Jack op weg naar de overwinning in de kwartliterklasse in Heeswijk.

© MOTOR Magazine

1975 februari training op circuit Zolder 350/750/500cc motoren op een rijtje met Harry Klaus (monteur) , Henk Rekers (sponsor) en Jack.

Februari 1975: Jack's sponsor Henk Rekers aan het testen met de Egli-Honda op Zolder.
© Frits Kruishaar

1975: Jack op het circuit van Zolder

Helaas brak Jack tijdens een privé-training op het circuit van Zolder in België zijn hielbeen op meerdere plaatsen en zou van mei tot september vanaf de zijlijn toe moeten kijken. Ook de TT van Assen moest hij hierdoor aan zich voorbij laten gaan. Ondanks dat waren zijn resultaten in het eerste jaar bij de profs zeer redelijk. 

06-04-1975 standaard races Zandvoort

1975. Het jaar van de vrouw! Maar gelukkig voor de heren renners konden zij dit weekend nog winnen van de dames, al moet gezegd worden dat de dames (drie) het zeer goed deden op het circuit van Zandvoort. Zij kwamen dan wel niet op het erepodium, maar schuwden de strijd met de heren beslist niet. De meeste bezoekers kwamen echter niet voor de dames, maar wel voor de ex-NMB renner Jack Middelburg, die zijn wedstrijd in de sportklasse 501 t/m 750cc zonder moeite wist te winnen. De kans dat Jack snel naar de internationale klassen zal gaan, lijkt hierdoor vergroot. Misschien zelfs al op Hilvarenbeek? Tweede werd de Schiedammer Willem-Jan Nooteboom voor J. Ritmeyer, A. Gilles en Kees Bouwmeester.  

Jack aan de start van de Sportklasse races op Zandvoort 1975   © Frits Kruishaar

	Deze foto sierde op 11 april 1975 het voorblad van MOTOR, de voorloper van MOTOR Magazine.	Jack op weg naar de zege.
Start van de Sportklasse race, met Jack aan de leiding.
© MOTOR Magazine

13-04-1975 Internationale races Hilvarenbeek

1975 Internationale races Hilvarenbeek, start van de 350cc: Wil Hartog (#2) heeft zoals gewoonlijk weer eens zijn bliksemstart laten zien en rijdt al voor het veld uit. Jack (#60) rijdt zijn eerste race bij de internationalen en zal daar snel aan gaan wennen. Het is dus ook de eerste race in zijn carrière die hij samen met de 'Witte Reus' Wil Hartog rijd. Er zullen er nog velen volgen. Verder o.a. op de foto: Pentti Korhonen (#59), dan dus Jack, Jan van Disseldorp (#6), Piet vd Wal (#11), Mike Trimby (#55), Tom Herron (#61), Nico vd Zanden (#4) en Alex George (63).

1975 Internationale races Hilvarenbeek, begin van de 750cc: Barry Ditchburn (#28), Boet van Dulmen (#4), Alex George (#42), Jack Findlay achter George, Ron Chandler (#27) en vlak achter Steve Ellis (#29) zit Jack.

Het werd inderdaad Hilvarenbeek waar Jack voor het eerst bij de echt "groten" mee mocht doen voor maar liefst 35000 toeschouwers. De Olof-races hoorden indertijd tot de topraces in Nederland, samen met de races in het Paasweekend in Hengelo, Raalte en Tubbergen, waar heel veel internationale toppers aan de start verschenen. Buiten de TT uiteraard! Jack werd keurig twee keer negende, in de 350cc en 750cc, in Hilvarenbeek, tussen het grote internationale veld. 

1975 Internationale races Hilvarenbeek, 750cc: Jack hier voor Steve Ellis (#29). Jack kwam er wel achter dat hij met zijn viertakt niets in te brengen had bij de tweetakten.

In de wegracesport, in die tijd, startte men als beginner in een zogenaamde nationale klasse. Over deze kwalificatie moet men niet te licht denken. De meeste coureurs, ook als zij zeer ervaren en getalenteerd waren, zouden nooit op een hoger plan gaan opereren. Deze nationale klassen waren er voor alle inhoudsvarianten (50cc, 125cc,250cc, 350cc en 500cc; in 1977 werd er ook nog een 750cc klasse in het leven geroepen). Aan het einde van het seizoen promoveerden de besten in iedere klasse. Men mocht het seizoen daarna aan de start komen in de zogenaamde internationale klassen. Een stap die de meeste gepromoveerde coureurs zwaar tegenviel. Van toppers in het seizoen daarvoor, werden zij veelal niet meer dan figuranten. In de klassen voor internationale startbewijshouders werd veel professioneler geopereerd en beschikten de coureurs over aanmerkelijk snellere "fietsen" en beschikten vooral over meer racekwaliteiten. De KNMV kende coureurs het predikaat toe van "internationaal startbewijshouder voor de 50cc klasse" en dat van "internationaal startbewijshouder voor de klassen boven de 50cc". Gevolg hiervan was dat bijvoorbeeld een Nederlandse topper in de 50cc en 125cc, aanvankelijk alleen internationaal startbewijs kon hebben voor de 50cc en in de 125cc klasse gewoon bij de nationalen aan de start moest komen, of andersom. Jack bijvoorbeeld reed eerst 250cc, 500cc en later 350cc en 750cc, maar die had dus aan één startbewijs genoeg. Jack maakte, door zijn klasse, al heel snel de overstap van de nationalen naar de 'inters', niet na een seizoen, maar na een maand al.

Ook de internationalen reden voor een nationale titel (Nederlands Kampioenschap). Daarnaast mochten zij aan de start komen in de internationale races, niet meetellend voor enig kampioenschap, die in Nederland verreden werden en waar buitenlandse rijders eveneens van start gingen (zoals Raalte, Tubbergen, Hilvarenbeek). Verder kon de KNMV aan internationale startbewijshouders het recht toekennen om bij de TT van Assen aan de start te verschijnen en eventueel in andere Grand Prix, tellend voor het wereldkampioenschap, en in andere internationale wedstrijden in het buitenland.

27-04-1975 600 kilometer race Zandvoort

Op Zandvoort reed Jack met de ook later (1980) dodelijk verongelukte Willem-Jan Nooteboom een 600 km internationale race. Deze race begon met een zogenaamde 'Le-Mans' start. De motoren werden aan de ene kant van de baan opgesteld en de coureurs aan de andere kant. Als het startsein werd gegeven, moesten de coureurs naar hun motoren rennen en zo ging de race van start. Tijdens deze start op Zandvoort ging het helemaal mis. Vier teams kwamen ten val. De eerste rijder van een Frans team trok zijn motor na enige meters al onderuit en drie andere coureurs vlogen tegen de gevallen machine aan. Jack was de starter van de Middelburg/Nooteboom equipe en lag na de eerste doorkomst aan de leiding. Na een uur rijden lag Jack nog aan de leiding en werden de eerste tankstops/rijderswissels uitgevoerd. Het tanken werd door sommigen met een vrij professionele snelvulinstallatie gedaan en door anderen met een trechter en een kan benzine. Eén van de tankingen liep, door een rekenfout, niet naar wens bij 'ons' duo en wierp ze iets terug in de stand. Tot op dat moment hadden ze zelfs de ervaren lange-afstandrijders achter zich weten te houden. Na de afgelegen 600 km! wisten Jack en Willem-Jan hun Honda als tweede over de finish te brengen. Zeker een prachtig resultaat voor de twee zeer jonge Nederlandse coureurs, die later dus beiden hun leven zouden verliezen tijdens het beoefenen van hun geliefde sport.

Jack bezig met zijn deel van de 600 km.

OORLOG IN ZANDVOORT

Start van de 600 km met Jack in zesde positie (blauwe machine).

Direct na het vallen van de startvlag in de internationale 600 km van Zandvoort leek het circuit wel herschapen in een oorlogstoneel. Bij de Le Mans-start kwamen vier equipes ten val. De valpartij werd veroorzaakt door de eerste rijder van de Franse equipe Roland Linder/André Bauffe, die zijn machine al na tien meter onderuit trok. De Belgische rijder Jean-Philippe Orban botste vervolgens met zoveel geweld op de gevallen machine, dat de vorkkroon van de telescoop volledig afbrak. Het pandemonium werd compleet toen ook de machines van Harrie van Hout/Ted Lablans en die van Schiltmans/Verwey op de gevallen rijders inreden en de benzine uit de tot de rand gevulde tanks gutste. De verwondingen bleven verder gelukkig beperkt tot een gebroken sleutelbeen voor Orban. Inmiddels stegen, nadat Jack Middelburg de Rekers-Honda op kop uit de eerste ronde teruggebracht had, uit de Panorama-bocht zwarte rookwolken ten hemel als voorboden van een nieuw onheil. Hans Otto Butenuth verkeek zich op deze chicane, ging plat met zijn 1000 cc BMW, daarbij de 500 cc Honda van Jan van Disseldorp met zich meeslepend. Tot overmaat van ramp vloog de BMW in brand, waarvan zwarte rookwolken getuigden. De Europese lange afstandskampioenen George Godier en Alain Genoud, die de 600 km van Zandvoort als een goede trainingsmogelijkheid zagen voor het echte werk in 24-uurs races (er valt hier toch niets te verdienen", zei Godier), zullen vermoedelijk wel met gemengde gevoelens aan Zandvoort terugdenken. Met hun werkelijk als een juweel geprepareerde Kawasaki, voorzien van een nieuw frame met experimentele achtervorkconstructie, met zeer laag liggend centraal veerelement, hadden zij geen enkele moeite om de concurrentie af te troeven. Zeer bekeken draaiden zij hun rondjes met bijzonder snel stuurwerk van Georges Godier en stukje bij beetje liepen zij eerst in op de Rekers-Honda van Middelburg/Nooteboom, om vervolgens eenmaal op kop zittend geleidelijk aan weg te lopen van deze zelfde equipe, die ook nog het hoofd zou moeten buigen voor de sterk rijdende Rein Kros en Cees Bouwmeester op een door Honda Motor ingezette CB750. Jack en Willem-Jan waren zonder benzine komen te staan, door een berekeningsfoutje, mede hierdoor werden ze van de leiding verdrongen. Godier-Genoud wonnen de 600 km uiteindelijk met 1 ronde voorsprong op Kros/Bouwmeester en 2 ronden op Middelburg/Nooteboom. Dankzij pitstops die zelden langer dan 8 á 10 seconden duurden schroefden zij hun gemiddelde op tot ruim 133 km/uur, maar hun prachtige prestatie had helaas een onreglementair tintje, althans dat vermoeden bestond bij het team Kros/Bouwmeester, dat na afloop een protest indiende tegen de cilinderinhoud van de 1000 cc Kawasaki van de winnaars. Met aan het hoofd de Franse teammanager van Kawasaki ontwikkelde zich vervolgens een geweldig "pokerspel" via een tegenprotest tegen de als tweede en derde gefinishte teams (reden: meer dan de in het reglement genoemde 92 Db geluid), maar dit protest werd terecht niet ontvankelijk verklaard (de machines waren in de training en in de eerste 5 ronden van de race gemeten en allen als goed geaccepteerd). "Als mijn protest niet doorgaat, dan maak ik de motor niet los", riep de volledig over zijn toeren gedraaide Kawasaki teammanager, die ook na lang praten met de heer Vaessen (KNMV) en Jaap Timmer niet tot rede te brengen was. Zijn "pokerspel" faalde en na een definitieve weigering werden de aanvankelijke winnaars Godier/Genoud gediskwalificeerd. Conclusie: de machine is vermoedelijk iets te groot geweest (hoewel deze lange afstandsprofs ook met een 1000 cc motor waarschijnlijk gewonnen zouden hebben). Vermoedelijk zeggen we, omdat uw verslaggever ontdekte dat er een Yoshimurakit gemonteerd was, die meestal de gebruikelijke maat van 1015 cc heeft. En een tweede conclusie: de heren Godier en Genoud zullen voortaan wel een ander land uitzoeken om hun experimentele lange afstandsracer te gaan uitproberen. Ondanks alles, toch jammer!

UITSLAGEN ZANDVOORT
1. Rein Kros/Kees Bouwmeester, Nederland, Honda 736, 141 ronden; 2. Jack Middelburg/Willem Jan Nooteboom, Nederland, Honda 820, 140 ronden.; 3. Frank Lemstra/Frank Langenberg, Nederland, Honda 498, 136 ronden.; 4. Jan Strijbis/Bob Newby, Nederland/Engeland, Triumph 750, 136 ronden.; 5. Jack Buytaert/Mark Stinglhamber, België, Honda 900. 135 ronden.; 6. Jan Ritmeyer/Pieter Verwey, Nederland. Honda 736, 135 ronden.; 7. Alcy Gillis/T. Kerstjens; 8. Alfred Halbfeld/Peter Zettelmeyer, West-Duitsland; 9. Pim Redeker/Paul Mulder, Nederland; 10. Willem Zoet/Rudi v.d. Bergh, Nederland; 11. Rob Noorlander/Jan Rietdijk, Nederland; 12. Hans-Gerhard Lottmann/Nikolaus Ruck, West-Duitsland; 13. Werner Sorger/Arnulf Teuchert, West-Duitsland; 14. Helmut Wüstenhöfer/ Peter Dyrda, West-Duitsland; 15. Ronald Vingerhoed/Frits Peeren, Nederland; 16. Clive Brown/ Martin Sharpe, Engeland.

05-05-1975 Nationale races Ammerzoden

Uit de Brabantse dagbladen voorafgaande aan de races in Ammerzoden: Een geweldige strijd kan worden verwacht in de 350cc klasse. Alle Nederlandse cracks komen hier aan de start. Nederlands kampioen Boet van Dulmen zal hier bikkelharde gevechten hebben te leveren met zijn Daytona-makkers Wil Hartog, Marcel Ankoné en Rob Bron. Ook Piet v/d Wal mag hier voor een ereprijs niet worden uitgeschakeld. En dan niet te vergeten Jack Middelbur, het begenadigd talent uit Naaldwijk, een man met een weergaloze stijl en enorme kwaliteiten, die op zijn Henk Rekers Yamaha (niet de 350 GP) ongetwijfeld voorin zal meedraaien. Renners uit de streek zijn hier de veelbelovende Bert Struijk (Zaltbommel), Ton Cové (Sprang Capelle) en Jos van Schijndel (Oss). Een coureur die het Daytonateam en al die anderen het vuur na aan de schenen kan leggen is de altijd onberekenbare Nico v/d Zanden. Hij zou in deze categorie, waarin hij altijd uitstekend uit de voeten kan, nog wel eens voor een flinke verrassing kunnen zorgen.

De afgelopen vijf jaar waren deze races in het Brabantse onder auspiciën van de NMB verreden. Dit omdat Van Dulmen tot 1973 bij de NMB reed. Deze was echter twee jaar geleden overgestapt naar de KNMV, maar de NMB had nog een claim op het circuit de afgelopen twee jaar. Nu deed zich dus het vreemde feit voor in die jaren dat Boet van Dulmen niet deel mocht nemen aan de races in zijn geboortedorp, maar wel de baten kreeg!

Jack (#60) achter Bert Struijk tijdens de 350cc in Ammerzoden.

Jack (#44) met Bert Struijk tijdens de 500cc in Ammerzoden.

Jack (#44) voor Bert Struijk, Boet van Dulmen en Marcel Ankoné tijdens de 500cc .

Jack voor Boet tijdens de 500cc in Ammerzoden.

Op bevrijdingsdag organiseerde de MC "Den Boet", voor de eerste keer onder auspiciën van de K.N.M.V., een prestigeduel in de 350cc klasse, dat een knaller werd van de eerste orde! Voor de eerste maal woei in het Gelderse Ammerzoden de KNMV-vlag op het stratencircuit en de MC "Den Boet" zal daar beslist geen spijt van hebben gehad. Meer dan 10.000 bezoekers zagen Wil Hartog, Boet van Dulmen en de "Nederlandse Johnny Cecotto", Jack Middelburg, een dermate spannende krachtmeting plegen, dat zelfs de insiders het zweet in de handen stond. Ankoné profiteerde van een aanrijding in de laatste ronde tussen Piet v/d Wal en Rob Bron. Deze waren in een heftig duel gewikkeld om de derde plaats, toen V/d Wal iets te laat in zijn remmen ging en Rob Bron vanachteren aanreed. Hiervan profiteerde Marcel Ankoné dankbaar en schoot tussen de twee kemphanen door om voor hun neus het laatste podiumplekje in te pikken. Hoe gaat dat ook weer; twee honden vechten om een been... De wedstrijd begon met een verbluffend sterk begin van Bert Struijk, die hard op weg is door te stoten naar de absolute top. Helaas moest hij na vier ronden opgeven, wat hem in de 500cc nogmaals overkwam. In de tweede ronde pakte Wil Hartog de kop en wat Boet van Dulmen en Jack Middelburg hierna ook probeerden, angstaanjagend hard ging het, zij zagen geen kans om dichter dan vijftig tot dertig meter in de buurt van Wil te komen. Boet moest zelfs alles op alles zetten om Jack voorbij te komen, die in de slotfase het tempo iets liet dalen en tevreden was met de derde plaats. De thuisfans van Van Dulmen, kregen uiteindelijk toch datgene waar ze voor waren gekomen: een thuiszege van Boet. Hij wees (opnieuw) Jack en Marcel Ankoné (ooit gestudeerd voor pater) terug naar de tweede en derde plaats in de 500cc klasse. Ook de nationale top wist inmiddels dat er een nieuwe topper, Jack, bij de KNMV was aangeland, waar ze rekening mee moesten gaan houden! Een zeer gelukkige Adri v/d Broeke, Jack's toekomstige monteur, greep de zege in de 250cc klasse internationalen, waarin hij Wil Hartog, op zijn niet al te snelle Riemersma Yamaha, het nakijken gaf.

Podium 350cc Ammerzoden: de eerste keer dat Jack met de toenmalige Nederlandse (en ook al flink aan de Grand Prix "timmerende") toppers Boet en Wil op een podium stond. Wil en Boet hadden al diverse jaren meer ervaring als Jack. De drie zouden elkaar vanaf dat moment veel tegen gaan komen en op de duur de "Grote Drie" van het Nederlandse motorracen gaan vormen. Gedrieën goed voor 4 Grand Prix overwinningen op een privé-machine in de komende jaren, Jack (2), Wil (1) en Boet (1).

08-05-1975 Nederlands kampioenschapraces Oirschot

De favorieten voor de internationale wegracetitels deden het in de eerste kampioensrace te Oirschot rustig aan, mede in verband met de dag waarop beginnende trainingen te Hockenheim, waarheen veel Nederlandse toppers onmiddellijk na afloop de steven wenden. Evenals vorig jaar zal Wil Hartog opnieuw een gooi doen naar drie titels en dat betekent weer handenvol sleutelwerk voor snelmaker Karel Zegers. In Oirschot kon de "Witte Reus" echter alleen in de 350cc klasse zijn Riemersma Yamaha naar de zege sturen. In de 250cc klasse moest hij de eer aan Kees Schermer laten, die zijn HMC-Yamaha ook in de training al als snelste over de baan had weten te jagen. In de 500cc gingen de kampioenspunten naar de kampioen van vorig jaar, plaatselijk favoriet Piet v.d. Wal, die zijn BP-Yamaha op veilige afstand voor Dick Alblas (König*) en Marcel Ankoné (Nimag-Suzuki) over de finish stuurde. Hartog trainde wel met zijn nieuwe 500cc Yamaha vierpitter (een tot 500cc verkleinde TZ700), maar bracht dit kanon nog niet aan de start. Mooiste race van de dag was weer de 350cc klasse. Weliswaar nam Hartog via zijn succesvolle raketstart direct de kop, om deze nooit meer af te staan, maar de geweldige inhaalrace die Jack Middelburg en Piet v.d. Wal samen ten beste gaven na een zeer slechte start voor beiden, zorgde ervoor dat het circa 6000 man sterke publiek rondenlang de adem inhield. In deze race verbeterde Piet v.d. Wal zelfs het absolute ronderecord tot ruim 131 km/uur, maar hij moest de tweede plaats aan Jack laten, die wel heel erg succesvol was in zijn eerste race bij de internationale Nederlandse kampioenschappen van de KNMV. Jack zou helaas een paar dagen later tijdens een training op het Belgische circuit van Zolder ten val komen en zich flink blesseren, waardoor het seizoen als verloren beschouwd kon worden, voor het goed en wel was begonnen. Een nogal ernstig uitziende val in de training van Jan van Disseldorp bleek na onderzoek in het ziekenhuis gelukkig beperkt te blijven tot een zware hersenschudding. Boet van Dulmen kon zich niet met de kop bemoeien op zijn nieuwe Yamaha, die nog niet aan zijn eisen voldeed. De 500cc werd gewonnen door de kampioen van vorig seizoen, Piet v/d Wal voor Dick Alblas, Marcel Ankoné, Jack Middelburg, Boet van Dulmen, Wietse Veenstra en Bert Struijk.

* Dick Alblas reed jaren op een König. Dit was een kleine fabriek die een viercilinder tweetakt op de markt bracht voor de racerij. Deze viercilinder was gebaseerd op het motorblok van een speedboot. Ook BMW gebruikte nog wel eens König als motorblok. In de 500cc klasse waren de successen niet echt aansprekend, maar in de zijspanklasse (ook 500cc) werden de Duitsers Rolf Steinhausen en bakkenist Josef Huber, in 1975 & 1976 wereldkampioen met een König motorblok in een Busch-frame. Beide jaren werden Werner Schwärzel en Andreas Huber (ook uit Duitsland) tweede met eveneens een König. In 1975 reed ongeveer de helft van de internationale top in de zijspanklasse met een König. in 1977 kwam Steinhausen niet verder dan de vierde plaats en werd George O'Dell met een Yamaha wereldkampioen. George O'Dell stierf in maart 1981, tijdens een brand in huis, op 35-jarige leeftijd. Hij was dat jaar net gedwongen gestopt met de zijspanracerij. Het verhaal ging dat hij problemen met zijn ruggemerg had en daardoor verlamd zou raken. In een moment van verstandsverbijstering zou hij zelf zijn huis hebben aangestoken, nadat hij eerst zijn tweede vrouw (waar hij ruzie mee had) en enige van haar familieleden had gegijzeld met een geweer. Hij liet deze mensen gaan, toen de politie hem tot rede probeerde te brengen, waarop hij het huis aanstak en verbrandde... George O'Dell won uiteindelijk geen Grand Prix in zijn raceloopbaan.

*  Adri vd Broeke zou in 1977 Jack's monteur worden en dit t/m 1980 blijven.

** Albert Siegers zou de opvolger van Adri zijn.

Piet v.d. Wal, Nederlands kampioen 500cc in 1974 (KNMV)

24-05-1975 Internationale races Tubbergen

Jack, stond al vermeld in het programmaboekje van de internationale races in Tubbergen, twee weken na zijn valpartij in België. Hij kon dus helaas niet deelnemen aan deze, met vele buitenlandse toppers aan de start, prachtige races, waar hij veel ervaring op had kunnen doen. Zie namen van schitterend veld van deelnemers in de diverse klassen. Aanwezig o.a., buiten de Nederlandse top, Tom Herron, John Dodds, Bruno Kneubühler, Hans Müller, Steve Manship, Pekka Nurmi, Jack Findlay, Alex George, Pentti Korhonen en Eero Hyvärinen.

Jack keek dus het grootste deel van het seizoen 1975, geblesseerd toe.

© MOTOR Magazine

01-06-1975 Nederlandskampioenschapraces Assen

08-06-1975 Nederlandskampioenschapraces Zandvoort

Jack, stond ook al wel vermeld in het programmaboekjes van Assen & Zandvoort, maar kon dus helaas door zijn blessure niet deelnemen.

Helaas brak Jack dus halverwege mei, na de races in Oirschot, tijdens een training op het circuit van Zolder in België zijn hielbeen op meerdere plaatsen en zou van mei tot september uitgeschakeld zijn, Hierdoor mistte hij zijn eerste seizoen bij de KNMV internationalen en daarbij dus diverse grote races, zoals Tubbergen, Chimay en Raalte, waarbij hij veel had kunnen leren van de strijd met de Nederlandse top en de diverse buitenlandse toppers. Ook zijn eerste TT van Assen ging hierdoor niet door. Ook 1976 zou door een flinke blessure, van bijna dezelfde periode, grotendeels aan hem voorbij gaan. Juist de periode waarin de TT en de Nederlandse (en in mindere mate Belgische) topraces verreden werden. Hierdoor ging zijn ster pas in 1977 echt schijnen. 

Start van de 24 uren van Oss in 1975, die Jack dus ook niet zou kunnen rijden.

1975 TT van Assen 500cc: Phil Read (3e) voor Giacomo Agostini (2e) en Barry Sheene (winnaar).

17-08-1975 Nederlandskampioenschapraces Venray-IJsselstein (Ysselsteyn, oude spelling)    

17 augustus 1975, kampioenschapraces Venray-IJsselsteijn. Jack stond al in de programmaboekjes vermeldt, maar deze races zouden te vroeg komen voor hem. Zijn blessures waren nog niet voldoende genezen en hij moest nog even geduld hebben.

31-08-1975 Nationale races Maastricht

Na vier maanden uitgeschakeld te zijn geweest, kon Jack eindelijk, op 31 augustus 1975, weer deelnemen aan een race. Hij moest nog wel even wennen en pakte, in Maastricht, een zesde plaats in de 350cc en een tweede in de 500cc klasse, achter Bert Struijk en voor Jos van Schijndel. Deze races in Maastricht betekenden ook het debuut van een maat van Jack, bij de NMB, Kees v/d Kruijs bij de KNMV. Hij was inmiddels alweer kampioen in de 250cc en 350cc in het NMB kampioenschap en maakte nu de overstap naar de "Grote Broer". Hij won direct, in Maastricht, de nationale 250cc race en kon dus door zijn grote kwaliteiten direct de overstap naar de 250/350cc internationalen maken. In de 350cc klasse zou hij de komende jaren nog flinke duels met o.a. Jack uitvechten. Een week na, zijn rentree, in Maastricht kon Jack dan eindelijk zijn kunsten op Assen laten zien, weliswaar nog niet tijdens de TT, maar in het WK Formule 750.

07-09-1975 F750 race Assen

Rechts Nico van der Zanden (30-08-1946 / 07-09-1975), hier op de foto in 1974, tijdens internationale wedstrijden op Zandvoort, waar hij beste Nederlander werd (7e), in de 350cc, achter o.a. Teuvo Länsivuori (links) de winnaar.

Nico van der Zanden tijdens training op Zolder, mrt '75.

© Frits Kruishaar

Prachtig waren de races in de F750 klasse, maar groot was de verslagenheid onder de toeschouwers toen tijdens de F750 op Assen, in de laatste ronde, vlak voor de finish in de toenmalige Kniebocht (nu de Geert-Timmerbocht, vaak scherprechter in diverse races), Nico van der Zanden, 29-jarige coureur uit Oosterhout, onderuit ging en op slag, door een gebroken nek, de dood vond. Nico was Nederlands kampioen in 1973 in de 250cc klasse en in 1974 in de 350cc. Beide manches werden overigens gewonnen door de Canadees Yvon Duhamel, die dus ook, uiteraard, de totaaloverwinning pakte voor de Australiër, Jack Findlay (1935-2007) en de Engelsman John Newbold (1952-1982). Barry Sheene (1950-2003), de leider in de tussenstand voor het WK, viel beide manches uit, terwijl hij aan de leiding ging. Het was Jack's debuut in het Grand Prix wereldje en hij eindigde in de eerste manche op een 34e plaats en in de tweede op een 18e en werd 20e totaal.

1975 start F750 Assen, #13. Jack Findlay, #20. Patrick Pons, #35. Hurley Wilvert, #22. Cliff Carr, #36. John Boote, #38. Wil Hartog, #2. Johnny Cecotto, #8. John Williams, #10. Barry Ditchburn
Sheene voor DuHamel, Hartog, Ditchburn en Johnny Cecotto	Winnaar, de Canadees, Yvon DuHamel, nog een beetje beduusd.

14-09-1975 Nederlands kampioenschapraces Mill

1975 Mill: Wil Hartog winnaar 350 en 500cc

Aan het einde van het seizoen toch nog een paar kampioenschapraces voor Jack.

In Mill onderstreepte Wil Hartog zijn in Assen reeds volop geëtaleerde klasse nog eens met twee gedecideerde klasse-overwinningen in de laatste kampioensraces, die ondanks de dreigende weersomstandigheden bijna 7000 man publiek trokken. In Mill werd Hartog gekroond als 3-voudig Nederlands kampioen, in de 250, 350 en de 500cc klasse! "Maar", zei Wil Hartog na afloop, "onder deze omstandigheden heeft de kwartlitertitel voor mij weinig waarde", hiermee doelend op het feit, dat hij door het verongelukken van zijn grote concurrent in deze klasse, Nico v/d Zanden, weinig vreugde beleefde aan deze titel. Wil was hierdoor al kampioen en hij kwam dan ook niet in deze klasse uit, evenmin trouwens als Leo Bovee, die als derde op de ranglijst van het kampioenschap eindigde. Ondanks deze wat verdrietige noot, toch drie kampioenstitels voor Wil Hartog, die hiermee voor een uniek feit zorgde in de geschiedenis van de Nederlandse motorsport. Sponsor Ton Riemersma en tuner Karel Zegers staken hun vreugde over dit resultaat dan ook niet onder stoelen of banken, temeer daar Wil in de 350cc en 500cc had laten zien ongenaakbaar te zijn. De 350cc werd zonder problemen door Hartog gewonnen, nadat hij in het begin nog wat tegenstand van Boet van Dulmen kreeg, maar nadat deze met pech naar de kant moest, reed Hartog onbedreigd naar de overwinning. In de 500cc race zat Boet duidelijk op een langzamere machine dan die van Hartog en na het even geprobeerd te hebben in de beginfase vond hij het verstandiger om ontspannen en gemakkelijk rijdend de tweede plaats te grijpen, voor Dick Alblas, die zijn gillende König op een veilige derde plaats binnen bracht. Om de vierde plaats ontstonden in een treintje wat schermutselingen tussen Bert Struijk, Marcel Ankoné, Piet v/d Wal, Albert Siegers en Jos van Schijndel (de laatste twee hadden het ook in de 350cc op een geweldige manier met elkaar aan de stok), maar na een vijftal ronden kwam er duidelijkheid in de strijd. Marcel Ankoné nestelde zich vast op de vierde plaats, terwijl Piet v.d. Wal zich Albert Siegers van het lijf wist te houden. 

500cc: Bert Struijk voor Marcel Ankoné en Gerrit Veldink

Kees vd Kruijs gaat ook bij de KNMV door met winnen, hier als winnaar van de 250 in Mill.

Jack Middelburg bewees er weer helemaal bij te horen door in Mill een geweldige wedstrijd te sturen. In de 500cc vertrok hij als laatste, maar als een stoomwals ploegde hij dwars door het veld om uiteindelijk nog op een knappe zevende plaats te eindigen. Daarvoor had hij al een geweldige wedstrijd in de 350cc internationaal gereden. Na het uitvallen van Van Dulmen reed Wil Hartog ontspannen op de overwinning af. Piet v.d. Wal lag lange tijd tweede, totdat hij steeds feller belaagd werd door Jack Middelburg, om in de negende ronde zich gewonnen te moeten geven aan Middelburg, die zelfs nog wat op Hartog wist in te lopen. Piet v.d. Wal kreeg daarna de pech, dat er in de 12e ronde een bougiekap los schoot, waardoor hij veel tijd verloor en zijn derde plaats uit handen moest geven aan de onderling heftig knokkende Albert Siegers en de zeer sterk rijdende Jos van Schijndel, die in de training zelfs de snelste tijd had gerealiseerd. Aanvankelijk bemoeide ook KNMV-nieuweling Kees v/d Kruijs zich met dit gevecht, nadat hij via een fraaie inhaalrace aansluiting had weten te krijgen met dit tweetal. In de eerste doorkomst noteerden wij hem pas als elfde, maar hij joeg zijn Yamaha ronde naar ronde dichter naar de voorste mannen. Meer dan een vijfde plaats zat er echter niet in, mede omdat Albert Siegers en Jos van Schijndel er in hun onderling duel nog een schepje bovenop deden en hierdoor weer wat verder weg liepen. Kees v/d Kruijs wist wel vrij eenvoudig de 250cc internationalen op zijn naam te brengen. Verder werd Theo van Geffen kampioen in de 50cc en Henk van Kessel in de 125cc klasse, terwijl Marcel Ankoné de titel in de zwaarste klasse, de 750cc, voor zich opeiste. De races in Mill werden georganiseerd door Motor Sport Club 'Aldendriel'.

21-09-1975 België Nivelles (Nijvel) Baulers Cup

Uitslag 750cc.	Podium 750cc: Jack, Bert Struijk en Jean-Philippe Orban (B).

 

Boet van Dulmen en Wil Hartog, Zandvoort 1975. Wil won hier de 350cc voor Boet, na een enerverend gevecht.

Wil Hartog 1975: Jack zou de tweede (en laatste) zijn die dit ging presteren (1977) en dit het jaar erop nogmaals doen, waardoor hij de enige is die dit twee keer heeft gepresteerd.