijvers hadden Kees v.d. Kruijs en Piet van de Wal geen kans gezien zich bij de 30 snelsten in de training te scharen, terwijl Marcel Ankoné zichzelf door zijn valpartij voor de derde maal had uitgeschakeld voor deelname aan de Dutch TT. De vaderlandse eer moest zodoende verdedigd worden door Jack Middelburg en Rob Bron. Naaldwijkse Jack was met zijn 21e plaats de snelste van de twee, maar het had niet veel gescheeld of hij had er alleen voor gestaan. Inbrekers hadden zich namelijk over Bron's machines ontfermd, zodat de hele TT voor de Amsterdammer in het water dreigde te vallen. Rob was echter niet voor een gat te vangen. Van her en der geleende onderdelen werd via enkele dagen en nachten verwoed sleutelwerk een racemotor uit de grond gestampt, waarmee Rob zich op het nippertje wist te klasseren bij de snelste 30 rijders van de 350 cc klasse. De gunstigste startplaats werd ingenomen door Patrick Fernandez, die zich wonderbaarlijk snel had hersteld van de ernstige verwondingen die hij opliep bij het massale ongeval op de Salzburgring in Oostenrijk. Mario Lega, de Italiaanse telefoonmonteur die de 350 cc Morbidelli bemande, was echter even snel geweest in de training. Opvallend was dat de winnaar van vorig jaar, Giacomo Agostini, er in de training weinig van terecht had gebracht. Hij was ruim 5 seconden langzamer geweest dan Fernandez en Lega, en bezette een voor zijn doen ongewone 25e startpositie. Toen na de opwarmronde het startlicht op groen sprong, reageerde Tom Herron het vlugst. Ook het Zuid-Afrikaanse koppel Kork Ballington en Jon Ekerold ging snel op pad, terwijl Fernandez, die toch nog wel enige kracht tekort kwam, iets aarzelender vertrok. Beroerder verliepen de zaken voor Alan North. Onze 'Wierdense  Zuid-Afrikaan' had bij een val in de kwartlitertraining een enkelblessure opgelopen, die het aanduwen van zijn machine tot een schier onmogelijke taak maakte. Alan vertrok dan ook als allerlaatste. Mario Lega had er in die eerste ronde flink de sokken ingezet, want toen de kopgroep terugkeerde, zat hij ondanks een niet zo geweldige start voorin. Hij moest wel op het randje van het onmogelijke gereden hebben, en dat bleek dan ook toen Mario in de remmen ging voor de vernieuwde kniebocht. Het asfalt op deze plaats heeft een iets andere structuur dan de rest van het circuit, zoals een flink aantal coureurs tijdens de trainingen aan den lijve had ondervonden. De heer Lega creëerde een fraaie schuiver met bijbehorende stofwolk en kon de rest van de race toekijken. De kop was bij de eerste doorkomst in handen van Tom Herron, met Kork Ballington en Jon Ekerold in zijn kielzog. Het drietal werd gevolgd door Patrick Fernandez, John Newbold, Pennti Korhonen, Vic Soussan, Michel Rougerie en de rest van het peloton. Jack Middelburg bezette de 12e plaats; Rob Bron kwam als allerlaatste aanrijden en maakte een pitstop om een afgebroken accudraad vast te zetten, waarna hij in kansloze positie weer vertrok. Bij de volgende passage waren de rollen aan de kop omgedraaid. Ballington was Herron gepasseerd, maar de Ier gaf zich nog niet gewonnen en bleef in Korkies slipstream hangen. Op enige afstand van dit tweetal werd hevig geknokt door Rougerie, Korhonen en Soussan. Mooi om te zien was ook hoe Alan North zich ondanks zijn pijnlijke verwonding naar voren vocht vanaf zijn 22e plaats. Nog harder ging Franco Uncini die in één ronde van de 17e naar de 10e plaats kwam. Te hard ging de Fransman Bernard Fau die het voorbeeld van Lega nauwgezet volgde en een stofwolk veroorzaakte in de kniebocht. Hij klom echter weer op z'n Yamaha en reed onder het waarderend gejuich van de toeschouwers naar de pits om van een welverdiende rust te gaan genieten. Aan de kop begon de situatie zich te stabiliseren. Ballington had zich in de 3e ronde losgereden van Herron. Om de derde plaats werd gevochten door Rougerie en Soussan, terwijl de ietwat afgezakte Korhonen het moeilijk kreeg door een opdringerige Katayama. Middelburg viel iets terug toen Olivier Chevallier voorbij kwam. Maar Jack wist in elk geval knapen als Jon Ekerold en wereldkampioen Walter Villa nog even achter zich te houden.

Podium 350cc TT van Assen 1977, winnaar Kork Ballington en Jack

© MOTOR Magazine

Teleurstellend was het rijden van Agostini, die van zijn 20e plaats in de eerste ronde tijdelijk twee plaatsen naar voren was gekomen, maar inmiddels weer naar zijn uitgangspositie was teruggevallen. Ago stopte aan de pits, liet zijn bougies controleren en deelde vervolgens mee dat de carburatie niet goed was en dat hij er mee kapte. Koploper Ballington ging intussen langzaam weg van tweede man Tom Herron, die op zijn beurt een behoorlijke voorsprong op Rougerie had. Katayama had zich opgewerkt tot de 4e positie, maar moest daarna met een kapotte versnellingsbak de strijd staken. Tot de 9e ronde vonden er in de strijd om de voorste posities geen wijzigingen plaats. Maar toen begon Herron langzaam maar zeker zijn achterstand op Ballington te verkleinen. In de 12e ronde was Tom de koploper gevaarlijk dicht genaderd, maar ook Rougerie die door Fernandez werd opgejaagd, was sterk naar voren gekomen. Twee ronden later had Ballington weer enige afstand genomen, maar Herron had het knap moeilijk. Bij het passeren van start en finish schoot Rougerie hem vanuit de slipstream voorbij. Herron heroverde direct daarop zijn tweede plaats, maar werd prompt weer gepasseerd! Rougerie die nu de ruimte had, ontketende een geweldig tempo en liep snel in op Ballington, terwijl de aangeslagen Herron ook nog verschalkt werd door Fernandez. Het viertal ging in deze volgorde voor de laatste maal over de finish, terwijl de vijfde plaats bezet werd door de knap opgeklommen Uncini. Jon Ekerold, Olivier Chevallier en Walter Villa eindigden als 6e, 7e en 8e; Alan North wist ondanks zijn blessure de 9e plaats te bemachtigen en achter Patrick Pons zag Jack Middelburg kans, zich bij het eerste elftal te plaatsen in zijn eerste Grand Prix. Hekkensluiter was Rob Bron, die na zijn pitstop met twee ronden achterstand over de eindstreep ging.

Podium 350cc TT van Assen 1977, winnaar Kork Ballington en Jack, beste Nederlander op een 11e plaats in zijn eerste TT.

De uitslag van de 350cc in Assen, met voor de naam de trainingsplaats en achter de naam de racetijd.
1.	5e	Kork Ballington (Zaf)	49.25.3	12.	24e	Chas Mortimer (GB)		11e	Christian Sarron (F)
2.	7e	Michel Rougerie (F)	49.26.5	13.	20e	Helmut Kassner (D)		12e	Bernard Fau (F)
3.	1e	Patrick Fernandez (F)	49.27.0	14.	14e	Jean-Francois Baldé (F)	22.	15e	Pekka Nurmi (Fin)
4.	9e	Tom Herron (N-Ier)	49.29.0	15.	26e	Eddy Roberts (GB)	22.	17e	Pentti Korhonen (Fin)
5.	6e	Franco Uncini (I)	50.04.4	16.	28e	Börge Nielsen (DK)		16e	John Newbold (GB)
6.	4e	Jon Ekerold (Zaf)	50.25.7	17.	30e	Walter Hoffmann (D)		18e	Takazumi Katayama (J)
7.	10e	Olivier Chevallier (F)	50.33.0	18.	23e	Karl Auer (A)	H	22e	Tapio Virtanen (SF)
8.	13e	Walter Villa (I)	50.36.2	19.	29e	Rob Bron		27e	John Weeden (GB)
9.	8e	Alan North (Zaf)	50.46.5	Niet gefinishte rijders:e				2e	Mario Lega (I)
10.	19e	Patrick Pons (F)	50.47.4		25e	Giacomo Agostini (I)
11.	21e	Jack Middelburg	50.53.2		3e	Vic Soussan (Aus)

	Jack met Bert Struijk tijdens de TT van 1977.

 

De TT bleef dit jaar Jack zijn enige optreden in een Grand Prix, buiten de Formule 750 ook op Assen , maar het smaakte naar meer!

Tijdens internationale races op Zandvoort, over drie manches in de zgn. Superclass races, met toppers zoals Wil Hartog, Patrick Fernandez, Kork Ballington, Vic Soussan, Pekka Nurmi, John Woodley en Eric Saul aan de start, werd Jack in de eerste manche 6e, in de tweede manche was Jack in gevecht, in een groep achter Wil Hartog, met al deze toppers. Op een gegeven ogenblik liet hij de groep achter zich, maar helaas, terwijl hij Hartog naderde ging er een inlaatschuif stuk, waardoor hij veel vermogen verloor en op een vijfde plek eindigde. Er was ook nog een derde manche, waarin Jack zijn motor, terwijl hij op een tweede plek reed, afbrak bij de voorvork en zijn motor plots uit twee delen bestond. En dan heb je dus last van de 'zwaarte verliezende kracht' en dit deed Jack dus vrij hard met het Zandvoortse asfalt in aanraking komen. Achteraf bleek dat de schetsplaten van de voorvork waren afgebroken. Wil Hartog wist overigens op zeer overtuigende wijze alle drie de manches in de 500cc op zijn naam te brengen, Jack werd dus zesde en vijfde en uitgevallen in de derde, was 12e in de totaalstand. De valpartij in de derde manche nam niet weg dat Jack later op de dag de 750cc klasse op zijn naam wist te brengen.  Deze race voor het Nederlands kampioenschap was weer een keihard gevecht tussen Jack en Rob Bron. Het belachelijke feit deed zich nu voor dat er vier weken geen races om het Nederlands kampioenschap werden verreden en dan vielen er een paar samen. De volgende wedstrijd om de 750 titel moest Jack laten lopen, omdat hij datzelfde weekend in de 350cc en 500cc moest uitkomen in Venray-IJsselstein! Echt belachelijk gepland!

Zandvoort Links: Jack aan de start van de 3e manche, waarin hij even later ten val zou komen. Rechts: 750cc Zandvoort, Jack voor Rob Bron. © MOTOR Magazine

De eerste manche
Drie manches en dan gelijk maar drie overwinningen en driemaal de snelste rondetijd. Geen wonder dat de meer dan 10.000 Zandvoortgangers op stoelen en banken klommen om degene die dat kunststukje geleverd had fel te bejubelen! En over wie anders zou dit gaan dan "witte reus" Wil Hartog die de Superclass-race naar zijn hand zette. In de andere races van belang was de hoofdrol weggelegd voor Jack Middelburg, die de 750 cc kampioensrace won, en de "Smitjes", die in de zijspanrace een zeker lijkende overwinning door versnellingsproblemen aan Kees Boer en Klaas de Geus moesten afstaan. Zoals gezegd was de hoofdschotel van deze races de Superclass. De organiserende stichting Motorsport Zandvoort had voor een sterk rennersveld gezorgd. De sterkste Nederlandse rijders waren aanwezig, zij hoefden niet aan een GP deel te nemen, en men was er in geslaagd enige klinkende namen uit het buitenland aan te trekken. Zo waren er bijvoorbeeld de Fransen Patrick Fernandez en Eric Saul, de Australiër Vic Soussan, de Nieuw-Zeelander John Woodley en de Zuid-Afrikanen Kork Ballington en Les van Breda aanwezig. De race werd gereden over tien ronden en men kon naar keuze een machine nemen tussen 250 en 500 cc. In de eerste manche was Hartog zoals gebruikelijk als eerste weg, direct gevolgd door de Nieuw-Zeelander John Woodley en Patrick Fernandez. Dit tweetal zou echter steeds net niet bij Wil Hartog kunnen komen. De twee vochten op haren en snaren om de tweede plaats, maar de op een 350 cc Yamaha rijdende Fransman moest Woodley toch voor laten gaan. Het is op zich natuurlijk al een prima resultaat om zoveel 500cc machines achter je te laten. Achter dit tweetal was weer een ander groepje aan het bakkeleien. Vic Soussan en Kork Ballington, beiden op Yamaha, hadden de grootste moeite de 500cc Suzuki van de zeer sterk rijdende Jack Middelburg achter zich te houden. De beslissing viel op het laatste rechte stuk. Ballington ging Soussan voorbij. Jack werd verdienstelijk zesde. Achter hem zat een regelmatig rijdende Willem Zoet.

Zandvoort: Jack voor Patrick Fernandez (#57), John Woodley (#64), Vic Soussan en Kork Ballington.

De tweede manche
In het tweede deel van de Superclass stormden na de opwarmronde dezelfde mensen als in de eerste manche voorbij startfinish. Wil Hartog lag weer op kop, ditmaal echter gevolgd door een groep van vijf rijders: Woodley, Fernandez, Ballington, Soussan en Jack Middelburg. Wederom ontspon zich een klopjacht op kopman Hartog. In het jagende groepje was Jack duidelijk de snelste. Hij liep langzaam van de strijdenden weg en zat in het eindstadium van de race Wil op de hielen. Toen sloeg echter het pechduiveltje toe en zakte Jack in de laatste ronde terug naar de vijfde plaats. Later bleek er iets aan een inlaatschijf te mankeren, een repareerbaar euvel, zodat Jack in de laatste rit ook weer op dezelfde machine mee kon doen. Ballington viel er in de laatste ronde hard af, wilde weer opstappen, maar werd terecht tegengehouden door een baancommissaris. Ballington wond zich nogal op, maar begreep na een tijdje toch ook wel dat men hem met een clip-on tegen de tank gebogen niet op de baan kon laten. Woodley werd weer tweede voor Fernandez en Soussan. Willem Zoet zag kans zich op de streep als zesde te laten afvlaggen. NMB-rijder Armin Zeh reed in deze manche naar een vijftiende plaats. Hij liet daarmee toch nog vele meer internationale wedstrijden gewend zijnde rijders achter zich. 

De derde manche
In het laatste deel van de wedstrijd was het natuurlijk al bij voorbaat duidelijk wie kandidaat nummer één voor de totaalzege was. Die persoon, Hartog, liet er dan ook weer geen gras overgroeien en verdween weer eens als eerste om de eerste bocht. Achter hem zat het vertrouwde stel: Jack, Patrick Fernandez, Vic Soussan, John Woodley en, nieuw in de strijd om de kop, Les van Breda. Het stel storm de de Hunzerug op en het in spanning toekijkende publiek zag verbijsterd de Suzuki van Jack Middelburg in twee delen die niets met elkaar te maken wilden hebben veranderen. De schetsplaten van de voorvork waren, waarschijnlijk door een botsing met een opstaand randje, finaal aan stukken. Jack viel hard, maar mankeerde gelukkig niets. Onderwijl ging het gevecht van de anderen gewoon door. Hartog zag weer kans weg te lopen. Achter hem waren Fernandez, Soussan en Woodley het weer niet eens over de verdeling van de buit. Er waren veel kopwisselingen, maar uiteindelijk eindigde het drietal in de volgorde: Fernandez, Woodley en Soussan. Les van Breda kon steeds net niet bijkomen en werd vijfde voor Eric Saul. Achter deze twee waren de hele race lang enkele renners in de slag. Dit groepje kwam tot de eindstand: Meilland, Zoet, Dick Alblas, John Dodds (genezen van zijn val in Assen, hij reed rustig naar drie elfde plaatsen) en Albert Siegers. Door zijn drie overwinningen kon Wil Hartog op het hoogste treetje van het schavot plaatsnemen en het gejuich en het Wilhelmus over zich heen laten gaan. Met deze zege werd Wil eigenaar van de 'North State' beker en de beker voor de beste Nederlander. Naast hem mochten Woodley (tweede) en Fernandez het schavot bestijgen.

De zijspanrace
Omroeper Jan de Rooy had de moeilijke taak om het publiek voor de aanvang van de kampioensrace voor de zijspannen op de hoogte te stellen van een dodelijk ongeluk dat in de training had plaatsgevonden. In de trainingen sloegen de rijders Gert Verkerk en Jozef Bergman (36) over de kop en moesten naar het ziekenhuis vervoerd worden. Hoewel het er eerst op leek dat er niet veel aan de hand was, bleek Bergman later op de dag aan zijn verwondingen te zijn overleden.

De andere race voor het kampioenschap, de 750cc, werd een aangelegenheid tussen Rob Bron, op zijn van Gianfranco Bonera overgenomen Yamaha OW-31. "Ik heb me ziek gesleuteld aan dat ding. Alles dat niet direct zichtbaar was moest gereviseerd worden", en een naar revanche, voor zijn pech in de Superclass, hongerende Jack Middelburg op een gelijksoortige machine. Willem Zoet en Dick Alblas waren eerst nog bij hen, maar moesten later lossen. Nu eens had Bron de kop dan eens zijn tegenstander. Toen de laatste ronde in ging lag Jack voorop en dat bleef zo. Rob stak geen vinger uit om hem te passeren. Later bleek hij in de veronderstelling te leven nog vier ronden voor de boeg te hebben! Na de wedstrijd had hij de nodige woordjes te wisselen met zijn helpers! Alblas op König en Zoet op Yamaha waren de volgenden die de vlag kregen. Daarachter kwamen de rijders Jos Schurgers, Marco Bonke en Jan Kostwinder, op Van Dulmen zijn Yamaha, na een gevecht in de genoemde volgorde over de streep. Marko Bonke is ook weer zo'n NMB-rijder die het met bescheiden materiaal goed doet.   

De eerste nationale kampioenschaprace met de 750cc Yamaha op circuit Zandvoort werd dus magistraal gewonnen, voor routenier Rob Bron, en de leiding in het nationale kampioenschap in deze klasse zou Jack de rest van het seizoen niet meer uit handen geven. Het was dit seizoen dat Jack de bijnaam "Jumping Jack" verkreeg, omdat hij in zijn gretigheid om altijd te winnen nogal eens teveel risico nam en naast de "fiets" belandde, ook al viel dat m.i. dit seizoen reuze mee. Deze naam had hij meer meegekregen uit het voorgaande seizoen. Dat was normaal wel een minpuntje van Jack's karakter, altijd willen winnen. Bijna nooit reed hij een race "op zeker uit". Altijd wilde hij meer, ook al was dat i.v.m. een mindere motor, tijdens de Grand Prix onmogelijk. 

Rob Bron en Jack voor de start van de F750 race   © foto's Ron Gerritse

Ammerzoden 500cc: Jack voor Wil Hartog

Begin van de 350cc met Bert Struijk op kop voor met o.a. Albert Siegers (#18) en Jack (#7) in de achtervolging.

Ereronde Ammerzoden 350cc:: Albert Siegers, Jack zoals gewoonlijk met de bloemen voor zijn gezicht en Bert Struijk.

In Ammerzoden waren de eerste wedstrijden voor het Nederlandse kampioenschap in de 50cc, 125cc, 250cc, 350cc, 500cc en zijspanklasse, de wedstrijden tussen de beste NMB- en KNMV-coureurs die door de voorronden waren heen gekomen. Degene die zich niet voor deze wedstrijden hadden weten te plaatsen, reden op dezelfde dag een nationale race tegen elkaar. Van alle klassen werd dus een dubbel programma afgewerkt, zowel dus races voor de internationalen als voor de nationale rijders. In Ammerzoden betekende dat 8 races. De race waar alle aandacht naar uitging was de 500cc internationalen, waarin topper Wil Hartog het tegen de aankomende topper Jack zou opnemen. Tijdens de training had Jack nog veel geluk gehad. Ze hadden in de Suzuki nieuwe aluminium voorremschijven gemonteerd, deze zetten echter te veel uit en de hele boel liep vast! Dankzij Boet (ja, toen nog wel), kon Jack aan de benodigde onderdelen komen om de trainingen voort te zetten en de snelste trainingstijd te laten noteren voor Willem Zoet en Wil Hartog. De race begon zeer spectaculair, Wil Hartog, Jack en Willem Zoet spoten van de rest van het veld weg en begonnen een keihard gevecht, waarin heel erg hard gestuurd werd. Willem Zoet kon uiteindelijk dit geweld niet meer volgen en reed de race uit naar een derde plek. Jack en Wil denderden samen door, constant stuivertje wisselend aan de kop van het veld. Dit was wat Jack wilde, racen tegen de echte top én ze verslaan! Jack reed in de laatste ronde weg van Wil, tot het moment dat zijn motor begon te sputteren en inhouden, hij kon nog net de finish halen, terwijl Wil hem passeerde en hij Zoet nog net voor kon blijven. Helaas, door pech ging zijn eerste rechtstreekse overwinning op 'de witte reus' aan zijn neus voorbij, maar er zouden meer kansen komen en hij zou er vele verzilveren. In de 350cc klasse waren Jack, Bert Struijk en Albert Siegers in een prachtig gevecht gewikkeld, toen er een coureur onderuit ging, deze krabbelde overeind en kon de race voortzetten. Wat hij echter niet merkte, was dat hij een flink oliespoor trok. Er ontstond een hele grote valpartij, waarbij totaal 14 coureurs onderuit gingen! Jack en Bert, nummers één en twee in de training, bleven wel op de motor zitten en Jack was totaal niet onder de indruk van de gigantische valpartij en won de race met 10 seconden voorsprong. Slechts 13 coureurs haalden de finish!

Jack en Kees van der Kruijs (#8) op weg naar de start van een 350cc kampioensrace.

Op het circuit "de Beitel" was het wederom Jack die in een fel duel met Rob Punt de tweede ronde om het 750cc Nederlands kampioenschap won. Jack kreeg eveneens als in de eerste race, in Zandvoort, veel tegenstand van Rob Bron. Willem Zoet nam in het begin van de race de leiding, maar moest deze al snel afstaan aan de fel duellerende Jack en Rob. Door problemen met de koppeling kon Jack pas tegen het einde van de race enige afstand nemen van de Amsterdammer. Willem Zoet en Dick Alblas werden in deze wedstrijd, die druk bezocht werd met 12.000 toeschouwers, derde en vierde.

500cc Venray-IJsselstein: Wil Hartog voor Kees vd Kruijs en Willem Zoet op weg naar de winst. Jack rijdt, op dat ogenblik, nog verder achter deze rijders.

De tweede wedstrijd voor het NK, in de 350 en 500cc, in Venray-IJsselstein bracht Jack door koppelingsproblemen in de 500cc niet verder dan de vijfde plaats, hij kreeg zijn Suzuki niet aan de gang bij de start, kwam daarna toch nog in de buurt van zijn concurrenten, maar toen gaf de koppeling de geest, dus al met al was de vijfde plaats zo gek nog niet. De 350cc werd weer op indrukwekkende wijze gewonnen en 30 punten werden bijgeschreven. Tijdens de training kwam Henk Lodder (27) uit Hendrik-Ido Ambacht, om het leven. De organisatie had vergunning aangevraagd om een paar bomen te mogen kappen, maar had hier niet tijdig de nodige handtekeningen gekregen. De bomen moesten toch al weg i.v.m. het verbreden van de weg ter plaatse... Henk kwam in een bocht ten val en in aanraking met de betreffende groep bomen. Er werd door de coureurs een vergadering belegd en er werd van de organisatie alsnog geëist dat de bomen gekapt werden, anders werd er niet gereden. Na overleg tussen de organisatie en de gemeente Venray werden alsnog de bomen langs het circuit verwijderd, dit was te laat voor Henk Lodder... Naar aanleiding van dit ongeluk en de problemen erna werd er een rijderscommisie in het leven geroepen die in het vervolg de circuits zou keuren, buiten de KNMV om.

Wil Hartog, niet vermoeid van zijn optreden als actieleider na het ongeval van Henk Lodder, wreef zich na de start van de race eens flink in de handen (bij wijze van spreken dan natuurlijk) Boet van Dulmen was er niet en Jack Middelburg kwam bij de start nauwelijks weg. Jammer voor het publiek, maar een buitenkansje voor Wil. Achter hem streden Willem Zoet, Kees van der Kruijs en Piet van de Wal om de tweede plaats. Na een enerverende strijd eindigden ze in de genoemde volgorde. "Jumping Jack" worstelde zich naar een vijfde plaats.
In de 350 cc verging het Jack beter. Hij vocht zich langs zijn concurrenten Kees v/d Kruijs en Philip v/d Stokker. Deze twee bakkeleiden later nog om de eer, maar gingen als genoemd over de streep. Dat het hard ging was te zien aan het aantal rijders dat het lastige knikje voor het rechte eind, bijna of niet bijna, wel dus, de sloot in gingen. Aardig om te zien natuurlijk, maar wel levensgevaarlijk. Achter die sloot stond namelijk rijen dik publiek. Je moet er niet aan denken dat er iemand rechtdoor was gegaan. Bert Struijk werd vierde, terwijl 'broer Harrie' vanaf de vijftiende plek naar de vijfde reed. Rob Bron won die dag op Zandvoort de race in de 750cc klasse voor het Nederlands kampioenschap. Jack kon hier dus niet bij aanwezig zijn, omdat hij niet op twee plaatsen tegelijk kon rijden.

 

28-08-1977 Kampioenschapraces Wijnandsrade

Tijdens de derde NK-races in Wijnandsrade was Jack onverbiddelijk voor zijn tegenstanders. Hij had in de races van Ammerzoden en Venlo al laten zien dat hij 'de witte reus' uit Abbekerk op de Nederlandse circuits heel goed de baas kon. Alleen omdat hij toen met een onwillige machine sukkelde, moest hij Hartog telkens laten gaan. Nu de 500cc HMC-Suzuki voortreffelijke draaide, kreeg Hartog tegen 'de Nederlandse Johnny Cecotto' geen schijn van kans (uit het Brabands Dagblad). De 350cc werd beheerst gewonnen voor Bert Struijk en Harrie vd Kruijs, ook de volgorde in de training. Bij de start kon Jack slecht wegkomen, maar dit belette hem niet om toch vrij royaal te winnen. Het duurde tot halverwege de race voor hij de zich hardnekkig verdedigende, Bert Struijk, te pakken had, en daarna was hij niet meer te passeren. Harrie v/d Kruijs werd dus derde voor Willem Zoet en Rini van Kasteren, die in de laatste ronde nog Albert Siegers passeerden. De 500cc bracht Jack ook op zijn conto, voor Willem Zoet en Wil Hartog, de laatste was deze keer slecht weggekomen bij de start. Dit was zeer verrassend voor de om zijn bliksemstart bekend staande Hartog. Hij worstelde zich bijna door het hele veld, maar bleef hangen achter Jack en Willem Zoet, die al vanaf de eerste ronde deze posities innamen. Jack had er hard aan getrokken, alleen Dick Alblas en Kees v/d Kruijs, de nummers vier en vijf, finishten verder nog in dezelfde ronde. De 50cc was een prooi voor Juup Bosman, de 125cc voor Henk van Kessel en de 250cc voor Kees v/d Kruijs. De laatste leek inmiddels hard op weg naar de titel, die hij bij de NMB ook al diverse malen op zijn naam had gebracht. Hier in Wijnandsrade werd zijn broer Harrie derde en Bert Struijk wurmde zich tussen hun in op de tweede plek. Cees van Dongen brak tijdens de 125cc race zijn sleutelbeen, nadat hij met Henny Wever in botsing was gekomen. De laatste kwam er een stuk slechter vanaf met een zware hersenschudding en een enkel- en bekkenbreuk. Men vreesde zelfs voor zijn leven, maar in de avond was in het ziekenhuis het levensgevaar geweken. Ook Piet v/d Wal liep tijdens de trainingen al een sleutelbeenbreuk op.

Wijnandsrade: 350cc podium, Bert Struijk, Jack & Harrie vd Kruijs

Deelnemers 350cc Wijnandsrade (in het rood de uitslag).

2.

Piet v/d Wal

2e

3.

Louis Weterings

6.

Harrie v/d Kruijs

3e

7.

Jack Middelburg

1e

8.

Kees v/d Kruijs

10e

9.

Bert Struijk

2e

10.

Rob van Zanten

7e

11.

Henk Lodder

12.

Kees v/d Broek

15e

13.

Willem-Jan Nooteboom

8e

14.

Willem Zoet

4e

15.

Hans Smulders

9e

16.

Rini v Kasteren

5e

17.

Cor Scheepens

12e

18.

Albert Siegers

6e

19.

Philip v/d Stokker

20.

Peter Pauw

13e

21.

Jan Lucouw

16e

22.

Ruud Monden

14e

23.

Peter v Kempen

18e

24.

Piet Damen

11e

25.

Peter v Holsteijn

26.

Mar van Beek

27.

Gerrit v Meerveld

28.

Jannes Ebeling

29.

Jan Kamp

20e

30.

Bertus Slagers

19e

31.

Jannes van 't Ende

17e

32.

Hans Verschuur

 

Bloemen na de 500

Deelnemers 500cc Wijnandsrade (in het rood de uitslag).

1.

Wil Hartog

3e

3.

Harry van de Pol

6e

4.

Boet van Dulmen

5.

Kees van der Kruijs

5e

6.

Nol Twikler

7.

Jack Middelburg

1e

8.

Piet van de Wal

9.

Willem Zoet

2e

10.

Albert Siegers

11.

Henk Sanders

12.

Nol van de Bosch

18e

13.

Peter van Kempen

14e

14.

Klaas de Graaf

9e

15.

Wim ten Klooster

16e

16.

Cor Scheepers

7e

17.

Fred Coopman

18.

Jannes van 't Ende

13e

19.

Bobbe van de Broek

11e

20.

Jan Verweij

8e

21.

Nico Lentjes

12e

22.

Theo van Heugten

15e

23.

Theo de Haas

24.

Jo Scholtze

20e

25.

Theo Dimmendaal

26.

Floor Kars

17e

27.

Hans de Wit

19e

28.

Theo Kerssens

29.

Kees van de Broek

10e

30.

Henk de Wever

31.

Hans Melis

32.

Dick Alblas

4e

 

Wijnandsrade, 500cc, voor Wil Hartog	Wijnandsrade, 350cc

 

Opwarmronde van de eerste manche met o.a. Christian Sarron (#11), Boet van Dulmen (#7), Steve Baker (#32), Kork Ballington (#28),  Marco Lucchinelli (#26), Giacomo Agostini (#2), Bernard Fau (#13) en Johnny Cecotto (#4).

Marco Lucchinelli & Steve Baker in de training van de F750 in '77.

In september gingen "we" weer naar Assen en nu dus voor de Formule 750. De maandag voor de F750, toog Jack samen met Henk Rekers naar Stuttgard om daar de cilinders van zijn Yamaha op te halen, deze lagen al een maand in Duitsland om een nieuwe chroomlaag aan te laten brengen. De reis van 1500 km. was echter tevergeefs, de cilinders hadden een verkeerde boring en er waren geen passende zuigers voor. Het zag er dus erg slecht uit voor Assen, maar echter niet getreurd, ‘wonderdokter’ Adri wist met wat hulp, met een oud type zuigers de Yamaha toch nog rijklaar te krijgen. Tijdens de eerste training op vrijdag draaide de krukas aan gort en waren Adri en Hans Valstar tot diep in de nacht bezig om de 750 weer rijdbaar te maken. Het leverde op zaterdag een tiende trainingstijd op en in de eerste manche vonden we Jack lang op die plek terug. Op een gegeven ogenblik begon zijn koppeling te slippen, die Jack onder het rijden nog probeerde te repareren. Hij klom nog wel een paar plaatsen, maar toen begaf ook een waterslang het tot overmaat van ramp. Jack werd uiteindelijk met een defecte koppeling en een lekkende waterslang toch nog afgevlagd, ook al was dit pas als 16e. De eerste manche werd gewonnen door wereldkampioen Steve Baker uit Amerika, tweede werd (een van mijn favorieten, uiteraard niet in vergelijking met Jack) de Italiaan Marco Lucchinelli. In de tweede manche zou het er heel anders aan toegaan. Door zijn zestiende plek in de eerste manche moest Jack in de tweede groep starten en dat leverde direct al een flinke achterstand op. Na een paar ronden had hij toch al aansluiting met de voorste groep, en al snel wist hij op te klimmen naar de zevende plek! Hij reed alsof hij achterna werd gezeten, vele genomineerde namen gaf hij het nakijken, Kork Ballington, Alan North, Warren Willing, Boet van Dulmen om er maar een paar te noemen, passeerde hij gewoon of hij niet anders gewend was! Vooral ook Van Dulmen had al heel wat F750 races voor het WK achter zijn naam staan. Baker lag weer aan de leiding met Lucchinelli en de vermaarde Giacomo Agostini (ik heb hem dit jaar voor het eerst en gelijk voor het laatst zien rijden, want hij stopte aan het einde van dit jaar, nadat hij jaren had gedomineerd op zijn MV-Augusta's) achter zich aan. Toen begon het tankspel. Terwijl Steve Baker in de pits stond te tanken vloog Marco Lucchinelli hem op de baan voorbij. Deze laatste ging niet tanken en nam de leiding over. Dezelfde gok nam Jack, hij zat achter Christian Sarron tot deze ging tanken en Jack pakte een prachtige vierde plek in de tweede manche achter Baker, Lucchinelli en Agostini. Er zat nog slechts 1 liter in zijn tank! Over twee manches werd Jack uiteindelijk toch nog knap tiende. Het was niet voor niets geweest.

Boet &  Jack

© MOTOR Magazine

Motocrosstopper Gerard Rond springt over F750 wereldkampioenen Johnny Cecotto, Steve Baker en Jack en Boet heen voor foto in de Telegraaf.
© foto's Hero Drent

                                                               Jack wordt achtervolgd                                                                 Marco  Lucchinelli     

	Inlognaam: Jack
	paswoord: Assen

1977 deel 3