Jack Middelburg bezig aan een indrukwekkende inhaalrace, die hem van de 51e naar de 28e plaats zou brengen, in vijftien rondes tijd, helaas viel hij daarna uit, door een steen die door de radiateur schoot.

Begin maart waagde hij de oversteek naar Amerika voor de fameuze 200 miles race van Daytona in Florida. Hier reed hij voor het eerst met zijn Yamaha OW31. De "bikeweek" wordt nog steeds gehouden, maar in de jaren 70/80 van de vorige eeuw maakten de Europese toppers tijdens deze week hun opwachting voor de 200 miles race. Nu is het weer een meer Amerikaans "onderonsje".

Hier een historisch overzicht van de Daytonaraces van 1937 tot heden

© MOTOR Magazine

Jack Middelburg pech in Daytona

Aan de trainingen in Daytona begonnen altijd een dikke honderd coureurs. Er mochten er echter "maar" 80 aan de uiteindelijke race meedoen. Er werd gestart in drie groepen, de eerste twee groepen bestonden uit 30 coureurs en de derde groep uit twintig coureurs. De groepen werden met tussenpozen van 5 seconden gestart. Eerst waren er trainingsdagen en daarna een kwalificatiedag. Vlak voor de kwalificatieronden brak er een krukas in de machine van Jack. Na intensief sleutelen van Adri en Hans Valstar kregen ze de motor vlak voor de kwalificatie waarin Jack van start moest nog in orde. Ondanks deze druk wist Jack zich nog als 51e te kwalificeren, wat een plaats in de tweede groep opleverde. Helaas viel Jack uit, tijdens deze race in 1977, met motorpech. In de 15e ronde vloog er een steen door zijn radiateur en de Yamaha verloor zijn water. Jack had zich in die 15 ronden op schitterende wijze al van een 51e naar een 28e plek in de race geknokt. Motorpech kwam in die dagen heel wat meer voor dan met de huidige generatie racemotoren. Tegenwoordig zijn ze heel wat betrouwbaarder dan toen. Een kanjer dit jaar was de Amerikaan, Steve Baker, hij won de Daytona 200 dit jaar en zou ook tweede worden in het WK 500cc en eerste in het nieuwe F750 WK. Het F750cc WK zou helaas maar een kort leven beschoren zijn, na drie jaar werd het, zeer tot mijn spijt, weer afgeschaft, omdat het voor de fabrieken slecht te combineren was met het normale GP-circus. Steve Baker won dit alles op fabrieks-Yamaha's, door blessures hoorde je na 1977 helaas niet veel meer van hem.

	Jack voelt zich op zijn     gemak in Daytona
Training: Gary Nixon, Boet en Jack	Jack's 750	Marcel Ankoné, Boet en Jack
Adri vd Broeke
Gary Nixon		Johnny Cecotto en Patrick Pons

Winnaar Steve Baker voor Kenny Roberts	Trainingstijden eerste 80 coureurs

Uitslag DAYTONA 200 1977
	Rijder	Land	Aantal ronden		Rijder	Land	Aantal ronden
1.	Steve Baker	USA	26	41.	Bruce Hammer	USA	23
2.	Kenny Roberts	USA	26	42.	Rob Wakefield	USA	23
3.	Takazumi Katayama	Japan	26	43.	Kurt Liebmann	USA	23
4.	Gregg Hansford	Australië	26	44.	Torello Tacchi	USA	23
5.	Gene Romero	USA	26	45.	James Metrando	USA	23
6.	Warren Willing	Australië	26	46.	Henry DeGouw	USA	23
7.	Christian Sarron	Frankrijk	25	47.	Will Harding	USA	22
8.	Pat Evans	USA	25	48.	Skip Aksland	USA	21
9.	Boet van Dulmen	Nederland	25	49.	Ron Pierce	USA	21
10.	Randy Cleek	USA	25	50.	Gregg Bonelli	USA	21
11.	Harry Cone	USA	25	51.	Larry Koop	USA	21
12.	Michel Rougerie	Frankrijk	25	52.	Avrum Gudelsky	USA	21
13.	Ron Haslam	Engeland	25	53.	Gary Blackman	USA	21
14.	Christian Estrosi	Frankrijk	25	54.	Kevin Stafford	USA	20
15.	Philippe Coulon	Zwitserland	25	55.	Patrick Pons	Frankrijk	19
16.	Jean-Paul Boinet	België	25	56.	Jimmy Morales	Mexico	19
17.	Dale Singleton	USA	25	57.	Peter Davies	Engeland	18
18.	Wil Hartog	Nederland	25	58.	Malcolm MacPherson	Canada	18
19.	Mike Baldwin	USA	25	59.	John Clark	USA	18
20.	James Allen	USA	25	60.	Victor Palomo	Spanje	17
21.	Phil McDonald	USA	25	61.	Richard Chambers	USA	17
22.	Murray Sayle	Australië	25	62.	Steve Mallonee	USA	16
23.	Marco Lucchinelli	Italië	25	63.	Rudy Gallindo	USA	16
24.	Mike Kidd	USA	25	64.	Jack Middelburg	Nederland	15
25.	Bob Rectenwald	USA	25	65.	Cory Ruppelt	USA	15
26.	Jean-Philippe Orban	België	25	66.	Sadao Asami	Japan	12
27.	Tommy Byars	USA	24	67.	Gary Scott	USA	7
28.	Virginio Ferrari	Italië	24	68.	Bernard Fau	Frankrijk	5
29.	John Long	USA	24	69.	Roberto Pietri	USA	5
30.	Rob Bron	Nederland	24	70.	Bill Smith	Engeland	4
31.	Doug Libby	USA	24	71.	Robert Murray	USA	3
32.	John Dodds	Australië	24	72.	Steve McLaughlin	USA	2
33.	Wes Cooley	USA	24	73.	Marcel Ankoné	Nederland	1
34.	Harald Merkl	Duitsland	24	74.	David Emde	USA	0
35.	Larry Bleil	USA	24	75.	Hervé Repout	België	0
36.	Piers Forester	Engeland	24	76.	Gerhard Vogt	Duitsland	0
37.	Michael Trimby	Engeland	24	77.	Johnny Cecotto	Venezuela	0
38.	Paul McLachlin	USA	24	78.	Gianfranco Bonera	Italië	0
39.	Bruce Lind	USA	24	79.	Ron Mass	USA	0
40.	Hap Eaton	USA	24	80.	Tom Herron	Noord-Ierland	0

27-03-1977 internationale races Hilvarenbeek

Podium 750cc Hilvarenbeek 1977, Ron Haslam (tweede) en de winnaar Takazumi Katayama wachten op wat komen gaat. Rechts: Katayama in actie in Hilvarenbeek.

Jack 350cc

Twee weken voor Hengelo werd Jack achtste  in een internationaal veld in de 750cc klasse op Hilvarenbeek. Deze races werden verreden in een waar waterballet, vreselijk weer dat weekend in Nederland. Eveneens in Jack's eerste race dit seizoen, die op Daytona, was tijdens deze tiende editie van de Olofraces, dus de regen de grote spelbreker. Desondanks waren er ruim 20.000 toeschouwers aanwezig om de vele toppers die waren gecontracteerd aan het werk te zien. Hoe gerenommeerd zo'n veld in die tijd was kun je aflezen aan de volgende namen: Takazumi katayama, Ron Haslam, Boet van Dulmen, Wil Hartog, John Williams, Kork Ballington, John Newbold, Ron Haslam, Jack Findlay, Alan North, Stu Avant, Tom Herron, Marcel Ankoné en natuurlijk onze Jack. Takazumi Katayama, expert in de regen, was de meest succesvolle rijder deze dag. Hij won zowel de 350cc als de 750cc klasse en slechts een zeer slechte start in de 250cc klasse hield hem ook van de overwinning in deze klasse af. Nu ging de zege naar de Brit John Weeden voor Kees v/d Kruijs, die een prima race reed. Hij wist de door het hele veld gedenderde Katayama nog net achter zich te houden. De eerstvolgende Nederlander in deze klasse was Rinus van Kasteren op een dertiende plaats.

Jack 350cc Hilvarenbeek. Foto links voor Jan Lucouw
© MOTOR Magazine

Door het samenwerkingsverband dat was opgezet in 1976 tussen de NMB en de KNMV was het in 1977 zo dat de NMB-ers ook mee konden doen aan het officiële Nederlandse kampioenschap. Er werden nu van maart t/m half mei zgn. selectiewedstrijden gereden, die bestond uit een serie van vijf races, waarna de eigenlijke kampioenswedstrijden (finaleserie) begonnen, ook weer vijf wedstrijden per klasse. De wedstrijden werden verdeeld over de NMB- en KNMV-circuits. Indertijd hadden beide bonden erg veel coureurs in alle klassen, vandaar werden er vanwege het hoge aantal deelnemers A en B groepen gemaakt, d.m.v. de trainingstijden tijdens de selectiewedstrijden. De 24 best geklasseerde coureurs mochten deelnemen aan de selectiewedstrijden, waarvan er dus weer een aantal afvielen voor het eigenlijke kampioenschap. De nrs. 1 en 2 van het NMB-kampioenschap van 1976 en de nrs. 1 t/m 4 van de KNMV werden vrijgesteld van het rijden van de selectiewedstrijden. Jack was door zijn blessure dus het grootste deel van het vorig seizoen uitgeschakeld geweest en in zijn klassen niet bij de eerste vier geëindigd, zodoende moest ook hij de selectiewedstrijden rijden. Hij reed deze races met de volgende (vaste) startnummers: 350cc (#80), 500cc (#47) en de 750cc (#59).

Jack op de 500cc HMC-Suzuki tijdens de selectiewedstrijden.

De mid-zeventig waren de jaren dat de sponsoring ook grootser werd in de motorsport. Vooral de sigarettenfabrikanten zagen veel heil in het sponsoren van de wegraces. Een van de eersten in Nederland was North-State. Het blauwgele merk van de 'British American Tobacco Company', maakte haar opwachting tijdens de races om het Nederlands Kampioenschap vanaf 1977 met vijf mooie meiden op een off-the-road Yamaha in de blauwgele kleuren van het merk en zij werden vergezeld door een medewerker van de propaganda-afdeling van North-State aan het stuur van een Volvo, uiteraard ook in de kleuren, die volgeladen lag met sigaretten en ander reclamemateriaal om aan de mensen, waarvan indertijd nog velen rookten, uit te delen. Buiten de wegraces deed het team ook diverse andere activiteiten aan. De dames mochten zo vier maanden, van mei t/m augustus motorrijden en hun 'waren' aanbieden... Ze traden in een later stadium ook op als kiss-miss en reden daarna vaak de rijders, achter op hun Yamaha's, rond voor een ereronde. In 1978 kwamen de dames ook weer tijdens het wegracegebeuren, maar toen bereden ze Honda's.

03-04-1977 Selectiewedstrijden Zandvoort

Koud en winderig, dat was het weer tijdens de eerste selectiewedstrijden van 1977 op het circuit van Zandvoort. Er werden totaal acht wedstrijden verreden op de zondag en drie op de zaterdag. In alle klassen kwamen er vele coureurs aan de start, mede door het samen rijden van de NMB en KNMV, en de races werden daarom ook veelal in twee groepen verdeeld. Zelfs voor de zijspanklasse hadden zich 36 combinaties ingeschreven en ook deze zou daarom in twee groepen verdeeld worden, maar in de training vielen er al vele equipes weg, zodat de race toch in één wedstrijd verreden kon worden. Er deden zich in het weekend, mede door het slechte weer, erg veel valpartijen voor. De bekendste "vallers" waren o.a. Kees v/d Kruijs (winnaar in de 350cc en gevallen in de 500cc), Rob Bron, terwijl hij in gevecht was in de 350cc met dezelfde Kees en Nol Twikler, die, wederom Kees, in de 500cc niet kon ontwijken. Door de vele klassen, en vele valpartijen, die moesten verreden worden, liep het programma flink uit. 

Jack kwam alleen in actie tijdens de 750cc race voor internationalen A & B. Jack won op overtuigende wijze de race voor Willem Zoet, Jos Schurgers, Armin Zeh (eerste NMB-er), en Jos van Schijndel. Armin Zeh was de zoon van de internationale Duitse zijspancoureur Siegfried Zeh. Ze verhuisden naar Kuringen in België en hadden daar een autowerkplaats. Armin besloot dat hij liever in Nederland dan in België reed, dus werd hij lid van de NMB. Jack pakte overigens buiten de winst ook de snelste ronde. 

11-04-1977 internationale races Hengelo

350cc klasse Hengelo: Leif Gustaffson (#65), Pentti Korhonen (#57), Rob Bron (#46), Henk Lodder (#9) voor Alex George en met #42 in de midden, Jack.

© MOTOR Magazine

Zo zag ik Jack dus voor de eerste keer te werk, hier met #17 in Hengelo tijdens de 500cc.

© MOTOR Magazine

Mijn persoonlijk eerste race waar ik aanwezig was en waar de racekoorts mij te pakken kreeg was de internationale race in Hengelo (Gld) in april 1977. Dit was een van de prestigieuze races in Nederland waar vele internationale toppers door de jaren heen hun opwachting maakten. Dit samen met de circuits van Raalte, Zandvoort, Tubbergen, Hilvarenbeek en last but not least Assen. Ook dit jaar waren weer buiten de Nederlandse top vele buitenlandse toppers als o.a. Tom Herron (2x uitgevallen), Jack Findlay, Chas Mortimer (blessure na val), Jon Ekerold, Alan North, Kork Ballington, Takazumi Katayama, Vic Soussan, Alex George, John Dodds, Warren Willing en Bruno Kneubühler aanwezig. Het was evenals de week ervoor, in Zandvoort, heel erg slecht weer (vreselijk koud en nat, zoals zo vaak in Hengelo) in het paasweekend en er was zelfs op de radio vermeld dat de races afgelast waren. Ondanks dit alles waren er toch nog 20.000 toeschouwers naar de Varsselring in Gelderland gekomen op deze Tweede Paasdag. Jack viel in Hengelo uit tijdens de 350cc en werd zesde in de 500cc, nadat hij in de eerste ronde nog als 22e was doorgekomen!! Vind je het gek dat je gelijk lyrisch van zo'n gozer bent? Als laatste vertrok hij van de startgrid, tweede ronde ging hij al als 22e in en de derde ronde op de 14e plek en dat in een van zijn eerste races met internationale en nationale toppers. Op de 10e plek aangekomen, passeerde hij de internationaal al gepokt en gezadelde Zuid-Afrikaan Alan North en ook nog Albert Siegers, die in 1981 Adri v/d Broeke op zou volgen als zijn monteur. Op de zesde plaats aangekomen was het gat naar nummer 3 t/m 5 (Jack Findlay, Alex George en Piet v/d Wal) inmiddels te groot. De race werd overigens gewonnen door Wil Hartog. Jack won in de eerste helft van het seizoen diverse wedstrijden in nationale, internationale en evenementen. 

17-04-1977 & 24-04-1977 Selectiewedstrijden Belfeld & Heerlen

De tweede (eerste was in Zandvoort verreden, alleen 750cc) selectiewedstrijd was in het Limburgse Belfeld (tegen de Duitse grens). Het was de vijfde uitvoering van deze races, georganiseerd door vereniging M.A.C. De Maasrijders. In alle selectieklassen overheersten de KNMV rijders in deze lustrumraces. Kees vd Kruijs (1976 overgestapt, maar nog wel NMB-secretaris), was de succesvolste. Hij won zowel de 250cc als de 350cc klasse, Jack volgde hem in de 350cc op 5 seconden aan de finish, voor Piet vd Wal en Bert Struijk. In de 500cc vocht Jack een mooi gevecht uit om de overwinning met Piet vd Wal. Lang leek V/d Wal aan het langste eind te gaan trekken, toen hij alle passeerbewegingen van Jack af kon slaan. Maar Jack koos uiteindelijk een gedeelte van de berm!, waardoor Piet verrast werd en een halve meter achter de Westlander over de finish kwam. De trainingstijden in de selectiewedstrijden bepaalden of je in de A- of B-selectie meedeed. De "polder-circuits" waren te smal om daar 50 coureurs tegelijkertijd op los te laten. De langzamere deelnemers zouden dit tot een levensgevaarlijk geheel maken. Vandaar dat de snelste trainers in de A-selectie van start gingen en de langzamere trainers reden een aparte race in de B-selectie. Deze laatste telde verder nergens voor mee, maar was puur voor de eer en beter te leren racen. En dan had je ook nog de "mindere goden", de nationalen en ook deze reden in een A- en B-klasse. In sommige klassen had je in die tijd dus zomaar 90 tot 100 rijders!

Een week later, op 24 april, in de tweede selectiewedstrijd voor de 750cc klasse, in het Limburgse Heerlen, ging Jack vreselijk tekeer op zijn Rekers-Yamaha en reed het gehele veld op een ronde achterstand! Ook Willem Zoet die als tweede eindigde.

01-05-1977 Selectiewedstrijden Oirschot

Oirschot: links; Jack op weg naar de overwinning in de 500cc. rechts; Rinus van Kasteren voor Bert Struijk in de 350cc klasse, die eveneens door Jack werd gewonnen

Weer een week later de tweede races in de 350cc en 500cc werden in Oirschot, onder wederom zeer slechte weersomstandigheden (was in 1977 een bedroevend voorjaar), zonder slag of stoot door Jack op zijn naam gebracht. In de 500cc klasse kwam Jack Middelburg voor het eerst uit op zijn Suzuki RG 500/2, en tegen deze combinatie was (zeker als de drie toppers (Hartog, Van Dulmen en Ankoné) in het buitenland, voor de Duitse Grand Prix, vertoeven) weinig kruit gewassen. Direct nam hij de kop, om deze niet meer af te staan. Achter hem lag, met een constante achterstand van enkele tientallen meters Willem Zoet, eveneens op een RG 500. Aanvankelijk werd de derde positie, erg goed, ingenomen, door König-man Dick Alblas, maar mechanische moeilijkheden wierpen hem terug en in de zevende ronde moest hij de strijd staken. Om de derde plaats ontbrandde nu een spannende strijd tussen Albert Siegers en Robbie Bron. In de achtste ronde (van de twaalf) pakte Bron de derde plaats, maar twee ronden verder kreeg hij wat problemen met zijn koppeling en werd hij definitief naar de vierde plaats verwezen. Op de vijfde plaats kwam, met flinke achterstand, Armin Zeh aan de finish. In de B-groep (de slechtste trainers) was het de sterk rijdende Henk Willems die zijn Honda (!) naar een overwinning stuurde.

Ook in de 350 cc-klasse internationaal was Jack Middelburg de sterkste na een snelste tijd in de training te hebben neergezet. Uiterst verrassend was in de eerste twee ronden Cor Scheepens die de kop nam, maar in de derde ronde vond Jack het genoeg en pakte de leiding, om deze niet meer af te staan. Evenals in de 500cc klasse was er in deze klasse sprake van een constante tweede plaats, ditmaal in handen van Kees van der Kruijs, die de laatste tijd in grootse vorm verkeerde. Om de derde plaats werd gestreden tussen Rinus van Kasteren en Bert Struijk. Afwisselend hadden zij de derde plaats in handen, maar in de negende en voorlaatste ronde, liep de strijd wat uit de hand, en moesten beiden in de bezemwagen de laatste ronde afleggen, waardoor Willem Zoet de derde plaats in de schoot geworpen kreeg. Jannes van 't Ende won de B-groep.

15-05-1977 Selectiewedstrijden Vessem

Onder vrijwel ideale weersomstandigheden (eindelijk) werden op het smalle, hobbelige circuit van Vessem weer de jaarlijkse wegraces van de 'M.V. Wintelré' verreden. Over het algemeen vertoonden de vele races (elf stuks) weinig spanning; hoogtepunt van de dag was wel de selectierace in de 125cc klasse, waarin favoriet Jan Huberts in de laatste ronde verrast werd door Mar Schouten. In de twee zwaarste klassen (500cc werd niet verreden) domineerde Bert Struijk, waardoor hij in het bezit bleef van de reeds vorig jaar door hem gewonnen 'Nico van der Zanden' Trofee. De 'Nico van der Zanden' Trofee (vernoemd naar de tragisch om het leven gekomen Nico van der Zanden, tijdens de F750 op Assen in 1976), vorig jaar nog voor de beste rijder in drie klassen, zou ditmaal in het bezit komen van de winnaar van de 350cc wedstrijd voor internationale startbewijshouders. Bert Struijk, eigenaar van de trofee, liet er geen enkele twijfel over bestaan dat hij ook dit jaar dolgraag de beker in zijn bezit zou hebben. Als eerste was hij weg, en hij bouwde direct een zo grote voorsprong op dat hij niet meer te achterhalen was, zelfs niet door Jack Middelburg, die alles op alles zette om hem nog te pakken te krijgen. Jack moest echter vanaf de laatste plaats komen, omdat hij geen trainingstijd neer had kunnen zetten. Ondanks dat kwam hij de eerste ronde (van de twaalf) al als negende door. Ronde na ronde moesten zijn concurrenten, Willem Zoet, Piet van der Wal (met wie hij misschien wel de meeste moeite had) en Kees van der Kruijs eraan geloven, tot hij in de negende ronde op de tweede plaats terecht kwam. Jack liep, veel risico nemend op het door opgestoven zand plaatselijk toch wel gladde circuit, vele seconden op Struijk in, maar hij kon de lange man uit Zaltbommel niet meer achterhalen, Bert Struijk, die de laatste tijd in een zeer grote vorm steekt, had op de streep nog een veilige vier seconden voorsprong, waarmee hij in het bezit van de 'Nico van der Zanden Trofee' bleef. Zesde in deze race werd Willem Zoet die ook van één der allerlaatste plaatsen moest komen en zich door het hele peloton naar voren moest worstelen. 


De 250cc race stond, evenals de 125 en 50cc, in het teken der selectie. Op grond van eerdere wedstrijden in deze klassen kon er een strijd verwacht worden tussen twee rijders die de laatste tijd in een grote vorm verkeerden, Bert Struijk en Kees van der Kruijs. Evenals in de 350cc race nam Bert direct de kop, met aanvankelijk Kees er vlak achter. Bert was ditmaal echter aanzienlijk sterker, en dat had Kees blijkbaar ook in de gaten want na een aantal ronden liet hij het gat dat tussen hem en Struijk was gevallen, maar voor wat het was en concentreerde hij zich meer op het handhaven van zijn voorsprong op de derde man, Norbert Willemsen. Om de zesde plaats werd een gevecht geleverd door Mar Schouten en de eerste NMB'er Rob van Santen. Schouten wist dit gevecht in zijn voordeel te beslissen. Teleurstellend was de negentiende plaats van Willem-Jan Nooteboom, die, na drie kampioenschappen bij de nationalen in 1976, nu was overgestapt naar de inernationalen.

19-05-1977 Selectiewedstrijden Woudrichem

Op 19 mei, gelijk met Woudrichem, in Assen, selectiewedstrijden voor de lichtste en de 750cc klassen. Vandaag de dag toch echt onvoorstelbaar!

Terwijl op Hemelvaartsdag in Assen de lichtste en de zwaarste klassen aan de start kwamen voor hun selectiewedstrijden gingen in de 350 en 500cc de rijders uit de beide bonden in Woudrichem van start. De mooiste race was die in de 350cc klasse, waarin het aanvankelijk ging tussen Jack Middelburg en Piet van der Wal. Afwisselend hadden zij de kop, en het was Piet die, geholpen door het feit dat Jack's machine ten gevolge van een gescheurde uitlaat enkele pk's miste, in de laatste ronde aan het langste eind trok. Jack slaagde er nog wel in de snelste ronde te draaien (1.55,1 op het snelle, van veel rechte stukken voorziene circuit, een gemiddelde van 151,694 km/uur). Achter het snelle tweetal waren het Kees van de Broeke en Bert Struijk die de volgende plaatsen voor zich op wisten te eisen. In de laatste ronde verspeelde Henk Lodder zijn vijfde plaats door in een haakse bocht met grote snelheid rechtdoor te gaan (er was een goede uitloopmogelijkheid). Zijn plaats werd nu ingenomen door de eerste NMB-er, Philip van der Stokker.
De race in de 500cc klasse had een aanzienlijk eentoniger verloop. Jack Middelburg bleek veel te sterk, en bouwde al direct een onoverbrugbare voorsprong op. In de tiende van de twaalf te rijden ronden liep Jack's Suzuki echter vast, en het was Van der Wal die op eenvoudige wijze zijn dubbeloverwinning af kon maken. Ook hier weer een uiterst snelle recordronde van Jack, 1.47,7, gem. 162,116 km/uur. Klaas de Graaf legde beslag op de tweede plaats, voor NMB-er Henk Sanders op een Yamaha-4. Boet van Dulmen had niet veel geluk, in beide klassen moest hij al spoedig de strijd staken.

22-05-1977 Selectiewedstrijden Zandvoort

Rob Bron voor Jack op Zandvoort in de 750cc.

Drie dagen later vond op Zandvoort de volgende selectiewedstrijd in de zwaarste klasse al weer plaats. De race in deze klasse van drie dagen ervoor op Assen was gewonnen door Rob Bron voor Jos Schurgers, Henk de Jonge, Armin Zeh en Marco Bonke. Jack had de snelste trainingstijd neergezet, maar het was Bron die een kleine voorsprong in de race nam. Hij zou deze met hand en tand verdedigen en ondanks dat Jack diverse malen naast hem kwam, ging Rob als eerste over de finish. Willem Zoet en Jos Schurgers werden derde en vierde. Die dag reden de lichtere klassen op het circuit van Tolbert.

Jack zonder plexiglas op zijn kuip tijdens de trainingen in Zandvoort.

© MOTOR Magazine

30-05-1977 Selectiewedstrijden Oudkarspel

Tijdens de selectiewedstrijden op Oudkarspel werden alleen de zwaarste klassen A+B (350, 500 en 750) klassen verreden en Jack maakte er een prachtige trilogieoverwinning van, door de alle drie de klassen op zijn naam te brengen! Normaal moest hij nogal eens kiezen waar te rijden, i.v.m. het gescheiden rijden van de drie klassen waarin hij uitkwam, maar dat was nu gelukkig een keer niet het geval. Ook de zijspanklasse werd hier verreden, en het was dat Jack geen zijspan had, anders had hij die óók op zeker gewonnen! In de 350cc was hij slecht weggekomen bij de start, terwijl Kees vd Kruijs en Bert Struijk juist prima weg waren, wat niemand eigenlijk voor mogelijk hield, gebeurde echter wel, na drie ronden had Jack de kop al overgenomen om hem niet meer af te staan. Tijdens de trainingen voor de halveliterklasse had Jack een vastloper gehad en moest daarom uit het midden van het startveld vertrekken, wat echter geen beletsel was om Kees vd Kruijs te achterhalen en ook deze winst dus te pakken. Het werd dus eentonig, maar hij pakte bij de start van de 750cc direct de kop en reed eenzaam naar de overwinning.

Tweede Pinksterdag werden op het circuit Langedijk bij Oud-Karspel voor de vijfde achtereenvolgende maal wegraces georganiseerd door de 'MAC Alkmaar'. Zoals de laatste tijd gebruikelijk stonden ook deze races in het kader van de selectie om het Nederlands Kampioenschap; in de drie zwaarste klassen en de zijspanklasse konden de rijders voor de laatste maal proberen zich voor de kampioensraces te kwalificeren. Het toch al overladen programma werd aangevuld met races voor 250cc en 750cc nationalen, wat enkele figuren de waarschijnlijk juiste uitspraak ''volgens mij is de zomertijd ingevoerd om de KNMV ter wille te zijn" ontlokte. Grote winnaar bij deze "zomeravondwedstrijden" werd Jack Middelburg, die niet alleen drie klassen wist te winnen maar in deze klassen ook nog eens de snelste tijd op de klokken kon brengen.

In de 350cc race zag het er aanvankelijk niet naar uit dat Jack na de tien te verrijden ronden als eerste over de eindstreep zou gaan. Zijn start was niet zo denderend, in tegenstelling tot zijn grote concurrenten Kees van der Kruijs en Bert Struijk, die zich direct aan de kop nestelden. Jack ging echter ongelofelijk snel, en had al na een ronde Struijk achterhaald, terwijl al snel duidelijk werd dat ook Van der Kruijs eraan zou moeten geloven. In de derde ronde was het al zo ver, en kon Jack zijn voorsprong ronde na ronde verder uitbreiden. Zowel Kees als Bert geloofden het wel en bleven op de eenmaal ingenomen posities. Aanvankelijk werd de vierde plaats ingenomen door Albert Siegers, maar in het verloop van de race viel hij steeds verder terug. Om de vierde plaats ontspon zich vervolgens een van de weinige gevechten van de dag tussen Rob van Zanten en Henk Lodder. Lodder wist in de laatste ronde zijn slag te slaan en verwees Van Zanten naar de vijfde plaats. 

350cc Oudkarspel (Alkmaar) Jack (#80) in gevecht met Kees vd Kruijs

Copyright Johan Blom

De halveliterklasse stond achteraf in het teken van het protest, iets wat we in de motorsport nog niet zo veel gewend zijn. Geprotesteerd werd voornamelijk tegen het rijden van enkele rijders met te lichte machines (zij zouden op "normale" 350cc tweecilinders gereden hebben, iets wat in deze klasse niet toegestaan is). In de B-groep werden een aantal rijders gediskwalificeerd (voornamelijk omdat zij weigerden hun machine ter controle te openen). Ook Albert Siegers werd gediskwalificeerd, zij het op andere gronden. Hij had normaal gedempt getraind, was ook zo gekeurd en in orde bevonden, maar had voor de wedstrijd de dempers verwijderd. Helaas (voor hem) controleerde men voor de start ook nog eens het aantal decibels, met in Alberts geval een negatief resultaat. De race zelf werd een vrij eentonige toestand, met een onaantastbare Jack Middelburg op de eerste plaats. Alleen in de eerste ronden was het Kees van der Kruijs (wiens Yamaha driecilinder het weer eens goed deed) die, omdat Jack in de training een vastloper had gehad en derhalve midden in het veld stond, de kop had, maar al vanaf de tweede ronde had Jack de eerste plaats, om deze niet meer af te staan. Aanvankelijk lag Willem Zoet vlak achter Kees van der Kruijs, leek deze zelfs te bedreigen, maar moest in de vijfde ronde met machinepech opgeven. Om de derde plaats ging het daarna tussen Piet van der Wal en NMB topper Armin Zeh op zijn zeer fraaie König. Piet was de sterkste. Achter Nol Twikler en Harrie van de Pol werd Cor Scheepens, nauwelijks hersteld van zijn Woudrigemse val, zevende. In de B-groep was Dick Alblas, ver beneden zijn stand ten gevolge van trainingsmoeilijkheden in deze klasse terecht gekomen, die met kop en schouders boven de rest uitstak. Op de streep had hij zo'n veertig seconden voorsprong.

Het wordt eentonig, maar in de 750cc klasse was, wederom Jack Middelburg veruit de sterkste. Direct nam hij de kop en stond deze nooit meer af. Vrij onverwacht was er toch nog wel een leuk gevecht te zien om de tweede plaats, waar Willem Zoet het de tweede favoriet, Rob Bron erg moeilijk maakte. Hoewel de voorsprong op de streep zeer gering was trok Rob toch aan het langste eind. Jos Schurgers ging het ditmaal niet zo best. Na een niet zo beste start begon hij langzaam op te klimmen, maar een drietal ronden voor het vallen van de geblokte vlag deed de Suzi het niet meer voor de volle 100%, zodat Jos naar de middenmoot terugzakte.

Oudkarspel, Jack met Adri vd Broeke en Hans Valstar voor de start van de 750cc  © foto's Ron Gerritse 

Jack eindigde als eerste in alle drie zijn klassen in de selectiewedstrijden, dus nu kon het echte werk om de Nederlandse kampioenschappen beginnen! Hij kreeg voor de wedstrijden voor het Nederlandse kampioenschap in alle drie zijn klassen het nummer 7, aangezien hij eerste was geworden in de selectiekampioenschappen, maar nu kwamen de nummers 1 t/m 6 van het Nederlands kampioenschap 1976 er bij. Die coureurs waren vrijgesteld voor het rijden van de selectiewedstrijden en stroomden nu in voor de races voor het Nederlands kampioenschap. Deze hadden in alle klassen uiteraard de nummers 1 t/m 6 tot hun beschikking. In elke klasse zouden 32 coureurs het kampioenschap van Nederland gaan bestrijden. De races voor het Nederlands kampioenschap werden over zes races verreden, waarbij je de twee slechtste resultaten mocht aftrekken. Een overwinning leverde dertig punten op, een tweede plaats zevenentwintig, enz. . 

Eindstand

05-06-1977 internationale races Tubbergen

 

Jack, Tubbergen 500cc

© MOTOR Magazine

Spectaculaire race die ik me herinner van dit jaar was tijdens  de internationale wedstrijden op Tubbergen. Volop in de strijd met Wil Hartog, plots een stortbui en Jack ging er eens even voor zitten. Zienderogen liet hij Hartog achter zich alsof deze plots stilstond, elke ronde liep hij verder bij hem weg en won uiteindelijk de race. Ja, spectaculair rijden kon je wel aan "de Briet" overlaten. Jack kon je overigens ook wel een regenspecialist noemen, waar anderen het rustig aan gingen/moesten doen, deed hij er nog een schepje bovenop. Indertijd was het racen op stratencircuits natuurlijk ook levensgevaarlijk. Bomen, huizen en lantaarnpalen op een paar meter vanaf de "baan". Uitwijkmogelijkheden waren er niet. De 'veiligheid' was een strobaal tegen een boom. En als je daar met 250 km/u tegen aankomt....... Vandaag de dag worden er op zulke circuits niet meer geracet. Circuits waren het ook niet. Een boerendorp waar de weg een weekend van werd afgezet, dat was het circuit. 

Jack, Tubbergen 350cc
© MOTOR Magazine

De start van de 350cc klasse in Tubbergen werd ontsierd door het uitblijven van Jon Ekerold. Ekerold, die na de 250cc race nog een regenband om zijn 350 machine moest leggen, was daarmee net klaar, toen hij de hele meute van start hoorde gaan. Bert Struijk ging er het snelste vandoor, maar al halverwege de eerste ronde had Jack hem te pakken en nam de kop over. Achter dit tweetal speelde zich rondenlang een vierstrijd om de derde plaats af tussen Piet v/d Wal, Bruno Kneubühler, Willem Zoet en Henk Lodder (kwam op 21-08-1977 om het leven tijdens races in Venray, dit door bureaucratisch gezeur over het kappen van een paar bomen, die toch weg hadden gemoeten...). Piet moest het eerst afhaken en enige ronden later veranderde het triootje in een duootje, toen Henk Lodder van het toneel verdween. De Zwitser Bruno Kneubühler trok uiteindelijk aan het langste eind. Albert Siegers die een zeer slechte start had gehad, kwam dwars door het hele veld naar voren en werd achter Piet v/d Wal nog zesde. Er waren, door het slechte weer, vele afvallers in de race, voornamelijk met klemmende gasschuiven. De spectaculairste afvaller was Alan North, de Zuid-Afrikaan kwam voor het afremmen van een haakse bocht hard in aanraking met het asfalt. Kees v/d Broek volgde op hetzelfde punt zijn slechte voorbeeld. Van de 29 gestarte coureurs bereikten uiteindelijk slecht 9 rijders! de finishvlag.

Jack, Tubbergen 500cc

© Johan Blom

De 500cc wedstrijd beloofde vooraf zoals gebruikelijk het klapstuk van de dag te worden. In de training had Willem Zoet zich ruim een seconde sneller getoond dan Jack, die op zijn beurt 1,7 seconde korter over een ronde had gedaan dan Wil Hartog. De witte superstarter ging na het vallen van de vlag als vanouds het eerst op pad, maar Piet v/d Wal op zijn Yamaha driepitter liet er eveneens geen gras over groeien. Bij de eerste doorkomst zat Wil nog op kop, maar Jack zat daar niet ver achter. Een een ronde later zorgde Jack voor een sensatie door als eerste langs te komen in de inmiddels neerstortende regen. Willem Zoet bezette de derde plaats, gevolgd door Kees v/d Kruijs, die er na zijn kwartliterzege duidelijk zin in had. Tegen het einde van de vierde ronde viel, letterlijk en figuurlijk, de beslissing. Jack rondde als eerste de bocht bij Albergen, met Hartog een honderdtal meters achter zich. Deze ging iets te fors in de remmen, waardoor het voorwiel van zijn Suzuki opzij schoof en het volgende ogenblik zoefde Wil op de buik van zijn witte overall over de baan. De volgorde was nu: Jack, Zoet, V/d Kruijs en Dick Alblas en daar zou tot aan de streep geen verandering meer inkomen. Glijdend en glibberend, op het spekgladde circuit, reed Jack naar zijn tweede dagoverwinning. De andere winnaars, in de internationale klassen, in Tubbergen waren: de Zwitser Stefan Dörflinger (50cc), de Belg Juliaan van Zeebroeck (125cc), Kees vd Kruijs (250cc). Verder werden er ook nog wat nationale klassen verreden.  

12-06-1977 internationale races Raalte

Raalte 500cc: Jack voor Alan North (#2) en John Newbold (#8)

Op Raalte pakte Jack een prachtige 2e plaats in de eindstand, voor zeer gerenommeerde Grand-Prix coureurs. Ook in de 350cc pakte hij een keurige 3e plek achter 350cc wereldkampioenen Jon Ekerold en Kork Ballington (beiden uit Zuid-Afrika). 

Wil Hartog bracht beide manches, van de 500cc, op de Luttenbergring, voor een recordaantal toeschouwers van 30.000, waar ik ook voor de eerste keer bij was (t/m 1984), op zijn erelijst. Het deelnemersveld dit jaar was van enorme sterkte, dus dit was van grote klasse, ook al had Wil wel vaker "iets" gepresteerd. In de eerste manche ging hij zo hard, dat zelfs de Amerikaan Steve Baker op zijn fabrieks-Yamaha hem niet bij kon houden en genoegen moest nemen met een tweede plaats. De Amerikaan ging in de eerste ronde van de tweede manche, na een slechte start, zelfs in de fout en rolde over het Overijsselse gras. Niet alleen Hartog deed van zich spreken, maar ook Jack leverde een prestatie van formaat door in beide manches, na slechte starts, bijna de hele elite voorbij te "fietsen" en in de totaaluitslag op de tweede plaats te eindigen. Beide Nederlanders draaiden even warm voor de komende TT in Assen. 

Start 500cc Raalte: Wil Hartog voor o.a. Steve Baker (#32), Teuvo Länsivuori (#25), Virginio Ferrari en John Newbold (#8).

Jack, Raalte  Copyright Johan Blom

Het klapstuk in Raalte was, buiten de lichtere klassen met vele befaamde coureurs, uiteraard altijd de 500cc, die in twee manches werd verreden. De grote publiekstrekker was Yamahacoryfee Steve Baker, maar ook het 'Life' team met de Italiaanse topper Marco Lucchinelli en de Fin Teuvo Länsivuori. Ook het Italiaanse 'Nava' team met Gianfranco Bonera en Virginio Ferrari was aanwezig. Verder de Brit John Newbold (1952-1982, kwam om het leven, tijdens de "North West 200" race, in mei 1982, op exact hetzelfde circuit en plaats waar in 1979 de Ierse topper Tom Herron om het leven was gekomen), Alan North en de gehele Nederlandse top. Snelste in de training was Wil Hartog, op 0,5 seconden gevolgd door de Zuid-Afrikaan Alan North, met daarachter weer op 0,2 seconden Steve Baker. Na de opwarmronde, ging het veld in twee groepen, met draaiende motoren van start en kwam Wil Hartog na de eerste doorkomst aan de leiding van het veld langs startfinish, gevolgd door Baker, North, Länsivuori, Bonera, Newbold, Lucchinelli, Ferrari en toen pas Jack. Wil bleef gewoon op de eerste plaats zitten, ondanks alle aanvallen van Steve Baker, die wel samen met Hartog de snelste ronde liet noteren, maar aan de streep wel acht seconden moest toegeven. Jack Middelburg vocht zich op magistrale wijze langs alle bekende grootheden en pakte de derde plaats, na in de laatste ronde nog North te hebben ingehaald. Het mooiste gevecht leverde Jack met John Newbold, de gewezen slager en Suzuki fabrieksrijder. Hij had zes ronden nodig om hem te verschalken. Jack ging daarbij zo plat door de bochten, dat zijn overall bij zijn knieën zo erg was doorgesleten dat de flarden achter hem aan wapperden! Newbold werd voor Länsivuori vierde en Lucchinelli greep de zevende plaats. Willem Zoet pakte de achtste plaats voor de Zuid-Afrikaan Les van Breda. Bonera had te kampen met een defecte voorrem, terwijl zijn land- en teamgenoot, Virginio Ferrari, in de tweede ronde onderuit was gegaan. In de tweede manche was John Newbold de snelste starter, gevolgd door Teuvo Länsivuori, Wil Hartog, Marco Lucchinelli, Willem Zoet en Alan North. Geen Steve Baker, na die eerste doorkomst, want nadat hij zijn motor bij de start had laten afslaan, wilde hij te veel en te snel goed maken op de kopgroep, zodat hij de macht over zijn supersnelle Yamaha verloor en onderuit ging. Afgezien enkele schaafwonden, liep het verder wel goed af voor de Amerikaanse Grand Prix topper. Dit zal zeker wel tot grote opluchting van de Yamahafabriek zijn geweest. Ferrari reed achteraan het veld met een probleem met zijn carburatie, terwijl Jack vanaf een elfde plaats dwars door het veld naar voren vloog. Hartog nam ondertussen in de derde ronde de kop over en moest alle zeilen bijzetten om zich Newbold van het lijf te houden. Hij won uiteindelijk de race met slechts 0,1 seconden voor John Newbold en zette èn passant het ronderecord weer scherper. Jack werd opnieuw zeer knap derde, nadat hij tegen het einde van de race de drie onderling knokkende toppers Marco Lucchinelli, Alan North en Teuvo Länsivuori in anderhalve ronde gepasseerd was, en pakte daarmee de tweede plaats in het eindklassement. Wat zouden twee goede starts hem wel niet gebracht hebben?

Jack voor o.a. Steve Baker (#32)

Tussen de beide 500cc manches door deed Jack ook nog mee aan de 350cc klasse. Bert Struijk was de koploper bij de eerste doorkomst. Hij werd daarbij hartstochtelijk toegejuicht vanaf de overvolle tribunes. Lang mocht de pret echter niet duren, want al snel werd duidelijk dat de 250 en 350cc Grand Prix toppers (en toekomstige wereldkampioenen), Jon Ekerold en Kork Ballington uit zouden gaan maken wie de race op zijn naam zou gaan schrijven. Het werd tenslotte Ekerold met een voorsprong van 1,7 seconden op zijn rivaal en landgenoot. Knap werk van Jack, die in dit topgeweld een prachtige derde plaats op zijn naam mocht schrijven en daarmee John Newbold en Vic Soussan terug verwees. Bert Struijk werd zesde. De 125cc race werd gewonnen door de Zwitser Hans Müller, de 250cc door Alan North voor Jon Ekerold en Kork Ballington, wat dus een volledig Zuid-Afrikaans podium betekende. De nationale races waren een prooi voor Juup Bosman (50 en 250cc) en Henk de Vries (350cc).

Raalte 1977: Jack voor de Italiaanse topper Virginio Ferrari

Copyright Johan Blom

Raalte 1977     © MOTOR Magazine	Jack voor John Newbold

19-06-1977 internationale races België, St. Joris ten Distel